donderdag 26 oktober 2006

Tasmaanse duivelin

Van Sydney zijn we doorgereisd naar Melbourne en daar zijn we de nachtboot “Spirit of Tasmania” opgesprongen. En aldus bevind ik mij momenteel op Tasmaanse bodem. In een notendop wat ik hier al heb bijgeleerd:
- Wombats zijn best schattige dieren als ze niet zijn gereduceerd tot spijs verteerde resten langs de kant van de weg
- Een wallabi staart je graag lang met domme ogen aan, maar weigert op foto te staan
- Tasmaanse lente staat gelijk aan bakken sneeuw
- De tasmanian devil lijkt helemaal niet op Warner Taz Bros
- Ik dringend aan een massage van een knappe masseur toe ben en een verwenweekend in een kuuroord (schenkingen zijn bij deze altijd welkom)
Momenteel lig ik te mijmeren in mijn Tasmaans big bed tijdens een laat half uurtje me-time. Ik heb een geweldig knetterend haardvuurtje aangestoken (met dank aan de aanmaakblokjes). Vandaag mocht ik weer eens mee op beloning, naar Cradle Mountain dit keer. Prachtige cottages by the way, mag ook wel voor $380 per nacht me dunkt. Ik heb 2 watervallen mogen aanschouwen, winterse sneeuw in de lente en een oud regenwoudachtig bos. Ik kan mezelf op dit ogenblik reduceren tot een gelukkig mens. Ondanks de nog steeds aanhoudende vermoeidheid en het gemis naar iemand om dit alles mee te delen en te tonen. Alleen voor een hardvuur is toch uiteindelijk maar alleen. Ach ja, wie weet nestelt er zich straks nog wel een schattig wombatje op mijn voeteinde…

Sus en Wis in Australië

Het is officieel, mijn eerste bijnaam is binnen. Al mijn verwoede pogingen om een sexy, grappige, interessante en stoere productie-assistent uitstraling te hebben zijn allemaal voor niets geweest… Van onze allersympathieke kandi’s kreeg ik namelijk de geweldige flaterende bijnaam “schannulleke”. Jawel de pop van Wiske met het rode kleedje en de 5 sprieten haar op haar kop. Sjonge jonge, probeer maar eens een beetje gezag aan de dag te brengen als iedereen je als superschattig beschouwd… Het is onnodig om te verklaren dat ik er op deze trip niet op z’n pussycat dolls kan bijlopen, maar schattig was nu toch ook weer niet echt mijn streefdoel… Ach ja, dat komt er waarschijnlijk van als je de jongste in een groep van 50 man bent.Morgen ga ik voor de volledige look dan maar, mét 2 staartjes. Een mens moet nu eenmaal zijn reputatie hoog houden.

Fie, Lord of the Aussies

22/10/06Aangezien ik elk vrij momentje probeer te besteden aan het op de hoogte houden van mijn spannende en avontuurlijk Australisch leven zit ik dus op weg naar een locatie in de van in mijn memoire-boekje te schrijven. Chauffeur van vandaag is één van onze runners William, toch wel een kleine opmerking bij bovenstaande: 2 druppels water Frodo!! Niet normaal! Op zijn rijbewijs heeft hij zelfs het haar en al! Hij heeft zijn haar zelfs moeten afscheren omdat hij minstens één maal per dag de vraag kreeg of hij Frodo was. U begrijpt dat het hier om een uitermate treffende gelijkenis gaat. Het boezemt me toch wel enige angst in dat een mens blijkbaar toch wel ergens in de wereld een dubbelganger heeft lopen. Een tweede Fie, ik kan het me moeilijk voorstellen… Anyway… Ik rijd dus wederom door het Tasmaanse landschap (bergen, rotsen, kliffen, bossen, rotsen, bergen,…) met Frodo naast mij. Niet echt mijn idee van de Australische kerel in ieder geval! Eigenlijk lopen er hier best veel lelijke exemplaren rond in Australië. Vooral Tasmanë verdient de eerste plaats in het klassement. Nu ja, als je op een eiland zit dat zo groot is als Zwitserland en maar 120 000 inwoners heeft, kan er natuurlijk al wel eens iets genetisch mislopen natuurlijk. In ieder geval niet echt aangenaam voor mijn alziend oog…

