donderdag 31 december 2009

DG 22 - In zicht

Ik kan niet zo goed opstaan. Ik ben een draaier en een snoozer, een nestelaar en een soezer.
Dat is ook helemaal niet erg, ik geniet ten volle van die 12 minuutjes en ben mezelf te slim af door de snoozetijd in te calculeren en de wekker vroeger te zetten.
Er zijn mensen die uit hun bed springen bij het eerste wekkergeluid. Dat is geen probleem, u hoeft dan ook niet naast mij wakker te worden.
Maar goed, ik dwaal af.

De allereerste ontwaakmomentjes denk ik toch iedere keer weer dat het werkleven kut is, dat een nacht te weinig slaapuren bevat en dat ik nooitvanzelevenni ga uitgeslapen geraken. Grumpy? Bwah neet gij.

Maar toen ik vanmorgen übervlotjes naar het werk aan het karren was, had ik een momentje van volledige transparantie.
Het leven hield steek, alles was met elkaar verbonden en had een reden. Verdriet, beproevingen, spijt, mensen, ontmoetingen, ervaringen.
Ik moest glimlachen.

Vijf minuten later vroeg ik me af of de melk van vanmorgen misschien zuur was geweest.
Ik heb in ieder geval toch geen paddenstoelen gegeten gisteren.

woensdag 30 december 2009

DG 21 - Eenvoud

Frietjes van de frituur, onze mooie nieuwjaarskaart, familie die luistert naar je zorgen, een huis dat opgeruimd raakt, een knetterend haardvuur en een dekentje.
Het was een drukke dag, maar de avond is mooi.

dinsdag 29 december 2009

DG 20

Hoera, mijn autosleutel is gevonden! Ik was hem zo’n dikke week geleden kwijt geraakt. In rook opgegaan. No clue whatsoever. Zelfvervloekingen over slordigheid en dringende netheid, gatenvullende dagdoorlopen en doemscenario’s zijn de revue gepasseerd. Er werd zelfs naar Kinepolis lost and found gebeld.

Maar de sleutel is dus terecht. Hij lag op de oprit, bedolven onder een hoopje sneeuw dat nadien ijs werd en nu eindelijk zijn geheim prijs gaf.
Benieuwd of de “tschik tschik” het nog doet.

maandag 28 december 2009

Van herte - DG 19

Bij het inrijden van ons straatje zag ik ’s avonds onze 2 liefste bosbewoners eindelijk nog een keertje. Ik was al bang dat ze weg waren want het moet zeker van het voorjaar geleden zijn dat ik ze nog eens gespot heb. 2 hertjes, een moeder en een kindje, zomaar in het veld. Op zo’n 4 meter van mijn auto en op dat moment zo’n 20 meter van onze tuin.
In een bos wonen is cool gasten, ik zeg het u.

zondag 27 december 2009

DG 18

Zondag 27 december. Ik zit wat achter op mijn dagen, maar dat boeit u waarschijnlijk niet. Zolang er leesvoer is, is er een verstrooiingbiedend leven. Of dat nu postdatum of heden ten dage is.
Maar goed, u bent er nog. Eigenlijk is er bijzonder weinig te vertellen. Ik ging zondag naar een kerstmarkt, vond het een stomme kerstmarkt en at teveel tiramisu in een lokale tea-room. Ziedaar de dag.
Ik ben dankbaar voor de heerlijke tiramisu en het bestaan ervan. Dolletjes.

zaterdag 26 december 2009

DG 17 Uitpakmoed

Tweede kerstdag. Vaak een verloren luierdag, maar neen hoor! Een hele voormiddag heb ik dozen uitgepakt, gedreven door het vooruitzicht naar een ordelijk huis. De bovenverdieping is quasi in orde en de benedenverdieping begint ook dozenvrij te geraken.
Ik merk op dat uitpakken en oprommelen de ene dag veel beter gaat dan de andere en vraag me af hoe dat juist komt.
Toch sta ik er verder niet te veel bij stil, maar profiteer verder van de uitpakvlotheid van die dag.
Het huis staat bijna op orde en bijgevolg de gedachten ook.

