maandag 27 april 2009

Montpellier vakantie!

Ik wou jullie toch nog even wat sfeerbeeldjes geven van mijn uitstapje naar Montpellier.
2 dagen regen, 2 dagen zon, maar ik hou het hierbij graag bij de zonnige dagen!
Weinig zin om er veel uitleg rond te geven, dus laat ik de beelden voor zich spreken!

woensdag 22 april 2009

Na Vrienden van het Mobistarcenter nu ook: De ProximusVriend

Na de nice encounter met de mannen van het Mobistarcenter hier, nu ook een nice encounter met een Proximusman van ARC.
Ik heb mijn lesje nu wel geleerd, bij een serieus telecomprobleem loop ik gewoon even tot bij de shop zelf. Dat bespaart mij veel geld, ergernis aan de klantendienst én het brengt je vaak verder.

We zullen de proximusman voor de gemakkelijkheid Bart noemen. Niet dat hij Bart heet. Dat is voor de gemakkelijkheid. (zie de nuance noemen-heet)

Oké toegegeven, ik heb 3 kwartier bij meneer Bart gezeten en wist na het buitengaan eigenlijk nog niet veel meer dan ik wist bij het binnengaan.
Maar - en dat is het belangrijkste - Bart, de proximusman, weet het nu ook niet goed en gaat daar verdorie slecht van slapen vannacht.
Hij heeft voor mij zelf 28 min. met de klantendienst gebeld, een onjuistheid op de website gevonden (op mijn aangeven doffis) en vroeg mij met vriendelijke aandrang om hem op de hoogte te houden per email. Kwestie dat hij de opvolging wou verzekeren en een melding bij Proximus zelf ging maken over het probleem.
Dat of hij wou mij versieren natuurlijk.

't Is dat wij hier gelijk wel een missing link in de customers website hebben gevonden ze gasten!

Het probleem is het volgende: Als we op het bedrijf onze pay&go kaart willen herladen via het internet lukt dat niet en krijgen we de foutmelding "deze betaling is geweigerd door de merchand". Maar het waarom hiervan? De klantendienst weet het eigenlijk ook niet.
Ze gaan ervan uit dat het probleem zich manifesteert omdat onze kaart van een Nederlandse kredietmaatschappij is, die niet bij banksys is aangesloten.
Maar zoals ik al zei, ze weten het eigenlijk niet echt zeker.

In andere omstandigheden (lees: telefonisch in verbinding met de klantendienst) zou ik nogal van mijn gat gegeven hebben, maar omdat den Bart nogal ne sympathieken tiep was, heb ik hem gewoon een kordate aanmaning à la "biezonder jammer wel da Proximus dan niet eens de klantvriendelijke moeite neemt om zoiets te vermelden op deze pagina".
Onzen Bart was oprecht begaan en drong nog eens aan op een opvolging per mail.

Misschien zijn mijn nice encounters met telecomwinkels een teken voor een toekomstige carrièrezet.
Dat of die mannen krijgen in hun opleiding een les "hoe pak ik naïef uitziende grietjes in en omzeil ik op die manier het consumentenprobleem".

maandag 20 april 2009

Egelijk

Toen we gisterenavond sinds lange tijd nog eens thuis kwamen in ons bos, deed Soek een verschrikkelijke ontdekking in onze visloze vijver.
Op één van de gepasseerde nachten was een egeltje op zijn onwetende gemakje door de tuin gesjeesd en per abuis in de vijver gesukkeld.
Soek ging er eerst nog van uit dat onze vaste tuinbewoner, Meneer Mol, een gat door de vijverwand had gegraven en in het water was terecht gekomen.
Gelukkig zag mijn natuurkundig oog onmiddellijk dat het om een egel ging.

Echt zielig, dat beestje lag daar met zijn stekeltjes omhoog... Ik kon het niet laten om mij onmiddellijk de bedenking te maken of dat beest niet geweldig moet afgezien hebben.
Visioenen van een vergeefs watertrappelend stekelbeestje flitsten langs mijn ogen.
Een egel in een vijver, dat kan gewoon niet zonder enig lijden verlopen zijn.

Rust in vrede, kleine lieve stekelige vriend. Soek zal je dadelijk spadegewijs weer de bos in katapulteren.

zaterdag 18 april 2009

Een zaterdag als een ander

Zon op de snoet, appartement op te ruimen, craving for new shoes en vriendenbezoekje vanavond.
It's going to be an interesting day.

vrijdag 17 april 2009

Klein baalmomentje

Onverwachte situaties en teleurstellende gedragingen van mensen, kruisten mijn pad deze week.
Een vriendin die geregeld als eens last minute afbelt, zette me deze week alweer voor een blok zonder enige aankondiging. En ik, de duts, liet het weer helemaal passeren en gebeuren.
Ik heb dan maar mijn gedacht tegen de spiegel gezegd.
Groot succes. Weinig ballen.

En dan was er nog het meisje waar ik vroeger mee naar school fietste die ik tegenkwam in mijn dorp.
Het gaat al lang niet zo goed met haar, dat wist ik.
Maar dat ze mij compleet zou negeren toen ik claxonneerde, vertraagde, wuifde en uitstapte, dat had ik niet zien aankomen.

