dinsdag 19 september 2006

Outback Fie


Nog exact 2 weken voor deze avontuurlijke blogster voor 2 maanden dit Belgenland van regen en koude inruilt voor de zonnige stranden en rimboe van Australië. Naar alle waarschijnlijkheid zal het hier matig tot zeer rustig zijn op mijn dierbare blog. Ik weet namelijk niet of ik zomaar mijn laptop her en der in “the outback” kan inpluggen. Bij mijn weten komen kangoeroes niet met verlengdraden aanspringen en koala’s hebben ook geen stopcontacten in hun achterste. Toch zal ik mijn uiterste best doen om u mijn spannende verhalen niet te weerhouden. Ik weet dat u de spanningsgraad van mijn huidige verhalen al amper te houden vindt, reden genoeg dus om trouwe fan te blijven :). Toch wil ik hier eventjes melden dat ik jullie, familie en vrienden, echt zal missen. Het zijn niet de 2 maanden (dat zijn 9 weken of 61 dagen oftewel 1464 uren) die mij zullen tegensteken, maar vooral het gemis naar de fantastische babbels, urenlange discussies of gewoon rustig naast elkaar zitten en mensen kijken, met vrienden en familie. Weet dat ik, ook al zit ik letterlijk aan de andere kant van de wereld, steeds bereikbaar ben. Bel me, schrijf me, hou me vooral op de hoogte van de laatste roddels en ontwikkelingen. Moest Lost beginnen, neem elke aflevering voor mij op, komt de Sex and the City box nr. 5 in promotie, koop hem alvast voor mij, is er een nieuwe fantastische smaak van thee, zet hem opzij voor mij! Ik ben terug voor je supercalifragilisticexpialidocious kan zeggen…

donderdag 14 september 2006

Hoe vaak kan je het woord dessert verdragen zonder zelf goesting te krijgen?

Fantastisch toch hoe gedreven een vrouw kan zijn om aan haar dessert te komen. Zondag ben ik samen met mijn thee-partner totally last minute helemaal van Mechelen naar Lier gesjeest om nog een Javanais en Bavarois te kunnen bemachtigen in Het Moment (immers dé dessertplek bij uitstek en blijkbaar ook de enige in omstreken Duffel…).Nu, op zich niet zo’n uitzonderlijk idee dat je een dessert wil gaan eten. Feit dat we in Mechelen om 21u30 ’s avonds zijn vertrokken omdat we wisten dat er maar tot tien uur Javanais en Bavarois in aanbieding zou zijn, was er misschien wat over. Om exact 7 voor tien ben ik uit de auto gesprongen, spurtje ingezet en mét pruillip de ober overtuigd om ons toch nog een heerlijk dessertje voor te schotelen, want we waren toch wel speciaal vanuit Mechelen gekomen! Die man bekeek mij eerst al vol ongeloof omdat hij dacht dat ik beide desserts voor mezelf had besteld. Ik heb hem dan toch maar even snel en schaamteloos uitgelegd dat mijn vriendin aan het parkeren was voordat hij dacht, dat kind zit duidelijk met issues… Gevolg was dat we kwart na tien al volledig ons bord hadden leeggeschrokt en toch wel 5 minuten sprakeloos moesten bekomen van een overvolle maag. Sjonge jonge, al die spannende avonturen, ik blijf het toch wel te gek vinden :)

zondag 10 september 2006

De man van mijn leven is zeker geen dakwerker

Mijn afgunst voor fluitende aandachtstrekkende dakwerkers is toch wel redelijk groot nowadays. En als er weer een lekker dik en ongewassen exemplaar mijn richting uit fluit groeit die afgunst alleen maar. Ik snap niet waarom zij nog maar kunnen denken dat ik, als zij in mijn richting fluiten, mij verleidelijk zou omdraaien, heupwiegend richting bouwwerf zou stappen, met knipperende oogjes de gammele ladder zou opklimmen om dan op de fluiter in kwestie af te stappen, in zijn oorlel zou bijten en fluisteren dat hij de man van mijn leven is. Alle, ik weet nu niet zoveel over het mannelijke dakwerkersbrein, maar daar moet je toch goed gek voor zijn? Nu goed, ik wil hier het dakwerkersras helemaal niet volledig gelijk maken met de grond, er zijn natuurlijk enkele goede exemplaren tussen te vinden. Zo stapte ik vorige week een broodjeszaak in Duffel binnen, 3 wachtende voor mij, shit, en ik moest op mijn werk zijn binnen 10 minuten... Gelukkig moest de eerste alleen maar een lang wit gesneden hebben, maar toch, mijn geduld raakte op. Vooral omdat de man voor mij een stinkend en vuil dakwerkersexemplaar was dat mij al de volle 2 minuten stond te begapen. Maar toen gebeurde er iets onbegrijpelijks... De dame achter de toog spuide haar welbekende "wie ist na asteblief?" en de vuile gezette dakwerkersman draaide zich om naar mij en zei: "lot da schoen meske hie ma veu, ik wacht wel". Heeft u zoiets ooit in uw hele leven al meegemaakt? Ik bekeek de plots iet of wat sympathieker lijkende dakwerker vol ongeloof met gefronste wenkbrauw en bestelde toen snel mijn broodje gezond, heel snel zodat hij zich zeker niet meer kon bedenken. Ik moet toegeven dat het dakwerkersras mij plots wat vriendelijker voorkwam en bedacht mij dat ze misschien wel vanop hun dak naar mij floten om mij even op te houden omdat ze vanop hun dak konden zien dat er een straat verder een sjakossendief stond die de eerste de beste passeerende vrouw van hun sjakos wou ontdoen en mij zo konden redden van deze gluiperd omdat die tegen dan al een oud vrouwtje met baksteen in de sjakos was tegengekomen. Tis ook maar een idee he...

maandag 4 september 2006

Party-bomma

Sjonge jonge, maandagmorgen 11 uur en ik voel me alsof het zaterdag 9 uur is na een nachtje stappen en ik net ben wakker gemaakt door dat vervelend krapuul van hier verder in de straat die met zijn brommer voor de fun ligt op te trekken voor mijn raam. Of er moet een tientonner over mij zijn gereden, dat is ook nog een optie.Gisteren was het big party op The Job, zo eventjes 200 man stond op onze parking schuimwijn binnen te gieten, friet te schoven en ijsjes te likken. Na het standaard apperitieven kon er dan een danske geplasseerd worden op zijn Jobs (lees: gaan, gaan en blijven gaan!) en natuurlijk was ik daar als eerste kip bij. Ik heb van 12 tot 3 niet stilgestaan, met het pijnlijke gevolg dat ik nu amper op mijn voeten kan staan en mijn knieband weer uit de kast heb gehaald omdat ik er anders gegarandeerd doorzak. En dan moet u weten dat het gemiddeld aantal uren slaap per dag van de afgelopen week en weekend 5 is. Jawel, 5, niet de voorgeschreven 7 of 8, neenee 5! En dat is dus te weinig he! Ik ben werkelijk een wrak. Net een bomma voel ik mij, waar is de tijd dat ik om 7u 's morgens terugkwam van I love Techno en mij best wel oké voelde? Maar gelukkig kregen we een half dagje betaald verlof om bij te komen. Vanavond hoop ik dat een gelukkige combinatie van zonnebankje, douchke en gelaatsmaskers mij er weer bovenop kunnen helpen. Wie zich geroepen voelt om mij vanavond theekes te komen serveren en mij te masseren kan mij steeds bereiken...