vrijdag 26 oktober 2007

Successie is kaka!

Gisteren is mijn ouderlijk huis geschat. Dat wil zeggen: de dienst successie dwong mij om het ouderlijk huis te laten schatten omdat ik de helft geërfd heb en zij daar een procentje van willen opstrijken natuurlijk. Net als de huurwaarborg trouwens. Komaan zeg, dat ik successie moet betalen op een huurwaarborg, dat gaat mijn petje toch helemaal te boven!De dienst successie zijn kakkers. Ik zie ze daar al zitten, met hun grijs vettig haar en bruine hemden met bezwete okselpitten. Gestreepte maatpakken van 20 jaar geleden waarvan de broekspijpen en mouwen te kort zijn, zijn er helemaal in, net als wasspelden aan de broek tijdens het fietstochtje van 23km naar het werk omdat de auto toch iets te duur is en alleen op zondag gebruikt mag worden. Zo zitten ze daar dan aan hun bureautje met hun bril in de mond mompelend: “Wie zullen we nu eens liggen hebben?”. En dan maar verslagen typen op hun prehistorische typemachine die nog van *ting* gaat als je het naar de volgende regel duwt. Alhoewel, dat is nog iets te koewl, waarschijnlijk is hun *ting* reeds jaren geleden gesaboteerd omdat ze afgeleid werden door de vrolijkheid die een *ting* al wel eens met zich mee kan brengen. En vrolijkheid is natuurlijk uit den boze, lang leve de kommer en kwel van arme konijntjes die hun mammie verliezen en successie moeten betalen met geld dat ze niet eens hebben. Gnagna, als dat geen dikke pret op de dienst successie is...

donderdag 18 oktober 2007

Ze komen ons halen, ik zweer het!


Ik ben niet zeker of menig van u op de hoogte is van mijn werkelijk grote afgunst voor "levende" poppen. Eftelingfiguren staan steevast op numero uno in de lijst "succes verzekerd bij het maken van een scary movie met mij" en wie het waagt om mij verrassingsgewijs een dagje Efteling kado te doen, riskeert een eeuwigdurende verbanning uit mijn leven en zal verantwoordelijk gesteld worden voor het grootste trauma in mijn leven (en tevens ook de psychiatriekosten) in which I can only sit wiebelend in een hoekske met de armen rondom mij, hevig scanderend: "ze komen mij halen, ze komen I tell you!". Ik kan niet helemaal verklaren waar deze angst vandaan komt, ik weet alleen dat ze reeds van kindsbeen af aanwezig is en dat ik weiger hier enige stappen omtrent te ondernemen. Als ik het fenomeen Efteling negeer, bestaat het gewoon niet meer denk ik dan. Ik zat dus op één of ander familiefeest onbewust alweer hevig mijn best te doen om de Efteling te negeren terwijl ik mijn dessert aan het opeten was tot er plots uit het niets een man opdook met een houten buikspreekpop. Ik was daar dus niet op voorbereid hé mensen! Mijn pupillen verwijdden zich, het angstzweet baande zich een weg over mijn voorhoofd en okselpitten, mijn benen verlamden, een koude rilling ging over mijn ruggegraat en mijn hart sloeg een slag of 3 over. Wat, minstens een slag of 5 zeg ik u! De rest van de familie zat plopgewijs schaterlachend op zijn stoel te wiebelen terwijl ik de ruimte checkte op de snelste nooduitgang of een stevig wapen om Begonia de pop het zwijgen op te leggen. Want de stem van zo'n pop is misschien nog wel het engst van allemaal.U begrijpt de omvang van mijn angst onderhand al wel neem ik aan. Daarom wil ik iedereen oproepen om samen een betere plek van de wereld te maken en met z'n allen nooit meer naar de Efteling te gaan waardoor het handeltje opgedoekt wordt en er nooit nog iets van gehoord zal worden. En indien mogelijks mag u alle buikspreekpoppen die u tegenkomt verbranden op een grote stapel zodat we ook van die ettertjes geen last meer zullen hebben. Want echt waar, op ne schonen dag komen ze u halen en kom dan niet zeggen dat ik u niet gewaarschuwd heb...

maandag 1 oktober 2007

Geverhuis, gesnotter en gezever...

Sinds vorige week ben ik uit het appartement getrokken waar ik met mijn moeder woonde en een paar straten verder naar een ander appartement verhuisd. Nadat de verf die op de muur moest komen op het plafond was geraakt, de lelijke deuren niet geverfd mochten worden wegens gelijkheid van het gebouw (yeah right!) en de gordijnen door tante nonneke herself dashgewijs witgewassen werden, was het eindelijk tijd om te verhuizen.Een stuk of 50 dozen werden in de garage gedumpt en de meubelen werden druk van het ene naar het andere appartement getoverd. Een week later staan er nog 40 dozen in de garage, vind ik slechts de helft van mijn kleren terug, ligt er een rommelgehalte van 9 op 10 op de schaal van rommeligheid en is mijn haarverstevigende lotion tegen de warmte van de stijltang spoorloos verdwenen. Bovendien lag ik dit weekend dan nog eens met een perfect getimed griepje in de zetel waardoor de 40 dozen mooi ongeopend in de garage bleven staan en ik wegens het niet vinden van de zakdoeken een hele doos papieren zakdoekjes heb opgesnotterd waardoor mijn arme neus op dit moment helemaal open ligt. Ja, ik ben een fervent voorstander van de zakdoek in plaats van neusschurende papieren mouchoirekes. Maar al bij al ben ik erg blij met dit eigen stekkie. Nu de huisbaas nog overtuigen om een hond te mogen houden, de douchekranen te vervangen en het afdakje te vernieuwen…