vrijdag 25 december 2009

DG 16

Kerstdag wordt bij ons traditioneel gevierd bij de 2 families. Iets in verband met de kerk in het midden houden en een verjaardag.
Het is op zich nog wel een leuke combinatiedag. Een beetje een dag van uitersten want de ene familie is eerder chaos, luid en levendig, bij de andere familie loopt alles dan weer volgens een vast stramien, ingetogener, zachter.
Al was deze kerstdag toch wat anders dan anders. Ik heb vooral grote ogen getrokken, een stuk of vier emoties tegelijk gevoeld, een bonzend hart gehad en gerelativeerd. Heel veel gerelativeerd. Het was een beetje bizar.
Toen Soek en ik ’s avonds in bed lagen waren wij oprecht blij dat we gewoon met z’n twee rustig naast elkaar konden liggen. Dat wij voor het grootste stuk ons leven zelf in de hand hebben en dat wij zelf keuzes kunnen maken en daar de gevolgen voor willen dragen.
Verantwoordelijkheid wordt namelijk groen als je ze niet zelf wil of kan dragen.

Prettige feesten trouwens!

donderdag 24 december 2009

Kadootjesdankbaarheid - DG 15

Donderdag 24 december. Er moest gewerkt worden, maar er mocht vroeger gestopt worden.
Ik had een aantal kleine prullenjobkes opgespaard tot die dag omdat ik wist dat de tijd dan sneller vooruit zou gaan. Ik presteer nu eenmaal beter wanneer er veel werk is. Iets met concentratie enzo.
En het werkte want voor ik het wist, kon ik richting eettafel vertrekken! Dat, maar vooral ook richting kadootjes! Ik blijf nu eenmaal kinderlijk enthousiast als het over kadootjes gaat. Geven, krijgen ’t is al gelijk. Al zorgde de verhuis de laatste maand voor wat kleine stressmomentjes (met bijhorende mok-minuutjes helaas) en verstoorde dat af en toe mijn enthousiasme.

Eindelijk kon ik Soek vertellen over die Duvel Distilled die ik voor hem had gekocht en waar ik uuuuuuuren voor had aangeschoven, zowel autogewijs als stilstaand in de koude-gewijs. Het leek allemaal niet meer zo spectaculair toen ik het vertelde, maar dat maakte niets uit. Ik had de limited edition en Soek was blij, ik denk het wel ja. Hij heeft dan ook een geweldig lief.

En ik, ik kreeg geen weekendje Center Parks zoals hij al een week pretendeerde. Nee nee, het werd 4 dagen Istanbul!
Istanbul hé maat! Ik zal eens geen geweldig lief hebben voor zekers?

DG - 14

Zo moeilijk als dinsdag was, zo aangenaam was woensdag. Het was net druk genoeg op het werk, net werk genoeg om goed bezig te blijven en niet teveel waardoor je onrustig zou worden. Ons bureautje had beslist om ’s middags zelf wafelen te bakken en zo zaten we ongelooflijk gezellig ’s middags met z’n zevenen rond een geïmproviseerd versierde vergadertafel. Met wafels, lekkere dingen voor op de wafels en zelfs verse koemelk van de boer voor de chocomelk. Kerstsfeer? Ik dacht het wel ja.

’s Avonds beslisten Soek en ik nog last minute om naar de kerstmarkt van mijn vroeger dorpje te gaan. Last minute cadeautjes gekocht, lekker gegeten en de beste plaats voor het vuurwerk vanachter het raam op een warme stoel, haa, geluk.

woensdag 23 december 2009

DG - 13

Het was dinsdag een beetje een zware dag, ik had honderden dingen aan mijn hoofd en een aantal liepen niet zoals ik ze had voorzien.
De laptop bevond zich nog laat op de avond op de knieën om mijn Electrabel afsluiting in orde te brengen en ik botste 2 keer op een time-out wegens update. Een dankbaarheidje posten was dus even ver weg.

Maar ik blijf nog verdergaan tot Nieuwjaar en dus engageer ik mij even tot retrodankbaarheid, het weze gepermitteerd.
Ondanks de hele verhuis rompslomp van de dag is alles uiteindelijk uit het appartement gehaald en is het vanaf nu officieel ex-appartement.
Het is achter de rug! Woeha! Nu nog aan dat uitpakken beginnen…

maandag 21 december 2009

Non-DG

Vannacht sliep ik erg onrustig en werd vaak wakker. Het was alsof ik wist dat slaap en dromen mij een slechte dag zouden bezorgen.
Tegen de ochtend aan viel ik eindelijk in slaap, maar droomde ik de allerslechtste droom sinds jaren.
Ik droomde over mijn mama en dat ze een verschrikkelijke val had gemaakt, in de keuken van mijn grootmoeder dan nog. Ik droomde dat ze helemaal grijs zag en uitgemergeld was… en het was verschrikkelijk! Ik lag te klungelen met het uitdoen van een stomme rugzak waardoor het belachelijk lang duurde vooraleer ik ze te hulp kon schieten.

