woensdag 27 december 2006

Waterkruikman rules!

Als er nu iets is waar ik des nachte ongelooflijk geagiteerd van kan geraken wanneer deze deerne in haar bedstee kruipt, dan is het wel ijskoude voeten. Om een tot nu toe nog onbekende reden heeft mijn lichaam ergens rond mijn veertiende of vijftiende levensjaar beslist om de schaarse lichaamswarmte die ik ter mijner beschikking heb, naarmate de avond vordert naar mijn voeten af te sluiten. In deze koude wintertijden betekent dit dat ik elke avond steevast met ijsklompen van voeten moet trachten in slaap te vallen. Ik weet niet hoe dat bij u gesteld staat, maar ongetwijfeld moet u toch al wel minstens 1 keer uit uw slaap zijn gehouden door bovenstaande irritatie. Ik heb alles al geprobeerd, gaande van slapen met dikke thermische totally not sexy wintersokken, tot het leggen van een extra deken of kussen op mijn voeteinde, tot het warm voetbad nemen voor het slapengaan, maar niets werkt echt efficiënt. Thermische wintersokken veranderen in vrieselementen, extra kussens worden van het bedeinde geschopt door groeiende irritaties en voor een voetbad heb ik nu eenmaal het geduld niet elke avond. Dat mijn wederhelft een voetenfobie de grote van het europese continent heeft, draagt hier natuurlijk ook geen graad warmte aan bij. Het enige dat mij in tijden van ijskoude voeten verlossing kan brengen is de oeroude waterkruik. Als u zich afvraagt waarover dit mens ligt te mekkeren, heeft u duidelijk nog nooit last gehad van bovenvermeld fenomeen. Bij deze wil ik de man of vrouw (naar alle waarschijnlijkheid zal het wel een vrouw geweest zijn) die op het onwijs lumineuze idee is gekomen om de waterkruik uit te vinden toch wel even stevig bedanken. Dank, want u bezorgt me heerlijk warme irritatieloze nachten.

zondag 24 december 2006

Sophisticated Sophie

In tijden van semi-werkloosheid moet een mens zich tijdterwijl met dingen bezighouden die enigsinds als nuttig zijnde uit te leggen zijn. Als er dan iemand vol meelij moest vragen wat je een ganse dag toch doet, kan je Joey-gewijs greinzend je hele lijstje af gaan. Persoonlijk hou ik mij bezig met mijn spiksplinternieuwe week oude playstation mét hilarische eyetoy, een boek uitlezen dat niet uit lijkt te geraken, koken, winkelen, ietsken drinken en last but not least: het finetunen van mijn iTunes lijst. Ik heb mijn volledige cd collectie al op dat ding gekieperd en hij lijkt maar niet vol te raken. Momenteel ben ik vol overgave en immer serieus bezig aan het maken van een afspeellijst met ongelooflijk entertainende autoliedjes. U weet wel, van het genre "ik schreeuw luidkeels mee mét bijhorende moves en kijk dan plots opzij om te merken dat de chauffeur naast mij vol ongeloof én openstaande mond denkt: wauw, hoe cool is het in die auto niet!". Aangezien ik mezelf een iTrip heb aangeschaft (redelijk tot zeer illegaal in België, maar wat is dat tegenwoordig niet...) kan ik mijn iPod gewoon in de sigarettenaansteker pleuren en via de radio luisteren. Voor lange afstanden wil een mens dan al eens de gekheid zelf uithangen en tegen de decibels op meekwelen op de één of de andere grote hit. Nummers als Black Betty, Life is life, Highway to Hell, Radar Love, Under the Bridge, Losing my Religion, Ik hou van u en Paint it Black zijn de revue al gepasseerd. Iemand nog fantastisch leuke suggesties? I dare you...

zaterdag 23 december 2006

Life is life (na na nanaanaa)

Leven is je grenzen verleggen, steeds verder en steeds intenser.Leven is je openstellen voor nieuwe dingen en oude gewoontes afleren.Leven is niet bang zijn om lief te hebben of los te laten, maar je hart ten volle benutten.Leven is passie hebben voor iedereen en alles dat je drijft, al is het stiekem dansen in je ondergoed.Leven is wat je sterk maakt, het leid je door overwinningen en zwaar verlies.Het brengt je gezondheid en ziekte, maar het belangrijkste is dat het je steeds doet voelen dat je leeft.Het spijt me zeer als mijn blogs niet meer elke keer mijn vrolijke ondertoon met zich mee dragen. Ik beloof jullie plechtig dat dit slechts tijdelijk is en dat de zon snel weer zal schijnen op fielosophie, maar ik worstel me eventjes door een moeilijke periode heen. Een groot harig lelijk zwart monster, kanker genaamd, heeft zich van mijn moeder meester gemaakt.Ik ben er zeker van dat ik op jullie begrip kan rekenen...

zaterdag 16 december 2006

Elfenkaart van de dag

Dit is wat de elfenkaarten vandaag over mijn toekomst vertellen:" DE PETEMOEI ~ Hemelse elfen zwaaien met hun magische toverstaf ~ Zonder een spoortje angst brengt uw geloof u waar u moet zijn. U bent geboren om allerlei fysieke en emotionele hindernissen met succes te nemen. Alleen als u slecht doet terwijl u weet dat u goed moet doen, kan de eeuwige petemoei u niet langer beschermen met haar krachten. Gemoedsrust en een kalme ziel ontstaan uit de hogere waarden die u nastreeft. U bent gezegend met een rijkdom aan geluk. Als u probeert in harmonie te leven, zult u gezondheid, geluk, welvaren en liefde ervaren. U kunt ware wonderen verwachten in uw leven."

Op zich wil ik gerust aannemen dat er misschien wel één of andere hogere kracht over ieder van ons waakt (cfr. de zogenaamde "gij moet ne goeie beschermengel hebben"). Maar dat die hogere kracht mij heeft laten geboren worden om fysieke en emotionele hindernissen te nemen vind ik toch niet al te sympathiek. Ik begin het nemen van die hindernissen redelijk beu te worden, maar helaas staat er alweer een zware te wachten op mij. Bon, ik wil hier nu niet de spirituele trut gaan uithangen, uiteindelijk is er maar één weg, en dat is gewoon rechtdoor. Gelukkig zijn er heel wat mensen die mij steunen in het nemen van die hindernissen en dat is eigenlijk toch ook wel een beetje geluk, welvaren en liefde ervaren...

dinsdag 14 november 2006

Coober fucking Pedy - 4/11

Ik ben beland in het grootste “gat” dat een mens zich ook maar kan voorstellen. Als iemand dacht dat Zussemzichembolder een afgelegen gat was, wel dan, u zit grondig fout. Coober Pedy in South-Australia is de absolute nummer 1 op mijn “bezochte afgelegen gaten in mijn 21-jarig bestaan”lijstje. Ik zal u even kort schetsen wat voor leuks u op deze plek alsnog kan vinden:
1 maal per week komt er een vrachtwagen met verse groenten en fruit, waar de hele 3000 hoofden tellende gemeenschap zich dan als aasgieren opstort. Na 3 dagen zit deze voorraad er weer volledig door, waardoor de conservenindustrie weer een lekkere stijging in omzet ziet verschijnen.
Opaalmijnen, en bijgevolg miljoenen gaten in de grond van 15 meter diep. Er staan dan van die geweldig grappige bordjes langs de kant van de weg met de boodschap: “Do not walk backwards” en dan een icoontje van een mannetje dat in een put valt. Hilarisch gewoon.
Ondergrondse huizen waarvan de bewoners een ganse dag onder de grond leven, om dan ’s avonds volledig fout in de drank te vliegen in de lokale Underground Bar. Ik heb me daar overigens een breuk gelachen want die underground-people blijven gewoon beter onder de grond steken want ze zien er gewoon echt niet uit.
Aboriginals die je meermaals per dag in één of ander mysterieus taaltje uitschelden. Volgens mij heb ik ondertussen al een stuk of 500 Abovloeken over me heen gekregen. Maar liever dat dan zelf een lokale Abo te zijn, die mensen doen namelijk niets anders dan drinken en petrol-sniffing. Men raadt iedereen daar trouwens aan om diezel te tanken, omdat ze anders wel eens aan je auto zouden kunnen zitten.
Een golfclub. Jawel, in Coober fucking Pedy, in the middle of nowhere, heeft 1 of andere snuggere slimmerd het in zijn hoofd gehaald om een golfclub in de woestijn op te richten. Fantastisch gewoon. Dan moet je op de green gaan staan om je balletje te slaan, maar in sé sta je op 150 hectare woestijnzand…
U ziet het, Coober Pedy is een absoluut hoogtepunt in mijn Australië-avontuur. Ik heb me zelfs een totaal foute en fake opaal laten aansmeren. Maar aan dit zo foute dorp moest gewoon een souvenir hangen. Een local vertelde trouwens dat er maar 3 redenen zijn waarom mensen in dit gat willen wonen en werken. Of ze zijn verplicht om hier te werken, zoals politie, ziekenhuis enz., of ze zijn hier geboren en moeten echt hard werken om hier nog maar te kunnen blijven wonen, of je hebt ergens in de wereld een serieus strafblad en zoekt een schuilhol in the middle of nowhere…

Trivial voor beginners - 7/11

Voor de eerste keer in heel deze Australië-rit, heb ik gisteren languit aan het zwembad gelegen met de obligatoire Tequila Sunrise in m’n ene hand en een boekje in de andere. 4 uurtjes heb ik de rol van genietende toerist op mij kunnen nemen en het was zálig! Een mens gaat hier zo genieten van zulke stomme momenten. Helaas sta ik vandaag met m’n Adidasjes weer leukweg in de kamelenstront rond te hotsen. Kamelenstront die eigenlijk afkomstig is van een dromedaris want al de herkauwende beesten hier hebben maar 1 bult. Nu heb ik er persoonlijk geen problemen mee dat deze Camelfarm als toeristische plek wordt uitgebuit, maar dat ik de enige persoon op deze Camelfarm lijk die zich vragen stelt bij de aanwezigheid van dromedarissen op een Camelfarm, dat kan mijn koppie toch niet helemaal snappen. Bovendien heb ik een verschrikkelijk interessante tip voor de kwisfanaten onder ons. Gisterenavond was ik in één of andere lokale tent “Jim’s place” en die eigenaar, Jim weliswaar, had een dingo. Niet zomaar een dingo, neej neej. Een zingende dingo. Jim haalt dan doodleuk iemand vanachter zijn bord met eten weg, en die mag dan op een piano beginnen tokkelen. Vervolgens springt de dingo op de piano en begint een potje te zingen. Nu ja eerder wat wauwelen op de muziek. Je houdt het dus niet voor mogelijk wat een mens hier allemaal als entertainment krijgt voorgeschoteld. Blijkbaar kwam de Trivial Persuit-man hier per toeval voorbij en keek hij vol ongeloof naar Dinky the singing dingo en dacht hij, nou, laat ik voor de 20e verjaardag van Trivial eens een vraag stellen over dit geweldige beest.Ik denk dat ik ook graag bij het clubje van de Trivial-spotters wil horen. Volgens mij ken ik nog wel een adresje met een hoelahoepende grasparkiet…

Encouter with a frog

We zijn alweer naar de volgende plek doorgereisd en hebben het droge en zanderige woestijnklimaat ingeruild voor een heet en vochtig tropisch klimaat. We blijven 4 dagen in Katherine, alwaar de gecko's en kikkers vrolijk in mijn badkamer vertoeven. En dat heb ik geweten ook... Na een lange draaidag kwam ik toe in mijn cabin, helemaal klaar voor een douche want bij temeraturen van 40 graden zweet je je al te pletter als je nog maar je sleutel in het deurslot steekt. Ik begaf mij dus naar de badkamer, die zich in een kot achter mijn cabin bevindt. Ik begon mij rustig uit te kleden, mij nog steeds van geen enkel kwaad bewust. Totdat ik mijn douchegordijn wou dicht trekken. Bovenop de bekadering van bovenstaande zat een kikker mij vrolijk en breedlachend aan te kijken. Ik kan u eerlijk waar zeggen dat ik mij rotschrok! Ik heb persoonlijk weinig of toch geen erg groot probleem met kikkers, maar als ze mij van bovenuit liggen aan te staren terwijl ik in mijn nakie klaar sta om te dochen, dan voel ik mij toch wel enigsinds ongemakkelijk. Heel even nog flitste het sprookje van de kikker en de prins door mijn hoofd, maar uiteindelijk leek het mij een verstandiger idee om het glurende slijmerige beest te verjagen in plaats van te kussen. Ik heb hem dan maar met een bezemsteel liggen porren tot ie weg was, maar ik heb geen seconde meer met een gerust hart gedoucht uit angst dat hij met één of ander schijnmanoeuver weer op de proppen zou komen en al luid kwakend op mijn schouder zou springen. Sindsdien sluip ik steeds mijn badkamer binnen en lig ik paranoïde rond me heen te kijken als ik naar het toilet moet omdat ik ieder moment weer één van mijn groene vriendjes verwacht. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Kermit op beeld er stukken sympathieker vind uitzien...