Soms kan ik echt teleurgesteld zijn in de mensheid.
Een andere vriendin zei me overlaatst dat ik veel te hard inzit met of het wel goed gaat met de mensen rondom mij of waar ik om geef.

Jammer alleen dat zoiets schijnbaar niet in twee richtingen werkt.

vrijdag 10 april 2009

Montpellier vakantie!

Eindelijk heb ik nog eens een echt vakantietje voor de boeg! Zaterdagochtend vertrek ik naar Montpellier om daar 4 dagen te rusten, te genieten van lekker eten, te wandelen enz.
Er is maar één probleempje... Het regent namelijk heel het weekend in Montpellier.
En dat nu het zo'n mooi weer is in ons Belgenlandje.

Dan gaat een mens nog eens op vakantie...

maandag 6 april 2009

Toeristenleven

Ik ben gelijk zeker niet de sportiefste thuis, maar zaterdag kwam de sportivo in mij naar boven. En u mag “boven” erg letterlijk nemen.

De dag zou eigenlijk beginnen met een bezoek aan de markt, maar slaaptekort, stevige haarverzorgingsrituelen, stijltangen en een oververmoeide vriendin, zorgden ervoor dat dit plan al zeer snel tussen de verlepte prei belandde.

Maar we hadden die dag in eerste instantie een ander doel.
We zouden namelijk de Sint-Romboutstoren beklimmen en vanaf de Skywalk in al onze glorie de stad Mechelen overschouwen zodat de stad Mechelen nu eindelijk òns in alle onze glorie kon beschouwen.

5 euro hadden we ervoor over om 500 trappen op en weer 500 trappen af te doen. Belachelijk eigenlijk dat een mens nog geld moet over hebben om zich te laten afmatten en 1000 tredes te doen. Het was alsof de ticketjesdames er nog een schepje bovenop deden: “Wilt u ons graag geld geven om uzelf belachelijk moe te maken en het record trappenhijgen te breken? Hier zie madammeke en ge krijgt daar nog een gratis audiodingske bij he! Wel efkes uw identiteitskaartje geven dan. Sophie is de naam? Da vinnek nu zo simpel, weette wa, voor ene keer zal ek opt formulierke Zsophie zetten. Das toch schooner e juffrouw! Alle veel succes op de trapekes en op tijd ne keer rusten he. Maar denkt eraan da ge maar anderhalf uur hebt want dan kommet volgend groepeke. Oh ja en voor dak het vergeet, da audiodingske weegt eigenlijk nogal veel, ciao ciao!”

Alle bon, wij in de ban van Pol Goossens die daar een Mechelse aria in ons oor begon af te steken en nog wat giechelend aan de eerste trede begonnen. Wisten wij veel.

Na 5 minuten had ik het al gehad met het audiodingske en was dat al in de sjakos beland. Na 6 minuten werd er al een bijhijgpauze ingelast en na 10 minuten kwam de eerste “amai... euhm... kunnen wij misschien wa rusten?... Pff, konden ze ni wa water meegeven als extra service ofzo??...
We waren aan trap 120 aangekomen. De weg was nog lang.

Gelukkig kwamen we snel aan de eerste kamer waar we even tot rust konden komen en van daaruit ging het steeds beter. Maar een 100-tal trappen tussen elke nieuwe kamer, dat was nog net te doen. Vooral het eerste stuk was het vermoeiendst. Bovendien loop je de hele tijd in een spiraal naar boven en dat wordt gelijk wat eentoning op de duur. Mijn ogen konden dat niet aan, enige valgevaar was aanwezig.

Maar bon, op een 3-tal kwartiertjes en 500 trappen later, hadden we de top van de Sint-Romboutstoren bereikt. 
We kwamen buiten, sloegen onze sjaal om onze hals en zagen... 
niet veel want er was mist. 

Maar we voelden... 
ook niet veel want het was windstil. Die sjaal mocht dus weer decoratief rond de hals hangen en de bril werd er toch even bijgehaald om tussen de mist door te kunnen pieren.

Daar stonden we dan in al onze glorie met ons tweetjes bovenop de toren, totaal onvoorbereid in de mist, zelfs zonder fototoestel. Mijn gsm was zelfs zo plat dat het fototoestelletje alleen maar in stand-by kon staan...

Bijgevolg, geen bewijsmateriaal van dit avontuur. Zelfs het ticketje is niet meer in mijn bezit... Daarom dat ik u dit verhaal toch even wou meegeven. Kwestie dat u niet zou geloven dat ik zaterdag 1000 trappen heb gedaan enzo.

Wacht maar, deze zomer als de zon schijnt, de mist rond onze hoofden is verdwenen, de gsm is opgeladen en het fototoestel geruild wordt voor het audiodingske in mijne sjakos, dan zal ik deze krachttoer nogmaals uitvoeren. Omdat ik dat fysiek kan dames en heren.

... net zoals die twee vijfjarige kleuters die vlak na ons kwamen, maar dat blijft tussen ons he...