En toen… Toen dwong ik mezelf tot wakker worden omdat mijn mama al een keer gestorven was en ik dat geen tweede keer wenste mee te maken.

Dromen, het zal allemaal wel een reden hebben zoals Nadia zegt, maar mijn hele dag is naar de vaantjes en het beeld staat gebrand op mijn netvlies.
Vandaag neem ik dus een DG-pauze, maandag bestaat even niet en we slaan deze dag even over.
Zullen we dat zo afspreken?

Weekend Gratitude - 12

Tijdens een winterwandeling dit weekend ontdekten wij gewoon dat er op zo’n 50 meter van onze eigenste tuin een hoop Schotse bizons staan te grazen.
Bizons hé maat! En het is volledig toegestaan om daar gewoon tussen te wandelen.
En wij waren dus al helemaal in de wolken omdat we voor een winterse wandeling gewoon onze tuin moeten uitstappen om dan 10 meter verder het bos binnen te stappen én om dan nog eens te ontdekken dat daar een lange wandeling start en toekomt.
Ha! Wij zullen eens niet de max wonen zekers.

vrijdag 18 december 2009

Thanks to the snow - DG 11

Ondanks de sneeuw, de gladheid, de overdreven files en de vier uur durende rit naar huis, hadden Soek en ik het erg gezellig in de auto. We hadden al snel door dat een rustig avondmaal niet meer tot de opties zou behoren en snel iets eten en dan direct gaan slapen vonden we ook niet bepaald een leuk vooruitzicht. U moet weten dat ik wel eens kregelig durf te worden wanneer ik niet op tijd kan eten.

Het werd dus eten in de auto. MacDonalds was al snel uitgesloten omdat Soek zich daar ’s middags al aan had bezondigd.
En alzo stopten we snel in de Delhaize in Mechelen om ons autodinner in te slaan. Sushi, frangipane, koffiekoek, pastasalade, apple crumble en frisdrank.

Neen, het was geen gezonde zet, but it was so much fun!

En dadelijk ga ik live wuiven naar Robbie Williams op Peter Live!
Een mens heeft toch niet veel nodig om gelukkig te zijn he…

donderdag 17 december 2009

A goodie outfit for Clo!

Een tijdje geleden stond ik mooi te blinken in Anne-Sophie Smartshopping naar aanleiding van de BGGD#21 .
Make-up, kleuranalyse en mooie kleedjes, de try-to-be-fashionista in mij kwam naar boven en stopte zelfs vroeger met werken om richting Bierges te rijden.
Het Smartshopping concept is erg clever, zo iets waarvan je denkt, goh, dat ik daar nu zelf niet aan gedacht heb.

De zoektocht naar een eindejaarsbalkleed zal mij nog lang bij blijven. Ik verwonderde me steeds weer over de prijs en besefte dat ik dat eigenlijk weggesmeten geld vond, want hoe vaak loop je rond in een gekleed kleed? Ki-lo-méters heb ik gestapt, wel zeker 20 stuks zijn weer aan en uit getrokken en uiteindelijk koos ik voor een soort elegant broekpak van Naf Naf. Dag dure prinsessenlook, hello comfy stylishness.
Anne-Sophie biedt volgens mij de oplossing voor vrouwen op feestkleedjesjacht. Spotprijzen kan je het nu ook weer niet noemen, maar het verschil is er toch wel. Verwacht dan ook geen tweedehandswinkel, maar een outlet. Verwacht geen traditionele magazijnstijl, maar een elegante, overzichtelijke boetiek. Nét de plek waar je je droomgalajurk wil vinden.

Maar goed, ik dwaal af. Ik had gekozen voor de make-up en vijf minuten later zat ik al met een glaasje champagne in de stoel met een laagje fond de teint op mijn snoet.
U kan zelf oordelen op deze foto. Ik vond het een beetje jammer dat iedereen die uit de stoel kwam er bijna hetzelfde uitzag, een beetje variëteit had fijn geweest. Langs de andere kant snap ik ook dat 30 enthousiaste vrouwen maquilleren voor het nodige bandwerk zorgt.
Met het vooruitzicht op een zomers huwelijk waarvoor ik getuige ben, paste ik een aantal erg leuke knalrode kleedjes, maar durfde nog geen definitieve keuze maken. Het Brasschaats filiaal kan mij zeker verwachten één van de komende maanden wanneer de tijd wat meer begint te dringen.

