donderdag 16 december 2010

Edward Sharpe & The Magnetic Zero

Ik wil graag een nummertje met u allen delen omdat ik er zeker van ben dat u dit onwijs goed nummer nog niet kent – ik ken het zelf ook nog maar pas – en omdat het werkelijk een gat in uw muzikaal collectief is.
Bovendien heb ik u vorig jaar deze madam doen kennen en dat was toch de moeite hé!

Dus, maakt allen kennis met: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros en “Home”.


Ik heb het vanmorgen wel drie keer beluisterd in mijn wagen onderweg naar het werk (ik ben een uur en een kwart onderweg dus het stond gelukkig niet op repeat) en ik werd daar zo ongelooflijk vrolijk van! Er is duchtig meegezongen, maar alleen in mijn wagen heeft daar toch niemand last van. Er waren wel behoorlijk wat chauffeurs naast, achter en voor me aan het lachen toen ze mij zagen vrolijk wezen, kinbewegingen en vingertrommelingen incluis.

Werkelijk een crazy, goeie, vrolijke vibe.
In die mate zelfs dat ik, toen ik deze ochtend nog even langs de krantenwinkel ging, gecomplimenteerd werd door meneer de Pakistaanse verkoper. Een goed begin van de dag dus! En ik wens u hetzelfde!

vrijdag 10 december 2010

Ik wil, ik wil...

Dat ik niet weet wat ik wil.
Ik weet dat ik kan wat ik doe, maar ik weet niet of wat ik doe wel is wat ik wil dat ik doe.
Een vooral, wat wil ik dan wel doen?
Want als je stilletjes beseft dat wat je doet wel ooit was wat je echt wou doen, maar dat je nu misschien niet helemaal meer wil wat je nu doet, wat moet je daar dan mee?

Een mens zou voor minder horendol worden. Dat weet ik zeker.

woensdag 8 december 2010

Vraagje aan SABAM

Als productiemedewerker van televisieprogramma’s kom ik geregeld wel eens in aanraking met SABAM.
Alle nummers die in een programma gebruikt worden, moeten immers ook aangegeven worden.

Er wordt in principe van de regisseurs verwacht dat zij de volledig ingevulde sabamlijsten naar mij doorsturen, maar meer dan eens durven daar wel eens wat dingen in te ontbreken waardoor ikzelf vaak uren lig te verspelen aan het aanvullen van die lijsten.
Het grootste probleem is de catalogusnummer. Daar is namelijk wat onenigheid over.

In principe vind je die makkelijk terug op de hoes van een CD, maar in dit digitale tijdperk heeft men niet noodzakelijk de fysieke CD bij de montage liggen.
En dan wordt het moeilijk. Want het muzieklabel is makkelijk terug te vinden na een simpele google search, maar de catalogusnummer blijkt een ander paar mouwen.

Je hebt namelijk zoveel verschillende websites die wel een nummer vermelden, maar dat is niet noodzakelijk het catalogusnummer van de CD. Het kan bijvoorbeeld evengoed een intern nummersysteem zijn.

Over het algemeen wordt er aangenomen dat de nummers die terug te vinden zijn op allmusic.com de juiste zijn, maar die van amazon.com dan weer niet. Het lastige is dat SABAM sommige lijsten terugstuurt wegens foutief, maar andere dan weer doorlaat terwijl dezelfde nummers zijn gebruikt.

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die ligt te sukkelen en vloeken op het vinden van die juiste catalogusnummers, dus daarom vraag ik mij af: Waarom plaatst SABAM op zijn website niet meer info over het vinden van de juiste nummers?
Juiste links naar websites, databases, enzovoort.
Het zou ook hen veel tijd besparen wanneer ze meteen de juiste lijsten doorkrijgen, lijkt mij.

vrijdag 3 december 2010

Want we wachten allemaal op de trein

Gezien het winterweer van de afgelopen dagen vond Soek dat ik vandaag voor één keertje beter de trein naar het werk zou nemen.
Mijn winterbanden zijn namelijk nog niet binnengekomen en in onze doodlopende straat wordt zelden sneeuw geruimd. Werkelijk, het is een queeste om nog maar op onze hoofdbaan te geraken, zeg ik u. Mijn lief zit in met mijn veiligheid, schoon toch.

Bovendien moeten we vanavond ergens naartoe en dan was het behoorlijk handig om niet met twee wagens te liggen rondrijden.

Met de trein naar Vilvoorde dus.
Besneeuwde sporen, gladde perrons, het is niet eens zo verschillend van met de wagen rijden.
Omdat ik nooit eerder met de trein naar mijn huidig werk was gereden en het traject dus nooit eerder had afgelegd, kwam ik vandaag voor het eerst in het Brussel Noord station terecht alwaar ik nog een overstap moest maken.

