woensdag 30 april 2008

[Fo(u)to boel]

Onder het motto: Lang leve de foutigheid in mijn leven, weet ik wel zeker dat ik u kan verblijden met allerlei foto’s van foute initiatieven.
Ziehier mezelve als airhostess tijdens een evenement van Air France.


En nu... Fuck off!

dinsdag 29 april 2008

Tijd om de crib uit te pakken

Ik ben nu toch al een dikke 6 maanden verhuisd en nog steeds staan er op zijn minst 15 dozen onuitgepakt. Na het verhuizen is het uitpakken op een zonnige dag de kop ingedrukt en sedertdien is er niets veranderd. Ze zijn een beetje van hier naar daar verschoven, uit de garage naar de bureau, van de linkerhoek in de rechter, maar voor de rest onaangeroerd!
Soms denk ik, gho ik doe het al zo lang zonder, misschien moet ik ze gewoon weggooien, blijkbaar zitten er toch niet zo’n dringende zaken in. Maar dan bedenk ik mij dat in één van de dozen misschien wel eens mijn fotoalbum van 10 jaar geleden zou kunnen zitten. Of mijn sneeuwbal met duiveltje erin van in den tijd dat ik nog Duivelinneke was. Of een zilveren kaasschotel die ik zeker binnen dit en 30 jaar zal gebruiken.
Al dat jeugdsentiment kan toch niet zomaar weggesmeten worden. Dus ik kijk al uit naar het verlengd weekend want I’m up for some serious uitpakking. Het wordt gelijk ne keer tijd begot.

* Ijsjes en verfrissende drankjes mogen tussendoor steeds gebracht worden*
* Mensen die dit weekend last gaan hebben van uitpakkingsdrang en daar thuis geen weg mee weten, zullen goed ontvangen worden met ijsjes of verfrissende drankjes*

Verstokte gevoelens

Een eerste stokje op het nieuwe blogje! Met dank aan Luipaard voor de allereerste bijdrage! :) Ik ga nog even wachten met rondslingeren, maar wie zich niet kan bedwingen mag zich helemaal laten gaan natuurlijk.

De top 3 van mijn neus.
1) Meiklokjes in bloei en laat het nou net mei gaan zijn!
2) De geur van pas gewassen kleren die in mijn appartementje hangt. Met dank aan mijn droogkast.
3) Regen in de zomer (dat is als ikzelf er niet middenin sta, maar bijvoorbeeld met mijn neus in het deurgat)

De top 3 van mijn smaakpapillen.
1) Frietjes van de frituur (blijft een kinderlijk cliché, en dan!)
2) Kinder Bueno’s
3) Versgeperste lemon squash

De top 3 van mijn oren.
1) Welgemeende Ik zie u graags
2) De wegdromerige muziek van Sigur Rós
3) Een liedje voor de allereerste keer horen en gewoon weten dat het binnen dit en 2 maanden een megaschijf gaat worden

De top 3 van mijn ogen.
1) Smiling faces
2) Johnny Depp
3) Het leven door mijn bril

De top 3 van mijn huid.
1) De vervangpanda in mijn bed
2) een knuffel vol liefde of oprechtheid
3) zomeravondwind

donderdag 24 april 2008

Puberende hormonen on the loose

Om onverklaarbare redenen ben ik een aantal maanden geleden weer een puber geworden. Gelukkig niet op mentaal vlak, maar wel op gebied van acne.
Ik kan u verzekeren dat dat gelijk redelijk frustrerend is! Gaaf babyhuidje was my middle name en daar is voor het ogenblik nog maar weinig van te bespeuren.
Omdat de strijd met allerhande zalfjes, scrubs en reinigingsmiddelen niet gewonnen werd, stapte ik gisteren met lichte tegenzin naar de dermatoloog.
Het volgende gebeurde:

Meneer de dermatoloog: En vertel eens, wat is juist het probleem?
Mezelve: Tja, onverklaarbare acne op het voorhoofd…
Meneer de dermatoloog: Aha. (begint te noteren) En had u daar in uw pubertijd ook last van? En nu ook op de romp? Of de rug? Zwanger?
Mezelve: Ik mag hopen van niet, mag ik daar binnen een paar dagen op terugkomen? Neenee, niets van dat alles dacht ik.
Meneer de dermatoloog: (fronst even en schrijft naarstig verder) Oké, ga maar op het bed zitten, we zullen eens kijken.
Mezelve: Oké dan. (obligatoir scheurde op het moment dat ik ging zitten het papieren velleke dat over het bed gespannen wordt voor de hygiëne)
Meneer de dermatoloog: (richt felle lamp recht in mijn ogen) Mmm, ja ja. Ja dat is duidelijk een geval van acne he. U bent weer aan het puberen.
Mezelve: (kijkt man vragend aan met licht naar rechts overhellende hoofd) Aha. En hoes komt da?
Meneer de dermatoloog: Das duidelijk hormonaal hé. Nieuwe pil, anitbiotica en zalf. En binnen 6 weken terug op controle komen.
Mezelve: Hormonaal zegt u? Aha. Oké, goed, tot binnen 6 weken.

Wat een kuthormonen toch! Why oh why kunnen die hormonen niet eens rustig op een bank in het zonnetje gaan zitten en zich in stilte bezighouden? Ik kijk al zo uit naar de menopauze…

dinsdag 22 april 2008

Bad BurenBlog

Buren kunnen gewoon buren zijn. Buren kunnen kinderoppas zijn. Buren kunnen ook dierenoppas tijdens de vakantie zijn. Buren kunnen suikerbrengers in nood zijn. Buren kunnen bbq-gastheren zijn. Buren kunnen vrienden worden. Buren kunnen familie zijn. Buren kan je gekozen hebben. Buren is een programma op één. Buren kunnen aardig zijn.

Mijn buren zijn ONaardig. Mijn buren ZIJN een programma op zich, maar dan meer iets voor de Familie Flodder. Mijn buren heb ik NIET gekozen. Mijn buren zijn gelukkig GEEN familie. Mijn buren zullen NOOIT vrienden worden. Mijn buren zullen NOOIT vrijwillig bbq-gastheer zijn, al zit daar vooral hun mini-terras voor tussen. Mijn buren verdienen een camion suiker in hun living en dat ze daar dan nog liefst ook in STIKKEN. Mijn buren hebben een irritant blaffend stuk minihond waar ik NEVER EVER op zal passen want dat is de meest irritante hond ooit. Mijn buren mogen GEEN kinderen krijgen want dat verhoogd hun decibels alleen maar. Mijn buren zijn HELEMAAL geen gewone buren.

Klopjachten op mijn buren zouden mij een groot plezier doen…

maandag 21 april 2008

Pinanti was ni plizanti

Eerlijkheid gebied mij om toe te geven dat ik niet zo’n voetballiefhebber ben. Maak daar voor de gemakkelijkheid misschien gewoon maar niet zo’n sportliefhebber van.
Maar omwille van de interesse in ieders hobby en vooral ook omwille van de kennis van meerdere makers van het programma, durf ik al eens naar Pinanti is Pinanti te kijken.
Bovendien is er op dat uur op zondag geen enkel deftig programma waar ik voor ik ga slapen nog even met halfdichte ogen naar kan staren.

Toegegeven, ik vond dat nog wel eens echte tv. Jonge voetballerkes die penalty’s tegen hun grote idolen mogen schoppen, ’t was meer dan eens schoon om te zien.

Maar de finale van gisteren heeft mij echt met verstomming geslagen. Dat er één manneke beter is dan het andere manneke, het zij zo, dat is nu eenmaal de normale gang van zake in een finale. Maar dat men dat verliezende manneke dan ook keihard gaat uitlachen én uitzend op de nationale televisie, shame on you lelijke voetbalcommentators! Jaja, het waren er meer dan 1, ik heb jullie vettige lachskens wel gehoord!

Ge zou daar zelf ne keer moeten gestaan hebben! Vanachter glas en een micro 15 meter boven de grasmat is het gemakkelijk om commentaar te geven op mannekes die helemaal bevangen zijn van de stress en bij kwaad toeval recht in de armen van de keeper shotten.

Pinanti was niet plizanti en dat is allemaal jullie schuld vettig lachende voetbalcommentators!