Anne-Sophie’s team had voor Clo 3 feestelijke outfits uitgekozen waarvan ze er aan het einde van de rit eentje effectief van krijgt. Sympathiek? ’t Zal nog niet zijn dadde!
Persoonlijk ben ik helemaal wild van deze outfit:



Ik kan alleen maar hopen voor Clo dat de andere girl geeks het met mij eens zijn want deze outfit is de perfecte combinatie voor een feestelijke, stijlvolle, opvallende vrouw. En laten we vooral de botjes niet vergeten want die zijn gewoon het einde! Het is een absolute champagne-outfit.
In tegenstelling tot het lange kleed dat me wat doet denken aan de jaren 30 en een glas limonade zonder prik. Ik hou absoluut niet van de stof en de kleur. Het is toch de bedoeling dat een innovatieve vrouw als @Bnox een beetje knalt, niet dat ze opgaat in het behang van grootmoeders eetkamer.
De andere outfit is dan weer een complete tegenhanger: teveel rock en te weinig rok. Zelfs ik zou niet in zo’n rokje durven rondlopen en dat leren jasje doet mij eerder denken aan ijzige Matroesjka’s met Smirnoff dan aan warme familiefeesten met glühwein.

Clo is zelf wat hard voor haar stijlgevoel, maar ik ben er zeker van dat ze met die eerste outfit geweldig hard zou scoren.
Komaan meerderheid, kiest wijs en geeft haar ook ne keer ne schone prijs!

woensdag 16 december 2009

Gratitude 10

Ondanks het feit dat mijn daily gratitudes van het weekend nu pas hun elektronische weg vinden, heb ik er toch bewust bij stil gestaan.
Bij deze, met een beetje vertraging:
Zaterdag was zo’n dag waarvan ik in de ochtend een “çava” gevoel had, maar de dag bewees nog maar eens dat een positieve instelling wel wonderen kan doen.
Zo vond ik de enige parkeerplaats op 10 meter van de plek waar ik moest zijn en dat terwijl belachelijk veel andere mensen compleet vast stonden en uren naar parkeerplaats moesten zoeken. Oké, ik heb er zelf ook 30 min. voor moeten rondrijden, maar voor een parkeerplaats op 10 meter was het dat helemaal waard en een wonderlijk glimlachje maakte zich van mij meester. Nadien hetzelfde verhaal op de parking van de winkel, toeval? Ik dacht het niet.

Zondag moest ik even onder alle hoekjes zoeken naar de moed om mijn ex-appartementje te gaan poetsen zodat de volgende huurder zich geen vragen hoeft te stellen bij mijn hygiëne. En toen ik daar zo dweilen stond uit te wringen, besefte ik dat het mij absoluut niets deed. Ik ben gelukkig op de nieuwe plek, weten dat je de juiste keuze hebt gemaakt, is een fijne vaststelling.

Maandagochtend kwam Soek eindelijk terug van een weekje buitenland, het spreekt voor zich dat een mens daar al eens gelukkig van durft te worden.

En vandaag? Vandaag ben ik blij want het sneeuwt!

vrijdag 11 december 2009

Gratitude 9

Met al die verhuis toestanden lijk ik een beetje in een TGV te zitten momenteel. En dat terwijl ik gewoon liever wat van het uitzicht zou willen genieten in een boemeltreintje. Of op een fiets bijvoorbeeld.
Maar goed, die sneltrein zorgt er anderzijds ook wel voor dat ondertussen: de leidingen voor de wasmachine zijn gelegd én het werkt, de afwasmachine is aangesloten, de linkeronderkant van de keuken al uitgepakt is en ik de termostaat al bijna blindelings kan programmeren. Oh en ik werk elke dag ook nog even 7 uur en verslijt nog zo'n dikke 2 uur in mijn autozetel.

