donderdag 31 december 2009

DG 22 - In zicht

Ik kan niet zo goed opstaan. Ik ben een draaier en een snoozer, een nestelaar en een soezer.
Dat is ook helemaal niet erg, ik geniet ten volle van die 12 minuutjes en ben mezelf te slim af door de snoozetijd in te calculeren en de wekker vroeger te zetten.
Er zijn mensen die uit hun bed springen bij het eerste wekkergeluid. Dat is geen probleem, u hoeft dan ook niet naast mij wakker te worden.
Maar goed, ik dwaal af.

De allereerste ontwaakmomentjes denk ik toch iedere keer weer dat het werkleven kut is, dat een nacht te weinig slaapuren bevat en dat ik nooitvanzelevenni ga uitgeslapen geraken. Grumpy? Bwah neet gij.

Maar toen ik vanmorgen übervlotjes naar het werk aan het karren was, had ik een momentje van volledige transparantie.
Het leven hield steek, alles was met elkaar verbonden en had een reden. Verdriet, beproevingen, spijt, mensen, ontmoetingen, ervaringen.
Ik moest glimlachen.

Vijf minuten later vroeg ik me af of de melk van vanmorgen misschien zuur was geweest.
Ik heb in ieder geval toch geen paddenstoelen gegeten gisteren.

woensdag 30 december 2009

DG 21 - Eenvoud

Frietjes van de frituur, onze mooie nieuwjaarskaart, familie die luistert naar je zorgen, een huis dat opgeruimd raakt, een knetterend haardvuur en een dekentje.
Het was een drukke dag, maar de avond is mooi.

dinsdag 29 december 2009

DG 20

Hoera, mijn autosleutel is gevonden! Ik was hem zo’n dikke week geleden kwijt geraakt. In rook opgegaan. No clue whatsoever. Zelfvervloekingen over slordigheid en dringende netheid, gatenvullende dagdoorlopen en doemscenario’s zijn de revue gepasseerd. Er werd zelfs naar Kinepolis lost and found gebeld.

Maar de sleutel is dus terecht. Hij lag op de oprit, bedolven onder een hoopje sneeuw dat nadien ijs werd en nu eindelijk zijn geheim prijs gaf.
Benieuwd of de “tschik tschik” het nog doet.

maandag 28 december 2009

Van herte - DG 19

Bij het inrijden van ons straatje zag ik ’s avonds onze 2 liefste bosbewoners eindelijk nog een keertje. Ik was al bang dat ze weg waren want het moet zeker van het voorjaar geleden zijn dat ik ze nog eens gespot heb. 2 hertjes, een moeder en een kindje, zomaar in het veld. Op zo’n 4 meter van mijn auto en op dat moment zo’n 20 meter van onze tuin.
In een bos wonen is cool gasten, ik zeg het u.

zondag 27 december 2009

DG 18

Zondag 27 december. Ik zit wat achter op mijn dagen, maar dat boeit u waarschijnlijk niet. Zolang er leesvoer is, is er een verstrooiingbiedend leven. Of dat nu postdatum of heden ten dage is.
Maar goed, u bent er nog. Eigenlijk is er bijzonder weinig te vertellen. Ik ging zondag naar een kerstmarkt, vond het een stomme kerstmarkt en at teveel tiramisu in een lokale tea-room. Ziedaar de dag.
Ik ben dankbaar voor de heerlijke tiramisu en het bestaan ervan. Dolletjes.

zaterdag 26 december 2009

DG 17 Uitpakmoed

Tweede kerstdag. Vaak een verloren luierdag, maar neen hoor! Een hele voormiddag heb ik dozen uitgepakt, gedreven door het vooruitzicht naar een ordelijk huis. De bovenverdieping is quasi in orde en de benedenverdieping begint ook dozenvrij te geraken.
Ik merk op dat uitpakken en oprommelen de ene dag veel beter gaat dan de andere en vraag me af hoe dat juist komt.
Toch sta ik er verder niet te veel bij stil, maar profiteer verder van de uitpakvlotheid van die dag.
Het huis staat bijna op orde en bijgevolg de gedachten ook.

vrijdag 25 december 2009

DG 16

Kerstdag wordt bij ons traditioneel gevierd bij de 2 families. Iets in verband met de kerk in het midden houden en een verjaardag.
Het is op zich nog wel een leuke combinatiedag. Een beetje een dag van uitersten want de ene familie is eerder chaos, luid en levendig, bij de andere familie loopt alles dan weer volgens een vast stramien, ingetogener, zachter.
Al was deze kerstdag toch wat anders dan anders. Ik heb vooral grote ogen getrokken, een stuk of vier emoties tegelijk gevoeld, een bonzend hart gehad en gerelativeerd. Heel veel gerelativeerd. Het was een beetje bizar.
Toen Soek en ik ’s avonds in bed lagen waren wij oprecht blij dat we gewoon met z’n twee rustig naast elkaar konden liggen. Dat wij voor het grootste stuk ons leven zelf in de hand hebben en dat wij zelf keuzes kunnen maken en daar de gevolgen voor willen dragen.
Verantwoordelijkheid wordt namelijk groen als je ze niet zelf wil of kan dragen.

Prettige feesten trouwens!

donderdag 24 december 2009

Kadootjesdankbaarheid - DG 15

Donderdag 24 december. Er moest gewerkt worden, maar er mocht vroeger gestopt worden.
Ik had een aantal kleine prullenjobkes opgespaard tot die dag omdat ik wist dat de tijd dan sneller vooruit zou gaan. Ik presteer nu eenmaal beter wanneer er veel werk is. Iets met concentratie enzo.
En het werkte want voor ik het wist, kon ik richting eettafel vertrekken! Dat, maar vooral ook richting kadootjes! Ik blijf nu eenmaal kinderlijk enthousiast als het over kadootjes gaat. Geven, krijgen ’t is al gelijk. Al zorgde de verhuis de laatste maand voor wat kleine stressmomentjes (met bijhorende mok-minuutjes helaas) en verstoorde dat af en toe mijn enthousiasme.

Eindelijk kon ik Soek vertellen over die Duvel Distilled die ik voor hem had gekocht en waar ik uuuuuuuren voor had aangeschoven, zowel autogewijs als stilstaand in de koude-gewijs. Het leek allemaal niet meer zo spectaculair toen ik het vertelde, maar dat maakte niets uit. Ik had de limited edition en Soek was blij, ik denk het wel ja. Hij heeft dan ook een geweldig lief.

En ik, ik kreeg geen weekendje Center Parks zoals hij al een week pretendeerde. Nee nee, het werd 4 dagen Istanbul!
Istanbul hé maat! Ik zal eens geen geweldig lief hebben voor zekers?

DG - 14

Zo moeilijk als dinsdag was, zo aangenaam was woensdag. Het was net druk genoeg op het werk, net werk genoeg om goed bezig te blijven en niet teveel waardoor je onrustig zou worden. Ons bureautje had beslist om ’s middags zelf wafelen te bakken en zo zaten we ongelooflijk gezellig ’s middags met z’n zevenen rond een geïmproviseerd versierde vergadertafel. Met wafels, lekkere dingen voor op de wafels en zelfs verse koemelk van de boer voor de chocomelk. Kerstsfeer? Ik dacht het wel ja.

’s Avonds beslisten Soek en ik nog last minute om naar de kerstmarkt van mijn vroeger dorpje te gaan. Last minute cadeautjes gekocht, lekker gegeten en de beste plaats voor het vuurwerk vanachter het raam op een warme stoel, haa, geluk.

woensdag 23 december 2009

DG - 13

Het was dinsdag een beetje een zware dag, ik had honderden dingen aan mijn hoofd en een aantal liepen niet zoals ik ze had voorzien.
De laptop bevond zich nog laat op de avond op de knieën om mijn Electrabel afsluiting in orde te brengen en ik botste 2 keer op een time-out wegens update. Een dankbaarheidje posten was dus even ver weg.

Maar ik blijf nog verdergaan tot Nieuwjaar en dus engageer ik mij even tot retrodankbaarheid, het weze gepermitteerd.
Ondanks de hele verhuis rompslomp van de dag is alles uiteindelijk uit het appartement gehaald en is het vanaf nu officieel ex-appartement.
Het is achter de rug! Woeha! Nu nog aan dat uitpakken beginnen…

maandag 21 december 2009

Non-DG

Vannacht sliep ik erg onrustig en werd vaak wakker. Het was alsof ik wist dat slaap en dromen mij een slechte dag zouden bezorgen.
Tegen de ochtend aan viel ik eindelijk in slaap, maar droomde ik de allerslechtste droom sinds jaren.
Ik droomde over mijn mama en dat ze een verschrikkelijke val had gemaakt, in de keuken van mijn grootmoeder dan nog. Ik droomde dat ze helemaal grijs zag en uitgemergeld was… en het was verschrikkelijk! Ik lag te klungelen met het uitdoen van een stomme rugzak waardoor het belachelijk lang duurde vooraleer ik ze te hulp kon schieten.

En toen… Toen dwong ik mezelf tot wakker worden omdat mijn mama al een keer gestorven was en ik dat geen tweede keer wenste mee te maken.

Dromen, het zal allemaal wel een reden hebben zoals Nadia zegt, maar mijn hele dag is naar de vaantjes en het beeld staat gebrand op mijn netvlies.
Vandaag neem ik dus een DG-pauze, maandag bestaat even niet en we slaan deze dag even over.
Zullen we dat zo afspreken?

Weekend Gratitude - 12

Tijdens een winterwandeling dit weekend ontdekten wij gewoon dat er op zo’n 50 meter van onze eigenste tuin een hoop Schotse bizons staan te grazen.
Bizons hé maat! En het is volledig toegestaan om daar gewoon tussen te wandelen.
En wij waren dus al helemaal in de wolken omdat we voor een winterse wandeling gewoon onze tuin moeten uitstappen om dan 10 meter verder het bos binnen te stappen én om dan nog eens te ontdekken dat daar een lange wandeling start en toekomt.
Ha! Wij zullen eens niet de max wonen zekers.

vrijdag 18 december 2009

Thanks to the snow - DG 11

Ondanks de sneeuw, de gladheid, de overdreven files en de vier uur durende rit naar huis, hadden Soek en ik het erg gezellig in de auto. We hadden al snel door dat een rustig avondmaal niet meer tot de opties zou behoren en snel iets eten en dan direct gaan slapen vonden we ook niet bepaald een leuk vooruitzicht. U moet weten dat ik wel eens kregelig durf te worden wanneer ik niet op tijd kan eten.

Het werd dus eten in de auto. MacDonalds was al snel uitgesloten omdat Soek zich daar ’s middags al aan had bezondigd.
En alzo stopten we snel in de Delhaize in Mechelen om ons autodinner in te slaan. Sushi, frangipane, koffiekoek, pastasalade, apple crumble en frisdrank.

Neen, het was geen gezonde zet, but it was so much fun!

En dadelijk ga ik live wuiven naar Robbie Williams op Peter Live!
Een mens heeft toch niet veel nodig om gelukkig te zijn he…

donderdag 17 december 2009

A goodie outfit for Clo!

Een tijdje geleden stond ik mooi te blinken in Anne-Sophie Smartshopping naar aanleiding van de BGGD#21 .
Make-up, kleuranalyse en mooie kleedjes, de try-to-be-fashionista in mij kwam naar boven en stopte zelfs vroeger met werken om richting Bierges te rijden.
Het Smartshopping concept is erg clever, zo iets waarvan je denkt, goh, dat ik daar nu zelf niet aan gedacht heb.