donderdag 26 oktober 2006

Tasmaanse duivelin

Van Sydney zijn we doorgereisd naar Melbourne en daar zijn we de nachtboot “Spirit of Tasmania” opgesprongen. En aldus bevind ik mij momenteel op Tasmaanse bodem. In een notendop wat ik hier al heb bijgeleerd:
- Wombats zijn best schattige dieren als ze niet zijn gereduceerd tot spijs verteerde resten langs de kant van de weg
- Een wallabi staart je graag lang met domme ogen aan, maar weigert op foto te staan
- Tasmaanse lente staat gelijk aan bakken sneeuw
- De tasmanian devil lijkt helemaal niet op Warner Taz Bros
- Ik dringend aan een massage van een knappe masseur toe ben en een verwenweekend in een kuuroord (schenkingen zijn bij deze altijd welkom)
Momenteel lig ik te mijmeren in mijn Tasmaans big bed tijdens een laat half uurtje me-time. Ik heb een geweldig knetterend haardvuurtje aangestoken (met dank aan de aanmaakblokjes). Vandaag mocht ik weer eens mee op beloning, naar Cradle Mountain dit keer. Prachtige cottages by the way, mag ook wel voor $380 per nacht me dunkt. Ik heb 2 watervallen mogen aanschouwen, winterse sneeuw in de lente en een oud regenwoudachtig bos. Ik kan mezelf op dit ogenblik reduceren tot een gelukkig mens. Ondanks de nog steeds aanhoudende vermoeidheid en het gemis naar iemand om dit alles mee te delen en te tonen. Alleen voor een hardvuur is toch uiteindelijk maar alleen. Ach ja, wie weet nestelt er zich straks nog wel een schattig wombatje op mijn voeteinde…

Sus en Wis in Australië

Het is officieel, mijn eerste bijnaam is binnen. Al mijn verwoede pogingen om een sexy, grappige, interessante en stoere productie-assistent uitstraling te hebben zijn allemaal voor niets geweest… Van onze allersympathieke kandi’s kreeg ik namelijk de geweldige flaterende bijnaam “schannulleke”. Jawel de pop van Wiske met het rode kleedje en de 5 sprieten haar op haar kop. Sjonge jonge, probeer maar eens een beetje gezag aan de dag te brengen als iedereen je als superschattig beschouwd… Het is onnodig om te verklaren dat ik er op deze trip niet op z’n pussycat dolls kan bijlopen, maar schattig was nu toch ook weer niet echt mijn streefdoel… Ach ja, dat komt er waarschijnlijk van als je de jongste in een groep van 50 man bent.Morgen ga ik voor de volledige look dan maar, mét 2 staartjes. Een mens moet nu eenmaal zijn reputatie hoog houden.

Fie, Lord of the Aussies

22/10/06Aangezien ik elk vrij momentje probeer te besteden aan het op de hoogte houden van mijn spannende en avontuurlijk Australisch leven zit ik dus op weg naar een locatie in de van in mijn memoire-boekje te schrijven. Chauffeur van vandaag is één van onze runners William, toch wel een kleine opmerking bij bovenstaande: 2 druppels water Frodo!! Niet normaal! Op zijn rijbewijs heeft hij zelfs het haar en al! Hij heeft zijn haar zelfs moeten afscheren omdat hij minstens één maal per dag de vraag kreeg of hij Frodo was. U begrijpt dat het hier om een uitermate treffende gelijkenis gaat. Het boezemt me toch wel enige angst in dat een mens blijkbaar toch wel ergens in de wereld een dubbelganger heeft lopen. Een tweede Fie, ik kan het me moeilijk voorstellen… Anyway… Ik rijd dus wederom door het Tasmaanse landschap (bergen, rotsen, kliffen, bossen, rotsen, bergen,…) met Frodo naast mij. Niet echt mijn idee van de Australische kerel in ieder geval! Eigenlijk lopen er hier best veel lelijke exemplaren rond in Australië. Vooral Tasmanë verdient de eerste plaats in het klassement. Nu ja, als je op een eiland zit dat zo groot is als Zwitserland en maar 120 000 inwoners heeft, kan er natuurlijk al wel eens iets genetisch mislopen natuurlijk. In ieder geval niet echt aangenaam voor mijn alziend oog…

Boe to all the wekkers

4u10 liep vanmorgen mijn wekker af. Waanzinnig vroeg gewoon! Ik was klaar om dat rotding helemaal naar de andere kant van de wereld te trappen (wie weet komt ie wel in België terecht). Maar helaas moest ik hem braafjes afduwen, bovendien nog bedanken omdat ie mij op tijd gewekt had én uit mijn heerlijk warme, amper 4u beslapen bed kruipen. Ik werd immers om 4u30 bij de plaatselijke melkboer (mét ongelooflijk Aussie-accent) verwacht samen met het koppel dat hier een dag op de boerderij moet komen werken. The bastards! Absolute hel dus. Mijn vermoeidheid heeft vandaag zijn absolute hoogtepunt bereikt. Gelukkig is het veel te klein in de, hoe heet dat?, laten we het melkruimte noemen, waardoor er voor mij geen plaats meer is. En zo komt het dus dat ik om 7u25 lig te knikkebollen in een lekker warme auto en mij steendood lig te vervelen tot aan het ontbijt. De zon begint eindelijk een beetje warmte te geven waardoor ik lekker vanachter het raam kan opwarmen.Ik kijk ook geweldig uit naar zondag, niet alleen is het dan mijn verjaardag, maar ook een rustdag én dus shoppingdag! Hoera! Ik ben na 3 weken en half mijn beperkte collectie kleren namelijk al zo beu! Ik laat denk ik gewoon een aantal dingen hier achter. 3 weken lang kiezen uit 4 broeken en 4 truien is niet altijd een even makkelijke taak, en nog minder flatterend...

maandag 2 oktober 2006

Angstaanval nummer 408

Mijn laatste volledige dag op Belgische grond gaat vandaag in. Morgenavond bevind ik mij op Nederlandse bodem om woensdag vroeg op het vliegtuig te stappen en richting Singapore te vliegen. Daar springen we dan op het vliegtuig bestemming Australië. Het wordt allemaal heel erg definitief en dat besefte ik vooral vannacht heel erg. Ik heb amper geslapen en vooral veel gevechten met mijn kussen gevoerd. Ik zal dus al volledig vermoeid en uitgeput in Aussie aankomen, hopelijk kan ik ginder toch hier en daar wat bijslapen en zijn er niet té veel feesjes die mij uit mijn slaap houden… :)Uiteindelijk, zo heb ik mijn grootmoe ook gesust, zijn het maar 8 weekends, das eigenlijk helemaal niet zo veel! En waarschijnlijk lijkt 2 maanden nu ongelooflijk lang, maar eens ik daar ben, zal dit wel heel erg meevallen! Toch, enige angstaanvallen bespringen mij als hongerige kleine negertjes op dit ogenblik… Ik ga trachten om jullie toch up to date te houden en hier zo nu en dan mijn hoogtepuntjes te publiceren. Al moet u mij nu al excuseren want dit zal niet zo eenvoudig zijn wanneer ik midden in de boesj met mijn laptop in de lucht om ontvangst sta te zwaaien. Ik heb van mijn leuke CC-ex-collega’s wel een boekje gekregen waarin ik al mijn memoires kan schrijven zodat ik, wanneer ik weer eens vlotte internetverbinding heb, gewoon een aantal stories hierop kan zwieren.Ik stoor me ook al volledig aan het feit dat ik maar 20 kg bagage mag meezeulen voor 2 fucking maanden met 3 seizoenswissels inbegrepen. Daardoor zal ik mijn geliefde ontkrultang moeten achterlaten en zal ik 2 maanden met wilde krullen door het leven moeten gaan. Ik zal dus steevast weigeren om op foto te poseren omdat dit bewijsmateriaal later absoluut niet tegen mij mag en kan gebruikt worden…

dinsdag 19 september 2006

Outback Fie


Nog exact 2 weken voor deze avontuurlijke blogster voor 2 maanden dit Belgenland van regen en koude inruilt voor de zonnige stranden en rimboe van Australië. Naar alle waarschijnlijkheid zal het hier matig tot zeer rustig zijn op mijn dierbare blog. Ik weet namelijk niet of ik zomaar mijn laptop her en der in “the outback” kan inpluggen. Bij mijn weten komen kangoeroes niet met verlengdraden aanspringen en koala’s hebben ook geen stopcontacten in hun achterste. Toch zal ik mijn uiterste best doen om u mijn spannende verhalen niet te weerhouden. Ik weet dat u de spanningsgraad van mijn huidige verhalen al amper te houden vindt, reden genoeg dus om trouwe fan te blijven :). Toch wil ik hier eventjes melden dat ik jullie, familie en vrienden, echt zal missen. Het zijn niet de 2 maanden (dat zijn 9 weken of 61 dagen oftewel 1464 uren) die mij zullen tegensteken, maar vooral het gemis naar de fantastische babbels, urenlange discussies of gewoon rustig naast elkaar zitten en mensen kijken, met vrienden en familie. Weet dat ik, ook al zit ik letterlijk aan de andere kant van de wereld, steeds bereikbaar ben. Bel me, schrijf me, hou me vooral op de hoogte van de laatste roddels en ontwikkelingen. Moest Lost beginnen, neem elke aflevering voor mij op, komt de Sex and the City box nr. 5 in promotie, koop hem alvast voor mij, is er een nieuwe fantastische smaak van thee, zet hem opzij voor mij! Ik ben terug voor je supercalifragilisticexpialidocious kan zeggen…

donderdag 14 september 2006

Hoe vaak kan je het woord dessert verdragen zonder zelf goesting te krijgen?

Fantastisch toch hoe gedreven een vrouw kan zijn om aan haar dessert te komen. Zondag ben ik samen met mijn thee-partner totally last minute helemaal van Mechelen naar Lier gesjeest om nog een Javanais en Bavarois te kunnen bemachtigen in Het Moment (immers dé dessertplek bij uitstek en blijkbaar ook de enige in omstreken Duffel…).Nu, op zich niet zo’n uitzonderlijk idee dat je een dessert wil gaan eten. Feit dat we in Mechelen om 21u30 ’s avonds zijn vertrokken omdat we wisten dat er maar tot tien uur Javanais en Bavarois in aanbieding zou zijn, was er misschien wat over. Om exact 7 voor tien ben ik uit de auto gesprongen, spurtje ingezet en mét pruillip de ober overtuigd om ons toch nog een heerlijk dessertje voor te schotelen, want we waren toch wel speciaal vanuit Mechelen gekomen! Die man bekeek mij eerst al vol ongeloof omdat hij dacht dat ik beide desserts voor mezelf had besteld. Ik heb hem dan toch maar even snel en schaamteloos uitgelegd dat mijn vriendin aan het parkeren was voordat hij dacht, dat kind zit duidelijk met issues… Gevolg was dat we kwart na tien al volledig ons bord hadden leeggeschrokt en toch wel 5 minuten sprakeloos moesten bekomen van een overvolle maag. Sjonge jonge, al die spannende avonturen, ik blijf het toch wel te gek vinden :)