Uiteraard was er grote vertraging bij quasi elke trein, gelukkig was ik reeds van het imago van b-rail op de hoogte en was ik dus voorbereid. Deel 2 van de Milleniumtrilogie zat in mijn handtas.
Uiteindelijk bleek ik hoerenchance te hebben. Toen ik 5 minuten naar het bord met de meldingen stond te staren, realiseerde ik mij dat de trein waarop ik moest overstappen niet eens op het bord stond omdat de vorige trein zelfs niet vertrokken was.
Een fractie van een seconde gingen de opties bus, taxi of terug naar huis gaan door mijn hoofd (oké misschien niet in die volgorde).
Tot we plots de melding kregen dat de trein was toegekomen en ik dus bijna onmiddellijk mijn aansluiting kon nemen.
Hoerenchance, zeg ik u. En dat terwijl de vorige reizigers dus al meer dan 25 minuten stonden te wachten.

Op het perron zelf stond een conducteur met een valiesje en ik dacht, laat ik voor de zekerheid even bij dat heerschap checken of deze trein toch wel zeker een tussenstop maakt in Vilvoorde. Stel dat die laatste trein een IC was, ’t zou allemaal kunnen hé mensen. En dan kan hoerenchance al snel veranderen in kutpech.

Na het stellen van mijn vraag zei de treinconducteur echter: “Awel, ik heb geen idee eigenlijk. Ik sta hier ook maar te wachten op mijn vertraagde trein.”

Schoon toch eigenlijk he. Zelfs treinconducteurs moeten soms in onzekerheid wachten op de trein.

zondag 21 november 2010

Oorverdovend gefluister

Ik verbaas me over de betrokkenheid van mensen uit mijn verleden die dankzij Facebook voorzichtig terug in mijn leven zijn gewandeld.

Mensen aan de zijkant, mensen die zelfs eerder vrienden van mijn moeder waren.
Mensen die door de omstandigheden uit het oog zijn verloren.

Deze mensen aan de zijkant verbazen mij keer op keer wanneer ze een sporadisch woordje achterlaten. Ze zijn zo eerlijk en oprecht bezorgd.
Het zijn mensen die ik zonder het bestaan van facebook waarschijnlijk nooit meer zou terug gezien hebben omdat ik dacht dat mijn band met hen niet zo sterk was.
Maar hun oprechte herinneringen en sporadische woorden hebben meer waarde dan de doorsnee bezoeker. Ze gaan recht naar mijn hart.

Het zijn niet je beste vrienden en het zijn ook geen familieleden of collega's. Het zijn mensen aan de zijlijn helemaal op de achterste rij, die met hun gefluister een erg duidelijke boodschap schreeuwen.

"Herinner en wees dankbaar"

En ik ben er zeker van dat dat nou net is wat mijn mama zou gewild hebben.

maandag 8 november 2010

Citaatjesmaker

Eventjes een oude rubriek vanonder het stof gehaald omdat er tegenwoordig toch weer mooie zinsconstructies op tv en radio verschijnen.
 
Zo hoorde ik vanmorgen op de radio een voetballer zeggen: “Als je kijkt welke weken we achter de boeg hebben […]”.
Geweldig toch. Nu ben ik persoonlijk, gezien mijn achtergrond in boten, varen en water, een voorstander van het creatief gebruik van bootonderdelen in zinnen, maar deze uitspraak kunnen we toch niet helemaal goedkeuren.
 
Voor de boeg, achter de rug, simpel as that.
Niet dat ik die persoon wil afschepen, maar zijn zin raakt kant nog wal.
En nu moet ik me excuseren, ik heb namelijk nog wat werk voor de boeg.

vrijdag 5 november 2010

I'll have a marshmallow please!

Tijdens een etentje gisteren kwam het onderwerp geheel toevallig op kamperen.
In het verleden heb ik daar nooit echt veel bij stilgestaan.
Kamperen is kamperen. Legerpotten en pannen, vuurtje maken, tent opzetten en een boomstam waar je rond het vuur kan opzitten. Dàt is kamperen in mijn hoofd.

Maar gisteren stond ik er plots bij stil dat ik eigenlijk nog nooit in mijn leven gekampeerd heb.
Ik zat niet bij de Chiro of de Scouts, ik heb geen familiale kampeergeschiedenis, ik mocht als kind niet alleen buiten in een tent in de tuin slapen en ik mocht ook niet met de tent naar Werchter, al valt dat laatste misschien niet helemaal onder de noemer "kamperen".