De zoektocht naar een eindejaarsbalkleed zal mij nog lang bij blijven. Ik verwonderde me steeds weer over de prijs en besefte dat ik dat eigenlijk weggesmeten geld vond, want hoe vaak loop je rond in een gekleed kleed? Ki-lo-méters heb ik gestapt, wel zeker 20 stuks zijn weer aan en uit getrokken en uiteindelijk koos ik voor een soort elegant broekpak van Naf Naf. Dag dure prinsessenlook, hello comfy stylishness.
Anne-Sophie biedt volgens mij de oplossing voor vrouwen op feestkleedjesjacht. Spotprijzen kan je het nu ook weer niet noemen, maar het verschil is er toch wel. Verwacht dan ook geen tweedehandswinkel, maar een outlet. Verwacht geen traditionele magazijnstijl, maar een elegante, overzichtelijke boetiek. Nét de plek waar je je droomgalajurk wil vinden.

Maar goed, ik dwaal af. Ik had gekozen voor de make-up en vijf minuten later zat ik al met een glaasje champagne in de stoel met een laagje fond de teint op mijn snoet.
U kan zelf oordelen op deze foto. Ik vond het een beetje jammer dat iedereen die uit de stoel kwam er bijna hetzelfde uitzag, een beetje variëteit had fijn geweest. Langs de andere kant snap ik ook dat 30 enthousiaste vrouwen maquilleren voor het nodige bandwerk zorgt.
Met het vooruitzicht op een zomers huwelijk waarvoor ik getuige ben, paste ik een aantal erg leuke knalrode kleedjes, maar durfde nog geen definitieve keuze maken. Het Brasschaats filiaal kan mij zeker verwachten één van de komende maanden wanneer de tijd wat meer begint te dringen.

Anne-Sophie’s team had voor Clo 3 feestelijke outfits uitgekozen waarvan ze er aan het einde van de rit eentje effectief van krijgt. Sympathiek? ’t Zal nog niet zijn dadde!
Persoonlijk ben ik helemaal wild van deze outfit:



Ik kan alleen maar hopen voor Clo dat de andere girl geeks het met mij eens zijn want deze outfit is de perfecte combinatie voor een feestelijke, stijlvolle, opvallende vrouw. En laten we vooral de botjes niet vergeten want die zijn gewoon het einde! Het is een absolute champagne-outfit.
In tegenstelling tot het lange kleed dat me wat doet denken aan de jaren 30 en een glas limonade zonder prik. Ik hou absoluut niet van de stof en de kleur. Het is toch de bedoeling dat een innovatieve vrouw als @Bnox een beetje knalt, niet dat ze opgaat in het behang van grootmoeders eetkamer.
De andere outfit is dan weer een complete tegenhanger: teveel rock en te weinig rok. Zelfs ik zou niet in zo’n rokje durven rondlopen en dat leren jasje doet mij eerder denken aan ijzige Matroesjka’s met Smirnoff dan aan warme familiefeesten met glühwein.

Clo is zelf wat hard voor haar stijlgevoel, maar ik ben er zeker van dat ze met die eerste outfit geweldig hard zou scoren.
Komaan meerderheid, kiest wijs en geeft haar ook ne keer ne schone prijs!

woensdag 16 december 2009

Gratitude 10

Ondanks het feit dat mijn daily gratitudes van het weekend nu pas hun elektronische weg vinden, heb ik er toch bewust bij stil gestaan.
Bij deze, met een beetje vertraging:
Zaterdag was zo’n dag waarvan ik in de ochtend een “çava” gevoel had, maar de dag bewees nog maar eens dat een positieve instelling wel wonderen kan doen.
Zo vond ik de enige parkeerplaats op 10 meter van de plek waar ik moest zijn en dat terwijl belachelijk veel andere mensen compleet vast stonden en uren naar parkeerplaats moesten zoeken. Oké, ik heb er zelf ook 30 min. voor moeten rondrijden, maar voor een parkeerplaats op 10 meter was het dat helemaal waard en een wonderlijk glimlachje maakte zich van mij meester. Nadien hetzelfde verhaal op de parking van de winkel, toeval? Ik dacht het niet.

Zondag moest ik even onder alle hoekjes zoeken naar de moed om mijn ex-appartementje te gaan poetsen zodat de volgende huurder zich geen vragen hoeft te stellen bij mijn hygiëne. En toen ik daar zo dweilen stond uit te wringen, besefte ik dat het mij absoluut niets deed. Ik ben gelukkig op de nieuwe plek, weten dat je de juiste keuze hebt gemaakt, is een fijne vaststelling.

Maandagochtend kwam Soek eindelijk terug van een weekje buitenland, het spreekt voor zich dat een mens daar al eens gelukkig van durft te worden.

En vandaag? Vandaag ben ik blij want het sneeuwt!

vrijdag 11 december 2009

Gratitude 9

Met al die verhuis toestanden lijk ik een beetje in een TGV te zitten momenteel. En dat terwijl ik gewoon liever wat van het uitzicht zou willen genieten in een boemeltreintje. Of op een fiets bijvoorbeeld.
Maar goed, die sneltrein zorgt er anderzijds ook wel voor dat ondertussen: de leidingen voor de wasmachine zijn gelegd én het werkt, de afwasmachine is aangesloten, de linkeronderkant van de keuken al uitgepakt is en ik de termostaat al bijna blindelings kan programmeren. Oh en ik werk elke dag ook nog even 7 uur en verslijt nog zo'n dikke 2 uur in mijn autozetel.

Het leven gaat even hard, maar heel eerlijk, geeft mij dat ook wel energie.

donderdag 10 december 2009

Ease my eyes DG - 8

Vandaag was ik zo erg blij met de druppeltjes die de oogarts mij net had voorgeschreven, u kan zich dat niet eens beginnen in te beelden.
Wegens zeer gevoelige ogen, een teveel aan stof (van het vies tapijt, ik zweer het u) op de bureau, een overdosis ultraviolette straling met de twee computerschermen en doe daar nog een kleine week aan slaaptekort bij en je hebt geweldige last van je ogen.
Maar initiatief nemen enzo zorgde ervoor dat ik mij gisteren bij de oogarts bevond. U kent dat wel, bedek uw linker oog en lees, bedek uw rechteroog en lees, zet uw kin hier eens op en uw voorhoofd daar eens tegen, een druppeltje rechts, een druppeltje links. Ik vond het al een beetje een raar druppeltje want plots werd mijn zicht helemaal geel, maar goed, ik ben al wel eens te vinden voor een gecontroleerde trip.
Maar dan, totaal onverwacht een brandend goedje in mijn rechteroog, ik zeg u, aankondiging had leuk geweest.

Goed, een heel aantal hms en hahs en gohs later besliste meneer de oogarts om mij oogdruppeltjes voor te schrijven en mij daarbovenop nog eens 55 euro aan te rekenen.
Goed jong, daar had ik zelf ook wel kunnen achtergaan mét 55 euro in de pocket.
Maar ’t was een dankbaarheidspost zeker he, toch bedankt voor het bestaan van oogdruppels, they will bring me ease at eyes.

woensdag 9 december 2009

DG - 7

Vandaag was kerstboomdag. De kerstboom op het werk en de kerstboom bij de oma opgezet. Soek en ik zullen dit jaar het versieren van de Grote Boom moeten overslaan wegens teveel kartonnen dozen op elk vrij plekje grond, maar ik heb dus toch de schade kunnen inhalen. En vooral de oma gelukkig gemaakt, want ondanks het feit dat ze in het begin van elk jaar zegt: "Volgend jaar zette me giene nimeer zenne kind", kan ik op het einde van het jaar toch maar weer de kerstboom in elkaar komen steken.
En gelukkig maar.

dinsdag 8 december 2009

DG - 6

Een neef die je wasmachine komt afkoppelen op een lastig moment voor hem, Soeks' vader die speciaal komt helpen om dat zware ding weer uit te laden en Soeks' mama die om de vijf minuten voorstelt om iets te komen kuisen. Behulpzame mensen zijn lieve mensen en lieve mensen ben ik dankbaar!

Uitleven en inleven

Mijn soon to be ex-appartementje ligt er wat mistroostig bij. De ooit zo gevulde kasten zijn helemaal leeg, met uitzondering van een eenzame rijstkorrel hier en daar. Er ligt stof in elke hoek omdat er al 2 weken niet meer gekuist werd en de zorgvuldig uitgekozen decoratie heeft alleen stoffige kringen achtergelaten bovenop de kasten.
Hier en daar ligt nog een verloren voorwerp, zo iets waar je geen weg mee weet, kringloopwinkel, containerpark of toch maar bijhouden…

Gisteren deed ik er mijn laatste slaapje en zette ik de verwarming op “off”. Het leven stapt stil maar resoluut de aluminiumen achterdeur uit.

Gelukkig stap ik een nieuwe voordeur binnen. Het is er nog een beetje rommelig en je kan er een reis-door-de-wereld-parcours op de dozen maken.
Maar het zal goed zijn en het zal warm zijn. Zelfs wanneer de binnentemperatuur tot 10 graden Celsius is gezakt, zal het haardvuur beginnen knisperen en de koffie heerlijk geuren. En soms zal er rommel zijn of ook al eens een aangebrande pannenkoek ofzo. Maar het zal goed zijn en het zal warm zijn. Het zal rust zijn.

maandag 7 december 2009

DG 5

Vanmorgen had één van de collega’s een klein kerstboompje bij om onze bureau wat op te fleuren tijdens deze dagen van feestelijkheden.
Jeuj, een echte kerstboom op ons bureautje, hooray for atmosphere!

zondag 6 december 2009

For what it's worth: DG 4

Ondanks een druipneusje, een zwaar hoofd en een hese keel, heb ik toch ongelooflijk genoten van het concert van Placebo in het Sportpaleis.
Man man, heerlijk om te zien dat artiesten echt het beste van zichzelf willen geven en dit ook doen.
En heerlijk om Steven het beste van zichzelf te zien geven. In zijn getatoeëerd ontbloot bovenlijf. Hahh…

zaterdag 5 december 2009

DG-3

Tussen de verhuisdozen en het stof door en met de tijd die mij nogal op de hielen zat, vonden we toch de tijd om heerlijk te gaan eten in een Thai in het Patershol. Jawel, alweer werd mijn endorfine gevoed door een heerlijke maaltijd :-)

vrijdag 4 december 2009

Daily Gratitude - 2

Vandaag werd ik bijzonder gelukkig van het dessert hier op het werk, maar omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik alleen maar gelukkig wordt van eten en mogelijks een eetstoornis heb ontwikkeld, zal ik het dan toch over iets anders hebben.
En dus ben ik geweldig blij dat ik vanmorgen de zon heerlijk heb voelen en zien schijnen met rode gloed enal. Het was dan wel van korte duur, maar ik voelde toch een spontane glimlach op mijn gezicht verschijnen.

donderdag 3 december 2009

Goed gedacht - 1

Ik had het er al eerder over hier en het wordt tijd om er eens eindelijk werk van te maken. Dus zal ik in plaats van flauwe nieuwjaarsvoornemens te maken die ik toch niet kan houden, een Daily Gratitute bijhouden.
Elke dag een positief dingetje om heel kort bij stil te staan. Omdat positief denken belangrijk is en vooral ook omdat Soek en ik doodsbenauwd zijn om in onze tachtiger jaren verzuurde oudjes te worden.

En we vliegen er meteen in met numero uno: Vandaag werd ik helemaal vrolijk van lekker witloof met kaas en hesp dat op het menu van het bedrijfsrestaurant stond!

Want wie het kleine niet eert…

dinsdag 1 december 2009

Televisie: een drama en een passie

Naar aanleiding van dit artikel ontstond er een erg verhitte discussie in de tv-sector, die al enkele maanden aan de gang is en hier en daar reeds losjes aangeraakt werd in de pers. In de wandelgangen van productiehuizen, zenders en facilitaire bedrijven woedt deze discussie echter al meer dan een jaar.
Het is bijna opmerkelijk dat er nu pas iemand het voortouw durft nemen om dit heet hangijzer even aan te kaarten.