zondag 10 september 2006

De man van mijn leven is zeker geen dakwerker

Mijn afgunst voor fluitende aandachtstrekkende dakwerkers is toch wel redelijk groot nowadays. En als er weer een lekker dik en ongewassen exemplaar mijn richting uit fluit groeit die afgunst alleen maar. Ik snap niet waarom zij nog maar kunnen denken dat ik, als zij in mijn richting fluiten, mij verleidelijk zou omdraaien, heupwiegend richting bouwwerf zou stappen, met knipperende oogjes de gammele ladder zou opklimmen om dan op de fluiter in kwestie af te stappen, in zijn oorlel zou bijten en fluisteren dat hij de man van mijn leven is. Alle, ik weet nu niet zoveel over het mannelijke dakwerkersbrein, maar daar moet je toch goed gek voor zijn? Nu goed, ik wil hier het dakwerkersras helemaal niet volledig gelijk maken met de grond, er zijn natuurlijk enkele goede exemplaren tussen te vinden. Zo stapte ik vorige week een broodjeszaak in Duffel binnen, 3 wachtende voor mij, shit, en ik moest op mijn werk zijn binnen 10 minuten... Gelukkig moest de eerste alleen maar een lang wit gesneden hebben, maar toch, mijn geduld raakte op. Vooral omdat de man voor mij een stinkend en vuil dakwerkersexemplaar was dat mij al de volle 2 minuten stond te begapen. Maar toen gebeurde er iets onbegrijpelijks... De dame achter de toog spuide haar welbekende "wie ist na asteblief?" en de vuile gezette dakwerkersman draaide zich om naar mij en zei: "lot da schoen meske hie ma veu, ik wacht wel". Heeft u zoiets ooit in uw hele leven al meegemaakt? Ik bekeek de plots iet of wat sympathieker lijkende dakwerker vol ongeloof met gefronste wenkbrauw en bestelde toen snel mijn broodje gezond, heel snel zodat hij zich zeker niet meer kon bedenken. Ik moet toegeven dat het dakwerkersras mij plots wat vriendelijker voorkwam en bedacht mij dat ze misschien wel vanop hun dak naar mij floten om mij even op te houden omdat ze vanop hun dak konden zien dat er een straat verder een sjakossendief stond die de eerste de beste passeerende vrouw van hun sjakos wou ontdoen en mij zo konden redden van deze gluiperd omdat die tegen dan al een oud vrouwtje met baksteen in de sjakos was tegengekomen. Tis ook maar een idee he...

maandag 4 september 2006

Party-bomma

Sjonge jonge, maandagmorgen 11 uur en ik voel me alsof het zaterdag 9 uur is na een nachtje stappen en ik net ben wakker gemaakt door dat vervelend krapuul van hier verder in de straat die met zijn brommer voor de fun ligt op te trekken voor mijn raam. Of er moet een tientonner over mij zijn gereden, dat is ook nog een optie.Gisteren was het big party op The Job, zo eventjes 200 man stond op onze parking schuimwijn binnen te gieten, friet te schoven en ijsjes te likken. Na het standaard apperitieven kon er dan een danske geplasseerd worden op zijn Jobs (lees: gaan, gaan en blijven gaan!) en natuurlijk was ik daar als eerste kip bij. Ik heb van 12 tot 3 niet stilgestaan, met het pijnlijke gevolg dat ik nu amper op mijn voeten kan staan en mijn knieband weer uit de kast heb gehaald omdat ik er anders gegarandeerd doorzak. En dan moet u weten dat het gemiddeld aantal uren slaap per dag van de afgelopen week en weekend 5 is. Jawel, 5, niet de voorgeschreven 7 of 8, neenee 5! En dat is dus te weinig he! Ik ben werkelijk een wrak. Net een bomma voel ik mij, waar is de tijd dat ik om 7u 's morgens terugkwam van I love Techno en mij best wel oké voelde? Maar gelukkig kregen we een half dagje betaald verlof om bij te komen. Vanavond hoop ik dat een gelukkige combinatie van zonnebankje, douchke en gelaatsmaskers mij er weer bovenop kunnen helpen. Wie zich geroepen voelt om mij vanavond theekes te komen serveren en mij te masseren kan mij steeds bereiken...

maandag 21 augustus 2006

Sponsored by JIM!

Wat heb ik weer een stevig weekendje achter de kiezen! Rusten is iets voor bomma’s, en aangezien dat rust me nou net ontbreekt, hebben we hier het allergrootste bewijs dat ik toch niet helemaal into het bomma-life ben.Maanrock was weer geweldig, het mag gezegd worden. Ook al stond ik voor mijn personal hero Axl Peleman van Camden een uur in de regen en ontstonden daardoor de bijhorende schaamhaargewijze krullen, het was volledig de moeite waard. Axl Peleman mag gerust mijn gitaar ook eens komen soundchecken! Ik had mij nog zo voorgenomen zijn zicht volledig te overdonderen met al mijn sexyness, zelfs tot het fabulous rokje en de botjes toe! Helaas leek ik meer op een badeend met krullen die daar maar wat stond te shaken dan op die geweldige sexy opvallende fan uit het publiek. Ach ja, tegen de tijd dat ik mij volledig op de vuile Discobar Galaxie stond uit te leven, kon het mij allemaal niet meer schelen of ik eruit zag als een witte negerin, immers na enige inspectie van mijn nabije omgeving was ik niet de enige die platgeregend was.Zondag hoopte ik dan op enige steun van het Belgische weder en jawel, geen regen! Verder toch wel een kleine respectbetuiging voor Miguel Wiels en the Magical Flying Thunderbirds, u deed mij de longen uit mijn lijf schreeuwen en mijn voeten stonden slechts enkele verwaarloosbare seconden stil. Top of the night was natuurlijk wel Praga Khan en zijn heroïnehoertjes van danseresjes. Wederom respect voor de Maurice, het mag dan niet moeders mooiste zijn, maar van muziek maken heeft hij wel kaas gegeten. En met de wijze woorden van de Power of the Flower had ik er weer a hell of a weekend opzitten. Hell Yeah!

zondag 13 augustus 2006

Het leven zoals het is: Marktrockse openbaringen

Zondagmiddag, another zetelmoment, het kon niet zijn. Dankzij mijn radio werd ik gered van een dagje nietsnutten en kommer en kwel. Marktrock, are the gods that good?! Yes they were, want samen met mijn zetelhanglotgenote trok ik mijn stoute cowboyboots aan en reed de Stella-tapkranen tegemoed. Op Lenny en de Wespen werd het eerste festivalvocht genuttigd. Niemand had kunnen voorspellen dat dit lichtjes uit de hand zou lopen... En hoe!? We waren nog niet eens de straat uitgeflaneerd of mijn Stella-partner-in-crime had al een serenade van een verliefde wildvreemde aan hare rekker :) Why not moet zij gedacht hebben, het leven is aan de durvers en inderdaad, telefoonnummers werden gewisseld. Door deze spannende wending in mijn already zo spannende leven en mede door de wulpse beaten van onze Lenny wou ik mijn nieuwe motto "living on the edge" eer aan doen en bestelde nog een Stella. Verbaasd over hoe vlot dit binnenging en de drang naar meer van dat goedje, deed ons belanden aan the point of no return. Onze laatavond thee-gesprekken in de zetel veranderden in ware openbaringen aan een gammel tafeltje op Marktrock, alwaar Lenny en de wespen duchtig verder lalden. Het duurde niet lang voor de diepste emoties op datzelfde gammel tafeltje gesmeten werden, en zo komt een mens al eens iets te weten... Man man man... De tongen kwamen losser en de verbazing werd steeds groter. Mijn geloof in de oprechtheid van de mens kreeg nog maar eens een fikse deuk. De Stellabodem was nabij, de tapkraan gelukkig ook...

dinsdag 8 augustus 2006

Lang leve sauna's en gespierde masseurs

Eindelijk is het zover! *slaakt een zucht van verluchting*! De opnames gaan van start! Na 2 maanden bureauhangen, schermstaren en water drinken, kunnen we er eindelijk 3 dagen per week volledig voor gaan.Wat een hectisch gedoe wel, het arme leven van een productie-assistente... Lag ik maar alweer in die geweldige whirlpool en sauna met mijn laat-avond-thee-partner-in-crime! Jawel als productie-assistent moet je jezelf af en toe herbronnen en dat heb ik dan ook deftig gedaan! Mijn co-sex-and-the-city-boek-schrijfster en ik vonden het zondag de perfecte moment om onszelf eens duchtig te verwennen. Zelfs een tikkeltje decadent met de prachtig gespierde masseurs die ons lichaam met olie beroerden... Maar we kunnen het maar gehad hebben, en het is zeker voor herhaling vatbaar. Herhaaldelijk beweerden we tussen de broebels door in de jacuzzi, op z'n bomma's "dees is het leve joh, dees is het leve!" Wie beweert dat privésauna's alleen voor verliefde koppeltjes of naakte corpulente mannen is, die heeft het aan het verkeerde eind. Wie trouwens weet waarvoor een infrarood sauna dient of hoe men in een hamman met munt zijn ogen langer dan 3 seconden openhoudt, wordt vriendelijk verzocht zo snel mogelijk met mij contact op te nemen.

woensdag 19 juli 2006

Me, myself and de italiaanse bodygard

Het is weer deftige komkommertijd, en zo ook in mijn momenteel niet zo avontuurlijke blog. Er staan geen kerels met spierbundels en bruin warrig haar met liefdesverklaringen voor mijn appartementsdeur en ik krijg ook geen uitnodigingen voor hippe zwembadfeestjes. Af en toe loop ik op het werk eens één of andere bekendeling tegen. Zo botste ik gisteren bijna op Gène Bervoets. Ik dacht Argh! Welke zot waagt het mij te verblinden met zijn diamanten oorbel? Maar meer noemenswaardigs dan het ontmoeten van mannen in hun penopauze is er ook weer niet gebeurt. Wel zijn er sterke argumenten om te beginnen aan het co-schrijven van een real-life Sex and the City-achtig boek. We zijn ervan overtuigd dat zoiets moet verkopen, er zijn immers duizenden vrouwen die niets liever doen dan hun gal spouwen over het mannelijke geslacht tijdens nachtelijke gesprekken met een theeke terwijl ze verzonken in duistere gedachten lurken aan hun zoveelste sigaret. Het doet de kassa rinkelen en ik zie mezelf al handtekeningen uitdelen op onze tournee doorheen de States met horden fans achter ons aan waardoor 2 bodyguards ons moeten beschermen van al die mania. Zo zal ik dan sympathie opwekken bij Johnny Depp en hem geweldig charmeren met mijn spring-in’t-veld-attitude. Hij zou voor mij een jacht kopen waar we dan een wereldreis mee zouden makenen duizenden vrouwelijke Johnny Depp-lovers zouden dan ongelooflijk jaloers zijn en mij dreigbrieven sturen waar mijn bodyguard, die eigenlijk van de Italiaanse maffia is, dan komaf mee zou maken. Of ik kan ook gewoon voor de zoveelste keer deze week een terrasje gaan doen en mijn hoofd breken over of ik nou een Ice Tea zou nemen of toch maar een cola…

dinsdag 18 juli 2006

Over afgunst en vreemdgaan

Ik heb u mijn afgunst tegenover Tom Boonen reeds meerdere malen duidelijk gemaakt, maar momenteel gaat deze afgunst verder dan ooit! Het mag hier dan ook gezegd zijn dat ik duidelijk beschik over een pak mensenkennis aangezien mijn wantrouwen jegens zijn belachelijk persoontje helemáál niet ongegrond was! Mijn goede, en zeer betrouwbare bron, houdt mij namelijk zeer goed op de hoogte vanuit de Tour de France en het mag hier dan ook duidelijk zijn dat ik als gediplomeerde journalistiekeling mijn informatie uit eerste hand verkrijg (dubbel gecheckt enal) en er niet valt te twijfelen aan het waarheidsgehalte ervan. Zo vernam ik dat desbetreffende renner eigenlijk een klein geil ventje is. Tommeke tommeke tommeke, wat doet ge nu… Zo probeert hij menig jong vrouwvolk dat zich op de Tour bevind in zijn hotelkamer te krijgen. En dat op tijden waarbij de renners normalmente zich al lang in hun beddeken moeten bevinden. En de vlaamse sportwereld zich maar afvragen waarom hij minder goed presteert… Nou ja… Het zullen slechte hostessen zijn dit jaar…Het boezemt me wel wat angst in want het lijkt alsof half de wereld vreemd gaat. Mensen lijken het niet meer normaal te vinden om gewoon blij te zijn met wat ze hebben. Willen altijd maar meer en iets anders, verfrissend en vernieuwend. In plaats van gewoon gelukkig te zijn met wat er voor hun neus staat. Want newsflash, nieuwigheid verdwijnt vaak even snel als die gekomen is en de dagelijkse sleur loert steeds weer om de hoek. Ik, als klassieke tegendraadseling, ben er dan ook van overtuigd dat geluk je op de meest onverwachte momenten overvalt…Trouwens, misschien dat ik me vanaf vrijdag ook een weekend op de Tour bevind. Ik laat u zeker en vast weten of el sperzieboon tegen het lijf heb gelopen.

