vrijdag 23 oktober 2009

Breiljant idee!

De knoop is doorgehaakt en de steek is gevallen: ik sla binnenkort weer aan het breien.
Plan 1 is op zoek gaan naar de oude breiboekjes van de mama die ik zeker nog heb, maar niet kan lokaliseren. Misschien nog niet eens zo slecht want ik meen mij daar menig gedateerde huisvrouw met plooirokje op de cover van te herinneren.
Plan 1 zal naar alle waarschijnlijkheid dus zeer snel moeten wijken voor plan 2: een boekje als “breien voor beginners” kopen.
Ik moet wel toegeven dat ik al menig sjaal of muts gemaakt heb, maar steeds met hulplijn mama naast mij in de zetel.
Ik laat al wel eens een steek vallen ziet u.

Dus ben ik nu van plan om te starten met zelfstandig breien. Zelfredzaamheid bedoel ik daarmee he, niet dat u morgen 10 paar sokken bij mij gaat bestellen. In een later stadium zal ik mij misschien wagen aan een haakwerk hier en daar (want dit is te cool: vuurbloem via tftc). Maar we zullen eerst starten bij het breibegin en de moeilijkheid zit daar in de “opzet”, vandaar mijn nood aan een boek.

Dit idee klinkt natuurlijk helemaal geitenwollensok (heeft u hem?), maar ik las een keer in de Libelle dat breien het nieuwe op café gaan is. Er bestaat zelfs een @tweiclub enal, dat betekent natuurlijk übercoolheid he gasten.

Maar als we heel eerlijk zijn, breien draagt geen hol bij aan onze samenleving. Wat er echt toe doet is eigenlijk leren naaien. Dan zou ik tenminste de piepenollen in mijn sokjes kunnen dichten, of de losse naden van mijn t-shirten kunnen stikken, of die te lange broek kunnen verkorten. Ik vind dat ze daar terug een vak van moeten maken ik de scholen. Snit en naad, ik zweer het u, ik heb dat al veel meer gemist dan de vierkantswortels die ik leerde trekken en de dag nadien weer vergat.

donderdag 22 oktober 2009

Halte Duffel gepasseerd.

This is it. Wijlen MJ zou het zo niet beter kunnen gezegd hebben.
Fielosophie houdt het bij: ik verhuis. Ik laat Duffel achter mij en zoek andere oorden op. Sommige mensen gaan dichter bij hun werk wonen, anderen trekken naar de stad en nog anderen gaan misschien weer dichter bij hun familie wonen.
Ik trek naar het bos, naar de rust en naar de zekerheid, dat ook.

Ik heb altijd geweten dat Duffel slechts een tussenstop was voor mij.
Maar wel een belangrijke. Het was de woonplaats van mijn eerste lief, ik ben er voor het eerst gaan samenwonen en heb er mijn eerste zelfstandige stapjes gezet. Ik heb er een grote vriendenkring opgebouwd om die vervolgens weer te verliezen, maar ik ben ongelooflijk dankbaar voor die jaren en ontelbare leuke herinneringen. Maar Duffel was ook de laatste woonplaats van mijn mama en dat gevoel heeft altijd een beetje geknaagd. Ik heb geprobeerd om het gevoel uit te wissen door gewoon naar een ander appartement zonder herinneringen te verhuizen , maar er waren teveel plekjes waar ik de prik moest proberen te negeren.

En nu, nu is het tijd. Tijd om deze aangename, groene gemeente fysiek achter mij te laten en richting bos te trekken. Ik neem de leuke herinneringen met me mee en de minder leuke laat ik achter in de oude ingebouwde kast van mijn huurappartement.

Wat ik ook achter laat is het grootste deel van mijn meubelen. Kwestie van met een schone lei te beginnen heet dat dan.
Dus wie nog een eetplaats, slaapkamer of tv-meubel en salon zoekt, mag mij altijd contacteren. Ik ben een propere, ik ben er lief voor geweest, u koopt geen kat in een zak.

En vanaf ergens in december is er La Fie en Rose in een gloednieuw schriftje. Het is al gekaft en eigenlijk is de ene helft al volgeschreven. Ik mag nu gewoon de andere helft volschrijven. En een moestuin aanleggen.

maandag 19 oktober 2009

Café Russe

In een tijdspanne van 2 weken tijd bevond ik mij reeds 4 maal in de Russian Embassy in Brussel.
U kan dat op zijn minst een ervaring noemen.

Gezien mijn gehele maagdelijkheid in het regelen van een visum in een ambassade zelf, ging dit uitstapje gepaard met veelvuldige positieve afloop-affirmaties en een licht verhoogd hartritmetempo.
Noem mij een stresskonijn, noem het lichte onzekerheid gezien de onvoorspelbaarheid van de Russische hulpvaardigheid, u ziet het zelf maar.

U dient dus buiten aan de deur te wachten tot er een zacht tot hard grommende en preutelende security manspersoon de deur voor u opent. Er is geen bel, u kan de deur niet zelf openen en u dient op te passen voor de plots naar buiten zwaaiende deur, al stond dit laatste nergens aangegeven waardoor ik de eerste keer bijna een opnieuw gebroken neus had.

Wanneer u na een gemiddelde wachttijd van 30 minuten het geluk heeft gekend om door de grommende portier binnengelaten te worden, dan bent u nog niet aan uw nieuwe patatten. U dient vervolgens zo’n draaipoortje door te lopen om daar opnieuw aan te sluiten na de 4 mensen voor u aan het loket.
In tegenstelling tot wat de ambassade u doet vermoeden met drietalige infobladen (Rus-Nl-Fra), spreekt men aan het loket uitsluitend zeer stil Frans of luid Russisch, u kan kiezen. Ik was daar gelijk niet op voorbereid omwille van de vele nederlandstalige aankondigingen. Maar bon, une Flamande se débrouille.

Na vijfmaal te moeten vragen of dat norse mens wou herhalen wat ze zei wegens te stille frequentie van praten, mocht ik vele centjes gaan ophoesten bij een enkel Russisch pratende opgewaardeerde winkelkassierster.

Wat leert u tijdens dit soort gezellige uitstapjes? Dat een ambassade die slechts 3 maal per week van 9u30 tot 12u30 geopend is nogal overbevolkt kan zijn. Dat een Rus die zijn visa moet regelen spasiba zegt aan de frequentie van een bedankende chinees. En dat u beter vermijd om naar Rusland te gaan, Nieuwpoort is ook schoon én het nieuwe Knokke.

donderdag 15 oktober 2009

La vie de Fie en rose et noir

Het is een beetje stil geweest hier. En dat in schril contrast met de helse race die er door mijn leven scheurde.
Vooral het nieuwe werk is koploper van het moment.

Ik doe heel erg mijn best om de werklustige werknemer te zijn, maar ook liefdevol lief zijn, behoort tot het dagelijks takenpakket.
Dan blijft er nog amper tijd over om berichtgevende blogger te zijn want er is natuurlijk ook nog vrolijke vriendin in het schema te passen.
En geregeld is er dan ook nog fictiekijkende fielosophie die zich voor de zetel wil ploffen.

En dan zo ineens, in de aanloop naar mijn mama's verjaardag, was ik al die bovenstaande dingen beu en wilde ik eigenlijk alleen maar een dochter zijn.
Zonder voorzetsels of bijvoeglijk naamwoord.

Geen droeve dochter of dromende dochter.
Gewoon, dochter.

Maar dat gaat nu eenmaal niet. En dus deed mijn lief liefdevol lief zijn uiterste best.
Het is niet hetzelfde, maar het verzacht.