vrijdag 29 augustus 2008

To do's en te weinig tijd

De wereld flitst volgens mij met 120 km per uur aan mij voorbij. Daardoor groeit mijn lijstje to do's alleen maar en dat zonder dat er eentje uitgevinkt kan worden...
Zo zijn daar:

  • de laatste lades eindelijk in de TV kast hangen (wachttijd: 8 maanden)
  • dozen uitpakken (wachttijd: 11 maanden)
  • harde schijf ordenen (wachttijd: 4 maanden)
  • mijn geërfde houten meubelen waxen (wachttijd: 1 maand - sinds ik tot de vaststelling ben gekomen dat je dat nu eenmaal hoort te doen met houten meubelen)
  • een boek lezen over een moestuin aanleggen (wachttijd: 2 maanden)
  • veel boeken lezen over New York (wachttijd: 1 week)
  • een Fritzje kopen (uitstel until further notice)
  • een nieuwe stofzuiger kopen (wachttijd: 2 weken)

En dan bespaar ik u al die andere dingen die het vermelden niet waard zijn en die ik al vergeten ben omdat ze onder een stoffig laagje achterin mijn prioriteitenlijstje zijn beland...

Al de bovenstaande intenties zullen dit weekend nog maar eens even moeten wachten want dit weekend moet ik:

  • bij 27 graden in gala jurk in de backstage gaan zitten
  • telefonische interviews doen
  • dossiers schrijven
  • een zuiveringspakking laten doen
  • naar een allerlaatste afscheidsfeestje gaan
  • Slapen!

En hoogst waarschijnlijk nog 5 andere dingen die mijn eekhoorngeheugen reeds gewist heeft...

dinsdag 26 augustus 2008

A true love story in stop motion

Dit is echt een fantastisch filmpje! *met dank aan Knut*

A Short Love Story in Stop Motion van Carlos Lascano, lang geleden dat een animatiefilmpje mij zo kon ontroeren! Al ben ik niet helemaal zeker of een animatiefilm dat ooit al gedaan heeft.
Hmm sinds Bambi moet ik toch eens goed denken hoor...
Vooral het stukje van de twee oudjes vind ik fantastisch. Ik mag alleen maar hopen dat ik tegen die tijd hetzelfde kan doen en met bibberend handje en een overweldigend “wij hebben het toch goed samen”-gevoel naar mijn oudje kan kijken vanuit onze zetel met roodgestreept dekentje over de voeten. Hopen dat ik tegen die tijd nog kán terugblikken want gezien mijn huidig eekhoorngeheugen voorspelt dat niet veel goeds tegen mijn pensioengerechtigde leeftijd.
Mijn lofzang over Sígur Rós continuous want er had geen beter nummer bij dit filmpje gepast…

maandag 18 augustus 2008

Ochtendkriebels

Mijn ogen zijn nog te slaperig om zich te openen, ondanks het zonlicht dat vanachter het gordijn komt. Ik kan zelfs nog niet naar jou kijken, ook al ben je wakker en dichtbij. Mijn droom hou ik vast in mijn linkerhand terwijl de ochtend aan mijn rechter trekt. Zachtjes wordt ik wakker in jou armen en nog voor ik je gezien heb, glimlachen mijn ogen om de glimlach op jou mond.
Slaapoogjes en ochtendknuffels, er gaat niets boven samen wakker worden.

With a buzz in our ears, we play endlessly...

Zaterdag heb ik de zotste landenswitch op 1 dag gedaan. Van zomerzoete Afrikaklanken ’s middags naar een kippenvelbezorgende Ijslandse magische trip in de avond.
Laat ik vooral over dat laatste even uitweiden. Omdat ik niet anders kan. Omdat het gewoon geweldig was.

Eerst even een korte voorgeschiedenis.
Omdat we geen hele dag naar Werchter konden gaan, beslisten Soek en ik om toch maar geen ticket voor Werchter te kopen. De wetenschap dat we Sígur Rós zouden missen, bleek er echter voor te zorgen dat we ons ten tijden van het optreden op zo’n 400m van het podium bevonden. Op onze tipjes door de hekken doorkijkend weliswaar.
En we zagen en hoorden dat het goed was. Meer dan goed zelfs. Zo goed zelfs dat er stiekeme en onuitgesproken nondedoemes door onze hoofden zweefden.
En dat we het eerstvolgende optreden voorwaar niet zouden missen.

Aldus, anderhalf uurtje voordat Sígur Rós het podium zou betreden, kwamen we de wei van Pukkelpop opgestapt. En toen de allereerste Ijslandse klanken onze oren bereikten, zagen, voelden en hoorden we dat het goed was. Het was gelijk een beetje thuiskomen...
Hij is wel een beetje geschift die Jónsi, maar dat is wellicht één van de elementen die voor de sterkte van deze groep zorgen. Vooral de delegatie blazers en strijkers maakten het geheel een pareltje voor het oor. Bovendien zijn ze live wellicht nog beter dan hun platen en zingt Jónsi zo zuiver dat je je afvraagt of dit alles wel echt is.


The crowd went mad en wie hen nog niet kende, werd duidelijk instant fan.

Toch wel een leuke tendens waaruit blijkt dat het publiek opnieuw kiest voor muziek die je ontroert, waar je echt naar luistert en die gebracht wordt vanuit een onwaarschijnlijke overgave.

Soulwax kwam dan ook wat overbodig als afsluiter en stelde bovendien wat teleur met zijn overgeproducete tunes…

maandag 4 augustus 2008

Retrospectieve!

Omdat hij ijzig koud was de afgelopen week.
Omdat ik in Portugal zat voor mijn werk en daar gelijk geen tijd heb voor vrije tijd.
Omdat ik daar 2 posts gemaakt had, maar ze niet op internet kon zwieren.
Omdat ik er niet tegen kan om gemaakte posts in de vuilbak te zwieren.
Daarom gratis en voor niets 2 retrospectieve blogs om te lezen in 2 minuten tijd!

Hello, my name is Sophie and I am from the Belgian television.

Slechts een kwartiertje was ik op Portugese bodem toen ik reeds het telefoonnummer van mijn shuttlebuschauffeur – een voltreffer voor de scrabbleliefhebber – in de handen gestopt kreeg. En dat ik hem altijd mocht bellen als ik een leuk plekje zocht en dat hij mij graag wou verder helpen waar nodig. En dat hij echt hoopte dat ik hem ging bellen.

Hij wacht nog steeds.

Vandaag zijn we 2 dagen verder en kreeg ik mijn eerste uitnodiging om in mijn “vrije tijd” (huh, vrije tijd? Wat? Waar? Wanneer?) mee uit eten te gaan. Gelukkig deze keer geen chauffeur, maar een hoge pief van het toeristisch bureau. Voor zover daar hoge piefen kunnen zitten natuurlijk.
Obrigada vrienteke, maar vrije tijd zit er gelijk niet in deze week.

Wat dat toch allemaal teweeg brengt als je vermeld dat je van de Belgische televisie bent…

Mijn huurwagen en ik...

… wij zijn onafscheidelijk geworden de laatste dagen.

Hij liet mij niet in de steek, zelfs de airco niet.

Mijn vermogen om een foutloos parcours af te leggen daarentegen, dat kan wel een goed onderhoud gebruiken.
Bijgevolg werden wij onafscheidelijk, die huurwagen en ik.

Uit noodzaak weliswaar, maar toch.