maandag 26 juni 2006

Het hongerige Homer Simpson leven

Nou nou het werkleven is erg nadelig voor deze immer interessante avontuurlijke en spannende blog! Zo kom ik meestal om half 7 ’s avonds thuis, stort ik mij op het avondeten als een hongerige buldog, plof ik mij Homer Simpson-gewijs in mijn zetel om daar gedurende 2 à 3 uur niet meer uit te komen en sleep ik mezelf rond half 11 plichtsbewust naar mijn bedje om daar al kwijlend de nacht door te komen.U ziet, weinig tijd dus voor mijn geliefde blog… Gelukkig vind ik hier en daar wel een gaatje om u te blijven entertainen.Verder loopt alles goed in mijn nieuwe werkleven. Ik ben ondertussen een researchwonder aan het worden, al ben ik eigenlijk aangenomen voor productie. Verder vind ik VT4 ook helemaal niet meer sympathiek omdat zij ofwel niet reageren, ofwel deadlines niet respecteren ofwel ze gewoon doodleuk verleggen nádat je al je mensen hebt gecontacteerd. Ach ja, dat hoort er allemaal wel bij zeker? Zo kan ik leesvoer blijven aanbieden! Ik wil u ook niet onthouden van het feit dat ik vrijdag Frank Deboosere in real life ben tegengekomen en ik eigenlijk spontaan wou roepen: “Hey Frank, hoe zit da met da weer joeng?” Doch enig gezond verstaan en de manieren die mijn mammie mij heeft aangeleerd, hielden mij tegen. Voor de rest niest noemenswaardig te vertellen op deze druilerige maandag…

zaterdag 10 juni 2006

Eekhoorn zoekt hamster

Jawel, prijs uzelve gelukkig, loof de here, uw aller blogster heeft het helemaal overleefd! Bedankt aan mijn allerliefste grootmoeder voor het branden van haar noveenkaars, mijn redder sinds jaar en examendag. Al is mijn levenskwaliteit momenteel wel gezakt met 30% aangezien ik er momenteel bijloop als een hongerige hamster, amper een puddingetje naar binnengelepelt krijg en ik lijk te praten met een mond vol wat. Afgezien daarvan zie ik er de humor volledig van in en komen krantenannonces zoals eekhoorn zoekt hamster om samen een nootje te kraken, in mij op. Toch wil ik nogmaals onderstrepen dat u mij veel meer plezier zou doen met bakken ijsjes dan met nootjes die ik toch niet gekauwd krijg. De pijn en zwelling buiten beschouwing gehouden, stoort het mij nog het meest dat ik 3 dagen niet in de zon mag lopen. En dat met die hemels warme weer! Net nu de zon haar GPS tot in België heeft gevonden mag El Sophia het koele appartement niet uit... Maar volgende week zal ik de zee opzoeken, zeker weten, en geen kat of hamster die me daarvan zal weerhouden.

vrijdag 9 juni 2006

Gelieve geen "da goa allemoal wel meevalle"-comments te plaatsen

Vrienden, familieleden en stiekeme bloglezers, ik wil u allen nog even op een blogpost trakteren op mijn laatste dag met wijsheidstanden. Dezer namiddag zullen mijn 4 wijzende heidstanden steriel uit mijn mond verwijderd worden. Met verdoving enal... En God en Joost mogen weten dat ik niet zo gesteld ben op volledige verdoving. Vooral niet na de angstaanjagende beelden uit de Welnesskliniek waarbij één van de patiënten op kinderlijkerwijze kleuterliedjes begon te zingen en de meest onzinnige prietpraat begon te verkondigen tijdens de verdoving. En ik heb zo'n stiekem lichtblauw vermoeden dat ik dat beter niet doe als ze in mijn mond liggen te peuteren... Ook ben ik gewaarschuwd voor op kwijlender wijze uit de mond vloeiend bloed dat u haar volledig doet samenkroeten... Ick... Waarom kan er niet gewoon iemand vertellen, mo meisken da gad allemoal wel meevalle zelleu. Nee, instead krijg ik horrorverhalen over meisjes die binnengingen (in het ziekenhuis weliswaar) voor hun wijsheidstanden en nooit meer zijn teruggekeerd of meisjes die plotse zwellingen in de nekstreek krijgen tijdens de verdoving. Ik doe ook allang geen moeite meer om te proberen lachen met die belachelijke mopjes als "Mo meiske, ziet dadde nog ewa verstand overhoudt e!". Laat ik het hier nog eens dubbel en in vet onderstrepen dat ik er niet zo scheutig op ben om mijn wijsheidstanden te laten trekken. Mensen die mij willen steunen mogen morgen zaterdag steeds camionnen vol met ijsjes aanvoeren want dat is waarschijnlijk het enige dat ik zal kunnen eten. En ge moe nu ni afkome me das alleen vo de amandele e! Gun mij het pleziertje...

dinsdag 30 mei 2006

Weette gij het telefoonnummer nog Gerard?

Vandaag had ik een geweldige offday... Buiten het feit dat uit voorgaande blogpost af te leiden is, moest ik vandaag om half 8 deze avond de voice over op ons eindwerk gaan uitsmeren. Fantastisch zou u denken, vooral omdat het hiermee dan ook eindelijk klaar zou zijn. Maar niets was minder waar... Om half 10 hadden we pas een computer ter beschikking en konden we pas beginnen met voice over-plakken. We waren weer helemaal in ons ritme en plakten en knipten erop los. Tot plotseling, als bij donderslag, onze externe promotor het lokaal kwam binnen gelopen. Ze wilde al eens kijken naar hoe onze montage eruit zag. Conclusie: voice over suckt zwaar... Niet echt fijn nieuws om te horen te krijgen rond 12 uur des nachte... Maar inderdaad, ik had er al niet zo'n zuiver gevoel bij en kon haar dus niet anders dan overschot van bergen gelijk te geven. Onze Alexandra Potvis heeft een te hoog Q-music gehalte, iets dat totaal niet bij onze emo-repo past. Het is net alsof ze de winnaar gaat bekend maken van de wedstrijdvraag van vandaag: Wie is er het dementst? Waarbij men een rolstoel kon winnen als men na een kwartier nog het juiste telefoonnummer wist in te drukken. Zodus, ik kan morgen heel de radio 1 redactie gaan platbellen, op zoek naar een lekker zakelijke stem. En dat weliswaar, als kers op de taart, met verstopt reukorgaan. U kan zich de minder sexy maar geweldig nasale toon al voorstellen... "Goebemipbag beneer, ik wou u bragen of u bissien de boice ober boor bijn rebortaasjeu zou willen bijn?" Verdomd mijn arme snuffer, dit heeft hij niet verdiend...Maar daarnaast was er natuurlijk ook een positief kantje. Namelijk dat onze externe promogirl het een pareltje van een reportage vond voor niet-professionele cameramensen/monteurs/regisseurs als wij. Dat en het feit dat onze docenten ons twee sterke madams vonden die weten wat ze willen én dat een belangrijke docent het geweldig voor ons heeft. Nou nou, daar trakteerde ik mezelf op een vreugdedansje voor. Trouwens niet aan te raden bij verstopte neuzen, veroorzaakt heftige hoofdpijn, te vergelijken met de brainfreeze bij het te snel verorberen van ijsjes.

zaterdag 20 mei 2006

Levensvragen

Het is niet eenvoudig als je gedwongen wordt afscheid te nemen van mensen en dingen als je daar zelf liever niet voor kiest. Ik heb het dan niet over je hamster die van het vijfde verdiep springt en zelfmoord pleegt of je huisparkiet die ontsnapt uit zijn kooi en uit pure blijdschap boenk tegen het raam aan vliegt. Neen, ik heb het over het soort afscheid dat gebeurt omdat je iemand moet ontwijken en door zijn toedoen al die mensen en dingen die er iets mee te maken hebben, moet laten vallen. Sommigen zullen weten wie of wat ik bedoel, anderen zullen de situatie herkennen, en nog anderen zullen denken, wat voor een onverstaanbaar gebrabbel is er hier weer neergepent. Vandaag werd ik nog 'ns even geconfronteerd met een "vroeger" leven en het voelde beslist erg raar. Frustrerend omdat je die dingen niet wil laten vallen, emotioneel omdat je beseft dat je sommige mensen misschien wel voor de laatste keer in heel je leven hebt gezien, maar bovenal was ik kwaad. Kwaad om wat 1 persoon teweeg kan brengen. Hoe sterk je ook bent en hoe hard je ook probeert je erboven te zetten, toch zullen er steeds mensen zijn die je voor de voeten blijven lopen omdat ze meer sympathie kunnen opbrengen voor die ene persoon ipv jouw kant te kiezen. Daar heb ik het momenteel heel erg moeilijk mee, waarom geloven mensen al die verhaaltjes en emotionele toneeltjes, terwijl jij de gedupeerde bent, niet die ene persoon. Als ik weer een paar jaartjes ouder ben, een paar kilootjes bijgekomen en een pak levenswijsheid rijker, dan zal ik mezelf die vraag nog 'ns stellen, wie weet vind ik nog wel een antwoord. Op dit ogenblik is het gewoon makkelijker om me gewoon kwaad te maken op die mensen. Niet ideaal, but hey, that's how we deal with life...

woensdag 17 mei 2006

Wapperende zelfvoldane at interims

Kent u van die mensen die je de kast op jagen omdat ze je zo onderwaarderen of er eigenlijk helemaal geen worst om geven dat je bestaat? Vandaag kwam ik helaas voor zo'n dergelijk arrogant exemplaar te staan. Omdat er iets mis was gelopen met het opslaan van mijn eindwerk wist ik, licht geagiteerd, even niet hoe dit probleem op te lossen en vroeg ik de hulp van een zogenaamde deskundige at interim. Ik verwachte dus een medelevende glimlach en een "ik zal je snel eens helpen meisje". In de plaats daarvan kreeg ik een neerbuigende "alle, ik zal dan maar is zien e kinneke" die luid genoeg was om tot in Wuustwezel gehoord te worden. Verder bekeek hij me op minachtende wijze, waarop ik enkele duistere voodoovloeken op hem los wou laten, maar ik kon me nog net beheersen. Nooit eerder kreeg ik de boodschap "tis weer een grietje die er niks van kent en die beter wa voor de spiegel kan gaan staan" zo doorgeseind. Een beetje later kwam hij weer helemaal vol van zichzelf de deur binnen. Maar hola, neen, niet zoals een gewone sterveling dat doet hoor! Neen neen, want hij komt steeds opvallend en zelfvoldaan ergens binnen. Bijvoorbeeld zichzelf optrekkend aan de deurstijl waardoor hij daar wat hing te wapperen met zijn broek tot op zijn knieën, want hey, het is ontzettend cool om een stuk boxershort te laten zien. Kijk toch naar mij, wat ben ik toch geweldig! Bij mij kwam er eerder een neiging tot walging opzetten. Ik hoop dat ie gewoon een slechte dag had vandaag en de nood voelde om die op mij persoonlijk af te reageren en mij daarbij even te laten delen in de vernedering dan dat ie gewoon echt zo bekrompen is en ervan uit gaat dat alles wat een rok draagt een foute combinatie is met techniek. Want anders zal ik hem de basistechniek van het stopcontact nog wel eens uitleggen...