Boe to all the wekkers

4u10 liep vanmorgen mijn wekker af. Waanzinnig vroeg gewoon! Ik was klaar om dat rotding helemaal naar de andere kant van de wereld te trappen (wie weet komt ie wel in België terecht). Maar helaas moest ik hem braafjes afduwen, bovendien nog bedanken omdat ie mij op tijd gewekt had én uit mijn heerlijk warme, amper 4u beslapen bed kruipen. Ik werd immers om 4u30 bij de plaatselijke melkboer (mét ongelooflijk Aussie-accent) verwacht samen met het koppel dat hier een dag op de boerderij moet komen werken. The bastards! Absolute hel dus. Mijn vermoeidheid heeft vandaag zijn absolute hoogtepunt bereikt. Gelukkig is het veel te klein in de, hoe heet dat?, laten we het melkruimte noemen, waardoor er voor mij geen plaats meer is. En zo komt het dus dat ik om 7u25 lig te knikkebollen in een lekker warme auto en mij steendood lig te vervelen tot aan het ontbijt. De zon begint eindelijk een beetje warmte te geven waardoor ik lekker vanachter het raam kan opwarmen.Ik kijk ook geweldig uit naar zondag, niet alleen is het dan mijn verjaardag, maar ook een rustdag én dus shoppingdag! Hoera! Ik ben na 3 weken en half mijn beperkte collectie kleren namelijk al zo beu! Ik laat denk ik gewoon een aantal dingen hier achter. 3 weken lang kiezen uit 4 broeken en 4 truien is niet altijd een even makkelijke taak, en nog minder flatterend...

maandag 2 oktober 2006

Angstaanval nummer 408

Mijn laatste volledige dag op Belgische grond gaat vandaag in. Morgenavond bevind ik mij op Nederlandse bodem om woensdag vroeg op het vliegtuig te stappen en richting Singapore te vliegen. Daar springen we dan op het vliegtuig bestemming Australië. Het wordt allemaal heel erg definitief en dat besefte ik vooral vannacht heel erg. Ik heb amper geslapen en vooral veel gevechten met mijn kussen gevoerd. Ik zal dus al volledig vermoeid en uitgeput in Aussie aankomen, hopelijk kan ik ginder toch hier en daar wat bijslapen en zijn er niet té veel feesjes die mij uit mijn slaap houden… :)Uiteindelijk, zo heb ik mijn grootmoe ook gesust, zijn het maar 8 weekends, das eigenlijk helemaal niet zo veel! En waarschijnlijk lijkt 2 maanden nu ongelooflijk lang, maar eens ik daar ben, zal dit wel heel erg meevallen! Toch, enige angstaanvallen bespringen mij als hongerige kleine negertjes op dit ogenblik… Ik ga trachten om jullie toch up to date te houden en hier zo nu en dan mijn hoogtepuntjes te publiceren. Al moet u mij nu al excuseren want dit zal niet zo eenvoudig zijn wanneer ik midden in de boesj met mijn laptop in de lucht om ontvangst sta te zwaaien. Ik heb van mijn leuke CC-ex-collega’s wel een boekje gekregen waarin ik al mijn memoires kan schrijven zodat ik, wanneer ik weer eens vlotte internetverbinding heb, gewoon een aantal stories hierop kan zwieren.Ik stoor me ook al volledig aan het feit dat ik maar 20 kg bagage mag meezeulen voor 2 fucking maanden met 3 seizoenswissels inbegrepen. Daardoor zal ik mijn geliefde ontkrultang moeten achterlaten en zal ik 2 maanden met wilde krullen door het leven moeten gaan. Ik zal dus steevast weigeren om op foto te poseren omdat dit bewijsmateriaal later absoluut niet tegen mij mag en kan gebruikt worden…