zondag 30 april 2006

Liefste meneer de dief...

Aan alle op fietsen beluste dieven: inderdaad, ik wijt een blog helemaal en alleen aan u allen. Aangezien jullie mijn dierbare fietsvriend enkele maaden geleden van mij ontfutseld hebben, ben ik nog steeds furieus op jullie. Doch zag ik mij genoodzaakt om opnieuw een fiets te kopen. Ik ben dus vanaf heden weer een trotse fietsbezitter. Daarom mijn achterbakse dieven waarschuw ik jullie omdat jullie deze keer mijn nieuwe fietsvriend niet zo snel meer zullen kunnen ontfutselen. Ik zal jullie dan persoonlijk achterna zitten met honderden fietsbellen en jullie remmen saboteren! Door jullie gemene toedoen ben ik nog steeds in de rouw om mijn vorige fiets die mij in goede en kwade dagen, in regen en zonneschijn trouw en onzelfzuchtig gediend heeft. Ik hoop in mijn nieuwe fiets een gelijkaardige dienaar gevonden te hebben en hoop ten zeerste dat jullie er deze keer met jullie vieze fikken vanaf zullen blijven. Moesten jullie enige wrok voelen over jullie gemene daad kunnen jullie mijn plechtige communiefiets nog steeds terugbrengen. Ik zou zeer ontroerd zijn door deze daad. Ik waarschuw jullie nog eenmaal, waag het niet om mijn spiksplinternieuwe tweewieler te stelen of ik zal jullie in jullie dromen achterna zitten op een eenwieler en jullie één voor één tarten met fietspompen in alle maten en vormen. Hoogachtend, een kwade en teleurgestelde gedupeerde maar tevens ook trotse nieuwe fietsbezitter.

donderdag 27 april 2006

Vreemde paarden in Balen

Ik kom vandaag te biechte bij u mijn beste lezers. Als u mijn spannende avonturen zo'n beetje op de voet volgt, dan moet u beslist weten dat ik niet zo gesteld ben op de heer Boonen Tom. Gisteren helaas heb ik mij op eersteklas gecontamineerde grond bevonden. Ofterwijl, ik was toch wel niet in Balen zeker... Het plaatselijke accent sloeg me onmiddellijk naar mijn kop. Om de één of andere mysterieuze reden vinden Balenaren pie-è-eu een standaard AN woord voor paard. Nu kan ik menig plaatselijk accent appreciëren en vind ik menig dialect woord amuzant, maar pie-è-eu ging toch wel mijn petje te boven. Nu gelukkig heeft niemand me daar kunnen herkennen aangezien ik veilig en wel verstopt zat achter een veel te zware camera. Samen met vriendin K. (u kent haar nog wel van het achtbenige gezelschap) zijn we ons eindwerk gaan filmen. Ik wil u allen hierbij 1 goede raad geven, sla hem aub niet in de wind, hij kan u nog van pas komen! Als u op het geweldige idee zou komen om iets met paarden te filmen, denk er dan aan dat deze beesten niet te regiseren vallen. Neen hoor, absoluut niet, zelfs geen inieminiebeetje. Niks, nada, noppes... Hou dus steeds in uw achterhoofd beste lezer, dat wanneer u een paardenoog in close up wil filmen, een paard er plezier aan beleefd om wat met zijn kop te staan schudden zodat uw beeld volledig verneukt zal worden. Ik ben een dierenliefhebber, altijd al geweest, maar op het moment dat paarden opzettelijk mijn beelden verneuken, op dat eigenste ogenblik verlies ik mijn geduld. Als er dan nog eens een camera tegen de vlakte knalt, dan slaan mijn hersenen helemaal tilt. Gelukkig zei mijn innervoice me om kalm te blijven en gewoon rustig door te filmen, we moeten immers toch wat beelden hebben nietwaar? Ik werd volledig zen, 1 met de camera en wel meer van die dingen. Dat paardbeest moet het gevoeld hebben want als bij wonder knipperde ie es mooi met zijn oog naar mij en mijn camera...

vrijdag 21 april 2006

Als gniffelende aapjes uit mouwen springen, is er iets grondig fout!

