donderdag 26 november 2009

Nigerian What by Débruit

Net gehoord op StuBru in Select. Het maakte mijn regenachtige autorit heel erg zonnig!
Nigerian What

Het dualisme van Den Unic

Af en toe heb ik last van een beetje een vreemd aanvoelend fenomeen. Onbewust neem ik soms bepaalde bewegingen of stemtimbres over van mensen.
Het duurt nooit echt lang, er wordt afgetast of het “eigen” aanvoelt en de 95% die niet zo aanvoelt wordt weer in de vuilbak gesmeten. De andere 5% gaat zich inwortelen in mijn dagelijkse gedragingen. En dat allemaal totaal onbewust hé mensen. Ik word mij er pas bewust van wanneer ik plots opmerk dat iemand anders het ook doet, totdat ik me realiseer dat die andere dat al voor mij deed.

Het doet een mens soms twijfelen aan zijn authenticiteit, maar iets in mij zegt dat dit waarschijnlijk niet alleen bij mij zo is.
We worden immers constant beïnvloed door onze leefomgeving, anders kan je maar beter de evolutietheorie achterwege laten in de geschiedenisboeken.
En toch staat iedereen maar te roepen hoe uniek en authentiek ie wel is, terwijl we eigenlijk allemaal een collage van allerlei stukjes mensen zijn. Kijk maar gewoon al eens even naar je eigen ouders.

Tenminste dat is wat ik ervan denk hé mensen. Weerwoord mag geboden worden.

Gestikkerde stakker.

Het was een momentje van reflectie voor die man, denk ik. Het eerste moment van rust in de auto die ochtend.

Maar waar ik mij nu eens echt ge-wel-dig aan stoorde was die gigantisch grote stikker op de achteruit met “Adriaen, Tijl, Ernst en Sterre aan boord”.

Ten eerste heb ik geen enkele boodschap aan het weten van de naam van uw kinderen. Ik wil ook niet oordelen over de namen van uw kinderen, maar omdat u mij ertoe dwingt hierop de aandacht te vestigen, doe ik dit wel. 1,5 op 4 geef ik u daarvoor. Jammer.
Ten tweede laat ik mij niet emotioneel beïnvloeden door de wetenschap dat er in de auto voor mij een gezin met 4 kinderen zit. Ik wens er prat op te gaan dat ik altijd veilig probeer te rijden, of er nu een enkele driver, een tergend trage oldie of een groot samengesteld gezin voor mij rijdt.

Neen, ik zie het nut van zo’n stikker echt niet. Het heeft of met ego te maken of met een soort bewustwording, maar either way, ik vind het idioot. Net zoals alle vtm en radio2 stikkers trouwens.

woensdag 25 november 2009

Het einde van een huurcontract

Het appartement staat al 2 weken officieel te huur. Tot op vandaag heeft dat 2 bezoeken opgeleverd. Dat is eigenlijk weinig, het hadden er veel meer kunnen zijn en toch ben ik bijzonder geïrriteerd door het verloop ervan.

Ik ben ook op huurzoektocht geweest, ik snap dat je snel wil gaan kijken wanneer je iets interessant hebt gezien – je gaat er immers steeds vanuit dat er kapers op de kust kunnen zijn – maar dat het immokantoor mij op vrijdag belt dat er op zaterdagochtend een bezoek gepland staat, dat vind ik echt balen.
Of dat ik als doorsnee mens overdag moet werken, blijkt ook redelijk absurd te zijn. Guess what, ik ga heus geen dag verlof nemen om een onbekende 20 minuutjes in mijn appartement rond te leiden. Ik moet al zorgen dat de vloer er steeds mooi gedweild bij ligt om die vervolgens besmeurd te zien worden door 2 keer 5 paar vuile schoenen. Mensen die hun voeten niet vegen, ik vind ze niet sympathiek.

Blijkbaar zou de vader met zijn dochtertje het huurcontract vandaag tekenen. Ik zou die man bijzonder graag willen vertellen dat de slaapkamer waar hij zijn dochter te slapen zal leggen eigenlijk ikweetniethoeveel vocht in de muren heeft. En dat hij dat raam eigenlijk altijd open moet laten staan want dat er zich anders een lelijke geur doorheen de kamer verspreid, oh en ook over die vieze schimmel die wij gevonden hadden onder een laag zilverpapier die onder het behang bleek te plakken. En dat de huisbaas in plaats van te injecteren gewoon een gyproc muurtje voor de andere muur heeft laten zetten waardoor die nieuwe huurder helemaal niet kan vermoeden vanwaar die vieze geur nu toch komt.