Uitbuiting is een groot woord, maar men heeft altijd al mensen verder op de grens geduwd in de tv-wereld. Enerzijds omdat deze werknemers inderdaad in een niet goed afgesteld paritair comité zitten, anderzijds omdat onderbetaald tv-werk nog steeds gemotiveerd wordt onder “je krijgt er fantastische ervaringen voor terug, het is rock ’n roll, maar helaas ook: er staan nog 3 anderen in rij om jou job te doen”. En toch is de werkloosheid bijzonder groot in die sector, wat een contradictie.

Ik spreek uit ervaring, heb ook gejobhopt, werkloos geweest, lange dagen gemaakt, maar ook plezier gehad en unieke ervaringen gedeeld met tientallen mensen waar je een leuke band mee krijgt. In the end is het allemaal een keuze die je zelf maakt. Of zoals mijn nonkel ooit zei: “waarom ga je niet gewoon bij een bank werken, daar heb je tenminste werkzekerheid en een deftig loon”. Dat is waar, but it’s just not my cup of tea.

Zelf heb ik onlangs toch de stap gezet naar meer zekerheid. Het is allemaal nog aanvaardbaar wanneer je langere tijd op dezelfde plek kan blijven werken. Maar wanneer je na een paar maanden iedere keer weer op zoek moet naar een nieuwe job omdat er gewoon te weinig eigen producties worden gemaakt, is dat gewoon niet goed voor je eigenwaarde en zelfzekerheid. Ik wens niet langer als schaakpionnetje van het ene vakje naar het andere te worden geschoven met de constante angst om door besparende koning TV onderuit gehaald te worden.

Momenteel werk ik in een zijtakje van de tv dat mij relatief veel zekerheid biedt, maar dat mij eerder aan de zijlijn laat meekijken naar wat er allemaal gebeurt. Ik merk dat steeds meer ex-collega’s voor die optie kiezen.
Wanneer er deftige loonsafspraken worden gemaakt, weer haalbare productievoorstellen worden gedaan, freelancers naar hun waarde worden geschat en de openbare omroep haar verantwoordelijkheid deftig neemt, sluit ik niet uit dat ik terug ga naar het echte televisie maken.
Want al bij al blijft tv maken toch een passie waarvan ik geen definitief afscheid kan nemen door pakweg in een bank te gaan werken.

donderdag 26 november 2009

Nigerian What by Débruit

Net gehoord op StuBru in Select. Het maakte mijn regenachtige autorit heel erg zonnig!
Nigerian What

Het dualisme van Den Unic

Af en toe heb ik last van een beetje een vreemd aanvoelend fenomeen. Onbewust neem ik soms bepaalde bewegingen of stemtimbres over van mensen.
Het duurt nooit echt lang, er wordt afgetast of het “eigen” aanvoelt en de 95% die niet zo aanvoelt wordt weer in de vuilbak gesmeten. De andere 5% gaat zich inwortelen in mijn dagelijkse gedragingen. En dat allemaal totaal onbewust hé mensen. Ik word mij er pas bewust van wanneer ik plots opmerk dat iemand anders het ook doet, totdat ik me realiseer dat die andere dat al voor mij deed.

Het doet een mens soms twijfelen aan zijn authenticiteit, maar iets in mij zegt dat dit waarschijnlijk niet alleen bij mij zo is.
We worden immers constant beïnvloed door onze leefomgeving, anders kan je maar beter de evolutietheorie achterwege laten in de geschiedenisboeken.
En toch staat iedereen maar te roepen hoe uniek en authentiek ie wel is, terwijl we eigenlijk allemaal een collage van allerlei stukjes mensen zijn. Kijk maar gewoon al eens even naar je eigen ouders.

Tenminste dat is wat ik ervan denk hé mensen. Weerwoord mag geboden worden.

Gestikkerde stakker.

Het was een momentje van reflectie voor die man, denk ik. Het eerste moment van rust in de auto die ochtend.

Maar waar ik mij nu eens echt ge-wel-dig aan stoorde was die gigantisch grote stikker op de achteruit met “Adriaen, Tijl, Ernst en Sterre aan boord”.

Ten eerste heb ik geen enkele boodschap aan het weten van de naam van uw kinderen. Ik wil ook niet oordelen over de namen van uw kinderen, maar omdat u mij ertoe dwingt hierop de aandacht te vestigen, doe ik dit wel. 1,5 op 4 geef ik u daarvoor. Jammer.
Ten tweede laat ik mij niet emotioneel beïnvloeden door de wetenschap dat er in de auto voor mij een gezin met 4 kinderen zit. Ik wens er prat op te gaan dat ik altijd veilig probeer te rijden, of er nu een enkele driver, een tergend trage oldie of een groot samengesteld gezin voor mij rijdt.

Neen, ik zie het nut van zo’n stikker echt niet. Het heeft of met ego te maken of met een soort bewustwording, maar either way, ik vind het idioot. Net zoals alle vtm en radio2 stikkers trouwens.

woensdag 25 november 2009

Het einde van een huurcontract

Het appartement staat al 2 weken officieel te huur. Tot op vandaag heeft dat 2 bezoeken opgeleverd. Dat is eigenlijk weinig, het hadden er veel meer kunnen zijn en toch ben ik bijzonder geïrriteerd door het verloop ervan.

Ik ben ook op huurzoektocht geweest, ik snap dat je snel wil gaan kijken wanneer je iets interessant hebt gezien – je gaat er immers steeds vanuit dat er kapers op de kust kunnen zijn – maar dat het immokantoor mij op vrijdag belt dat er op zaterdagochtend een bezoek gepland staat, dat vind ik echt balen.
Of dat ik als doorsnee mens overdag moet werken, blijkt ook redelijk absurd te zijn. Guess what, ik ga heus geen dag verlof nemen om een onbekende 20 minuutjes in mijn appartement rond te leiden. Ik moet al zorgen dat de vloer er steeds mooi gedweild bij ligt om die vervolgens besmeurd te zien worden door 2 keer 5 paar vuile schoenen. Mensen die hun voeten niet vegen, ik vind ze niet sympathiek.

Blijkbaar zou de vader met zijn dochtertje het huurcontract vandaag tekenen. Ik zou die man bijzonder graag willen vertellen dat de slaapkamer waar hij zijn dochter te slapen zal leggen eigenlijk ikweetniethoeveel vocht in de muren heeft. En dat hij dat raam eigenlijk altijd open moet laten staan want dat er zich anders een lelijke geur doorheen de kamer verspreid, oh en ook over die vieze schimmel die wij gevonden hadden onder een laag zilverpapier die onder het behang bleek te plakken. En dat de huisbaas in plaats van te injecteren gewoon een gyproc muurtje voor de andere muur heeft laten zetten waardoor die nieuwe huurder helemaal niet kan vermoeden vanwaar die vieze geur nu toch komt.

Eerlijk waar, ik zal blij zijn wanneer ik officieel de laatste keer de sleutel in het slot kan plaatsen. Er hing een vibe in dat appartement die geen enkele rituele saliereiniging kon doen verdwijnen. Mijn thuisgevoel is toch al een tijdje op een andere plek te zoeken en vanaf rond de kerst nu ook officieel!

maandag 23 november 2009

Het leven zoals het is: schoonheidssalons

Zaterdagnamiddag had ik samen met een vriendin een verwendagje gepland. Zomaar, inderdaad, omdat wij het waard zijn.
Nu ja, zomaar is niet helemaal juist want het is vooral onder impuls van een jaarlijkse Flairactie dat wij en honderden andere vrouwen richting beautysalon trekken om daar profijt te halen uit goedkopere tarieven. Want we zijn het waard als het onze portemonnee past natuurlijk.

Met lichte uitzondering van het eerste jaar is dat altijd goed meegevallen. In het hele pakket dat je wordt aangeboden zijn er altijd wel een paar kleine dingen waar je net iets meer van had verwacht, maar goed zo’n actie is dan ook bandwerk voor die meisjes en dat bedekken we dan ook graag met de mantel der esoterische oliën.

Maar ik stel mij vragen lieve lezers. Ik kan mij niet voorstellen dat iemand met volle goesting 2 uur aan een stuk graag mensen ligt te kneden, met oliën wil inwrijven, dode cellen wil wegscrubben en voeten wil masseren. Gelaatsverzorgingen stel ik hier bewust niet in vraag omdat het toch de trend is om dat met een soortement verfborsteltje te doen en daar dus weinig of geen lichaamscontact aan te pas komt.
Pas op, alle respect voor de meisjes die dat allemaal 2 uur lang willen doen hoor, ik ben ze bijzonder dankbaar want zonder hen geen jaarlijks verwendagje.
Maar mens toch, wat je allemaal kan tegenkomen op zo’n tafel, ik wil dat niet weten hoor.
Gelukkig hadden ze van mij geen klagen hoor, ik was proper gewassen, welbespraakt, rustig en volgde alle ligaanwijzingen mooi op.

Het omgekeerde is echter ook belangrijk want wanneer ik wil relaxen op de behandelingstafel, dan wens ik met zachtheid behandeld te worden doch met een zekere fermheid, wil ik weten wat men bij elke nieuwe stap van plan is zodat ik niet plots moet schrikken bij een aanraking en eis ik een frisse adem wanneer er boven mijn hoofd wordt gehangen. Want ik zweer u, er is niets zo erg dan een schoonheidsspecialiste met een slechte adem.

maandag 9 november 2009

En wat vindt u ervan?

De Mexicaanse griep. Het is me een vreemd beestje.
Afgaande op mijn kennissen en vriendenkring lijkt het dat er twee groepen mensen zijn:
Diegene die ermee lachen en bij het minste kuchje al meteen Mexicaanse Griep roepen en de andere groep die er liever niet teveel over praat uit lichte angst en die twijfelt of ze toch niet beter een vaccin gaan halen omdat ze allerlei doemscenario’s voor ogen hebben.

De meeste van mijn vrienden zijn slimme mensen, ze hebben een hogeschool- of universiteitsdiploma of hebben de nodige levenservaring om kritisch genoeg in het leven te staan. Het zijn mensen die hun mening ongezouten durven zeggen, maar toch lijkt niemand stil te staan bij het fenomeen Mexicaanse griep. Of beter, er wordt wel even stilgestaan en getwijfeld, maar vervolgens wordt die gedachte uitgeveegd met een dikke “och ja”.

Ik heb al langer mijn twijfels bij de Mexicaanse griep, plots was heel de wereld in rep en roer, pandemie alom en er werd zelfs met verwijzingen naar de pest en Spaanse griep gewaaid. Een enkeling durfde luidop de vraag stellen of het geen bio-engineered virus was, maar werd vervolgens compleet platgewalst door allerlei overheidsinformatie, huisartsenadviezen, brieven van farmaceutische bedrijven en allerlei onderzoeken naar griepmutanten.

Naar mijn gevoel werd er een wereldwijde angst gecreëerd waar dan vooral de “zwakkere doelgroepen” de dupe van zijn. Oftewel, hoe mijn oma niet eens weet hoe de Mexicaanse griep tot stand is gekomen, maar wel al 2 maanden geleden om een inenting stond te roepen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen.

Maar wat weten wij eigenlijk van die vaccinatie? Tamiflu bijvoorbeeld, door de WHO (World Health Organization) zogezegd hét virusremmer, blijkt volgende bijwerkingen te hebben: ernstige hallucinaties, longaandoeningen, slapenloosheid, nachtmerries, diarree, misselijkheid, maagkrampen en het verzwakt het immuniteitssysteem.
Dat lijkt mij toch niet bepaald een mensheidreddend middel en al zeker niet als je zwanger bent. Als daartegenover enkele dagen griep met hogere koorts staat, dan denk ik dat ik toch voor dat laatste kies. Want laten we vooral niet vergeten dat het cijfer van de effectieve griepdoden toch wat overschat werd en onlangs werd bijgesteld. Tel daarbij ook nog dat de getroffen personen reeds zwaar verzwakt waren voor ze besmet geraakten met het griepvirus.
Bijzonder vreemd toch ook dat de farmaceutica een product op de markt brengt dat zogezegd de mensheid zou moeten redden, maar vervolgens volledig gevrijwaard is van iedere vorm van aansprakelijkheid. Hu? Dus: wij maken een productje, maar als jij er last van hebt, is dat niet onze schuld? Logica is een subjectieve gedachte.