Geweldig vind ik het dat Temptation Island weer gestart is. Na vrouwenhatend Paradise Hotel en de nieuwe om-het-marginaalste Big Brother, nu ook Temptation Island 5.Volgens mij gewoon een bende hypocriete, mediageile mensen die het lef niet hebben om op een normale manier een punt achter hun relatie te zetten.Maar we moeten eerlijk zijn en aanvaarden dat u en ik ons zeer graag verkneukelen in het leed van domme BV-wannebies. Zo verkneukelde ik mezelf daarstraks dan ook toen ik te weten kwam dat droopy - aka miss "10 dáge en zelfs da kunde nie oepbrenge veu maa ofwa" - alias Bianca, eigenlijk erotische massages naar de kop van sexueel gefrustreerde mannen smijt onder de ongelooflijk prikkelende roepnaam Alana.Geweldig toch als mensen zichzelf voordoen als zijnde preuts, volledig boyfriend-only en blijtkop en dat dan achteraf de aap al gniffelend uit de mouw komt gesprongen en blijkt dat ze erotische massages geeft met haar borsten.Vooral grappig ook als er dan quotes volgen als: 'Maar ik wil eruit, ik wil normaal werk. Ik doe het niet meer graag, want het is dagelijkse sleur geworden'. In mijn sofiaanse zieke mindspinsels ontstaan er dan spontane raderwerkingen bij zinnen zoals "ik wil eruit" en "dagelijkse sleur". Maar dat wijt ik dus volledig aan mijn twisted mindspinsels.Wie haar wil boeken kan ook steeds terecht in Reet (ironie, ironie...) in één of ander droomhuis van Jessy.En ik die dacht dat er dit mediajaar niets grappiger meer kon gebeuren dan de gazelle-avonturen van Evi in het Big Brotherhuis. Ik was fout, zeer fout.

woensdag 19 april 2006

Als het kriebelt moet je lopen, maar geef mij toch maar liever een powerplate kado! Iemand?

Omdat het zetelhangen de spuigaten begon uit te lopen, nam ik de wijze beslissing om vandaag te gaan lopen. We hebben hier slechts enkele hindesprongen vandaan toch een mooi en beloopbaar park en ik dacht, wel het wordt tijd dat ik mijn beentjes daar eens ga strekken. Nu moet u weten dat ik vroeger wel een aardig lopertje was tijdens de LO-lessen, maar u moet daarbij ook beseffen dat dit ondertussen al 3 jaar van ons verwijderd ligt. Eigenlijk kan u wel stellen dat in die 3 volgende jaren er zelden of nooit meer initiatief tot lopen is genomen, tenzij dan misschien om een verdomse trein niet te missen of wanneer ik achterna werd gezeten door een horde duiven met niets dan kwade bedoelingen. Zoals ik al eerder vermelde, omdat het zetelhangen de spuigaten begon uit te lopen en tevens ook omdat ik dacht dat het mijn geest zou verhelderen, zette ik het dus op een lopen. "Eerst rustig stappen, niet onmiddellijk overmoedig worden Fie", dacht ik. Toen ik dan echt een drafje aannam kreeg ik na 10 stappen al last van steken in mijn linkerzij. "Oké weer eventjes stappen tot het beter wordt dan maar", ging er door mijn langzaam roodaanlopende hoofd. En hup, off I went (again). Het verbaasde me hoeveel sportieve, lopende mensen zich in het park bevinden. In ieder geval zagen ze er allemaal veel minder rood, helemaal niet uitgeput en veel gratieuser uit dan mij. Daar liep ik dan al puffend met een knalrode kop en parelende zweetdruppeltjes mijn best te doen om niet te struikelen... Ik hield me steeds maar voor: "lopen is gezond, lopen is gezond, lopen is gezond..." maar na een 20-tal minuutjes hield ik het toch maar voor bekeken. Ik plofte me weer in de zetel en trachtte mezelf te beloven het dit keer toch vol te houden...

