dinsdag 30 mei 2006

Weette gij het telefoonnummer nog Gerard?

Vandaag had ik een geweldige offday... Buiten het feit dat uit voorgaande blogpost af te leiden is, moest ik vandaag om half 8 deze avond de voice over op ons eindwerk gaan uitsmeren. Fantastisch zou u denken, vooral omdat het hiermee dan ook eindelijk klaar zou zijn. Maar niets was minder waar... Om half 10 hadden we pas een computer ter beschikking en konden we pas beginnen met voice over-plakken. We waren weer helemaal in ons ritme en plakten en knipten erop los. Tot plotseling, als bij donderslag, onze externe promotor het lokaal kwam binnen gelopen. Ze wilde al eens kijken naar hoe onze montage eruit zag. Conclusie: voice over suckt zwaar... Niet echt fijn nieuws om te horen te krijgen rond 12 uur des nachte... Maar inderdaad, ik had er al niet zo'n zuiver gevoel bij en kon haar dus niet anders dan overschot van bergen gelijk te geven. Onze Alexandra Potvis heeft een te hoog Q-music gehalte, iets dat totaal niet bij onze emo-repo past. Het is net alsof ze de winnaar gaat bekend maken van de wedstrijdvraag van vandaag: Wie is er het dementst? Waarbij men een rolstoel kon winnen als men na een kwartier nog het juiste telefoonnummer wist in te drukken. Zodus, ik kan morgen heel de radio 1 redactie gaan platbellen, op zoek naar een lekker zakelijke stem. En dat weliswaar, als kers op de taart, met verstopt reukorgaan. U kan zich de minder sexy maar geweldig nasale toon al voorstellen... "Goebemipbag beneer, ik wou u bragen of u bissien de boice ober boor bijn rebortaasjeu zou willen bijn?" Verdomd mijn arme snuffer, dit heeft hij niet verdiend...Maar daarnaast was er natuurlijk ook een positief kantje. Namelijk dat onze externe promogirl het een pareltje van een reportage vond voor niet-professionele cameramensen/monteurs/regisseurs als wij. Dat en het feit dat onze docenten ons twee sterke madams vonden die weten wat ze willen én dat een belangrijke docent het geweldig voor ons heeft. Nou nou, daar trakteerde ik mezelf op een vreugdedansje voor. Trouwens niet aan te raden bij verstopte neuzen, veroorzaakt heftige hoofdpijn, te vergelijken met de brainfreeze bij het te snel verorberen van ijsjes.

zaterdag 20 mei 2006

Levensvragen

Het is niet eenvoudig als je gedwongen wordt afscheid te nemen van mensen en dingen als je daar zelf liever niet voor kiest. Ik heb het dan niet over je hamster die van het vijfde verdiep springt en zelfmoord pleegt of je huisparkiet die ontsnapt uit zijn kooi en uit pure blijdschap boenk tegen het raam aan vliegt. Neen, ik heb het over het soort afscheid dat gebeurt omdat je iemand moet ontwijken en door zijn toedoen al die mensen en dingen die er iets mee te maken hebben, moet laten vallen. Sommigen zullen weten wie of wat ik bedoel, anderen zullen de situatie herkennen, en nog anderen zullen denken, wat voor een onverstaanbaar gebrabbel is er hier weer neergepent. Vandaag werd ik nog 'ns even geconfronteerd met een "vroeger" leven en het voelde beslist erg raar. Frustrerend omdat je die dingen niet wil laten vallen, emotioneel omdat je beseft dat je sommige mensen misschien wel voor de laatste keer in heel je leven hebt gezien, maar bovenal was ik kwaad. Kwaad om wat 1 persoon teweeg kan brengen. Hoe sterk je ook bent en hoe hard je ook probeert je erboven te zetten, toch zullen er steeds mensen zijn die je voor de voeten blijven lopen omdat ze meer sympathie kunnen opbrengen voor die ene persoon ipv jouw kant te kiezen. Daar heb ik het momenteel heel erg moeilijk mee, waarom geloven mensen al die verhaaltjes en emotionele toneeltjes, terwijl jij de gedupeerde bent, niet die ene persoon. Als ik weer een paar jaartjes ouder ben, een paar kilootjes bijgekomen en een pak levenswijsheid rijker, dan zal ik mezelf die vraag nog 'ns stellen, wie weet vind ik nog wel een antwoord. Op dit ogenblik is het gewoon makkelijker om me gewoon kwaad te maken op die mensen. Niet ideaal, but hey, that's how we deal with life...