Wat mij nog het meest van al verontrust is wat er in Australische luchthavens gebeurde. Niet alleen plaatsten zij luchtscanners die verhoogde temperatuur via de ademhaling kunnen meten, maar bij onzekerheid moesten passagiers ook een uitstrijkje van neus of mond laten nemen. Gezonde mensen kregen een gezondheidskaart, maar wel na het invullen van allerlei gegevens. Niet voor niets rees hier de vraag of dit niet zeer toevallig goed uitkwam voor de DNA-databank…

Mij lijkt het een beetje een te vreemd verhaal. Duizenden laboratoriummedewerkers zoeken dagelijks naar allerlei ziekten, virussen, remedies etc en toch lijkt het aantal gevaarlijke ziekten ieder jaar te stijgen.

En dan is er ook nog de denkpiste die het mogelijk acht dat via vaccins nanotechnologie ingebracht kan worden in het lichaam.
Goed, dat lijkt me wat vergezocht, maar wetende dat het oorspronkelijke idee was om de hele bevolking van een vaccin te voorzien, snap ik die mogelijkheid wel. Al ben ik zelf dus niet overtuigd van dit ideetje.

Maar goed, laten we dus allemaal even stilstaan bij wat we zelf vinden van dit alles en niet gewoon als een opgejaagde koe richting vaccinatiestal lopen. U kan ook altijd eens een kijkje nemen op wijwordenwakker.org en uw eigen conclusies trekken.

donderdag 5 november 2009

Gezinsboeking

Ieder jaar, ergens in november, word ik heel erg onrustig. Het is de wetenschap dat er miljoenen zinnen, bladzijdes, recepten, lyrische omschrijvingen en satirische zinspelingen allemaal op één locatie klaarliggen om gevonden te worden.
Weliswaar verstopt achter het hoekje van evenveel pagina’s egostrelerij, halvelingse pogingen en onnuttige vakkennis.
De boekenbeurs, het is eigenlijk ieder jaar hetzelfde liedje. Of hetzelfde zinnetje, om in de sfeer te blijven.

Het is de plek waar ik steevast nog maar eens een nieuw kookboek koop, waar BV-kijken veel weg heeft van een zoobezoek en de rijen voor Piet Huysentruyt naar een Walibi-attractie lijken te leiden. Het is het evenement waar ik 3 maanden op voorhand naar uitkijk en waarvan ik 3 uur na aankomst weer blij ben om in de rust van de auto huiswaarts te kunnen keren.

Al maakt de wetenschap dat onze tweede boekenkast reeds 80% van haar capaciteit heeft bereikt, mij toch ook lichtjes nerveus met het vooruitzicht op dé beurs der boeken...

vrijdag 23 oktober 2009

Breiljant idee!

De knoop is doorgehaakt en de steek is gevallen: ik sla binnenkort weer aan het breien.
Plan 1 is op zoek gaan naar de oude breiboekjes van de mama die ik zeker nog heb, maar niet kan lokaliseren. Misschien nog niet eens zo slecht want ik meen mij daar menig gedateerde huisvrouw met plooirokje op de cover van te herinneren.
Plan 1 zal naar alle waarschijnlijkheid dus zeer snel moeten wijken voor plan 2: een boekje als “breien voor beginners” kopen.
Ik moet wel toegeven dat ik al menig sjaal of muts gemaakt heb, maar steeds met hulplijn mama naast mij in de zetel.
Ik laat al wel eens een steek vallen ziet u.

Dus ben ik nu van plan om te starten met zelfstandig breien. Zelfredzaamheid bedoel ik daarmee he, niet dat u morgen 10 paar sokken bij mij gaat bestellen. In een later stadium zal ik mij misschien wagen aan een haakwerk hier en daar (want dit is te cool: vuurbloem via tftc). Maar we zullen eerst starten bij het breibegin en de moeilijkheid zit daar in de “opzet”, vandaar mijn nood aan een boek.

Dit idee klinkt natuurlijk helemaal geitenwollensok (heeft u hem?), maar ik las een keer in de Libelle dat breien het nieuwe op café gaan is. Er bestaat zelfs een @tweiclub enal, dat betekent natuurlijk übercoolheid he gasten.

Maar als we heel eerlijk zijn, breien draagt geen hol bij aan onze samenleving. Wat er echt toe doet is eigenlijk leren naaien. Dan zou ik tenminste de piepenollen in mijn sokjes kunnen dichten, of de losse naden van mijn t-shirten kunnen stikken, of die te lange broek kunnen verkorten. Ik vind dat ze daar terug een vak van moeten maken ik de scholen. Snit en naad, ik zweer het u, ik heb dat al veel meer gemist dan de vierkantswortels die ik leerde trekken en de dag nadien weer vergat.

donderdag 22 oktober 2009

Halte Duffel gepasseerd.

This is it. Wijlen MJ zou het zo niet beter kunnen gezegd hebben.
Fielosophie houdt het bij: ik verhuis. Ik laat Duffel achter mij en zoek andere oorden op. Sommige mensen gaan dichter bij hun werk wonen, anderen trekken naar de stad en nog anderen gaan misschien weer dichter bij hun familie wonen.
Ik trek naar het bos, naar de rust en naar de zekerheid, dat ook.

Ik heb altijd geweten dat Duffel slechts een tussenstop was voor mij.
Maar wel een belangrijke. Het was de woonplaats van mijn eerste lief, ik ben er voor het eerst gaan samenwonen en heb er mijn eerste zelfstandige stapjes gezet. Ik heb er een grote vriendenkring opgebouwd om die vervolgens weer te verliezen, maar ik ben ongelooflijk dankbaar voor die jaren en ontelbare leuke herinneringen. Maar Duffel was ook de laatste woonplaats van mijn mama en dat gevoel heeft altijd een beetje geknaagd. Ik heb geprobeerd om het gevoel uit te wissen door gewoon naar een ander appartement zonder herinneringen te verhuizen , maar er waren teveel plekjes waar ik de prik moest proberen te negeren.

En nu, nu is het tijd. Tijd om deze aangename, groene gemeente fysiek achter mij te laten en richting bos te trekken. Ik neem de leuke herinneringen met me mee en de minder leuke laat ik achter in de oude ingebouwde kast van mijn huurappartement.

Wat ik ook achter laat is het grootste deel van mijn meubelen. Kwestie van met een schone lei te beginnen heet dat dan.
Dus wie nog een eetplaats, slaapkamer of tv-meubel en salon zoekt, mag mij altijd contacteren. Ik ben een propere, ik ben er lief voor geweest, u koopt geen kat in een zak.

En vanaf ergens in december is er La Fie en Rose in een gloednieuw schriftje. Het is al gekaft en eigenlijk is de ene helft al volgeschreven. Ik mag nu gewoon de andere helft volschrijven. En een moestuin aanleggen.

maandag 19 oktober 2009

Café Russe

In een tijdspanne van 2 weken tijd bevond ik mij reeds 4 maal in de Russian Embassy in Brussel.
U kan dat op zijn minst een ervaring noemen.

Gezien mijn gehele maagdelijkheid in het regelen van een visum in een ambassade zelf, ging dit uitstapje gepaard met veelvuldige positieve afloop-affirmaties en een licht verhoogd hartritmetempo.
Noem mij een stresskonijn, noem het lichte onzekerheid gezien de onvoorspelbaarheid van de Russische hulpvaardigheid, u ziet het zelf maar.

U dient dus buiten aan de deur te wachten tot er een zacht tot hard grommende en preutelende security manspersoon de deur voor u opent. Er is geen bel, u kan de deur niet zelf openen en u dient op te passen voor de plots naar buiten zwaaiende deur, al stond dit laatste nergens aangegeven waardoor ik de eerste keer bijna een opnieuw gebroken neus had.

Wanneer u na een gemiddelde wachttijd van 30 minuten het geluk heeft gekend om door de grommende portier binnengelaten te worden, dan bent u nog niet aan uw nieuwe patatten. U dient vervolgens zo’n draaipoortje door te lopen om daar opnieuw aan te sluiten na de 4 mensen voor u aan het loket.
In tegenstelling tot wat de ambassade u doet vermoeden met drietalige infobladen (Rus-Nl-Fra), spreekt men aan het loket uitsluitend zeer stil Frans of luid Russisch, u kan kiezen. Ik was daar gelijk niet op voorbereid omwille van de vele nederlandstalige aankondigingen. Maar bon, une Flamande se débrouille.

Na vijfmaal te moeten vragen of dat norse mens wou herhalen wat ze zei wegens te stille frequentie van praten, mocht ik vele centjes gaan ophoesten bij een enkel Russisch pratende opgewaardeerde winkelkassierster.

Wat leert u tijdens dit soort gezellige uitstapjes? Dat een ambassade die slechts 3 maal per week van 9u30 tot 12u30 geopend is nogal overbevolkt kan zijn. Dat een Rus die zijn visa moet regelen spasiba zegt aan de frequentie van een bedankende chinees. En dat u beter vermijd om naar Rusland te gaan, Nieuwpoort is ook schoon én het nieuwe Knokke.

donderdag 15 oktober 2009

La vie de Fie en rose et noir

Het is een beetje stil geweest hier. En dat in schril contrast met de helse race die er door mijn leven scheurde.
Vooral het nieuwe werk is koploper van het moment.

Ik doe heel erg mijn best om de werklustige werknemer te zijn, maar ook liefdevol lief zijn, behoort tot het dagelijks takenpakket.
Dan blijft er nog amper tijd over om berichtgevende blogger te zijn want er is natuurlijk ook nog vrolijke vriendin in het schema te passen.
En geregeld is er dan ook nog fictiekijkende fielosophie die zich voor de zetel wil ploffen.

En dan zo ineens, in de aanloop naar mijn mama's verjaardag, was ik al die bovenstaande dingen beu en wilde ik eigenlijk alleen maar een dochter zijn.
Zonder voorzetsels of bijvoeglijk naamwoord.

Geen droeve dochter of dromende dochter.
Gewoon, dochter.

Maar dat gaat nu eenmaal niet. En dus deed mijn lief liefdevol lief zijn uiterste best.
Het is niet hetzelfde, maar het verzacht.

vrijdag 25 september 2009

It's the weekend.

Week 1 van de nieuwe job zit erop. Het was best wel zwaar omdat ik nog heel erg veel te leren heb - vooral namen en laat dat nu net een moeilijk punt zijn in mijn eekhoorngeheugen. Maar ook nieuwe softwareprogramma's, werkwijzes en tig veel andere dingen.
Bovendien werd deze week ook nog eens een familiaal zwaar beladen week, waardoor de uren die ik in mijn zetel heb kunnen doorbrengen op 1 hand geteld kunnen worden.

Maar één van de collega's vroeg me daarstraks "En, vind je het leuk hier?".
En voorwaar, ja, het bevalt me wel.

woensdag 23 september 2009

Grafschennis.

Geschokt, geraakt en ongehoord. Vanavond vernam ik van mijn tante - die verwittigd werd door mijn grootmoeder, die op haar beurt het nieuws kreeg van haar schoonbroer die het toevallig zelf ontdekte - dat werkmannen de grafsteen van mijn moeder zomaar uitgebroken hebben, omgekeerd, onze plantjes hebben verwijderd, de zijsteentjes weggehaald en een riolering hebben gelegd.
En dat allemaal zonder enige vorm van communicatie naar de nabestaanden! Hier zijn gewoon geen woorden voor.
Mijn moeders' grafsteen is niet de enige, de rij waarin zij ligt en de rij ernaast, allemaal aangepast.