zondag 16 april 2006

Complottend pluimvee

Dit vloog vandaag met een paasei mijn mailbox binnen.Er zijn wel eens van die dagen dat het even niet meer gaat Even genoeg gehad van alles, het gevoel dat je er alleen voor staat Juist op zo'n dag moet je denken aan de mooie dingen die er zijn Aan bloemen, bossen, duinen en na regen komt weer zonneschijn Juist op zo'n dag moet je denken aan de mooie dingen in het leven Aan je vrienden en vriendinnen die jou liefde geven Juist op zo'n dag moet je niet vergeten dat er zoveel mooie dingen bestaan En als je hier dan goed aan denkt zal het vast iets beter gaan.Daarnaast wil ik toch ook even vermelden dat ik een gebraden kipje best wel appreciëren kan, maar dat gebraden kippen een onderling akkoord blijken gemaakt te hebben om het mij zo moeilijk mogelijk te maken om hun vlees los te peuteren. Ik kan namelijk na de volle 15 jaren waarin ik al gebraden kipjes voor mijn neus geschoteld kreeg (de jaren daarvoor werd mijn pluimvee voorgesneden), nog steeds niet deftig een kippenbil met mes en vork van bot en vlees ontdoen. Ik blijk dan ook nog eens de enige mens op deze aardbol te zijn die hier problemen mee ondervind. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat ik hier zelf ergens in de fout ga, het kan dan ook niet anders dan afkomstig te zijn van een gigantisch complot tegen mij, dat gesmeed is door gebraden pluimvee over heel de wereld. Mijn klachtenbrief is reeds klaar, maar een postadres ontbreekt mij nog. Ik vraag mij af of er misschien wel zoiets bestaat als een convent van pluimvee ter boycot van Sophie...

donderdag 13 april 2006

Ne welgemeende aan alle mannelijke starende 40plussers en uitlachende tachtiger dametjes

Vandaag ging ik nog eens langs bij casa Te Job, oftewel, de exstageplaats. Ik dacht, ik ga nog eens langs, dan vergeten ze mij niet, blijf ik vers in hun geheugen, je weet maar nooit, moest ik de Ritsplannen toch achteraan in het vriesvak smijten. Helaas was er bijna geen kat! En zelfs een kat zou mij beter ontvangen hebben... Alleen een resem nieuwe stagiairs die er doodvermoeid en onbetaald uitzagen. Gelukkig had ik ook nog een andere uitvlucht voor mijn blitzbezoekje. Ik mocht namelijk voor al mijn gemaakte onkosten nog eens gaan tanken met de tankkaart van het huis. Altijd een aangename reden om nog eens langs te gaan, dacht ik zo bij mezelve. Zodoende kreeg ik de tankkaart naar mijn hoofd geslingerd en draaide ik op Hammerhead mijn autootje weer op de baan richting tankstation. Nu moet u weten dat ik steeds helse angsten doorsta wanneer ik ga tanken omdat ik het gevoel heb dat elke mannelijke 40 plusser mij staat te begapen en bidt tot God om mij te laten klooien met de tank. Vandaag werd deze helse nachtmerrie werkelijkheid... Kaart in kaart uit kaart in kaart uit ticket met niets op eruit kaart in kaart uit. Niets! "Transactie kan niet uitgevoerd worden". My ass ja, ik deed helemaal niets verkeerd, waarom loopt het dan mis, uitgerekend bij mij? In een franse colère sprong ik dan maar NY Excusend weer in mijn autootje dat toen doodleuk in het rood ging staan. Ik dacht, hmz laat ik het dan nog maar eens bij ons in het dorp proberen, misschien lukt het daar wel? Maar neen, hetzelfde scenario herhaalde zichzelf. Alleen stond een oud dametje van rond de 80 me vanachter haar tank duchtig uit te lachen. Ik kan u vertellen, als oude dametjes van rond de 80 me vanachter hun tank beginnen uitlachen, heb ik het moeilijk om mijn kalmte te bewaren. Tegen de tijd dat ik terug bij The Job was, voelde ik me een complete nitwit die zelfs niet in staat was om te tanken en zodus niet anders kon dan het vrouwen-en-auto's-is-een-no-go-scenario te bevestigen. Voetschuivend en op stille toon bekende ik dat het niet gelukt was om te tanken met de tankkaart. SuperInne bekeek mij en de kaart al fronsend en vertelde me toen doodleuk dat ik ook helemaal niet kan tanken met die kaart omdat het een dieselkaart is en ik met een naft rijdt. Een zucht van oplichting manifesteerde zich doorheen mijn hele lichaam en met een gerust hart vertrok ik alweer met mijn autootje op The Cardigans richting tankstation. En ik tankte Super 95 van de eerste keer met een grijns op mijn gezicht naar alle mannelijke starende 40 plussers.