Hell, ik heb zelfs nog maar 1 nacht in openlucht doorgebracht en dat was in Australië op een strand en zelfs daar heb ik lang over getwijfeld.

Ik hoorde gisteren mensen vol enthousiasme praten over kamperen en ik besefte dat ik daar eigenlijk niets vanaf wist. En plots vond ik dat jammer.

Bij deze komt het definitely op mijn to do list.
* maar wel niet te lang want ik slaap alleen maar goed in het pikkedonker :-)

(Image: Flickr member pulguita licensed for use under Creative Commons)

donderdag 4 november 2010

In de gloria: de ziekenhuisscene

Oh ja, voor zover u begaan zou zijn met mijn algemeen welzijn, mijn darmonderzoek was goed. Geen onregelmatigheden of poliepen gevonden, dus dat was een hele verademing!

Toch ook een beetje In De Gloria-gevoel daar in het ziekenhuis. Ik moest gewoon naar het daghospitaal, maar ik veronderstel dat ik daar met stip de meest bezochte patiënt op 8 uren tijd ben geweest:
-      Tante nonneke: 2x
-      Vriendin van papa: 2x
-      Papa: 1x
-      Soek: 1x

Soek was er dan nog tegelijk met de papa welteverstaan. Drie jaar lang ben ik erin geslaagd om een ontmoeting te voorkomen. Drie jaar. En net op de dag dat ik half verdoofd in een ziekenhuisjaponneke met open rug (lees: gat) rondloop, ontmoetten beide mannen elkaar.
In De Gloria dus, u begrijpt het.
 
Maar, zoals ik dus al zei, mijn darm is kankervrij verklaard (klinkt best hard als ik het zo zeg) en aldus blijf ik met succes vechten tegen de genetica!

woensdag 3 november 2010

Ik shop of jij shopt?

Ik heb een shop-probleem.
In tegenstelling tot wat u nu denkt: “Fielosophie heeft zich waarschijnlijk voor de zoveelste keer laten gaan en haar creditcard tot diep in het rood laten gaan om met zoveel kledingzakken thuis te komen dat ze een ezel bij de buurman moest gaan huren om al die zakken te vervoeren”.
 
Neen. Jammer.
 
Integendeel eigenlijk. Ik lijk niet meer in staat om te shoppen. De laatste shopping spree beperkte zich tot een gebreide haarband en een muts. Really. En het is nog niets eens koud buiten.
 
De shopping spree daarvoor was een uitstap naar de JBC omdat ik geen zin had om winkels in en uit te stappen in een te drukke winkelstraat. Ik heb me verplicht 1 volledige outfit te kopen, wat ook wonderwel gelukt is, al heb ik daarvoor een uur (!) langs alle rekken lopen staren. En ik ga eigentlijk nooit naar de JBC.
 
Er manifesteert zich dus een probleem. Daar waar ik als puber niet genoeg kon krijgen van al dat geshop, word ik nu al mottig van het idee dat ik door al die rekken van al die winkels moet gaan zoeken. En dan nog eens gaan passen om dan tot de vaststelling te komen dat “het toch niets voor mij is”. Ik kan het niet meer opbrengen.
 
Volgens mij is het een fase hoor. Maar soms wou ik toch dat ik zo’n personal shopper had die voor mij al het werk kon doen. Kant en klare outfits, klaar om te passen, te klasseren of te kopen.
Yes. Zij die zich geroepen voelen, ik wil gerust proefoutfitkonijn spelen.

dinsdag 26 oktober 2010

Restenarm is blijkbaar ook smaakarm

Donderdag heb ik alweer mijn driejaarlijkse colonoscopie op het programma staan.
Ik ga daar verder niet over uitweiden, er zijn werkelijk aangenamere dingen dan dat.

Maar dat onderzoek vereist enige voorbereiding. Zo moet ik twee dagen op voorhand – vandaag dus – starten met een restenarm dieet. Weinig vezels, geen rauwe groenten, geen fruit en geen melk zijn de hoofdzaken van dergelijk dieet.

Het is erg moeilijk om die twee dagen een “deftige” maaltijd in elkaar te steken volgens de vooropgestelde richtlijnen. Ik heb me ook al gek gezocht achter een aantal concrete recepten want met vis, kip en rijst ben je nogal snel uitverteld.
Bijgevolg zal ik variëren tussen rijst met kip en wortelen en rijst met vis en boontjes.
Een beetje curry saus erbij is een no go want daar heb je vaak melk voor nodig. Veel kruidensoorten mogen ook niet gebruikt worden.

U merkt het, niet echt een rock ’n roll dieet dus.