Mijn hart ging 2 slagen over en de tranen stonden in mijn ogen toen ik het nieuws vernam. Met welk lef durft eender wie deze beslissing te nemen?
Duidelijk iemand zonder enige emotionele voeling want raken aan het graf van een dierbare zonder de nabestaanden te verwittigen, dat voelt voor mijn part aan als grafschennis.
Wees maar zeker dat ik een klacht zal indienen. Al moet ik iedere dienst van de gemeente aanschrijven.
De schade is aangericht, mijn verdriet is weer wagenwijd opengereten dankzij een ambtenaar die uniformiteit boven sociale correctheid verkiest.

Het is zo dat 3 jaar geleden de gemeente Putte op haar kerkhof een urneveld aanbood. Helemaal in het begin is daar duidelijk iets foutgelopen in de communicatie tussen de gemeente en de eerste families die er voor kozen hun dierbare op het urneveld te leggen. Daardoor ontstonden er allemaal kleine afgebakende plekjes naast elkaar, die iedere familie voor zich mooi onderhield. De ene koos voor steentjes rondom de grafsteen, de ander voor gras. Iedereen deed zijn best om het plekje eigen te maken, weg van uniformiteit.
2 rijen op het urneveld, zo'n 16 mensen, hadden hun eigen plekje gekregen. Geen haan die erom kraaide.
Vanzelfsprekend dat ik 2 jaar geleden net hetzelfde deed. We hebben verdorie zelf materiaal gaan kopen om het stukje grond af te bakenen en steentjes om het stukje rond de grafsteen proper te houden. En natuurlijk een paar plantjes om een kille plek als een kerkhof toch wat warmer te maken.
Een jaar geleden veranderde er plots iets, de mensen die in de nieuwe rijen terechtkwamen, kregen alleen hun zerk met beton er rond. Zelfs geen plaats om een potje bloemen te zetten.
Wij waren blij, want wij hadden een goeie rij. Zij waren jaloers, want hun dierbare lag op 10 cm van de volgende.

De tijd waarin mensen op zoek konden gaan naar een mooie zerk die hun familielid zou onderscheiden van de rest en een plekje kregen waar zij hun bloemen, kaarsen, planten,... konden plaatsen is duidelijk helemaal voorbij voor de gemeente Putte.
Eenheid en uniformiteit, betonnering, riolering en optimale plaatsbenutting houdt geen rekening meer met de emotie van een kerkhof.

Ik wil jullie graag één vraag stellen: Vinden jullie het echt belangrijkerer dat het kerkhof meedoet aan designlijnen dan dat mensen naar een plek kunnen komen waar ze waardig kunnen terugkomen naar een familielid of vriend die ze verloren hebben?

Ik vind dat bijzonder ongehoord. Schokkend. Het raakt mij tot in het diepst van mijn hart.

Een kerkhof hoort niet mooi te zijn. Een kerkhof hoeft ook geen plaatsvervangend park te zijn. Een kerkhof is een plek van verdriet, bezinning en liefde.
Wat mij betreft is mij dat nu afgenomen. Iedere keer ik naar het urneveld zal gaan, zal ik me kwaad maken in de beslissing die de gemeente zomaar zonder enige verwittiging heeft genomen.
En ik zal verdrietig zijn omdat er zomaar iemand de zerk van mijn moeder eruit heeft gehaald en omgedraaid.

En dat alles nadat ik belachelijk veel geld heb moeten betalen om mijn moeder überhaupt op dat kerkhof te mogen leggen omdat ze geen inwoner meer was. Terwijl ze dat de 45 jaren daarvoor wel was geweest.
Ik ben bijzonder blij dat ikzelf niet meer in Putte woon, want ik zou geen cent meer in zo'n ongevoelig dorp willen steken.

zondag 20 september 2009

Turn the page.

Alrighty, maandag begint er een nieuwe bladzijde in mijn vie rose. Toch wat het werk betreft. Ik laat het televisieprogrammamaken vanaf nu aan een ander over en zal mij vooral bezig houden met het plannen van grote multicamopdrachten in binnen- en buitenland.
Laat één ding zeker zijn, ik ga mijn oude jobs heel erg missen. Net zoals die vele collega's en freelancers waar ik mij geweldig mee geamuseerd heb.
Maar, het steeds weer moeten op zoek gaan naar een nieuwe job, het steeds opnieuw inwerken en collega's leren kennen om weer moeten vertrekken als je ze net goed kent, begon wat zwaar te wegen. Ik heb in den beginne geluk gehad dat ik 2 jaar op eenzelfde plek ben kunnen blijven, maar de wisselvalligheid daarna dwong mij om ook op zoek te gaan naar andere alternatieven.

Et voila, bijgevolg start ik maandag met een vast contract, met flexibele vaste uren en op een plek waar een gratis bedrijfsfitness is, boejaa!
Het voelt nog een beetje vreemd, ik ben geweldig bang van die assertieve wereld, maar ik ben er van overtuigd dat deze job voor mij klaarstaat omdat ik hem nodig heb. Niet alleen financieel.
Leven is groeien, en laat je job nu een heel groot deel van je leven zijn!

dinsdag 15 september 2009

Op zoek naar de juiste prijs, met of zonder Jan Theys

Een tijdje geleden deed ik mee aan een BGGD wedstrijd om een Nokia N97 te winnen. Zo gratis en voor niets een gsm krijgen, daar wou ik al wel eens een creatief tekstje voor schrijven.

Omdat geluk nu eenmaal niet overal kan zijn, greep ik naast de hoofdprijs. Absolutely no hard feelings for that.
Maar mijn interesse in de N97 was wel gewekt. Omdat het model op dat moment nog niet verkrijgbaar was, bleef het een beetje gokken naar de prijs ervan.
Geheel toevallig liep ik gisteren langs de gsm-afdeling van Carrefour toen ik de N97 opmerkte tussen de andere modellen.
Toen ik naar de prijs gingen kijken, moest ik bijna in het kinderstoeltje van mijn winkelkarretje gaan zitten: 649 euro.

Mag ik u er even op wijzen dat je op dit moment een iPhone 3G S met 32 GB kan kopen voor 675 euro?
Realistisch gezien, wanneer iemand zoveel geld aan een telefoon kan of wil uitgeven, waarvoor kiest u dan?
Voor de Nokia, eerst in zijn soort - voorgaande smartphones waren vooral businessgericht - of voor de vernieuwde iPhone aan een meerkost van slechts 26 euro?

Dan ga ik in ieder geval voor dat laatste, hoe groot mijn Nokiagezindheid ook mag zijn.

Er was inderdaad een gat in de Nokia collectie. Aan de ene kant had je de business modellen, aan de andere kant had je de commerciële modellen. Er was geen enkel model dat echt aan de wensen van de moderne (sociale) mediagebruiker voldeed. Dus kwam de Nokia N97, natuurlijk als tegenhanger van de iPhone, op de proppen.
Maar wanneer je concurreert met een product als de iPhone - dat zijn degelijkheid reeds bewezen heeft - moet daar iets aantrekkelijk tegenover staan. Hoe kan je anders je kopers ervan overtuigen dat jouw product het beste is? In mijn ogen is Nokia daar met de N97 niet in geslaagd.
Noch de prijs, noch zijn specificaties kunnen mij over de streep trekken om voor hen te kiezen in plaats van voor de iPhone.

En bijgevolg zit ik nog steeds met mijn 3 jaar oude Nokiagsm die geregeld durft uit te vallen, verder te sukkelen. Op zoek naar een degelijk alternatief en een eerlijke prijs.

maandag 14 september 2009

Fielosophie zoekt een job.

Laat ik u een verhaaltje vertellen over Fielosophie en haar zoektocht naar werk.
Sinds een maand zoekt Fielosophie naarstig naar een job. Op zich een bezigheid die zij meermaals moet uitvoeren, gezien zij slechts voor de duur van het maken van een televisieprogramma in dienst blijft. Op die manier heeft zij natuurlijk wel de kans gekregen om aan enkele zeer leuke programma’s mee te werken, bijzonder leuke mensen leren kennen en voor enkele aangename huizen kunnen werken.
Always look on the bright side, heet dat dan.

Jammer maar helaas maakte Fielosophie’s vorige baas een belofte die zij niet kon waarmaken door beslissingen van het moederbedrijf, waardoor Fielosophie onverwacht en zonder enige vorm van voorafgaande sollicitatie op de straat stond.
Begripvol als zij is, had zij no hard feelings naar de vorige baas, eerder teleurstelling en een lichte vorm van angst maakten zich meester van haar emoties.

En dus ging Fielosophie heel erg hard aan het mailen naar elk productiehuis, elke zender, elk postproductiebedrijf enzoverder. Een mens blijft nu eenmaal graag in zijn vertrouwde wereld. Een week later ging Fielosophie twee weekjes op vakantie waardoor haar zoektocht op een laag pitje terugviel. Zij genoot van haar vakantie en had geen werkzorgen.
Maar toen zij terug in België kwam, werd zij weer geconfronteerd met de werkelijkheid, zijnde: een mens heeft financiële middelen nodig om zijn boterhammetjes te kunnen betalen.
En dus ging Fielosophie wederom naarstig aan het mailen, deze keer opteerde zij voor een iets breder werkvlak gezien het non-succes van de vorige mailing.

Zo kwam het dat Fielosophie samen met 9 anderen uitgenodigd werd op een sollicitatie. Het ging om een job die haar perfect zou liggen: planning, communicatie en creativiteit. Zij solliciteerde met enthousiasme en kreeg diezelfde avond nog de blije melding dat zij maandag mocht beginnen.
Helaas groeide het besef dat de ligging van de job bijzonder ongunstig was. Zijnde de hele Brusselse ring over en in zijn totaliteit in de spits zo’n twee uur van Fielosophie verwijderd. De moed zonk haar in de schoenen want zo’n ochtendmens was zij nu ook weer niet. Gedurende het weekend groeide het besef dat zij haar droomjob zou moeten vergeten door de verkeersmoeilijkheden op onze Vlaamse wegen. En zoals Soek haar nog even bevestigde: De ideale job bestaat niet.

Gelukkig had Fielosophie nog een sollicitatie op maandag, alwaar zij zodadelijk naartoe zal gaan om haar beste gecollantst beentje voor te zetten.
Ideaal zal deze job helaas niet zijn, maar wel beter bereikbaar.

donderdag 10 september 2009

Ik ben geen sportiefietje

We moeten daar eerlijk in zijn, ik ben niet zo'n sportliefhebber. Niet in het uitoefenen en al zeker niet in het kijken van sportprogramma's.
In het uitdelen van het sportgen stond ik blijkbaar ergens achter in de rij te kletsen of was ik net mijn haren aan het kammen want het is zomaar aan mij voorbijgegaan.
Zelfs een vriend van ons die sportjournalist is, kan mij maar af en toe naar de tv lokken en dan nog is dat meestal omdat het lief mij op zijn presentatiestem wijst.

Tot - en nu komt het kantelpunt, hou u vast - wij in Kroatië BVN ontvingen en we iedere dag naar het Nederlandse nieuws keken.
Naar goede gewoonte wordt ook dat nieuws gevolgd door het sportnieuws en het moet gezegd zijn, ik vond dat best interessant.
Het kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat de eerste sportblok die ik zag volledig gevuld was met vrouwensporten. Alhoewel ik niet perse langer naar een op en neer hoppende tiet zal kijken dan naar een gespierde mannenkont.
Neen, daar had het dus zeker niets mee te maken.

De sterkte van dat hele sportzaakje zat hem in de kortheid, accuraatheid en afwisseling. Die persoon/ploeg won dat toen, op die manier, dit vinden zij ervan en einde onderdeel.
In België gaan ze dan eerst nog even de nonkel van de broer die iemand kent die er iets over weet interviewen - vooral dan in het gewone nieuws.
Tegenwoordig is dat gewone nieuws dan ook nog eens een sportnieuws geworden want op de afgelopen 14 dagen zijn ze minstens 9 dagen gestart met 1 of 2 sportberichten.