maandag 10 april 2006

Save het psychotisch en neurotisch konijn!

Manneke manneke ik heb officieel een neurotisch en psychotisch konijnbeestexemplaar. Ik had al zo'n vermoeden maar het is dus nu effectief bevestigd. Laat ik echter beginnen bij het allerbegin.
In oktober 2004 kreeg ik van mijn vriend een konijntje cadeau voor mijn verjaardag. Nou, origineel moet u denken, dat dacht ik althans ook. Zodus wij met z'n tweetjes naar een kennis van hem die konijnen kweekte om een konijn te kiezen. Een hartverscheurende keuze zo bleek want hoe kan een mens nu geacht worden om te kiezen tussen een baby dwergkonijn of een baby langoorkonijn? Na een heen en weer getwijfel, koos ik toch met enige aarzeling voor het baby dwergkonijn. Ik dacht zo bij mezelve zo, een dwergkonijn, dat kan toch alleen maar lief, klein en aaibaar zijn? Nou moe, goed fout dus. In den beginne was het nog pakbaar, maar na enkele maanden sprong het echt konijngewijs steeds uit je armen of viel het zelfs helemaal niet meer te pakken. Nu wil het ongelukkige toeval dat Tijger, zo heet het onfortuinlijke konijn, een ontsteking kreeg aan zijn oog, zijn tanden te lang werden en zijn nagels dringend geknipt moesten worden. Zodoende zat er niets anders op dan een dierenartsbezoek. Zodus ik met mijn konijn en kot naar de dierenarts. Dat beest heeft daar half die praktijk bijeen gekrijst, heeft de dokteres tot bloedens toe gekrabt, is ontstnapt en van de tafel gesprongen, heeft nu een tik naar rechts. Kort gezegd, onhandelbaar, psychotisch en neurotisch. De dierenarts had nog nooit zo'n exemplaar meegemaakt vertelde ze... Nou, ik had moeten weten dat een konijn Tijger noemen om problemen vragen was...

zondag 9 april 2006

Boze brief naar het convent der carnavalisten

Ah zondag... Een dagje om lang te slapen en te luieren, filmpjes te kijken en te hangen. Of misschien vandaag toch niet... Samen met vriendinnetje Els ging ik namelijk bij wijze van nostalgie naar de Carnavalstoet in mijn ex-dorpje kijken. Ah carnavalstoeten... Wat een herinneringen! Als kind al het snoep proberen te vangen, met schaafwonden, elleboogstoten en bloedneuzen tot gevolg, ruzie maken omdat ze die snoepjes wel naar jou hadden gesmeten en niet naar dat ambetante pestjong naast je. Maar zo ging het dus niet, we worden namelijk geacht om ons te gedragen naar onze leeftijd en dat betekent helaas braafjes wat vanachter langs de kant staan lachen en heel onverwacht blij kijken als je plots een pak chips naar je gesmeten krijgt. Aldus stonden we daar met 2 heel erg lief en braaf te wezen, maar om de één of andere duistere reden is dat dus totally not done tijdens een carnavalstoet. Om de één of andere frustrerende reden heb ik dit jaar méér confetti dan ooit over me heen gekregen! En niet gewoon zo'n handje dat je nog wel eens zuur kan weglachen, neenee! Echt, met 3 mannen tegelijk vielen ze me aan, confetti in mijn haar, in mijn nek, vooraan in mijn trui, in mijn gezicht, echt overal!! Ik denk dat ik me ga wenden tot het convent der carnavalisten en een boze brief ga schrijven. Dat ze dronkaards langs de kant van de weg vol confetti stoppen, daar heb ik geen enkel probleem mee. Of dat ze kinderen die confetti naar iedereen liggen te smijten weer te grazen nemen, kan ik ook nog perfect aanvaarden. Maar dat ze het grappig vinden om brave twintigermeisjes die mooi wat vanachter langs de kant staan te kijken, willen te pakken krijgen, daar kan ik helemaal niet mee lachen...