dinsdag 16 mei 2006

Evil shoes from hell

Haaa wat is de euforie van nieuwe schoenen toch geweldig. Gisteren werd ik de trotste eigenaar van niet één maar twee paar nieuwe stappers. Ik geef toe, ik ben een schoenfetisj, dat en handtassen, juwelen én doffis kleren. Geloof me, het is een hele uitdaging om bij een leuke outfit de juiste schoenen, handtasje, ring, ketting én oorbellen te vinden.Maar bon, ik had het dus over mijn nieuwe schoenen. Niet dat mijn oude schoenen niet meer oké zijn, in tegendeel, a girl just has to have a lot of shoes. Mijn adidaskes zullen altijd mijn favorieten blijven (en dan heb ik het over mijn zwarte wrestling shoes, niet de iedereen-heeft-ze-wit-met-blauwe-strepen adidassen) dat moet toch even vermeld worden zodat dat paar zich niet achteruit geschoven voelt.Maar ik was dus aan het vertellen over mijn nieuwe stappers. In de winkel zaten ze heel makkelijk, er kwamen geen pijnlijke voetkreten aan te pas en dus kocht ik ze vol euforie! Ik moest ze dan ook onmiddellijk aan en heb een hele dag doorgebracht zonder enig probleem. Nou nou dacht ik, dit is het! Dit is het droompaar schoenen! Nog niet ingelopen maar toch al zitten als gegoten. Dus Fie vol overtuiging vandaag naar haar werk met de nieuwe stappers. Vijf uur later zat ik roerloos op de trein naar mamie te bellen of ze mij met de auto aan het station kon komen halen omdat ik nog maar amper kon stappen want dat mijn arme voetjes gemolesteerd waren door evil shoes from hell. Ik prent mezelf nu gewoon in dat ze zich nog wel zullen moeten vormen, dat schoenen zelden of nooit van de eerste keer goed passen (buiten dan mijn adidassen), dat er nog wel betere tijden zullen aanbreken voor mijn voetjes en dat iedere vrouw hier waarschijnlijk wel last van heeft, maar dat gewoon niet tegen mij durft zeggen omdat ik meestal confortabel rondloop in mijn wrestling adidasjes zonder een krimp te geven.Het is dát of mijn voeten starten steeds een wraakactie tegen elke ietofwat vrouwelijke schoen die hen in de buurt komt.

donderdag 11 mei 2006

Zweterige en onderdanige euforie

Eindelijk issie zover, deze week ben ik begonnen aan de montage van mijn immer important eindwerk. In de cel waarin we monteren is het telkens zo'n 3O°C, de Avid freakt aan de lopende band, verkeerde sleeppijlen worden gebruikt, dagen van 10u aan een stuk monteren, frustraties alom, but I love it! Ik merk dat het monteren me nog verdomd goed in de vingers zit en bovendien vind ik het ook gewoon leuk. Ik maak hier dan ook zeer gewillig en onderdanig plaats voor een klein momentje van dank aan de 2 geweldige monteurs vanop mijn stage want zij hebben mijn onophoudend gezaag volgehouden en mij bovendien nog enkele kostbare tips meegegeven. *Dank u 2 geweldige monteurs vanop de stage* Morgen is de voorlaatste montagedag en die zal volledig gewijd worden aan de audiofinetuning. Spannend allemaal want een leuk muzieksken kan zoveel meer meegeven aan een televisiereportage. Als Alexandra potvis nu nog even zou willen maken dat zij de voice over komt inspreken, zal ik al helemaal euforisch en in extase zijn. Stiekem zijn er ook plannen voor het maken van een kortfilm aan het ontspruiten, maar die zitten zelfs nog maar in een stadia vóór de kinderschoen. Het besef dat ik mijn klasgenootjes praktisch niet meer ga zien heeft daarentegen al de omvang van een olifant aangenomen. Het is vreemd om te beseffen dat ik mijn studentenjaren stilaan voor bekeken moet houden en met het maken van het eindwerk komt dat moment alleen maar dichterbij.

zondag 7 mei 2006

Het heengaan van een kerstboom

Bedroefd, maar vervuld van mooie herinneringen en dankbaar voor alles wat hij voor ons heeft betekend, geven wij kennis van het heengaan van onze geliefde kerstboom. Na maanden van liefdevolle verzorging (met én zonder ballen), ging hij in rust en kalmte van ons heen, richting containerpark. The almighty containerparkgod heeft onze kerstboom tot zich genomen op de gezegende leeftijd van 6 maanden na een lang en moedig gedragen lijden wegens krappe potten en warme temperaturen. Met liefde stofzuigden wij dagelijks zijn naalden die hij wegens langdurige ziekte verloor. In besloten familiekring en een te kleine autokoffer, hebben wij onze geliefde kerstboom naar zijn laatste rustplaats gebracht, of dit geheel overeenkomstig was met zijn wens is onduidelijk.Doch, ons verdriet is snelle heengegaan door de heuglijke komst van welriekende meiklokjes over het hele appartement.U vraagt zich nu waarschijnlijk af, what's the fuzz? Welnu, wanneer een kerstboom na kerstmis de maanden januari, februari, maart, april en begin mei overleeft in de living van een appartement op het tweede verdiep, is dit naar mijn bescheiden mening toch wel het vermelden waard. Het waarom van de hele zaak kan ik u helaas niet expliceren aangezien het niet mijn bewuste keuze was om een kerstboom binnen te houden tot begin mei. Ik verdenk mijn moeder van een kerstverslaving die wegens tot op heden onbekende omstandigheden dit jaar een nieuw en ongekend hoogtepunt heeft bereikt. Bijna nog was zij erin geslaagd om met Pasen die boom in een geel kleedje te steken, maar gelukkig hebben mijn rationele tegenargumenten haar hier nog net van kunnen weerhouden.Bij deze ben ik dus opgelucht met het verdwijnen van de kerstboom en oprecht gelukkig met de komst van geurige meiklokjes. Nu maar hopen dat mijn moeder ze niet bijhoudt tot halloween.

zondag 30 april 2006

Liefste meneer de dief...

Aan alle op fietsen beluste dieven: inderdaad, ik wijt een blog helemaal en alleen aan u allen. Aangezien jullie mijn dierbare fietsvriend enkele maaden geleden van mij ontfutseld hebben, ben ik nog steeds furieus op jullie. Doch zag ik mij genoodzaakt om opnieuw een fiets te kopen. Ik ben dus vanaf heden weer een trotse fietsbezitter. Daarom mijn achterbakse dieven waarschuw ik jullie omdat jullie deze keer mijn nieuwe fietsvriend niet zo snel meer zullen kunnen ontfutselen. Ik zal jullie dan persoonlijk achterna zitten met honderden fietsbellen en jullie remmen saboteren! Door jullie gemene toedoen ben ik nog steeds in de rouw om mijn vorige fiets die mij in goede en kwade dagen, in regen en zonneschijn trouw en onzelfzuchtig gediend heeft. Ik hoop in mijn nieuwe fiets een gelijkaardige dienaar gevonden te hebben en hoop ten zeerste dat jullie er deze keer met jullie vieze fikken vanaf zullen blijven. Moesten jullie enige wrok voelen over jullie gemene daad kunnen jullie mijn plechtige communiefiets nog steeds terugbrengen. Ik zou zeer ontroerd zijn door deze daad. Ik waarschuw jullie nog eenmaal, waag het niet om mijn spiksplinternieuwe tweewieler te stelen of ik zal jullie in jullie dromen achterna zitten op een eenwieler en jullie één voor één tarten met fietspompen in alle maten en vormen. Hoogachtend, een kwade en teleurgestelde gedupeerde maar tevens ook trotse nieuwe fietsbezitter.

donderdag 27 april 2006

Vreemde paarden in Balen

Ik kom vandaag te biechte bij u mijn beste lezers. Als u mijn spannende avonturen zo'n beetje op de voet volgt, dan moet u beslist weten dat ik niet zo gesteld ben op de heer Boonen Tom. Gisteren helaas heb ik mij op eersteklas gecontamineerde grond bevonden. Ofterwijl, ik was toch wel niet in Balen zeker... Het plaatselijke accent sloeg me onmiddellijk naar mijn kop. Om de één of andere mysterieuze reden vinden Balenaren pie-è-eu een standaard AN woord voor paard. Nu kan ik menig plaatselijk accent appreciëren en vind ik menig dialect woord amuzant, maar pie-è-eu ging toch wel mijn petje te boven. Nu gelukkig heeft niemand me daar kunnen herkennen aangezien ik veilig en wel verstopt zat achter een veel te zware camera. Samen met vriendin K. (u kent haar nog wel van het achtbenige gezelschap) zijn we ons eindwerk gaan filmen. Ik wil u allen hierbij 1 goede raad geven, sla hem aub niet in de wind, hij kan u nog van pas komen! Als u op het geweldige idee zou komen om iets met paarden te filmen, denk er dan aan dat deze beesten niet te regiseren vallen. Neen hoor, absoluut niet, zelfs geen inieminiebeetje. Niks, nada, noppes... Hou dus steeds in uw achterhoofd beste lezer, dat wanneer u een paardenoog in close up wil filmen, een paard er plezier aan beleefd om wat met zijn kop te staan schudden zodat uw beeld volledig verneukt zal worden. Ik ben een dierenliefhebber, altijd al geweest, maar op het moment dat paarden opzettelijk mijn beelden verneuken, op dat eigenste ogenblik verlies ik mijn geduld. Als er dan nog eens een camera tegen de vlakte knalt, dan slaan mijn hersenen helemaal tilt. Gelukkig zei mijn innervoice me om kalm te blijven en gewoon rustig door te filmen, we moeten immers toch wat beelden hebben nietwaar? Ik werd volledig zen, 1 met de camera en wel meer van die dingen. Dat paardbeest moet het gevoeld hebben want als bij wonder knipperde ie es mooi met zijn oog naar mij en mijn camera...

vrijdag 21 april 2006

Als gniffelende aapjes uit mouwen springen, is er iets grondig fout!

Geweldig vind ik het dat Temptation Island weer gestart is. Na vrouwenhatend Paradise Hotel en de nieuwe om-het-marginaalste Big Brother, nu ook Temptation Island 5.Volgens mij gewoon een bende hypocriete, mediageile mensen die het lef niet hebben om op een normale manier een punt achter hun relatie te zetten.Maar we moeten eerlijk zijn en aanvaarden dat u en ik ons zeer graag verkneukelen in het leed van domme BV-wannebies. Zo verkneukelde ik mezelf daarstraks dan ook toen ik te weten kwam dat droopy - aka miss "10 dáge en zelfs da kunde nie oepbrenge veu maa ofwa" - alias Bianca, eigenlijk erotische massages naar de kop van sexueel gefrustreerde mannen smijt onder de ongelooflijk prikkelende roepnaam Alana.Geweldig toch als mensen zichzelf voordoen als zijnde preuts, volledig boyfriend-only en blijtkop en dat dan achteraf de aap al gniffelend uit de mouw komt gesprongen en blijkt dat ze erotische massages geeft met haar borsten.Vooral grappig ook als er dan quotes volgen als: 'Maar ik wil eruit, ik wil normaal werk. Ik doe het niet meer graag, want het is dagelijkse sleur geworden'. In mijn sofiaanse zieke mindspinsels ontstaan er dan spontane raderwerkingen bij zinnen zoals "ik wil eruit" en "dagelijkse sleur". Maar dat wijt ik dus volledig aan mijn twisted mindspinsels.Wie haar wil boeken kan ook steeds terecht in Reet (ironie, ironie...) in één of ander droomhuis van Jessy.En ik die dacht dat er dit mediajaar niets grappiger meer kon gebeuren dan de gazelle-avonturen van Evi in het Big Brotherhuis. Ik was fout, zeer fout.

woensdag 19 april 2006

Als het kriebelt moet je lopen, maar geef mij toch maar liever een powerplate kado! Iemand?