Jongens, luister eens hier, sport is een vast onderdeel in jullie nieuws sinds jaar en dag, iedereen weet dat dit nog komt en mensen die het willen zien zullen heus wel 15 minuutjes wachten.

Dit was Fielosophie, vanop La Fie en Rose, terug naar de studio.

dinsdag 8 september 2009

Day 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 - Istrië, Kroatië

Kroatië was internetloos – en zo hoort het ook eigenlijk op je vakantie – dus geef ik in plaats van een dagelijks overzicht graag een totaalgevoel.

Kroatië is een land dat mij in de war bracht. Enerzijds is het een land met prachtige kusten en lekker eten, fantastisch om van op het water langs de kusten en stadjes te varen (wat we dan ook in piratenstijl deden!).
Als je die kusten dan naderbij gaat bekijken – de zonneklopper in ons wou ook wel eens wat – blijkt nog eens dat de kusten bijzonder ongerept zijn. Iedereen zoekt zich een plekje op de natuurlijk gevormde rotsen, bijgevolg is er bijna nooit overbevolking op “het strand”.

Maar gaandeweg ontdek je langs die kusten oude, vervallen gebouwen en parkings die ooit wezen op een bloeiende of pas opgezette toeristische industrie. Het doet een beetje mistroostig aan, al die mooie villa’s zonder daken en ramen en oude vervallen parkings die stilletjes hun functie hervinden dankzij de nieuwsgierige toerist.
Hierdoor werd mijn interesse in de oorlog geweldig gewekt.

’91 is niet zo lang geleden en quasi iedere Kroaat moet het zich nog levendig kunnen voorstellen, niet zoals onze generatie die alleen maar op de verhalen van onze grootouders kan teren.
Meer landinwaarts – tijdens een uitstap naar de Plitvicemeren – zagen we zelfs huizen die “schotwonden” vertoonden en al dan niet heropgebouwd waren.
Op iedere straathoek zie je wel een pijl naar een huis dat kamers aanbiedt, waarschijnlijk hun manier om een centje bij te verdienen en de moeilijkheden van na de oorlog op te lossen.

Kroatië is een mooi en ongerept land, het is een mengeling van La Douce France met La Bella Italia, maar er is een onderliggende laag.
Het is een gevoelsland, zo eentje dat je alleen maar voelt wanneer je naar zijn wonden wil kijken.

vrijdag 28 augustus 2009

Day 4 – Ljubljana

Op dag 4 werd er een kleine uitstap richting hoofdstad van Slovenië gemaakt. De stad voelt even groot aan als Brugge, Leuven of Lier en heeft wederom een leuk sfeertje te bieden.
Oude huisjes in pastelkleuren, leuke terrasjes, kleine winkelstraatjes,...
In één van de zijstraatjes vonden we een heerlijke sushibar en na het zien van een ijsjeskraam op elke straathoek, compenseerden we de calorieën. In mijn hoofd dan toch.
Na een vijftal uur heb je de stad wel gezien, zo gaat dat nu eenmaal met een stad als Brugge, Leuven of Lier.

En u dacht waarschijnlijk, kijk eens aan een dag waarin ondergetekende niet naar adem heeft moeten happen. Toch niet. Ik bespaar u de details, maar het had iets te maken met een oud kasteel, kasseien en een veel te hoog stijgingspercentage.

Overall: Ljubljana is leuk, maar naar mijn bescheiden mening niet voor een citytrip van 3 dagen.

donderdag 27 augustus 2009

Day 3 – Bled

Dag 3 was een stationair verken-Bled-dagje. Bled is een erg feeëriek stadje rond een bergmeer en we konden dan ook niet anders dan fietsen huren om zo de toer rond het meer te maken.
Op een half uurtje ben je rond (de fietsenverhuurster lachte mij zowaar uit toen ik haar vroeg om fietsen voor een halve dag te huren omdat we rond het meer gingen fietsen), maar er is zoveel moois te zien dat we met onze camera’s er heel wat langer over gedaan hebben.

Soek wou persé de rodelbaan uitproberen, ik daarentegen was vooral bezig met doemsenario’s bedenken en het negeren van visioenen van uit de rodel gekatapulteerde kinderen. Tijdens het fietstochtje bergop maakte mijn angst snel plaats voor hardnekkig happen naar adem en het onder controle proberen te krijgen van mijn veel te hoge hartslag. Damn you conditie. Een skiliftje bracht ons zo’n 400m hogerop om vervolgens tegen een 30km(?) per uur de berg weer af te rodelen. Ik vond dat eigenlijk gelijk redelijk plezant! En ik heb niet gegild.

Er werd nog gezwommen en gepicknickt en The medieval castle moest ook nog even bezocht worden. Dat zorgde wederom voor totale uitputting tijdens de klim naar boven. Mooi zicht daar en een ietwat vreemde medieval show. Of het de klim waard was? Voor mensen met een goede conditie: ja. Voor mensen met een conditie zoals die van mij iets minder.

Overall: Bled doet erg sprookjesachtig aan en is een heerlijk bergstadje, alleen jammer dat ik mijn middeleeuws kleed thuis vergeten was.

woensdag 26 augustus 2009

Day 2 – München, Oostenrijk, Slovenië

Dag 2 was een doorsteekdagje van München naar Slovenië via Oostenrijk, maar omdat het slechts een ritje van 370 km is, hadden we nog tijd om de stad München wat beter te verkennen.
Dat hield in: een nieuw VTM-programma “Op Zoek naar Teenslippers voor Soek” en de beklimming van de stadstoren. Jawel, ik was nog maar juist bekomen van mijn Sint-Romboutsbeklimming hier en mijn loopje daar of ik ging vrijwillig alweer tig veel trappen beklimmen om van op een randje bovenop een toren de stad te overschouwen. Schön.

In een toeristisch foldertje hadden we een concentratiekamp ontdekt - “KZ Gedenkstätte” in Dachau - en vooraleer we richting Slovenië zouden cruisen, maakten we hier nog een kleine tussenstop.
Ik probeerde wat met mijn fototoestel te knoeien en was onder de indruk van al dat voormalig Duits geweld. Je kan op zo’n plek natuurlijk uren rondlopen, maar zoals gezegd, moest er ook nog even 370 km afgelegd worden.


Over Oostenrijk kan ik niet meer vertellen dan schone bergen. Ik hou het daar dan ook bij.
Een lange tunnel door een bergpas bleek de grensovergang tussen Oostenrijk en Slovenië te zijn. Welke simpele ziel heeft er nu ooit gedacht: “Hm, misschien is het wel een grappig om de grens af te bakenen dwars door een bergpas. Eens zien hoe ze dat met hun grenscontrole gaan uitvissen, gnagna”. Maar goed, deze route bracht ons naar Bled en het “Best Western Hotel”, onze homebase voor drie dagen. Tof bergmeer en aangename sfeer, meer is er op dit moment nog niet ontdekt.

Overall: Daschau is de moeite om langs te rijden, Oostenrijk heeft bergen en Bled smaakt naar meer.

dinsdag 25 augustus 2009

Day 1 – München

Dag 1 van onze roadtrip begon met een ritje van zo’n 780 km tot München. Voorheen door mij alleen bekend als voormalig Jean-Marie Pfaff-gebied en de bijhorende “iets met voetbal dus”.
Zo’n 7 uur na aanvang van onze trip, leek de dag vlekkeloos te zijn verlopen. De Deutsche Polizei dacht daar alzo anders over en besloot ons op 7 km van ons hotel nog even aan de kant te parkeren. Wij en een heleboel andere dikke bakken. Heel even dacht ik nog: ‘Waarom zijn we niet met mijn nobele VW Golf gekomen in plaats van met de comfortabele Audi-boot?’
Maar goed, na een dik kwartier kwam de polizeiagent terug met onze papieren en konden we het laatste stukje van onze rit afleggen.

In “Hotel Munich Inn” hadden we de dag voordien nog een kamertje op de kop kunnen tikken voor 60 euro met ontbijt: basic én met gratis putjesgeur, maar wel goed gelegen.
We gingen nog even het oude zentrum en bijhorende terrasjes verkennen zoals het een echte globetrotter betaamt, maar werden daar verrast door een plotse regenbui.
Ik bespaar u de details, maar tegen de tijd dat we terug bij het hotel aankwamen was ik doorweekt – als in met kleren enal per ongeluk in de douche gestapt – en compleet uitgeput omdat Soek het op een loopje had gezet. Loopjes en mijn longen, dat is een moeilijke combinatie.

Overall: redelijk te doen ritje, toffe winkelstad en OK hotel.

maandag 24 augustus 2009

Peace out!

Ik trek er 2 weekjes tussenuit voor een heerlijke, langverwachte vakantie met Soek!
We ondernemen een kleine roadtrip naar Slovenië en Kroatië, looking forward to that!
Ziehier onze enige houvast, van daaruit zien we wel!

zaterdag 22 augustus 2009

A tribute to friendship

Hierbij een kleine collage van twee goede vriendinnen. Bij het zien ervan zullen ze ongetwijfeld weten wie ik bedoel!


Thanks guys!

vrijdag 21 augustus 2009

Fielosophie, de bosnimf

Omdat Boskabout zich gisteren hier afvroeg of ik toevallig iets met bomen had...

Gho, ik zou dat nu niet direct zo willen stellen...

Trekt uw Plant - Deel 5

U vroeg zich ongetwijfeld alweer af: "Jongens, hoe zit dat met die planten tegenwoordig?".
Wel wel, redelijk goed sinds hier, hier, hier en hier, thanks for asking.
De peterselie is reeds goedgekeurd op de koude patatjes tijdens een barbecue en basilicum wacht nog op een slaatje met tomaat en mozzarella.
Bieslook stelt toch wel wat teleur gezien de magere opkomst.
Maar het is vooral koriander die mij wat zorgen baart, want als u de foto linksonder even beter bestudeerd, zal u net als mij vaststellen dat dat niet is wat u zich bij koriander voorstelt.

Een kleine google image actie leerde mij dat er mogelijks wel een soort koriander redelijk lijkt op dat miezerig plantje, maar ik ben niet helemaal overtuigd.
Toch zou het mij verbazen dat er plots - zomaar uit het niets - onkruid in de pot groeit, dus moet die vreemde plant wel koriander zijn.
En dat allemaal omdat een mens op een dag denkt: laat ik eens wat kruiden planten waar ik niet veel last mee kan hebben...

dinsdag 18 augustus 2009

15 boeken in evenveel minuten!

Goedles gooide mij een stokje waar mijn adem even van stokte, want 15 boeken, dat is gelijk ni niks he gasten. Imago enzo, u kent dat wel.

“Don’t take too long to think about it. Fifteen books you’ve read that will always stick with you. First fifteen you can recall in no more than 15 minutes.”


Allé vooruit ziehier, volledig complexloos, mijn lijstje:

- De Ontembare Vrouw - Clarissa Pinkola Estes
- Notes From my Travels (Mijn Reizen) – Angelina Jolie
- De Rest is Geschiedenis – Luc De Vos
- Emotioneel Evenwicht – Roy Martina
- The Collector – John Fowles
- De Duivelsverzen – Rushdie
- Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn – Herman Brusselmans
- Nigella Express – Nigella Lawson
- Boeddhisme in alle eenvoud – Steve Hagen
- Poppenspel - Daniel Hecht
- De Aanslag – Harry Mulisch
- Zwarte Tranen – Tom Lanoye
- Eva Luna – Isabelle Alende
- Tiny - J.-L. Marlier
- De Babysittersclub - Ann M. Martin

Oké, eerlijk is eerlijk, ik kwam maar aan 13 en ben dan maar in de kinderboeken gevlogen. Maar deze hebben dan ook echt mijn jeugdjaren gedomineerd!

En hop het stokje gaat naar Janina Modaal!

donderdag 13 augustus 2009

Let's talk speculoos!