Een lijstje van toen ik 10 was

Om het jeugdsentiment even boven te halen en omdat ik de belofte heb gemaakt om af en toe een lijstje aan jullie te presenteren, heb ik mij even verdiept in de dingen die ik het liefst deed toen ik nog helemaal kind was. Helemaal zorgenvrij, klein en toch ook wel mollig, het moet gezegd zijnde…
  1. Radslag over heel de lengte van de tuin en man man, dat was me een tuin! 300 bomen errond, u kan al even uittellen hoe misselijk ik meestal was na die helse lengte geradslagt te hebben.
  2. Liedjes opnemen op cassette, live van de radio. Op die manier maakte ik honderden geweldige compilaties mét de intro en outro van de radiopresentator er meestal halvelings bij. Ge moest verdorie snel zijn toen het illegale download mp3-circuit nog niet bestond!
  3. Maar wat nóg veel cooler was, was mijn persoonlijke radiostation. Samen met de nicht hebben we uuuuuren Radio SoNa cassettes volgekwebbeld met horoscopen, top 20’s, interviews enzovoort enzoverder. Dat waren gelijk nog eens tijden!
  4. Hartjes in plaats van puntjes op de i zetten. Een klein folieke dat ik persoonlijk niet zo lang heb volgehouden wegens 1) te tijdrovend en 2) bij nader inzien toch ook hoogst belachelijk
  5. Tijdens het oversteken alleen maar op de witte strepen van het zebrapad lopen, of waren het net niet de witte? Bij nader inzien waren de witte strepen de mayonaise denk ik. Al bedenk ik mij ook dat de zwarte strepen zee met haaien was. Het zal van dag toch dag afgehangen hebben, denk ik.
  6. Chips eten om 10u ‘s morgens bij de oma, want oma’s zijn gewoon cool, punt.
  7. Bellen blazen in mijn cola met een rietje, want ik vond het geweldig om dan iedere keer steevast te horen krijgen: Haha, das een goei! “Zij dronk cola met een rietje, ons Sophietje...” Hilariteit alom ze gasten…
  8. Een half uur nadat ik in mijn bed lag, terug naar beneden komen en zeggen dat ik niet kon slapen. 3 op de 10 keer pakte die truuk en mocht ik langer opblijven. Meestal vloog ik gewoon stantepede weer naar boven om daar dan na een half uur hardnekkig mokken toch in slaap te vallen…
  9. Foute turnsloefkes die ik weigerde in den Aldi te kopen. Daar hadden ze er hoooopen en hoooopen van hetzelfde model. Neen, die van mij kwamen van den Brantano, woeha!
  10. Spice Girls nadoen op de speelplaats mét bijhorende dansjes enal. Ik was dan ook iedere keer Ginger Spice en stoer dat ik dat vond!

dinsdag 15 april 2008

Three, two, one... Go go!

Op aanvraag van mijn, blijkbaar vaste, lezers start ik vandaag officieel mijn tweede blogje!
Ik doe helaas geen beloftes over de frequentie van mijn schrijfsels, zelfkennis is het begin van alles, maar ik beloof u plechtig om u op tijd en stond op de hoogte te houden van mijn spannende en vooral foute avonturen.

Ik doe hier meteen nog een zeer foute belofte die ik hoop te kunnen waarmaken, maar waarvan ik overtuigd ben dat ik u meermaals zal teleurstellen. Ik ga proberen om zo af en toe te werken met vaste rubriekjes. Maandelijks ofzo, we zien wel hoe het loopt. U mag mij dan ook stevig met de vinger wijzen indien ik mijn belofte niet hou, ik kan daar tegen. Olifantenvel enzo. Ik zal dan waarschijnlijk als tegenargument mijn geheugen zo groot als dat van een eekhoorn naar uw hoofd smijten. Maar kom, ik kan daarmee leven en u hopelijk ook. U kan zich toch troosten met de gedachte dat er met een eekhoornbrein al wel eens duchtig in het rond kan gesmeten worden vooraleer er gewonden vallen.

Maar goed, vaste rubriekjes dus.
Ik ga daar nog eens stevig over nadenken, in de hoop dat ik niet gestoord wordt door vallende nootjes op mijn eekhoornbrein natuurlijk. Suggesties zijn ook altijd welkom, feedback is altijd leuk.
Bij deze knip ik dus officieel mijn eigen rode lintje door *knipt en glimlacht trots met lichte buiging* en verklaar ik de eerste post als gepost!