woensdag 17 mei 2006

Wapperende zelfvoldane at interims

Kent u van die mensen die je de kast op jagen omdat ze je zo onderwaarderen of er eigenlijk helemaal geen worst om geven dat je bestaat? Vandaag kwam ik helaas voor zo'n dergelijk arrogant exemplaar te staan. Omdat er iets mis was gelopen met het opslaan van mijn eindwerk wist ik, licht geagiteerd, even niet hoe dit probleem op te lossen en vroeg ik de hulp van een zogenaamde deskundige at interim. Ik verwachte dus een medelevende glimlach en een "ik zal je snel eens helpen meisje". In de plaats daarvan kreeg ik een neerbuigende "alle, ik zal dan maar is zien e kinneke" die luid genoeg was om tot in Wuustwezel gehoord te worden. Verder bekeek hij me op minachtende wijze, waarop ik enkele duistere voodoovloeken op hem los wou laten, maar ik kon me nog net beheersen. Nooit eerder kreeg ik de boodschap "tis weer een grietje die er niks van kent en die beter wa voor de spiegel kan gaan staan" zo doorgeseind. Een beetje later kwam hij weer helemaal vol van zichzelf de deur binnen. Maar hola, neen, niet zoals een gewone sterveling dat doet hoor! Neen neen, want hij komt steeds opvallend en zelfvoldaan ergens binnen. Bijvoorbeeld zichzelf optrekkend aan de deurstijl waardoor hij daar wat hing te wapperen met zijn broek tot op zijn knieën, want hey, het is ontzettend cool om een stuk boxershort te laten zien. Kijk toch naar mij, wat ben ik toch geweldig! Bij mij kwam er eerder een neiging tot walging opzetten. Ik hoop dat ie gewoon een slechte dag had vandaag en de nood voelde om die op mij persoonlijk af te reageren en mij daarbij even te laten delen in de vernedering dan dat ie gewoon echt zo bekrompen is en ervan uit gaat dat alles wat een rok draagt een foute combinatie is met techniek. Want anders zal ik hem de basistechniek van het stopcontact nog wel eens uitleggen...

dinsdag 16 mei 2006

Evil shoes from hell

Haaa wat is de euforie van nieuwe schoenen toch geweldig. Gisteren werd ik de trotste eigenaar van niet één maar twee paar nieuwe stappers. Ik geef toe, ik ben een schoenfetisj, dat en handtassen, juwelen én doffis kleren. Geloof me, het is een hele uitdaging om bij een leuke outfit de juiste schoenen, handtasje, ring, ketting én oorbellen te vinden.Maar bon, ik had het dus over mijn nieuwe schoenen. Niet dat mijn oude schoenen niet meer oké zijn, in tegendeel, a girl just has to have a lot of shoes. Mijn adidaskes zullen altijd mijn favorieten blijven (en dan heb ik het over mijn zwarte wrestling shoes, niet de iedereen-heeft-ze-wit-met-blauwe-strepen adidassen) dat moet toch even vermeld worden zodat dat paar zich niet achteruit geschoven voelt.Maar ik was dus aan het vertellen over mijn nieuwe stappers. In de winkel zaten ze heel makkelijk, er kwamen geen pijnlijke voetkreten aan te pas en dus kocht ik ze vol euforie! Ik moest ze dan ook onmiddellijk aan en heb een hele dag doorgebracht zonder enig probleem. Nou nou dacht ik, dit is het! Dit is het droompaar schoenen! Nog niet ingelopen maar toch al zitten als gegoten. Dus Fie vol overtuiging vandaag naar haar werk met de nieuwe stappers. Vijf uur later zat ik roerloos op de trein naar mamie te bellen of ze mij met de auto aan het station kon komen halen omdat ik nog maar amper kon stappen want dat mijn arme voetjes gemolesteerd waren door evil shoes from hell. Ik prent mezelf nu gewoon in dat ze zich nog wel zullen moeten vormen, dat schoenen zelden of nooit van de eerste keer goed passen (buiten dan mijn adidassen), dat er nog wel betere tijden zullen aanbreken voor mijn voetjes en dat iedere vrouw hier waarschijnlijk wel last van heeft, maar dat gewoon niet tegen mij durft zeggen omdat ik meestal confortabel rondloop in mijn wrestling adidasjes zonder een krimp te geven.Het is dát of mijn voeten starten steeds een wraakactie tegen elke ietofwat vrouwelijke schoen die hen in de buurt komt.