Laten we eens even 15 jaar terug gaan in de tijd.
Wat zou u antwoorden als ik vroeg waar u aan denkt bij speculaas?
Ik gok op: Sinterklaas, bij de koffie op café of de bomma die dat op haren boterham legt. Een enkeling zal zich de speculooskoekjes met chocola herinneren van dat groene gremlingetje.

Niet bijster hip lijkt mij. Tot zover speculaas anno 1994.

Forward 2009 en speculoos is helemaal hip.
Daar hebben we meer dan zeker de speculoospasta van De Bedenkers voor te bedanken. Sindsdien is het aanbod in ijs, pudding, koekjes,... alleen maar gegroeid.

Ik eet graag speculaas, maar die hele marketingmolen die op gang is gekomen, is me toch wat teveel van het goede. Heb ik nood aan een pudding met speculooskruimels? Ik dacht het niet. Goed, ik heb eigenlijk ook geen nood aan Cookie Dough van Ben & Jerry’s, maar toch zou ik het oprecht jammer vinden als deze uit de rekken zouden verdwijnen.

En ons bomma? Die legt nog steeds de oude Bastogne met een laag boter op haar boterham. Nothing beats the original, zeggen ze dan.

(speculoos/speculaas?)

dinsdag 11 augustus 2009

Le Soleil a rendez-vous

Omdat het lief eraan meegewerkt heeft, maar vooral omdat ik de titel gewoonweg het einde vind:
Bekijkt allen de selfmade documentaire "Le Soleil A Rendez-Vous" en kijk naar zij die keken en zie wat ze niet zagen omdat ze aan het kijken waren.
Kwamen zulke dingen maar eens meer op onze Belgische teevee...

Dit was Tanger...


Dat en nog veel meer natuurlijk. Maar omwille van de privacy van mijn medereizigers, is er maar plaats voor een kleine fotoselectie.
Tanger was op en top Marokko, voor zover ik dat kan zeggen als eerste bezoek aan het land, that is.

Op twee dagen heb ik slechts een fractie van Tanger kunnen ervaren, maar de Medina was - voor mij - zeker de moeite waard. Stoffig, kleurrijk en charmant met helaas een vleugje afvalgeur.
In tegenstelling tot wat de mensen mij zegden (dat is wel daar van diene film e! Past maar op!), verliep alles bijzonder vlotjes.

Dat ene moment waarop ik geld ging afhalen en de transactie verliep zoals het moest, met uitzondering van het moment waarop het geld uit het gleufje komt, niet meegerekend dan.
Gevolg: 5000 Dirham van mijn rekening en niet in mijn handen en vanmorgen een melding van incident bij BNP Paribas/Fortis gedaan. Benieuwd of ik dat geld ooit nog terug zal zien...
Geld dat eigenlijk zelfs niet voor mij bestemd was, maar ik ging afhalen omdat de kaart van het werk geweigerd werd.

Jaja, avonturen daar in Tanger hoor.
Wat me wel tegenviel was de hypocrisie van het land. Alcohol is verboden, maar buiten het centrum zitten de bars stampvol en gedurende de ganse dag zit de halve bevolking zo stoned als een konijn aan de kiff. Maar goed, daaromtrent geen verdere klachten.

Het einde van Tanger betekende voor mij ook meteen het begin van de laatste werkweek. Daarna is nog even een zwart gat wat werkvooruitzichten betreft.
Een zwart gat dat gelukkig wel een beetje wordt opgevuld met het vooruitzicht naar een Slovenië en Kroatië -vakantie binnen twee weken.

woensdag 5 augustus 2009

Losse Flarden

Druk op play, wacht 20 sec met je ogen dicht en begin dan pas te lezen...


Soms zit ik ’s avonds voor mijn deur en hou ik ervan om mijn bril af te zetten omdat de wereld er dan heel even minder scherp uitziet.
Dat en omdat de thee mijn brilglazen niet zou bedampen.

Toen ik vandaag op weg naar huis was, overviel mij het gemis om niet naar huis te kunnen bellen om te zeggen dat ik een paar dagen naar het buitenland moet voor mijn werk.
Het gemis van bezorgdheid en verdoken trots van ouders.

De laatste week ben ik te vaak alleen met mijn gedachten. Mijn hoofd kan ze niet delen met anderen omdat het de woorden niet kan vinden.

Ik probeer meer naar details te kijken, omdat onvolmaaktheden het geheel mooier maken.

Mag ik eens achter jouw masker kijken? Volgens mij is het even imperfect.

dinsdag 4 augustus 2009

Boodschap van Algemeen Nut

“It’s the smallest thing to give life”, dat was de zin die mij tijdens een reportage van KoppenXL frontaal in mijn gezicht mepte.
De zin is afkomstig van een man wiens vrouw net een levertransplantatie kreeg.
Het is zijn visie over het orgaandonor zijn.
Hij heeft zo hard gelijk die man.

Als je sterft en je organen zijn geschikt, waarom zou je dan niet willen dat je organen een ander leven kunnen redden.
En dus downloade ik meteen het formulier voor instemming van orgaandonatie, volgende week breng ik dit ingevuld naar de bevolkingsdienst en zij geven dit door aan het Rijksregister.
En dat is dat, de daad bij het woord voegen, heet dat dan.

Waarom zouden we dit niet allemaal doen?
In een tijdsgeest waarin kanker steeds meer slachtoffers eist, is er een chronisch tekort aan organen. Duizenden mensen wachten dagelijks op een verlossende telefoon.
Het moest u maar eens overkomen.

Awareness people. En een beetje onzelfzuchtigheid.

Onderstaand filmpje is zowat het enige filmpje over orgaandonatie waarnaar ik kon blijven kijken. Al de filmpjes zijn beladen van emotionele muziek en getuigenissen waar je gewoon ziek van wordt.
Misschien moet er gewoon eens het initiatief genomen worden om een flitsende, informatieve en wakkerschuddende commercial te maken.
Mijn medewerking krijgt ie in ieder geval.



En een beetje linklove voor Re-Born to be Alive vzw.

maandag 3 augustus 2009

Jumping onto the market! aka werk gezocht

Gezocht:
Creatieve, inspirerende en sociale job in de media, bij voorkeur als productie-assistente of redactrice.

In de aanbieding:
Organisatie, communicatie en een aantal jaren ervaring in de media.

vrijdag 31 juli 2009

Bericht aan het BloggerBrein

Gisteren groeide het idee om met een “dankbaarheidsdagboek” te beginnen.
Het klinkt een beetje zweverig en, nou ja laten we eerlijk zijn, kaka eigenlijk. Maar ik kan me wel achter de idee scharen.
Het is goed om jezelf te dwingen om dagelijks stil te staan bij minstens één leuke ervaring. Dat is goed voor je moraal en het helpt je tegen de negatieve spiraal in te druisen.
En dus had ik het fantastisch gevonden als Blogger mij hier de mogelijkheid zou bieden om een tabje te kunnen maken dat u naar een nieuwe pagina stuurt alwaar u mijn grote dankbaarheid zou kunnen volgen.

Helaas biedt Blogger mij deze mogelijkheid niet...
Bijgevolg heb ik even de tijd nodig om te bedenken of ik er hele nieuwe blog aan wil wijden, of dat ik de posts zal antidateren en een link hiernaast zal zetten.
Of een eigen domein en gaandeweg wat html leren?
Ach ja, het dagboek zal dus nog niet voor direct zijn en dat allemaal door de gebreken van Blogger.

Maar ik ben dankbaar dat ik er überhaupt over kan denken hoor.

zondag 26 juli 2009

Trekt uw Plant - Deel 4


Het is weer tijd voor een plantenupdate want na een periode van rouw, zijn onze kruiden weer behoorlijk aan het groeien geslaan!

De Koriander doet het nog steeds goed, alleen ontstaan er 2 soorten bladgroei, what's that about? Note to self: opzoeken in het grote plantenboek.

De nieuw geplante basilicum is al goed aan het groeien, tip voor toekomstige basilicumplanters: plant je zaadjes niet te diep, 2 à 3 centimeter aarde erbovenop lijkt ideaal. Ondertussen kan je al zo'n 16 scheutjes tellen en dat lijkt me meer dan behoorlijk!

Peterselie is tot nu toe de winnaar wat de hoogtegroei betreft. Ik had me het blad iets anders voorgesteld, maar een snelle googleactie leerde mij dat peterselie met een plat blad een pittigere smaak heeft dan de gekrulde bladen. Seems fine to me!

De bieslook blijft als enige een beetje achter op de rest met zijn 3 dunne stengeltjes. En laat dat nou één van mijn favoriete kruiden zijn... Dat wordt afwachten dus.

Onze lavendel doet het ook behoorlijk goed overigens, de vlinders lijken er menig conferentie te houden en wij, wij vinden het allemaal best want het zien van zoveel vlinders kan niet anders dan voor een glimlach zorgen.

Life in de bos is good!

zaterdag 25 juli 2009

My life through the vision of my cell phones

Laat ik u even door de levenslijn van mijn gsmleven loodsen...

In the beginning...
... was er nerdness met een Motorolla C520 van Orange. Een noodzakelijk kwaad wat mijn moeder betrof want toen ik 10 dagen op fiets/vaarkamp zou vertrekken, kon ze de gedachte aan haar onbereikbare kind alleen maar compenseren met het doneren van een gsm. Ik vond het allemaal best – wist ik veel dat zo’n model mijn imago ietwat zou schaden. Het toestel kon bellen en met enige moeite kreeg ik er een sms uitgeperst. De contacten beperkten zich tot mijn ouders en mijn eerste lief, maar de wereld ging stilletjes voor mij open.

After the nerdness...
... kwam er een Nokia 3310. Ik volgde de mainstream met graagte want mijn gsmgebruik kwam op een hoog smsniveau en contact onderhouden met mensen werd veel eenvoudiger. Nieuwjaar werd voor mij een feest omwille van het heftige smsverkeer – de tienerjaren, u kent dat wel. Degelijkheid en eenvoud, het leek een perfecte combinatie.

Mainstream veranderde in...
... de nood aan een specialeke, in die tijd vooral gekenmerkt door de komst van de clamshell en in mijn leven dan vooral door de komst van een Samsung SGH A800. Na het wegebben van de euforie kwam er eigenlijk alleen maar frustratie in de plaats. Slechte connectie tussen het klepje en de rest van het toestel, uitvallende telefoontjes en op het einde een flatline op het scherm en bijgevolg ook voor de enige Samsung in mijn leven. Na 6 maanden werd hij aan de kant geschoven en kreeg het merk geen kans meer.

Nonsuccess werd...
... een zoektocht naar een degelijk toestel, wat mij uiteindelijk weer bij een Nokia bracht. De Nokia 7370 bracht mij vernieuwing met een kleurenscherm en uitgebreide toepassingen, plezier met een geïntegreerd fototoestel en coolness met het strakke design (gezien de tijdsgeest :) ). Deze Nokia is nog steeds mijn backup- en uitleentoestel. Jaloerse blikken werden mijn deel, maar helaas kwam hiermee ook de drang naar een nog hipper toestel.

Coolness bracht mij...
... stylishness! En dat in de vorm van mijn huidige Nokia, de 6315. Een speciale draaiklep, classy design, handige applicaties en dat alles in heerlijk vrouwelijk design. Reeds 3 jaar lang zijn mijn Nokia 6315 en ik de beste maatjes met een superverstandhouding. Ik hou hem in ere, hij voorziet mij van degelijkheid.

Totdat...
De toekomst mij hopelijk een Nokia N97 brengt! Want om heel eerlijk te zijn, is er een groot gemis naar grotere interactiviteit die de N97 mij eindelijk kan bieden. Twitter waar ik ook ben, foto’s onmiddellijk op mijn blog dumpen met de Ovi Suite, dingen kunnen opzoeken wanneer ik ze nodig heb en op welk moment ik ze nodig heb, eindelijk ontdekken hoe ik te voet het snelst van punt A naar punt B geraak door de handige GPS sensor... En dat alles in een heerlijk design én met handig toetsenbord.