Dus ben ik nog op zoek naar mogelijkheden die toch binnen de lijntjes kleuren en vooral voor wat meer smaak kunnen zorgen.
Suggesties zijn dus welkom!

maandag 18 oktober 2010

Fielosophie to the rescue

Werken op een zondag, ik ben er niet helemaal wild van. Niet alleen moet je al je weekendactiviteiten op één zaterdag gepropt krijgen, je moet ook werken op een dag dat je de meeste mensen pas om 9u30 naar de bakker ziet sloffen.
Ik daarentegen, vocht om 05u20 met Raymond van het Groenewoud omdat er twee meisjes op het strand mijn wekker deden aflopen. En aldus was ik alweer relatief (klaar)wakker voor een nieuw dagje spannende tv maken. Ahum.

Fast forward naar een uur of 15u toen ik met een kandidaat aan de wagen stond te wachten. Saaie, vermoeiende dag voor de rest, berekoud ook. Maar toen wij aldaar aan de wagen stonden te wachten, zag ik plots een oudere vrouw in rolstoel op de baan vaststaan in een gootje. Niet de meest strategische plaats op een zondagnamiddag, zo leek mij.

Mijn barmhartig hart sprong onmiddellijk te hulp en voor ik het wist sprak ik de woorden: “Moet ik u helpen oversteken, mevrouwtje?”.
Waarop zij de volgende woorden sprak: “nehumhumhumcafeekehumhumhumne”.
Er was inderdaad een cafeetje 20m verderop dus de kandidaat en mezelf duwden het vrouwtje de straat af, richting cafeetje.
Maar er was iets louche aan het verhaal. Buiten het feit dat het leek alsof deze vrouw al wat streekbiertjes teveel op had, quasi onverstaanbaar was en duidelijk niet helemaal wist hoe het allemaal juist zat, zagen we plots dat haar rolstoel een groot naamkaartje had achteraan en een stikker van een rusthuis.
Quite bizar isn’t it?

Wat volgde was een tafereeltje van kandidaat in het cafeetje, ik bij rolstoeldame, rolstoeldame die argwaan voelt en zelf cafeetje probeert binnen te rollen (wat redelijk moeilijk is wanneer er een trede aan de ingang is) en kandidaat die weer buitenkomt met de melding dat er een rusthuis vlakbij is en dat rolstoeldame waarschijnlijk op eigen initiatief een pintje wou gaan drinken.

Onze argwaan was te groot om te geloven dat zo’n oud menske uit een bejaardentehuis, met rolstoel die ze amper zelf kan bedienen, helemaal alleen op café zou mogen gaan.
Aldus gingen kandidaat, rolstoeldame en mezelf richting bejaardentehuis waar effectief bleek dat ze “ontsnapt” was én dat bovendien nog niet eens ontdekt was.

Aangename vooruitzichten hé jongens, zo’n veilig bejaardentehuis op uwen ouden dag.
We kregen wel iets gratis te drinken aangeboden in de “bar” van het bejaardentehuis, we hebben daar vriendelijk voor bedankt, we waren natuurlijk wel nog bezig met opnames hé, remember.
En alzo werkte ik gisteren in totaal 20 uren op een zondag (is dat eigenlijk wel wettig?) én redde ik tussendoor nog een dement vrouwtje van de aanrijdingsdood.
Supervrouw Fielosophie hé jongens. En als u mij nu wil excuseren, ik moet in zombiemodus verder naar mijn computer gaan staren, want ook supervrouwen moeten op maandag weer gaan werken…

vrijdag 15 oktober 2010

Looking for the Zsa Zsa Zu

Ik denk dat ik iets onderweg verloren ben. Volgens mij is het… inspiratie.
Niet de inspiratie om een nieuwe post te schrijven, maar wel het soort inspiratie dat men ook wel eens begeestering noemt.
Een kracht die je vooruit duwt in het leven want soms lijkt het alsof ik mezelf moet vooruitslepen.
 
Werk is een grote factor hierin. Ik ben niet meer geïnspireerd in wat ik doe omdat mijn job al zijn menselijke facetten aan het verliezen is. Meer, sneller en goedkoper.
 
Dus, ik moet terug op zoek naar mijn inspiratie. Naar begeestering. Naar de Zsa Zsa Zu van het leven.
En wat meer tijd maken voor fijne dingen naast werken en in de zetel series kijken.
 