Eerlijk waar, ik zal blij zijn wanneer ik officieel de laatste keer de sleutel in het slot kan plaatsen. Er hing een vibe in dat appartement die geen enkele rituele saliereiniging kon doen verdwijnen. Mijn thuisgevoel is toch al een tijdje op een andere plek te zoeken en vanaf rond de kerst nu ook officieel!

maandag 23 november 2009

Het leven zoals het is: schoonheidssalons

Zaterdagnamiddag had ik samen met een vriendin een verwendagje gepland. Zomaar, inderdaad, omdat wij het waard zijn.
Nu ja, zomaar is niet helemaal juist want het is vooral onder impuls van een jaarlijkse Flairactie dat wij en honderden andere vrouwen richting beautysalon trekken om daar profijt te halen uit goedkopere tarieven. Want we zijn het waard als het onze portemonnee past natuurlijk.

Met lichte uitzondering van het eerste jaar is dat altijd goed meegevallen. In het hele pakket dat je wordt aangeboden zijn er altijd wel een paar kleine dingen waar je net iets meer van had verwacht, maar goed zo’n actie is dan ook bandwerk voor die meisjes en dat bedekken we dan ook graag met de mantel der esoterische oliën.

Maar ik stel mij vragen lieve lezers. Ik kan mij niet voorstellen dat iemand met volle goesting 2 uur aan een stuk graag mensen ligt te kneden, met oliën wil inwrijven, dode cellen wil wegscrubben en voeten wil masseren. Gelaatsverzorgingen stel ik hier bewust niet in vraag omdat het toch de trend is om dat met een soortement verfborsteltje te doen en daar dus weinig of geen lichaamscontact aan te pas komt.
Pas op, alle respect voor de meisjes die dat allemaal 2 uur lang willen doen hoor, ik ben ze bijzonder dankbaar want zonder hen geen jaarlijks verwendagje.
Maar mens toch, wat je allemaal kan tegenkomen op zo’n tafel, ik wil dat niet weten hoor.
Gelukkig hadden ze van mij geen klagen hoor, ik was proper gewassen, welbespraakt, rustig en volgde alle ligaanwijzingen mooi op.

Het omgekeerde is echter ook belangrijk want wanneer ik wil relaxen op de behandelingstafel, dan wens ik met zachtheid behandeld te worden doch met een zekere fermheid, wil ik weten wat men bij elke nieuwe stap van plan is zodat ik niet plots moet schrikken bij een aanraking en eis ik een frisse adem wanneer er boven mijn hoofd wordt gehangen. Want ik zweer u, er is niets zo erg dan een schoonheidsspecialiste met een slechte adem.

maandag 9 november 2009

En wat vindt u ervan?

De Mexicaanse griep. Het is me een vreemd beestje.
Afgaande op mijn kennissen en vriendenkring lijkt het dat er twee groepen mensen zijn:
Diegene die ermee lachen en bij het minste kuchje al meteen Mexicaanse Griep roepen en de andere groep die er liever niet teveel over praat uit lichte angst en die twijfelt of ze toch niet beter een vaccin gaan halen omdat ze allerlei doemscenario’s voor ogen hebben.

De meeste van mijn vrienden zijn slimme mensen, ze hebben een hogeschool- of universiteitsdiploma of hebben de nodige levenservaring om kritisch genoeg in het leven te staan. Het zijn mensen die hun mening ongezouten durven zeggen, maar toch lijkt niemand stil te staan bij het fenomeen Mexicaanse griep. Of beter, er wordt wel even stilgestaan en getwijfeld, maar vervolgens wordt die gedachte uitgeveegd met een dikke “och ja”.

Ik heb al langer mijn twijfels bij de Mexicaanse griep, plots was heel de wereld in rep en roer, pandemie alom en er werd zelfs met verwijzingen naar de pest en Spaanse griep gewaaid. Een enkeling durfde luidop de vraag stellen of het geen bio-engineered virus was, maar werd vervolgens compleet platgewalst door allerlei overheidsinformatie, huisartsenadviezen, brieven van farmaceutische bedrijven en allerlei onderzoeken naar griepmutanten.