Omdat het zetelhangen de spuigaten begon uit te lopen, nam ik de wijze beslissing om vandaag te gaan lopen. We hebben hier slechts enkele hindesprongen vandaan toch een mooi en beloopbaar park en ik dacht, wel het wordt tijd dat ik mijn beentjes daar eens ga strekken. Nu moet u weten dat ik vroeger wel een aardig lopertje was tijdens de LO-lessen, maar u moet daarbij ook beseffen dat dit ondertussen al 3 jaar van ons verwijderd ligt. Eigenlijk kan u wel stellen dat in die 3 volgende jaren er zelden of nooit meer initiatief tot lopen is genomen, tenzij dan misschien om een verdomse trein niet te missen of wanneer ik achterna werd gezeten door een horde duiven met niets dan kwade bedoelingen. Zoals ik al eerder vermelde, omdat het zetelhangen de spuigaten begon uit te lopen en tevens ook omdat ik dacht dat het mijn geest zou verhelderen, zette ik het dus op een lopen. "Eerst rustig stappen, niet onmiddellijk overmoedig worden Fie", dacht ik. Toen ik dan echt een drafje aannam kreeg ik na 10 stappen al last van steken in mijn linkerzij. "Oké weer eventjes stappen tot het beter wordt dan maar", ging er door mijn langzaam roodaanlopende hoofd. En hup, off I went (again). Het verbaasde me hoeveel sportieve, lopende mensen zich in het park bevinden. In ieder geval zagen ze er allemaal veel minder rood, helemaal niet uitgeput en veel gratieuser uit dan mij. Daar liep ik dan al puffend met een knalrode kop en parelende zweetdruppeltjes mijn best te doen om niet te struikelen... Ik hield me steeds maar voor: "lopen is gezond, lopen is gezond, lopen is gezond..." maar na een 20-tal minuutjes hield ik het toch maar voor bekeken. Ik plofte me weer in de zetel en trachtte mezelf te beloven het dit keer toch vol te houden...

zondag 16 april 2006

Complottend pluimvee

Dit vloog vandaag met een paasei mijn mailbox binnen.Er zijn wel eens van die dagen dat het even niet meer gaat Even genoeg gehad van alles, het gevoel dat je er alleen voor staat Juist op zo'n dag moet je denken aan de mooie dingen die er zijn Aan bloemen, bossen, duinen en na regen komt weer zonneschijn Juist op zo'n dag moet je denken aan de mooie dingen in het leven Aan je vrienden en vriendinnen die jou liefde geven Juist op zo'n dag moet je niet vergeten dat er zoveel mooie dingen bestaan En als je hier dan goed aan denkt zal het vast iets beter gaan.Daarnaast wil ik toch ook even vermelden dat ik een gebraden kipje best wel appreciëren kan, maar dat gebraden kippen een onderling akkoord blijken gemaakt te hebben om het mij zo moeilijk mogelijk te maken om hun vlees los te peuteren. Ik kan namelijk na de volle 15 jaren waarin ik al gebraden kipjes voor mijn neus geschoteld kreeg (de jaren daarvoor werd mijn pluimvee voorgesneden), nog steeds niet deftig een kippenbil met mes en vork van bot en vlees ontdoen. Ik blijk dan ook nog eens de enige mens op deze aardbol te zijn die hier problemen mee ondervind. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat ik hier zelf ergens in de fout ga, het kan dan ook niet anders dan afkomstig te zijn van een gigantisch complot tegen mij, dat gesmeed is door gebraden pluimvee over heel de wereld. Mijn klachtenbrief is reeds klaar, maar een postadres ontbreekt mij nog. Ik vraag mij af of er misschien wel zoiets bestaat als een convent van pluimvee ter boycot van Sophie...

donderdag 13 april 2006

Ne welgemeende aan alle mannelijke starende 40plussers en uitlachende tachtiger dametjes

Vandaag ging ik nog eens langs bij casa Te Job, oftewel, de exstageplaats. Ik dacht, ik ga nog eens langs, dan vergeten ze mij niet, blijf ik vers in hun geheugen, je weet maar nooit, moest ik de Ritsplannen toch achteraan in het vriesvak smijten. Helaas was er bijna geen kat! En zelfs een kat zou mij beter ontvangen hebben... Alleen een resem nieuwe stagiairs die er doodvermoeid en onbetaald uitzagen. Gelukkig had ik ook nog een andere uitvlucht voor mijn blitzbezoekje. Ik mocht namelijk voor al mijn gemaakte onkosten nog eens gaan tanken met de tankkaart van het huis. Altijd een aangename reden om nog eens langs te gaan, dacht ik zo bij mezelve. Zodoende kreeg ik de tankkaart naar mijn hoofd geslingerd en draaide ik op Hammerhead mijn autootje weer op de baan richting tankstation. Nu moet u weten dat ik steeds helse angsten doorsta wanneer ik ga tanken omdat ik het gevoel heb dat elke mannelijke 40 plusser mij staat te begapen en bidt tot God om mij te laten klooien met de tank. Vandaag werd deze helse nachtmerrie werkelijkheid... Kaart in kaart uit kaart in kaart uit ticket met niets op eruit kaart in kaart uit. Niets! "Transactie kan niet uitgevoerd worden". My ass ja, ik deed helemaal niets verkeerd, waarom loopt het dan mis, uitgerekend bij mij? In een franse colère sprong ik dan maar NY Excusend weer in mijn autootje dat toen doodleuk in het rood ging staan. Ik dacht, hmz laat ik het dan nog maar eens bij ons in het dorp proberen, misschien lukt het daar wel? Maar neen, hetzelfde scenario herhaalde zichzelf. Alleen stond een oud dametje van rond de 80 me vanachter haar tank duchtig uit te lachen. Ik kan u vertellen, als oude dametjes van rond de 80 me vanachter hun tank beginnen uitlachen, heb ik het moeilijk om mijn kalmte te bewaren. Tegen de tijd dat ik terug bij The Job was, voelde ik me een complete nitwit die zelfs niet in staat was om te tanken en zodus niet anders kon dan het vrouwen-en-auto's-is-een-no-go-scenario te bevestigen. Voetschuivend en op stille toon bekende ik dat het niet gelukt was om te tanken met de tankkaart. SuperInne bekeek mij en de kaart al fronsend en vertelde me toen doodleuk dat ik ook helemaal niet kan tanken met die kaart omdat het een dieselkaart is en ik met een naft rijdt. Een zucht van oplichting manifesteerde zich doorheen mijn hele lichaam en met een gerust hart vertrok ik alweer met mijn autootje op The Cardigans richting tankstation. En ik tankte Super 95 van de eerste keer met een grijns op mijn gezicht naar alle mannelijke starende 40 plussers.

maandag 10 april 2006

Save het psychotisch en neurotisch konijn!

Manneke manneke ik heb officieel een neurotisch en psychotisch konijnbeestexemplaar. Ik had al zo'n vermoeden maar het is dus nu effectief bevestigd. Laat ik echter beginnen bij het allerbegin.
In oktober 2004 kreeg ik van mijn vriend een konijntje cadeau voor mijn verjaardag. Nou, origineel moet u denken, dat dacht ik althans ook. Zodus wij met z'n tweetjes naar een kennis van hem die konijnen kweekte om een konijn te kiezen. Een hartverscheurende keuze zo bleek want hoe kan een mens nu geacht worden om te kiezen tussen een baby dwergkonijn of een baby langoorkonijn? Na een heen en weer getwijfel, koos ik toch met enige aarzeling voor het baby dwergkonijn. Ik dacht zo bij mezelve zo, een dwergkonijn, dat kan toch alleen maar lief, klein en aaibaar zijn? Nou moe, goed fout dus. In den beginne was het nog pakbaar, maar na enkele maanden sprong het echt konijngewijs steeds uit je armen of viel het zelfs helemaal niet meer te pakken. Nu wil het ongelukkige toeval dat Tijger, zo heet het onfortuinlijke konijn, een ontsteking kreeg aan zijn oog, zijn tanden te lang werden en zijn nagels dringend geknipt moesten worden. Zodoende zat er niets anders op dan een dierenartsbezoek. Zodus ik met mijn konijn en kot naar de dierenarts. Dat beest heeft daar half die praktijk bijeen gekrijst, heeft de dokteres tot bloedens toe gekrabt, is ontstnapt en van de tafel gesprongen, heeft nu een tik naar rechts. Kort gezegd, onhandelbaar, psychotisch en neurotisch. De dierenarts had nog nooit zo'n exemplaar meegemaakt vertelde ze... Nou, ik had moeten weten dat een konijn Tijger noemen om problemen vragen was...

zondag 9 april 2006

Boze brief naar het convent der carnavalisten

Ah zondag... Een dagje om lang te slapen en te luieren, filmpjes te kijken en te hangen. Of misschien vandaag toch niet... Samen met vriendinnetje Els ging ik namelijk bij wijze van nostalgie naar de Carnavalstoet in mijn ex-dorpje kijken. Ah carnavalstoeten... Wat een herinneringen! Als kind al het snoep proberen te vangen, met schaafwonden, elleboogstoten en bloedneuzen tot gevolg, ruzie maken omdat ze die snoepjes wel naar jou hadden gesmeten en niet naar dat ambetante pestjong naast je. Maar zo ging het dus niet, we worden namelijk geacht om ons te gedragen naar onze leeftijd en dat betekent helaas braafjes wat vanachter langs de kant staan lachen en heel onverwacht blij kijken als je plots een pak chips naar je gesmeten krijgt. Aldus stonden we daar met 2 heel erg lief en braaf te wezen, maar om de één of andere duistere reden is dat dus totally not done tijdens een carnavalstoet. Om de één of andere frustrerende reden heb ik dit jaar méér confetti dan ooit over me heen gekregen! En niet gewoon zo'n handje dat je nog wel eens zuur kan weglachen, neenee! Echt, met 3 mannen tegelijk vielen ze me aan, confetti in mijn haar, in mijn nek, vooraan in mijn trui, in mijn gezicht, echt overal!! Ik denk dat ik me ga wenden tot het convent der carnavalisten en een boze brief ga schrijven. Dat ze dronkaards langs de kant van de weg vol confetti stoppen, daar heb ik geen enkel probleem mee. Of dat ze kinderen die confetti naar iedereen liggen te smijten weer te grazen nemen, kan ik ook nog perfect aanvaarden. Maar dat ze het grappig vinden om brave twintigermeisjes die mooi wat vanachter langs de kant staan te kijken, willen te pakken krijgen, daar kan ik helemaal niet mee lachen...

zaterdag 8 april 2006

Streepje bolletje streepje

Er is weer duchtig wat fout met de nieuwe collectie kleren mijns inziens... Niet dat ik zo'n winkelverslaving heb, maar aangezien ik in een kledingwinkel werk, wordt ik wel eens geconfronteerd met wat kleding. Streepjes kan ik best nog wel aanvaarden. Scheef, recht, horizontaal, zwarte, grijze, witte,... Wanneer er echter bolletjes verschijnen op kledij, stel ik me toch wel vragen. U moet weten dat ik helemaal niet van bolletjes hou. Bolletjes zijn zo ouwBOLlig! Neen, bolletjes zijn niet echt my cup of tea. Om de rest van de wereld duidelijk te maken dat bolletjes alleen maar goed zijn om er lelijk, dik of 90 uit te zien, had ik me vandaag in de winkel in een bolletjesjurk gewurmd. En mijn opzet was geslaagd, er zijn geen bolletjesjurken verkocht vandaag! Helaas is het dan net op een rebelse dag als deze waarop ik een bolletjesjurk draag en er lelijk, dik en 90 uitzie, dat er mensen die ik ken vluchtig een bezoekje komen brengen in de winkel... Ik voelde me plots helemaal niet meer overtuigd van mijn bolletjeslesje aan de rest van de wereld. Ik voelde me eerder belachelijk en bovendien helemaal lelijk, dik en 101! Zodus ben ik tot de conclusie gekomen dat ik, wanneer ik de rest van de wereld weer eens iets duidelijk wil maken, ik er misschien beter aan doe om mezelf niet belachelijk te kleden, je weet immers nooit wie je zal tegenkomen...

dinsdag 4 april 2006

Ik weur wereldkampioen!