Het leven gaat even hard, maar heel eerlijk, geeft mij dat ook wel energie.

donderdag 10 december 2009

Ease my eyes DG - 8

Vandaag was ik zo erg blij met de druppeltjes die de oogarts mij net had voorgeschreven, u kan zich dat niet eens beginnen in te beelden.
Wegens zeer gevoelige ogen, een teveel aan stof (van het vies tapijt, ik zweer het u) op de bureau, een overdosis ultraviolette straling met de twee computerschermen en doe daar nog een kleine week aan slaaptekort bij en je hebt geweldige last van je ogen.
Maar initiatief nemen enzo zorgde ervoor dat ik mij gisteren bij de oogarts bevond. U kent dat wel, bedek uw linker oog en lees, bedek uw rechteroog en lees, zet uw kin hier eens op en uw voorhoofd daar eens tegen, een druppeltje rechts, een druppeltje links. Ik vond het al een beetje een raar druppeltje want plots werd mijn zicht helemaal geel, maar goed, ik ben al wel eens te vinden voor een gecontroleerde trip.
Maar dan, totaal onverwacht een brandend goedje in mijn rechteroog, ik zeg u, aankondiging had leuk geweest.

Goed, een heel aantal hms en hahs en gohs later besliste meneer de oogarts om mij oogdruppeltjes voor te schrijven en mij daarbovenop nog eens 55 euro aan te rekenen.
Goed jong, daar had ik zelf ook wel kunnen achtergaan mét 55 euro in de pocket.
Maar ’t was een dankbaarheidspost zeker he, toch bedankt voor het bestaan van oogdruppels, they will bring me ease at eyes.

woensdag 9 december 2009

DG - 7

Vandaag was kerstboomdag. De kerstboom op het werk en de kerstboom bij de oma opgezet. Soek en ik zullen dit jaar het versieren van de Grote Boom moeten overslaan wegens teveel kartonnen dozen op elk vrij plekje grond, maar ik heb dus toch de schade kunnen inhalen. En vooral de oma gelukkig gemaakt, want ondanks het feit dat ze in het begin van elk jaar zegt: "Volgend jaar zette me giene nimeer zenne kind", kan ik op het einde van het jaar toch maar weer de kerstboom in elkaar komen steken.
En gelukkig maar.

dinsdag 8 december 2009

DG - 6

Een neef die je wasmachine komt afkoppelen op een lastig moment voor hem, Soeks' vader die speciaal komt helpen om dat zware ding weer uit te laden en Soeks' mama die om de vijf minuten voorstelt om iets te komen kuisen. Behulpzame mensen zijn lieve mensen en lieve mensen ben ik dankbaar!

Uitleven en inleven

Mijn soon to be ex-appartementje ligt er wat mistroostig bij. De ooit zo gevulde kasten zijn helemaal leeg, met uitzondering van een eenzame rijstkorrel hier en daar. Er ligt stof in elke hoek omdat er al 2 weken niet meer gekuist werd en de zorgvuldig uitgekozen decoratie heeft alleen stoffige kringen achtergelaten bovenop de kasten.
Hier en daar ligt nog een verloren voorwerp, zo iets waar je geen weg mee weet, kringloopwinkel, containerpark of toch maar bijhouden…

Gisteren deed ik er mijn laatste slaapje en zette ik de verwarming op “off”. Het leven stapt stil maar resoluut de aluminiumen achterdeur uit.

Gelukkig stap ik een nieuwe voordeur binnen. Het is er nog een beetje rommelig en je kan er een reis-door-de-wereld-parcours op de dozen maken.
Maar het zal goed zijn en het zal warm zijn. Zelfs wanneer de binnentemperatuur tot 10 graden Celsius is gezakt, zal het haardvuur beginnen knisperen en de koffie heerlijk geuren. En soms zal er rommel zijn of ook al eens een aangebrande pannenkoek ofzo. Maar het zal goed zijn en het zal warm zijn. Het zal rust zijn.

maandag 7 december 2009

DG 5

Vanmorgen had één van de collega’s een klein kerstboompje bij om onze bureau wat op te fleuren tijdens deze dagen van feestelijkheden.
Jeuj, een echte kerstboom op ons bureautje, hooray for atmosphere!