zaterdag 8 april 2006

Streepje bolletje streepje

Er is weer duchtig wat fout met de nieuwe collectie kleren mijns inziens... Niet dat ik zo'n winkelverslaving heb, maar aangezien ik in een kledingwinkel werk, wordt ik wel eens geconfronteerd met wat kleding. Streepjes kan ik best nog wel aanvaarden. Scheef, recht, horizontaal, zwarte, grijze, witte,... Wanneer er echter bolletjes verschijnen op kledij, stel ik me toch wel vragen. U moet weten dat ik helemaal niet van bolletjes hou. Bolletjes zijn zo ouwBOLlig! Neen, bolletjes zijn niet echt my cup of tea. Om de rest van de wereld duidelijk te maken dat bolletjes alleen maar goed zijn om er lelijk, dik of 90 uit te zien, had ik me vandaag in de winkel in een bolletjesjurk gewurmd. En mijn opzet was geslaagd, er zijn geen bolletjesjurken verkocht vandaag! Helaas is het dan net op een rebelse dag als deze waarop ik een bolletjesjurk draag en er lelijk, dik en 90 uitzie, dat er mensen die ik ken vluchtig een bezoekje komen brengen in de winkel... Ik voelde me plots helemaal niet meer overtuigd van mijn bolletjeslesje aan de rest van de wereld. Ik voelde me eerder belachelijk en bovendien helemaal lelijk, dik en 101! Zodus ben ik tot de conclusie gekomen dat ik, wanneer ik de rest van de wereld weer eens iets duidelijk wil maken, ik er misschien beter aan doe om mezelf niet belachelijk te kleden, je weet immers nooit wie je zal tegenkomen...

dinsdag 4 april 2006

Ik weur wereldkampioen!

Ik ben mij volledig bewust van het feit dat ik met de volgende uitspraak menig Tom Boonen-fan op hun paard zal jagen, maar Tom Boonen sucks! Wat is er toch aan de hand met de verheerlijking van de kempsense bevolking? Eerst Bartje Welles, dan Keet Rijn en nu weer Tommeke Boene. "Geft iederieen de kaans oem weireldkampioen te weure". Wat gaat er in dat VTM's brein van Levenslijn nu weer fout? Denken ze nu echt dat de dronken autochauffeurs en vluchtmisdrijfplegers na het kijken naar Tom Boonen gaan zeggen: "How manne, pas oep veu dieje kleine, misschien weurt da oek wel ne weireldkampioen, dieje mag ek zekers ni oemver rije". Nu heb ik in sé niets tegen de kempense bevolking (ik ben immers ook ontsproten ergens aan de rand van het Kempense Land) maar wat was er mis met de Flor zijn "Kijk Uit"? De Flor was tenminste nog een man met enige credibiliteit door zijn functie als politieagent. Nee, men plaatst liever een plat leeghoofd als boegbeeld! Wie het optreden van Tom Boonen in Humo's Pop Poll heeft gezien kan mij alleen maar bijstaan als ik zeg LEEGHOOFD. Opnieuw wil ik toch even een kleine nuance in mijn betoog leggen, versta mij niet verkeerd, Tom Boonen is een goed wielrenner, maar laat wielrenners op hun zadel zitten! Daar hoeven ze zelden te spreken en verdedigen ze toch ook 's lands eer.