donderdag 11 mei 2006

Zweterige en onderdanige euforie

Eindelijk issie zover, deze week ben ik begonnen aan de montage van mijn immer important eindwerk. In de cel waarin we monteren is het telkens zo'n 3O°C, de Avid freakt aan de lopende band, verkeerde sleeppijlen worden gebruikt, dagen van 10u aan een stuk monteren, frustraties alom, but I love it! Ik merk dat het monteren me nog verdomd goed in de vingers zit en bovendien vind ik het ook gewoon leuk. Ik maak hier dan ook zeer gewillig en onderdanig plaats voor een klein momentje van dank aan de 2 geweldige monteurs vanop mijn stage want zij hebben mijn onophoudend gezaag volgehouden en mij bovendien nog enkele kostbare tips meegegeven. *Dank u 2 geweldige monteurs vanop de stage* Morgen is de voorlaatste montagedag en die zal volledig gewijd worden aan de audiofinetuning. Spannend allemaal want een leuk muzieksken kan zoveel meer meegeven aan een televisiereportage. Als Alexandra potvis nu nog even zou willen maken dat zij de voice over komt inspreken, zal ik al helemaal euforisch en in extase zijn. Stiekem zijn er ook plannen voor het maken van een kortfilm aan het ontspruiten, maar die zitten zelfs nog maar in een stadia vóór de kinderschoen. Het besef dat ik mijn klasgenootjes praktisch niet meer ga zien heeft daarentegen al de omvang van een olifant aangenomen. Het is vreemd om te beseffen dat ik mijn studentenjaren stilaan voor bekeken moet houden en met het maken van het eindwerk komt dat moment alleen maar dichterbij.

zondag 7 mei 2006

Het heengaan van een kerstboom

Bedroefd, maar vervuld van mooie herinneringen en dankbaar voor alles wat hij voor ons heeft betekend, geven wij kennis van het heengaan van onze geliefde kerstboom. Na maanden van liefdevolle verzorging (met én zonder ballen), ging hij in rust en kalmte van ons heen, richting containerpark. The almighty containerparkgod heeft onze kerstboom tot zich genomen op de gezegende leeftijd van 6 maanden na een lang en moedig gedragen lijden wegens krappe potten en warme temperaturen. Met liefde stofzuigden wij dagelijks zijn naalden die hij wegens langdurige ziekte verloor. In besloten familiekring en een te kleine autokoffer, hebben wij onze geliefde kerstboom naar zijn laatste rustplaats gebracht, of dit geheel overeenkomstig was met zijn wens is onduidelijk.Doch, ons verdriet is snelle heengegaan door de heuglijke komst van welriekende meiklokjes over het hele appartement.U vraagt zich nu waarschijnlijk af, what's the fuzz? Welnu, wanneer een kerstboom na kerstmis de maanden januari, februari, maart, april en begin mei overleeft in de living van een appartement op het tweede verdiep, is dit naar mijn bescheiden mening toch wel het vermelden waard. Het waarom van de hele zaak kan ik u helaas niet expliceren aangezien het niet mijn bewuste keuze was om een kerstboom binnen te houden tot begin mei. Ik verdenk mijn moeder van een kerstverslaving die wegens tot op heden onbekende omstandigheden dit jaar een nieuw en ongekend hoogtepunt heeft bereikt. Bijna nog was zij erin geslaagd om met Pasen die boom in een geel kleedje te steken, maar gelukkig hebben mijn rationele tegenargumenten haar hier nog net van kunnen weerhouden.Bij deze ben ik dus opgelucht met het verdwijnen van de kerstboom en oprecht gelukkig met de komst van geurige meiklokjes. Nu maar hopen dat mijn moeder ze niet bijhoudt tot halloween.