zondag 6 december 2009

For what it's worth: DG 4

Ondanks een druipneusje, een zwaar hoofd en een hese keel, heb ik toch ongelooflijk genoten van het concert van Placebo in het Sportpaleis.
Man man, heerlijk om te zien dat artiesten echt het beste van zichzelf willen geven en dit ook doen.
En heerlijk om Steven het beste van zichzelf te zien geven. In zijn getatoeëerd ontbloot bovenlijf. Hahh…

zaterdag 5 december 2009

DG-3

Tussen de verhuisdozen en het stof door en met de tijd die mij nogal op de hielen zat, vonden we toch de tijd om heerlijk te gaan eten in een Thai in het Patershol. Jawel, alweer werd mijn endorfine gevoed door een heerlijke maaltijd :-)

vrijdag 4 december 2009

Daily Gratitude - 2

Vandaag werd ik bijzonder gelukkig van het dessert hier op het werk, maar omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik alleen maar gelukkig wordt van eten en mogelijks een eetstoornis heb ontwikkeld, zal ik het dan toch over iets anders hebben.
En dus ben ik geweldig blij dat ik vanmorgen de zon heerlijk heb voelen en zien schijnen met rode gloed enal. Het was dan wel van korte duur, maar ik voelde toch een spontane glimlach op mijn gezicht verschijnen.

donderdag 3 december 2009

Goed gedacht - 1

Ik had het er al eerder over hier en het wordt tijd om er eens eindelijk werk van te maken. Dus zal ik in plaats van flauwe nieuwjaarsvoornemens te maken die ik toch niet kan houden, een Daily Gratitute bijhouden.
Elke dag een positief dingetje om heel kort bij stil te staan. Omdat positief denken belangrijk is en vooral ook omdat Soek en ik doodsbenauwd zijn om in onze tachtiger jaren verzuurde oudjes te worden.

En we vliegen er meteen in met numero uno: Vandaag werd ik helemaal vrolijk van lekker witloof met kaas en hesp dat op het menu van het bedrijfsrestaurant stond!

Want wie het kleine niet eert…

dinsdag 1 december 2009

Televisie: een drama en een passie

Naar aanleiding van dit artikel ontstond er een erg verhitte discussie in de tv-sector, die al enkele maanden aan de gang is en hier en daar reeds losjes aangeraakt werd in de pers. In de wandelgangen van productiehuizen, zenders en facilitaire bedrijven woedt deze discussie echter al meer dan een jaar.
Het is bijna opmerkelijk dat er nu pas iemand het voortouw durft nemen om dit heet hangijzer even aan te kaarten.

Uitbuiting is een groot woord, maar men heeft altijd al mensen verder op de grens geduwd in de tv-wereld. Enerzijds omdat deze werknemers inderdaad in een niet goed afgesteld paritair comité zitten, anderzijds omdat onderbetaald tv-werk nog steeds gemotiveerd wordt onder “je krijgt er fantastische ervaringen voor terug, het is rock ’n roll, maar helaas ook: er staan nog 3 anderen in rij om jou job te doen”. En toch is de werkloosheid bijzonder groot in die sector, wat een contradictie.

Ik spreek uit ervaring, heb ook gejobhopt, werkloos geweest, lange dagen gemaakt, maar ook plezier gehad en unieke ervaringen gedeeld met tientallen mensen waar je een leuke band mee krijgt. In the end is het allemaal een keuze die je zelf maakt. Of zoals mijn nonkel ooit zei: “waarom ga je niet gewoon bij een bank werken, daar heb je tenminste werkzekerheid en een deftig loon”. Dat is waar, but it’s just not my cup of tea.

Zelf heb ik onlangs toch de stap gezet naar meer zekerheid. Het is allemaal nog aanvaardbaar wanneer je langere tijd op dezelfde plek kan blijven werken. Maar wanneer je na een paar maanden iedere keer weer op zoek moet naar een nieuwe job omdat er gewoon te weinig eigen producties worden gemaakt, is dat gewoon niet goed voor je eigenwaarde en zelfzekerheid. Ik wens niet langer als schaakpionnetje van het ene vakje naar het andere te worden geschoven met de constante angst om door besparende koning TV onderuit gehaald te worden.

Momenteel werk ik in een zijtakje van de tv dat mij relatief veel zekerheid biedt, maar dat mij eerder aan de zijlijn laat meekijken naar wat er allemaal gebeurt. Ik merk dat steeds meer ex-collega’s voor die optie kiezen.
Wanneer er deftige loonsafspraken worden gemaakt, weer haalbare productievoorstellen worden gedaan, freelancers naar hun waarde worden geschat en de openbare omroep haar verantwoordelijkheid deftig neemt, sluit ik niet uit dat ik terug ga naar het echte televisie maken.
Want al bij al blijft tv maken toch een passie waarvan ik geen definitief afscheid kan nemen door pakweg in een bank te gaan werken.