maandag 3 april 2006

Over hardhorigheid, kinderwensen en merci-chocolaatjes

1 van de nadelen van het wonen op een appartement moet toch wel het hebben van luidruchtige boven- of onderburen zijn. In mijn onfortuinlijk geval helaas beide. Een verdieping onder mij bevind zich een vrouwtje van in de 90 die op zondagmorgen niets liever doet dan naar "de eucharistieviering op één" te kijken. Nu heb ik in principe helemaal niets tegen 90'er dametjes die houden van onze-lieve-vaderkes en hosties, het is eerder haar hardhorigheid die mij de kast op jaagt. Mijn liefste bovenburen zijn een jong marokkaans koppel. Nu heb ik werderom niets tegen jonge marokkaanse koppels, alleen de aanhoudelijke pogingen tot het zwanger worden, houden mij wel meermaals gefrustreerd wakker. Zo nu en dan durf ik mezelf dan al eens af te vragen, zijn die mensen zich er wel van bewust dat ze een verdomd goede middenbuur hebben? Ik loop steeds op mijn slofjes de kamers rond, zodus buiten een konijn dat zo nu en dan lustig door het salon springt (maar dat kan naar mijn bescheiden mening de zaak niet maken), denk ik niet dat zij last hebben van stampvoetjes. Verder ben ik niet hardhorig en heb ik ook nog steeds geen kinderwens. De TV staat max op 20 en de radio zacht. Moest er een prijs bestaan voor meest rustige en stille middengebuur zou ik zonder twijfel grote kanshebber zijn. Nu ik er zo verder over denk vind ik inderdaad dat ik als bewoner van deze blok volledig recht heb op de grote "u bent de minst lastige buur-prijs". Helaas zijn mijn buren nog niet op dit geweldige idee gekomen. Misschien moet ik ze wel een handje helpen en morgen een petitie starten. Of anders benoem ik mezelf gewoon als meest rustige gebuur van the block met de plechtige uitreiking van een Merci-chocolaatje...

zaterdag 1 april 2006

Het snowboardgehalte van een skister

Helaas ben ik genoodzaakt om mijn blog, na lange afwezigheid, opnieuw te starten met een welgemeende excuus richting leespubliek. Wederom u dus. Toch heb ik een waterdicht alibi voor mijn weekje afwezigheid. Ik heb mij namelijk op glad ijs bevonden. En dit kan u dan ook vrij letterlijk nemen. Met het eerdervermelde achtbenige gezelschap zijn we namelijk een weekje gaan skiën in Frankrijk. Nu ja, de eerder aandachtige lezer zal hier een kleine fout opmerken. Inderdaad, ik ging eigenlijk snowboarden. Maar na 5 dagen vallen en opstaan, ontelbare blauwe plekken later én zelfs een lichte hersenschudding verder, besliste ik dan toch maar dat het misschien verstandiger zou zijn om te skiën... Helaas, toch wel met enige pijn in het hart omdat ik een geweldig hoog stoere snowboardbabegehalte moest afgeven, nam ik afscheid van het snowboard. Ach ja, ik ben dan toch een skister geworden. Gelukkig ontstond er geen rivaliteit tussen mijn snowboardman en ik. Tevens hier ook een klein woordje van dank aan snowboardman voor het ontelbare geduld! *klein dankwoordje*Plotsklaps hoor ik vanaf nu dus ook bij de halve wereldbevolking die kan meepraten over de skivakantie. En natuurlijk behoor ik vanaf heden ook bij de après-ski club én bij de lichte hersenschuddingpatiënten.Voor die eerste keer viel het al bij al echt goed mee en is het zeker voor herhaling vatbaar.Ik ging, viel, maar zag dat het goed was...Tevens wil ik u ook nog melden dat ik vanaf heden beschik over draadloos internet en ik u, mijn gevierde leespubliek dus vanuit mijn kingsizebed lig toe te spreken. U zou voor minder al eens jaloers worden...