Ik ben mij volledig bewust van het feit dat ik met de volgende uitspraak menig Tom Boonen-fan op hun paard zal jagen, maar Tom Boonen sucks! Wat is er toch aan de hand met de verheerlijking van de kempsense bevolking? Eerst Bartje Welles, dan Keet Rijn en nu weer Tommeke Boene. "Geft iederieen de kaans oem weireldkampioen te weure". Wat gaat er in dat VTM's brein van Levenslijn nu weer fout? Denken ze nu echt dat de dronken autochauffeurs en vluchtmisdrijfplegers na het kijken naar Tom Boonen gaan zeggen: "How manne, pas oep veu dieje kleine, misschien weurt da oek wel ne weireldkampioen, dieje mag ek zekers ni oemver rije". Nu heb ik in sé niets tegen de kempense bevolking (ik ben immers ook ontsproten ergens aan de rand van het Kempense Land) maar wat was er mis met de Flor zijn "Kijk Uit"? De Flor was tenminste nog een man met enige credibiliteit door zijn functie als politieagent. Nee, men plaatst liever een plat leeghoofd als boegbeeld! Wie het optreden van Tom Boonen in Humo's Pop Poll heeft gezien kan mij alleen maar bijstaan als ik zeg LEEGHOOFD. Opnieuw wil ik toch even een kleine nuance in mijn betoog leggen, versta mij niet verkeerd, Tom Boonen is een goed wielrenner, maar laat wielrenners op hun zadel zitten! Daar hoeven ze zelden te spreken en verdedigen ze toch ook 's lands eer.

maandag 3 april 2006

Over hardhorigheid, kinderwensen en merci-chocolaatjes

1 van de nadelen van het wonen op een appartement moet toch wel het hebben van luidruchtige boven- of onderburen zijn. In mijn onfortuinlijk geval helaas beide. Een verdieping onder mij bevind zich een vrouwtje van in de 90 die op zondagmorgen niets liever doet dan naar "de eucharistieviering op één" te kijken. Nu heb ik in principe helemaal niets tegen 90'er dametjes die houden van onze-lieve-vaderkes en hosties, het is eerder haar hardhorigheid die mij de kast op jaagt. Mijn liefste bovenburen zijn een jong marokkaans koppel. Nu heb ik werderom niets tegen jonge marokkaanse koppels, alleen de aanhoudelijke pogingen tot het zwanger worden, houden mij wel meermaals gefrustreerd wakker. Zo nu en dan durf ik mezelf dan al eens af te vragen, zijn die mensen zich er wel van bewust dat ze een verdomd goede middenbuur hebben? Ik loop steeds op mijn slofjes de kamers rond, zodus buiten een konijn dat zo nu en dan lustig door het salon springt (maar dat kan naar mijn bescheiden mening de zaak niet maken), denk ik niet dat zij last hebben van stampvoetjes. Verder ben ik niet hardhorig en heb ik ook nog steeds geen kinderwens. De TV staat max op 20 en de radio zacht. Moest er een prijs bestaan voor meest rustige en stille middengebuur zou ik zonder twijfel grote kanshebber zijn. Nu ik er zo verder over denk vind ik inderdaad dat ik als bewoner van deze blok volledig recht heb op de grote "u bent de minst lastige buur-prijs". Helaas zijn mijn buren nog niet op dit geweldige idee gekomen. Misschien moet ik ze wel een handje helpen en morgen een petitie starten. Of anders benoem ik mezelf gewoon als meest rustige gebuur van the block met de plechtige uitreiking van een Merci-chocolaatje...

zaterdag 1 april 2006

Het snowboardgehalte van een skister

Helaas ben ik genoodzaakt om mijn blog, na lange afwezigheid, opnieuw te starten met een welgemeende excuus richting leespubliek. Wederom u dus. Toch heb ik een waterdicht alibi voor mijn weekje afwezigheid. Ik heb mij namelijk op glad ijs bevonden. En dit kan u dan ook vrij letterlijk nemen. Met het eerdervermelde achtbenige gezelschap zijn we namelijk een weekje gaan skiën in Frankrijk. Nu ja, de eerder aandachtige lezer zal hier een kleine fout opmerken. Inderdaad, ik ging eigenlijk snowboarden. Maar na 5 dagen vallen en opstaan, ontelbare blauwe plekken later én zelfs een lichte hersenschudding verder, besliste ik dan toch maar dat het misschien verstandiger zou zijn om te skiën... Helaas, toch wel met enige pijn in het hart omdat ik een geweldig hoog stoere snowboardbabegehalte moest afgeven, nam ik afscheid van het snowboard. Ach ja, ik ben dan toch een skister geworden. Gelukkig ontstond er geen rivaliteit tussen mijn snowboardman en ik. Tevens hier ook een klein woordje van dank aan snowboardman voor het ontelbare geduld! *klein dankwoordje*Plotsklaps hoor ik vanaf nu dus ook bij de halve wereldbevolking die kan meepraten over de skivakantie. En natuurlijk behoor ik vanaf heden ook bij de après-ski club én bij de lichte hersenschuddingpatiënten.Voor die eerste keer viel het al bij al echt goed mee en is het zeker voor herhaling vatbaar.Ik ging, viel, maar zag dat het goed was...Tevens wil ik u ook nog melden dat ik vanaf heden beschik over draadloos internet en ik u, mijn gevierde leespubliek dus vanuit mijn kingsizebed lig toe te spreken. U zou voor minder al eens jaloers worden...

woensdag 8 maart 2006

Ik ga het zeggen zaki!

Vandaag keek ik licht verrast op toen ik plotsklaps ons aller Zaki door de gangen van het audiovisual bedrijf waar ik momenteel monteer, zag dwalen. Eerst dacht ik, welke enigsinds oudere, papperige man tracht hier wat in het decor te verdwijnen? Toen ik die man een tweede blik gunde ontdekte ik dat het prehistorie dj-wonder Zaki Dewaele was. Hoe zou het met mister Cijfers en Letters himself zijn, vroeg ik mezelf af? Nou, niet zo goed leek het mij, want ondanks de glimlach zag papa Soulwax er tamelijk vermoeid en afgeleefd uit...Wat ik na een maand stage wel heb ontdekt is dat er volgens mij een wereldmarkt te ontdekken valt voor instructieDVD's. De DVD waar ik momenteel met hart en ziel bloed zweet en tranen aan verlies, maakt een handleiding van 200 pagina's zelfs voor een minder begaafde nitwit peace of cake. Volgens mij is dit het gat in de markt! Je kan je perfect als productiehuis enkel en alleen maar bezig houden met het maken van instructieDVD's! Van broodrooster tot hoogtewerker, van ijscrusher tot plastieken kerstboom.Al de stress, frustraties en ongelooflijk saaie materie die het met zich meebrengt, probeer ik hier dan ook krampachtig te verstoppen. Zoals u merkt, slaag ik daar helaas niet helemaal in...

zondag 5 maart 2006

Gekwetste!

Geradbraakt! Alles wat gesitueerd is tussen mijn linkerteentje en mijn rechteroor doet bij elke beweging onnoemelijk veel pijn. Snowboarden is fijn. Als ik lach of hoest lijkt mijn rechterrib te verschuiven. Snowboarden is de max. Als ik zit, lijkt mijn achterste op grootmoeders wijze een goeie rammeling ontvangen te hebben. Snowboarden is ontspannend. Als ik één stap zet doet mijn rechterschouder pijn. Ach, vervloekt mezelf en mijn koppigheid! En toch moet en zal ik binnen 3 weken over de sneeuw deinen als een vrolijke losgelaten hinde. Helaas voorspel ik dat menig traan zal vloeien... Pijn of frustratie (naar alle waarschijnlijkheid gewoon beide) zal mijn vrouwelijke labiele emoties weer eens lekker door elkaar schudden! Wee mijn arme lieveling die mij steeds troosten zal! Maar ik tel de dagen wel af (de kruisjes op de kalender ontbreken nog net). Want ondanks de pijn en frustraties van gisteren ben ik er *toch wel trots, kin naar voor en grote glimlach verschijnt* in geslaagd om na 3 uur mijn eerste bochtjes te maken! Ik sta rechts voor en het was een front side bocht. Ofzoiets dergelijks toch, weet ik veel, ik snowboard nog maar 4 uur. U geeft er naar alle waarschijnlijkheid ook geen moer om. Das ook helemaal niet nodig! Glimlach gewoon even bij de gedachte dat ik het traag maar zeker onder de knie krijg. En als dat u niet lukt, denk dan gewoon even aan hoe al die valpartijen er moeten uitgezien hebben met mijn geweldige valfinesse.

donderdag 2 maart 2006

Over kabouters, sneeuw en insecten op sterk water

Gisteren sneeuwde het weer lekker! Als bakken bloemsuiker werd het uit de lucht gezeeft op ons belgenlandje dat klaarlag als een Brusselse wafel. Oké oké, dit is er zo ongeveer een kilometer over, maar toch vond ik dat de sneeuw hier even een kleine vermelding verdiende. Nog zo'n geweldige ontdekking is dat gisteren de zon scheen terwijl het sneeuwde, MAAR toch was er geen sneeuwboog te zien! En waarom niet? Waarom verdiend zon en regen er één en sneeuw en zon niet? Welke snuggere ziel kan mij hier een algemeen aanvaard antwoord op geven? Ik loop er namelijk al 2 volle dagen mee rond. De natuur lijkt er het geniepige plezier in te vinden om mij steeds over zulke nutteloze zaken het hoofd te laten breken! Of misschien had ik gewoon beter moeten opletten tijdens de educatieve biologielessen. Helaas is mijn interesse daarin voor eens en voor altijd verdwenen sinds het ogenblik waarom er ratten werden gedissecteerd. Of misschien was het wel het moment waarop we al dwalend door de gangen plots potten met insecten en slangen op sterk water ontdekten. Neenee, biologie heeft me nooit erg kunnen bekoren. Gelukkig ben ik van dat vak al sinds lange tijd gered, helaas blijf ik daardoor zitten met mijn natuurkundige vragen. Maar volgens mij kunnen de kaboutertjes geen sneeuwboog maken omdat het dan te koud is aan hun oortjes en ze liever warme melk drinken in hun paddestoeltjes.

zondag 26 februari 2006

Lazy Sunday

Ken je die zondagen waarop je geweldige plannen maakt maar dan uiteindelijk gewoon languit op de zetel beland? Wel nu, zo'n vruchtbaar exemplaar heb ik vandaag achter de rug. Helemaal niet erg, af en toe moet ik me eens volledig kunnen afkappen en genieten van een zondag die stilletjes voorbijkruipt. Het plan was eigenlijk om nog eens een rondje zelfpijniging te gaan doen op de skipiste en het beste van mezelf te geven op een snowboard. Maar helaas, toen ik vanmorgen wakker werd, sloeg de vermoeidheid me op deze zondag flagrant in het gezicht. Dus werd het filmpje kijken en zetelhangen, hoeveel beter kan een lazy sunday nog worden? (tips altijd welkom)Tegen het avondeten aan ben ik dan toch eindelijk met veel tegenpruttelen, het mag gezegd worden, en pruttelen, dat kan ik als de beste, uit mijn zetel gesukkeld voor een lekker stukje kreeft. Even lekker decadent doen natuurlijk! Een prachtige afsluiter: lobster on a lazy sunday. Alleen vond ik kreeft helemaal niet spectaculair, geef mij een scampi en ik proef amper het verschil. Misschien ligt het aan mijn smaakpapillen, hoewel ik dat ten zeerste betwijfel, de laatste keer dat ik checkte, leken ze mij nog in perfect goeie staat. Kreeft is gewoon overroepen, zoals oesters en kaviaar. Lang leve de frietjes van de frituur!

vrijdag 24 februari 2006

Getormenteerd en gefrustreerd

Ik ben geweldig gefrustreerd, en dat op een vrijdag, het heugelijke einde van de vermoeiende werkweek en begin van het ontspannende weekend. Of toch voor mensen die niet 's zaterdags moeten werken... Maar dat is niet de reden van mijn geweldige frustratie. Die is te wijten aan een stomme, ambetante, zagende, kermende, teksten-niet-kennende actrice waarmee ik werk. Ik weiger hier een naam te noemen omdat ik in dat geval misschien zelfs nog beticht word van laster en eerroof en dat is dat mens mij niet waard! In het onwaarschijnlijke, hypothetische geval dat ik een actrice zou zijn, dan zou ik er een punt van maken om mijn teksten toch wel ongeveer uit mijn kleine hoofdje te leren. Doch, voor die stomme, ambetante, zagende, kermende, teksten-niet-kennende actrice, is dat allemaal een onnodige zaak. Met het gevolg dat de hele dag getormenteerde zuchten weerklonken op de set wanneer we weer eens begonnen aan take 12 van een bepaald onderwerp. Iedereen kreeg het serieus op zijn systeem, zo ook ik, omdat ik de intensieve, doch respectverdienende taak kreeg om de klap te bedienen. Ik kon dus elke 2 seconden, wanneer madam haar tekst weer kwijt was, het nummertje van de take uitwissen en er een nieuwe opschrijven, terug naar de camera lopen, klapke geven, terug naar mijn plaatske lopen, om dan te aanhoren hoe zij opnieuw de verschrikkelijke woorden "oei sorry ik ben mijnen tekst kwijt", of "oei sorry da was ni juist"uitstootte, opnieuw de nummer van de take uitvegen, een nieuwe opschrijven enzoverder enzovoort. Ik vertel u in alle eerlijkheid, na 5 uren kon ik mijn klap wel door die madam haar strot rammen. Maar goed, de kalmheid zelve, no worries, ben ik dan toch zonder enige verbale aanvaringen de draaidag doorgekomen, met dank hiervoor aan onze lieven Heer voor de kracht die hij mij vandaag schonk.