Als Nokia-fan ben ik ervan overtuigd dat een dergelijk toestel mijn leven alleen maar kan vernieuwen, vereenvoudigen, vergemakkelijken en verrijken en dat ver boven de standaard smartphonegrens.

Het lijkt mij duidelijk, maar om het nog even samen te vatten: de Nokia N97 kan mijn potentiële beste vriend worden!

Thanks Clo en de Brussel Girl Geek Dinner-wedstrijd!!

donderdag 23 juli 2009

Het konijn met de tijgerhaaitanden

Dat onzen Tijger een speciaal geval is, dat moet ik u niet meer vertellen – dat deed ik hier al.
Sinds ik twee jaar geleden naar een ander appartement verhuisde, besliste mijn omi om Tijger bij haar te huisvesten. Toen mijn opi overleed, bleek dat inderdaad zo geen slecht idee te zijn. De omi had iemand/iets om tegen te praten en ik had geen vuile houtschilfers meer op mijn tapijten.

Ondertussen heeft Tijger zijn tv-debuut achter de rug en werd hij officieel het GoIV-konijn. In zijn vier jonge jaren heeft hij dus al heel wat meer bereikt dan menig ander dwergkonijn.
Helaas blijft het een neurotisch, wild en onhandelbaar konijn met nagels en tanden die groeien als slodderkolen. Dat leverde vandaag weer een fantastisch tafereel op bij de dierenarts (een nieuwe) die nog nooit zo’n onhandelbaar konijn had meegemaakt.
Omdat onzen Tijger het wat te bond maakte op de onderzoekstafel, moest hij dus alweer platgespoten worden vooraleer zijn ingegroeide tandjes en scherpe nagels een opknapbeurt konden krijgen.

’t Was een beetje een zielig zicht, zo’n indommelend dwergkonijntje dat er toch zo schattig uitziet als je het van op een afstand bekijkt. Maar, het is nu eenmaal een noodzakelijk kwaad.
Ik mag er niet aan denken dat we het beestje nu zomaar zouden loslaten in het wild, met zijn scheve tandjes overleeft ie het nooit. En dus betaalde ik met geforceerde glimlach de 45 euro die het zaakje mij kostte en knikte ik halvelings bij het horen dat we best om de 3 maanden terugkwamen voor een opfrisknipbeurt.

We proberen het eerst wel even zelf hoor, meneer de dierenarts. U wil toch zelf ook niet om de 3 maanden platgespoten worden?!

maandag 20 juli 2009

't Was niet mou(les)lijk

Gisteren kwam ik tot een nieuw culinair hoogtepunt in mijn persoonlijke kookkunsten.
In plaats van weer eens op restaurant te gaan (na 3 dagen NY heb je dat wel even gehad), had ik het geweldige voorstel om zelf mosselen te maken.
Een kleine kanttekening is hier wel even nodig want ik had nog nooit in mijn leven mosselen gemaakt. Zien maken, dat dan weer wel.

Dus stonden wij daar in de winkel heel hard ons best te doen om onvoorbereid de juiste ingrediënten te kopen. Plots leek de uitverkochte selder het mosselplan in het water te laten vallen, maar gelukkig vonden we nog een secret stash selder naast het fruit. Winkellogica spreekt voor zich natuurlijk.

Eenmaal terug thuis besloot ik om toch wat professionele hulp erbij te halen en met de hulp van het grote kookboek, een receptje van een mosselkok en de preischoonmaaktips van Marie-Claire kon er helemaal niets fout lopen.

Ik was vooral verbaasd over de snelheid waarop je mosselen kan maken, het is eigenlijk nog makkelijker dan pakweg wortelpuree maken. En je kan je eens goed laten gaan met de pepermolen, which is pretty cool als je zo'n groot baseball bat-model hebt als dat van ons.

Kijkt ne keer hier, dat ziet er nu toch fantastisch uit, niet?!

dinsdag 14 juli 2009

Uit het leven geknipt en ingelijst

Het is momenteel biezonder druk in la vie de Fieosophie. Dat uit zich hoofdzakelijk in weinig tijd om te bloggen, maar een fijne tijd in het echte leven.
Bijgevolg neem ik de vrijheid om alles even op te lijsten in - jawel - een lijstje.
  • Soek was weg, maar Soek is weer even terug om vervolgens binnenkort weer even weg te zijn. De tijd die ons nog naast het werk rest, wordt dus optimaal ingevuld.
  • Mijn lief nichtje had nog een ticket voor Madonna op overschot waarmee ze mij bijzonder blij heeft gemaakt. Ik heb de files, mensenmassa en regen getrotseerd en had daar geen minuut spijt van! Er was ambiance, er was show, er was een lijf om jaloers op te zijn, er was spektakel en er was een boodschap. Er was ook iets minder zangtalent, maar daarvoor kom je toch niet naar Madonna? Er was vooral een geamuseerde Fielosophie. Oh en er was ook nog een "Fielosophie en de vergeten fietslotcombinatie". Een kortverhaal dat zijn "en ze leefden nog lang en gelukkig"-einde dankt aan mijn eekhoorngeheugen en de heldhaftige hulp van de nicht en haar behulpzaam lief.
  • Er waren plannen om naar Beleuvenissen te gaan, maar teveel friet met balletjes in tomatensaus van de schoonouders, stak daar een dik, tam stokje voor.
  • Nieuws uit het Trekt uw Plant front: Onzen Bas Ilicum heeft na onze Ruco La ook het leven gelaten. Maar gelukkig waren er nog wat zaadjes over, hopen dat deze het beter doen en dat mijn naam van plantendoder eindelijk afgeschud kan worden. Bij deze doe ik ook een oproep aan allen die verstand hebben van het planten, doen groeien en onderhouden van een basilicumplant: HELP!
  • Morgen vertrek ik naar New York "not for pleasure" voor een blitzbezoek van 3 dagen. Dat maakt dan 2 keer NY binnen het jaar, lang niet slecht denk ik dan.
  • De autovakantie naar Slovenië en Kroatië is gepland en er wordt zeer hard naar uitgekeken. Tips voor roadtripceedees zijn altijd welkom.
  • Verder heerst er nog een kleine onzekerheid wat werken na augustus betreft, maar daar hoop ik snel zekerheid over te krijgen en laten we de pret niet bederven!

zondag 5 juli 2009

Riceboy Sleeps

Dat ik Sigur Rós ten zeerste apprecieer, is nogal een understatement. Vorig jaar had ik de kans om hen live te bewonderen, een feest voor het oog, oor en hart, zoveel was zeker.

Dat hun leadzanger Jónsi (Jon Thor Birgisson) nogal een speciaal geval is, weet je vanaf het eerste moment dat je zijn stemgeluid aanhoort en je een blik op zijn ietwat androgyn gelaat slaat.

Sinds hun festivaltour van vorig jaar, is het al weer een hele tijd stil rond de groep en dat heeft alles te maken met een zijprojectje van Jónsi.
Samen met zijn levensgezel Alex Somers (van Parachutes) brengt hij een nieuw album uit onder het alter ego ‘Riceboy Sleeps’.
Sinds een viertal jaar kennen we hen al als visuele kunstformatie, maar nu komt er dus ook een album uit, een meer dan aangename verrassing.

‘Riceboy Sleeps’ is Sigur Rós, maar dan net iets meer en tegelijk iets minder. Het zijn dezelfde instrumenten en klanken, maar net anders.
Ook het IJslandse strijkorkest amiina (dat we ook al kennen van hun samenwerking met de grote broer) is weer pertinent aanwezig in de songs.

‘Riceboy Sleeps’ is geen album dat je even in de auto opzet terwijl je op weg bent naar je werk. Het is een album dat zich in 68 minuten dromerig van je meester maakt en dat je onderdompelt in een onwerelds gevoel. Het kan niet anders dan een topper worden in sfeermontages want het is onmogelijk om helemaal niets te voelen bij dit soort muziek. ‘Riceboy Sleeps’ is een specifiek vergankelijk landschap, een eeuwenoud gevoel, een zonsopgang in een feeërieke omgeving. Het is de vroege ochtend wanneer iedereen nog slaapt.

Als je van plan bent om dit album te beluisteren, kies je moment dan zorgvuldig.


donderdag 2 juli 2009

Tegenovergesteld

Weet gij wat gij veroorzaakt, al die rommel in mijn kop
Jaren van opeen stapelen en ik geraak er nimeer op
Mijnen berg die werd te hoog om af te breken dus moest ik er middendoor
Tis dat ik de kracht moeilijk kan vinden, maar goed dat ik u niemeer hoor
Wilt ge toch eens smse om te vragen hoe het met mij gaat
Zodat ik rustig kan gaan slapen zonder innerlijk geblaat
Waarom zijt ge nooit in te vinden in dien ouwe vuile stal
Nu kan ik het uit gaan leggen met al uw kinderlijk gelal
Gij brengt mij soms op gedachten die niet eens de mijne zijn
Komt ze allemaal maar halen want ik voel mij veel te klein
Kheb al vaak voor u gestaan in de spiegel geargumenteerd
Maar als ze mij dan voor u zetten doe ik het allemaal verkeerd
Tis dat ik u niet geloof
En u ook niets meer beloof
Ik ga ook niet voor u kruipen
Of in zelfbeklag verzuipen
Vanaf nu ga ‘k mij vermannen
En u hopelijk verbannen
Tot ge mij weer eens opbelt
en mijn bolster weer vervelt

Tegenovergesteld

zondag 28 juni 2009

Trekt Uw Plant - Deel 3

De exacte dood van onze geliefde Ruco La kan helaas niet meegedeeld worden.
Volgens mij was het een combinatie van verstikking wegens een te diepe planting en een overdosis aan H2O.
Later meer nieuws over de rest van de Trekt Uw Plant-crew, eerst graag een minuutje stilte ter eerbetoon aan onze Ruco La.

donderdag 25 juni 2009

Last night MacGyver saved my life

Toen ik gisteren mijn auto uit de garagebox van het werk reed, hoorde ik opeens een *bonk*. Ik bleef even in de auto zitten om het geluid te klasseren in het “oh nee der is iets kei-erg aan mijn auto”-vak of het “hm onbekend geluid, maar zal wel niets zijn”-vak.

Ik koos voor de laatste categorie.

Toen ik uitstapte om de poort weer dicht te doen, merkte ik echter dat het geluid afkomstig was van mijn bumper die zomaar pardoes van mijn wagen was gevallen.

Het is te zeggen, hij hing nog een stukje vast aan de linkerkant.

Daar stond ik dan. Alleen op de parking te blinken met mijn rokje en hoge hakjes naast een afgevallen bumper.

Als kers op de taart reed er plots een lekker sappige Antwerpenaar met witte camionette het pleintje op, net op het ogenblik dat ik – kont parmantig in de lucht – de onderkant van de wagen stond te inspecteren om te weten te komen hoe ik dat ding weer kon bevestigen en zo weer veilig thuis kon geraken.

De sappige Antwerpenaar hield het helaas bij – met obligatoire elleboog uit het raampje – lachen met het sukkelende meisje.

Hij had mijn held kunnen worden, maar hij vertikte het.

Mijn eerste reactie was Soek bellen. Want dat doet een vrouw nu eenmaal als er iets met haar wagen schort. Maar telefonisch kon hij natuurlijk ook niet veel doen.

Dus restte er mij nog maar één oplossing: What would MacGyver do?

En dus trok ik de koffer open op zoek naar de nestel van mijn bergbottines (die gelukkig altijd in de koffer rondslingeren) en begon ik een constructie te weven rond de bumper en de rest van de wagen.

En jawel, ik kwam veilig en wel thuis, mét bumper.

Soek heeft thuis de nestel wel gewisseld voor wat tie wrappekes, kwestie van de constructie wat steviger te maken.

Maar goed dat het leven mij soms wijst op zelfredzaamheid en de belangrijkheid van MacGyver-truuken.