Naar mijn gevoel werd er een wereldwijde angst gecreëerd waar dan vooral de “zwakkere doelgroepen” de dupe van zijn. Oftewel, hoe mijn oma niet eens weet hoe de Mexicaanse griep tot stand is gekomen, maar wel al 2 maanden geleden om een inenting stond te roepen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen.

Maar wat weten wij eigenlijk van die vaccinatie? Tamiflu bijvoorbeeld, door de WHO (World Health Organization) zogezegd hét virusremmer, blijkt volgende bijwerkingen te hebben: ernstige hallucinaties, longaandoeningen, slapenloosheid, nachtmerries, diarree, misselijkheid, maagkrampen en het verzwakt het immuniteitssysteem.
Dat lijkt mij toch niet bepaald een mensheidreddend middel en al zeker niet als je zwanger bent. Als daartegenover enkele dagen griep met hogere koorts staat, dan denk ik dat ik toch voor dat laatste kies. Want laten we vooral niet vergeten dat het cijfer van de effectieve griepdoden toch wat overschat werd en onlangs werd bijgesteld. Tel daarbij ook nog dat de getroffen personen reeds zwaar verzwakt waren voor ze besmet geraakten met het griepvirus.
Bijzonder vreemd toch ook dat de farmaceutica een product op de markt brengt dat zogezegd de mensheid zou moeten redden, maar vervolgens volledig gevrijwaard is van iedere vorm van aansprakelijkheid. Hu? Dus: wij maken een productje, maar als jij er last van hebt, is dat niet onze schuld? Logica is een subjectieve gedachte.

Wat mij nog het meest van al verontrust is wat er in Australische luchthavens gebeurde. Niet alleen plaatsten zij luchtscanners die verhoogde temperatuur via de ademhaling kunnen meten, maar bij onzekerheid moesten passagiers ook een uitstrijkje van neus of mond laten nemen. Gezonde mensen kregen een gezondheidskaart, maar wel na het invullen van allerlei gegevens. Niet voor niets rees hier de vraag of dit niet zeer toevallig goed uitkwam voor de DNA-databank…

Mij lijkt het een beetje een te vreemd verhaal. Duizenden laboratoriummedewerkers zoeken dagelijks naar allerlei ziekten, virussen, remedies etc en toch lijkt het aantal gevaarlijke ziekten ieder jaar te stijgen.

En dan is er ook nog de denkpiste die het mogelijk acht dat via vaccins nanotechnologie ingebracht kan worden in het lichaam.
Goed, dat lijkt me wat vergezocht, maar wetende dat het oorspronkelijke idee was om de hele bevolking van een vaccin te voorzien, snap ik die mogelijkheid wel. Al ben ik zelf dus niet overtuigd van dit ideetje.

Maar goed, laten we dus allemaal even stilstaan bij wat we zelf vinden van dit alles en niet gewoon als een opgejaagde koe richting vaccinatiestal lopen. U kan ook altijd eens een kijkje nemen op wijwordenwakker.org en uw eigen conclusies trekken.

donderdag 5 november 2009

Gezinsboeking

Ieder jaar, ergens in november, word ik heel erg onrustig. Het is de wetenschap dat er miljoenen zinnen, bladzijdes, recepten, lyrische omschrijvingen en satirische zinspelingen allemaal op één locatie klaarliggen om gevonden te worden.
Weliswaar verstopt achter het hoekje van evenveel pagina’s egostrelerij, halvelingse pogingen en onnuttige vakkennis.
De boekenbeurs, het is eigenlijk ieder jaar hetzelfde liedje. Of hetzelfde zinnetje, om in de sfeer te blijven.

Het is de plek waar ik steevast nog maar eens een nieuw kookboek koop, waar BV-kijken veel weg heeft van een zoobezoek en de rijen voor Piet Huysentruyt naar een Walibi-attractie lijken te leiden. Het is het evenement waar ik 3 maanden op voorhand naar uitkijk en waarvan ik 3 uur na aankomst weer blij ben om in de rust van de auto huiswaarts te kunnen keren.

Al maakt de wetenschap dat onze tweede boekenkast reeds 80% van haar capaciteit heeft bereikt, mij toch ook lichtjes nerveus met het vooruitzicht op dé beurs der boeken...