woensdag 22 februari 2006

Met mijn oprecht binnenlands excuus

Weemoed sloeg vandaag in mijn tengere lijfje. Ik las vandaag wederom een weblog van een buitenlandse stagedoener, en mijn god ik geef het eerlijk toe, wat ben ik toch jaloers op die mensen! Ik pijnig mezelf dan ook wekelijks om hun avonturen te lezen en te volgen. Helaas kan ik u, mijn allerliefste lezer, zulke spannende buitenlandse verhalen niet bieden, doch ik hoop dat mijn leven u toch tot op zekere leeshoogte kan bekoren...Ik ben net terug van de "welkomsavond voor nieuwe inwoners van de gemeente Duffel", laat ik even zeggen dat dit me tot zekere hoogte helemaal niet kon boeien. Een avondje in mijn zetel voor de TV levert zelfs spannender materiaal op! Daar stond ik dan, ongeïnteresseerd te luisteren, met handen in de zakken te leunen tegen deurstijlen, lachend met de ongeletterde burgemeester die mijn gemeente rijk is. Ik herhaal het nogmaals, spannende buitenlandse avonturen kan ik u echt niet bieden. Waarvoor mijn oprechte binnenlandse excuses.

zondag 19 februari 2006

Sneeuw snuiven doet pijn

Vandaag heb ik mijn eerste les snowboarden achter de rug. Oftewel, achter mijn gat, als ik het even zo platvloers mag neerpennen. Ik kan nu dan ook alleen maar bevestigen dat "leren met vallen en opstaan" een waarheid als een koe is. Ik heb namelijk op 2 uur de grond meer goeiedag gezegd dan een moslim op zijn gebedstapijt in Mekka. Ook wil ik de man die pannekoekenliftjes heeft uitgevonden persoonlijk een patat op zijn tronie gaan geven. Waarom niet gewoon een zeteltje installeren? Mijn logica is waarschijnlijk weer te eenvoudig... Maar ondanks mijn meermaalse aanvaring met de grond wint mijn vastberadenheid het van de mogelijkheid om op te geven. Ik zal dus de komende weken des zondags volhardend oefenen op het carven, bochten maken, alle gewicht zetten op mijn rechtervoorbeen en nog meer van dat moois. Zodat ik binnen een maand volledig voorbereid ben voor de skivakantie en iedereen kan tonen: Not just a pretty face... :)

donderdag 16 februari 2006

Ivy, de balloze kiwi

Vandaag was weer een dag vol nieuwe en verrassende ontdekkingen voor mij! Zo ontdekte deze nieuwsgierige blogster vandaag dat camerabatterijen wel degelijk kleine pootjes hebben en graag verstoppertje spelen met cameraman en productiestagiaire, dat 30 koffiekoeken teveel is en 15 te weinig, dat je bij eerste hulp voor pijne lippen niet mag vertrouwen op lippenzalf van visagistes, dat Ivy een perfect bruikbare naam is en dus voortaan mij niet meer alleen aan Soul Caliber doet denken, dat een sluippakje eigenlijk een heimelijk verstopt pakje sigaretten is en dat digiboksen moet opgenomen worden in de olympische spelen, samen met smartcard rammen en om ter tverst frisdigibeeën. Ahja en het is ook belangrijk om de ligging van Nieuw-Zeeland niet te verwarren met Ijsland want in dat ongelukkige geval zou Australië eenzaam worden en de kiwi's gaan daar ook niet mee kunnen lachen. En totaal los van dit alles wil ik ook even aan ons mamsie melden dat ik het nu toch wel stilaan de hoogste tijd vind worden om afscheid te nemen van de balloze kerstboom...

zaterdag 11 februari 2006

I'm the queen

Sjonge jonge, uw teerbeminde blogster is geweldig uitgeput vandaag (visioneer klein kromlopend meisje met tong op de grond). Het kruipt toch niet in je koue kleren zo een hele week stage lopen en dan zaterdags nog wat kleren staan verkopen aan klanten die er sadistisch plezier in hebben om mijn net opgeplooide stapels kleren (van XS naar XL gerangschrikt!) overhoop te gooien... Naar alle waarschijnlijkheid heeft vrijdagavond ook wel iets met de vermoeidheid te maken. Totaal onverwacht zat uw aller Fie te productie-assisteren (lees: tapes aan te geven en miniDV te controleren) op het concert van Sergio "I'm the king". En laat ik even voor alle duidelijkheid stellen dat ik het geweldig vond. Alle niet-Serge-fans kunnen hier nu afhaken. Tegen alle verwachtingen in is die mens dus niet alleen sympathiek, maar is zijn nieuwste show echt een geweldige aanrader. Tussen het tape-naar-camera-op-het-podium-rennen en het tape-aannemen-en-in-juiste-dooske-terugstoempen door heb ik er echt van genoten. Laat ik hier ook even plaats maken om de regisseur en de hilarische cameramannen hier even te bedanken *bedankt regisseur en hilarische cameramannen* want die mannen hebben mij ongelooflijk veel doen bijleren op een paar uur (zoals: wanneer je cameraman bent bij Piet Huysentruyt ben je niet "cameraman" maar Lepelman of Vorkman of Mesman, door het desbetreffende wapen in je achterzak, en vlieg je van zo gauw een gerecht klaar is het om ter eerste aan!) Laat ik tevens ook vermelden dat de cameraman in kwestie van het camera-op-het-podium-rennen de drummer van Stash is en dat dieje mens bij mij thuis gerust ook is een drumsolooke mag komen spelen want hij ziet er bijlange niet slecht uit! Jaja, u leest het goed, het was weer een spannende vrijdagavond in het leven van Fie :)

woensdag 8 februari 2006

Wil jij ook één van mijn stukjes zijn?

"Een mens wordt geboren als een verzameling scherven en lijmt zich een weg door het leven. Op zoek naar het beeld dat hij in zichzelf vermoedt" (A.Ohm). Dit citaat heeft mij waarachtig diep geraakt. Ik geloof er sterk in. Als je klein bent krijg je bepaalde dingen mee, naarmate je groeit moet je alles gaan gebruiken, ontwikkelen en ontplooien. Ik heb er lang over gedaan om "mijn" beeld te zoeken, waarschijnlijk ben ik er ook nog niet helemaal, maar ik ben er stevig van overtuigd dat ik op de goede weg ben. Zoals me wel eens wordt gezegd, ik doe mijn eigen ding, en het zal me worst wezen wat u ervan denkt. Dat draait dan ook helemaal niet om egoïsme, maar om zijn wie je bent, niet zijn wie je wil zijn. Ook goede en kwade momenten maken me tot wie ik ben. Als het wat minder gaat, is er altijd wel iets of iemand die me kan laten lachen en me sterker maakt. Ik zou al wat ik tot nu toe op mijn twintigjarige levenspad ben tegengekomen niet meer opnieuw willen meemaken, maar ik ben ervan overtuigd dat er niet veel is dat ik anders zou aanpakken. Ik ben er ook van overtuigd dat alles wat mijn pad gekruist heeft me gemaakt heeft tot wie ik ben. Ook de minder goede ervaringen. In dat opzicht moeten we misschien dankbaar zijn, niet alleen voor de leuke momenten, maar ook voor de minder geslaagde. Het is moeilijk om tot dit besef te komen, en vooral om deze denkwijze effectief toe te passen. Maar juist om die reden ben ik nog volop aan het lijmen en puzzelen.

dinsdag 7 februari 2006

U bent een fijn mens

Another day, another obstacle! Ik heb ontdekt dat skivakantieboekskens volledig tegen mij zijn. Alhoewel, laat me dat even hernemen: Ik heb ontdekt dat sommige skivakantieboekskens ongelooflijk slecht zijn opgesteld. Het is onmogelijk dat het aan mij ligt want enkele uren geleden nog kreeg ik het compliment een overzichtelijkheidswonder te zijn. De juiste betekenis van overzichtelijkheidswonder kan ik u niet helemaal definiëren, maar volgens mijn bescheiden mening heeft het iets te maken met inzicht in overzichtelijkheid. Zodus, als men mij vanaf nu vraagt om mezelf te beschrijven in 3 woorden antwoord ik steevast: crazy, sexy en overzichtelijkheidswonder. Ik moet wel stiekem toegeven dat het me wel iets doet, al die fijne complimentjes van mijn project-collega's! Zodus heb ik mezelf voorgenomen om vanaf nu wat vaker complimentjes te geven. Een schouderklopje doet niet alleen als men verstikkingsverschijnselen heeft deugd. Zodus, beste lezer, laat ik dan maar al onmiddellijk beginnen met u: U bent een fijn mens.

zondag 5 februari 2006

Broebelend levelskiën

Zondagmorgen, vaak een ochtend waarop we zeggen: "Hoe scheef was het gisteren weer niet?". Wel op deze zondagmiddag kan ik u rechtlijning garanderen dat ik gisteren een fijne, rechte avond heb gehad. Een doodgewone, maar een gezellige! Natuurlijk, doodgewoon valt te relativeren, aangezien ik gisterenacht een uur heb liggen broebelen in een jacuzzi van 39°. Waarvoor dank aan Katleen *danku Katleen* omdat er toevallig in haar gazonneke een geweldige broebelende jacuzzi van 39° staat. Alleen moeten ergens tussen 0.00 en 1.00 onze hersenen toch overbroebeld geraakt zijn omdat we toch nog beslisten om een achtbenigstapje in ons belgenwereldje te zetten. Nu heb ik geen enkel bezwaar om rond 1.00 nog een achtbenig stapje in de wereld te zetten, doch, waar we dat achtbenig stapje gingen zetten was misschien niet onze beste keuze ooit. Laat ik het hier dus maar open en bloot op tafel gooien en toegeven dat ik me gisteren lichtelijk in Illusion bevonden heb. Om het toch nog een beetje goed te praten wil ik er wel aan toevoegen dat ons achtbenig gezelschap zich een verdiep hoger bevond en een poging tot shaken ondernam in The Level. We moeten daar weer een schoon figuur geslaan hebben. Katleen met een gezicht van :'Wat een marginaliteit!', Kristof had zoiets van: 'oke we zien wel hoe dat hier vlot', Daan:'amai ik ben te tam van diejen jacuzzi' en uw immer Fie:'hey, shake that ass, mmm nee dit is fout, oh goed liedje, shake that ass, hmm I'm betting bored, ff nochalant staan shake, hmm toch maar even stilstaan. Pff hier is zo weinig lucht? Ik heb hoofdpijn. Gaan we naar huis??'. U vraagt zich waarschijnlijk af, hoe kan je nu rechtlijning beweren dat je geen scheve nacht hebt gehad? Wel dat kan ik u perfect verklaren. Aan heel deze historie ging ook nog een etentje vooraf en ook nog een bijzonder vruchtbaar cafébezoekje. Die vruchtbaarheid ligt hem in het feit dat we gisteren beslist hebben om met ons achtbenig gezelschap een weekje te gaan snowboarden slash skiën. En zo'n beslissing zou voor minder een scheve nacht recht maken...

vrijdag 3 februari 2006

Bloedneuzen, kale koppen en voorhuidstukjes...

Toen ik vanmorgen al kermend, kreunend en protesterend mijn lekker knusse, warme (kingsize)bed uitwankelde had ik nooit kunnen denken dat ik vandaag op deze doodgewone 3e februari anno 2006 zo’n entertainende voormiddag zou hebben. Alle eer komt Jaela Cole toe, die ik voor een casting mocht ontvangen. Dat mens is hilarisch! En geweldig open ook, zomaar spontaan uit het niets schlagers als “heb je even voor mij” (allemàààl!) beginnen zingen, vertellen over bloedneuzen en kortgeschoren haar. Ik lust ze wel die Jaela. Ze maakte de 3 kwartierdurende wachttijd op de mammie (niet die van ons maar dé mammie van Vaneigens) stukken draaglijker. Maar de combi van beide, man man ik lag spontaan in een driehoekige deuk. Uiteindelijk blijken acteurs dan toch mensen van vlees en bloed zoals u en ik te zijn die praten over sex en sex, en ook nog een beetje sex. Ziet u de link van de digibox van Telenet niet naar een “voorhuidstukje”? Wel dan, lang leve de insiderjoke’s zeg ik daarop :)