Hoe doet u dat eigenlijk?

donderdag 14 oktober 2010

Music was my first love

Vanmorgen luisterde ik zoals elke ochtend in mijn wagen naar Studio Brussel en hoorde het Dream Team van een meisje passeren.
Op zich niets wereldschokkend, de nummers waren aangenaam om horen, de tijd ging mooi voorbij.
Maar het was het verhaal erachter dat mij even aan het denken zette. Twee van haar nummers waren beïnvloed door familieleden die haar van kleins af deze muziek hadden leren kennen.
Stoere klassiekers van The Smiths en Joy Division.

Dat zette mij dus aan het denken. Want ikzelf ben helemaal niet opgevoed in een muziekminnend gezin. Mijn mama was eerder van het Donna-type en mijn vader was meer van het kroegennummerstype.
Het enige nummer waarvan ik als kind voelde dat het geniaal was, was Joe le taxi van Vanessa Paradis, ergens gevonden op een oude cassettecompilatie van mijn moeder.

Beeldt u een muziekmix in tussen Phats and Small – Got to turn around, Will Tura – Arme Joe en Drukwerks’ Schijn ‘n lichtje op mij.
Maar maak u geen zorgen, het is nog goed gekomen met mij hoor jongens.
Ik heb ergens rond mijn 17e levensjaar een groot inhaalmanoeuvre gemaakt, mede dankzij de klassiekers die al eens op de lokale chirofuiven werden gedraaid en een ontluikende StuBru-interesse.
Al vond ik persoonlijk de nineties geweldig – als opgroeiend kind van – toch heb ik zo rond mijn twintigste het gevoel gekregen dat ik een heleboel gemist had.
Het was ook toen pas dat mijn interesseveld zich nog meer uitbreidde van jazz tot New Beat.

Ik vind het eigenlijk geweldig dat het leeftijdsverschil tussen mijn vriend en mij impliceert dat hij mij zot veel “nieuwe” oude nummers heeft leren kennen.

Maar stel u toch eens voor dat ik was opgegroeid in een omgeving waar er met nummers van de Smiths en Joy Division rond mijn oren zou gesmeten zijn. Ik zou voorwaar een ander mens geweest zijn. Voorwaar zekers.

maandag 11 oktober 2010

Fielosophie en het geVaar: Deel 3

Hopla, volgende week gaat deel 3 van het plan “Fielosophie gaat bootje varen” van start.

Na deel 1: “De Theoriecursus”, alwaar we allen genoten hebben van het aangename gezelschap van de betweterige zeventiger (terug te vinden alhier en uiteraard ook hier) en deel 2: “De praktijkuren”, die we voorlopig nog uitgesteld hebben, maar perfect na deel 3 kan geplaatst worden, gaat uw aller dus van start met deel 3: “De Marifooncursus”, waar men mij zal leren om volgens maritieme beleefdheid in een soortement walkietalkie te praten.

Jongens, wat kijk ik daar toch weer naar uit! Ik hoop uit de grond van mijn varend hart dat er alweer zo’n karakteristieke medeleerlingen in mijn klasje zullen zitten. Volgens de betweterige zeventiger, die – uiteraard – deze cursus al achter de rug had, is het ook absoluut niet zo moeilijk. En wie beter te geloven dan een, juist ja, meneer betweterige zeventiger.

Toch misschien nog even onderstrepen dat deze cursussen geheel vrijwillig zijn en zelfs niet verplicht. Moest u dus plots bedenken dat u ook eens graag bootje zou willen varen, dan bent u hier in België helemaal niet verplicht om uw vaarbewijs te gaan halen.
Maar Fielosophie neemt graag het zekere voor het onzekere, wil haar praktijk graag nog eens opfrissen, doet ook graag eens een cursus zo nu en dan en vooral: als u op een dag hommeles heeft met een kwade binnenschipper omdat u voorbijstak langs de - voor u onwetende - verkeerde kant, dan zal ik eens luidop gnagna-en en met mijn diplomapapiertje zwaaien.

Oh en wat die praktijk van deel 2 dus betreft, moesten er zich onder mijn lezers schippers bevinden die mij graag 8u willen laten varen met hun boot op hun eigen verantwoordelijkheid, aarzel zeker niet en richt u tot de comments.
*Valt het u ook op dat, hoe hard ik ook geprobeerd heb het te herschrijven, deze zin een zweem van sarcasme blijft behouden?

vrijdag 8 oktober 2010

Terug bij af.

Ik heb al een aantal jaren last van mijn rug. Lage rugpijn en ik, dat is zoals eb en vloed, het komt en gaat, maar het blijft helaas wel steeds opkomen.
Tot er maandag plots een verkramping de grootte van een tsunami in mijn rug schoot. Geen lage rugpijn deze keer, maar echte hevige pijn over heel mijn rug.
 
Ik had die dag een uitzonderlijk lange draaidag van 19 uur. I kid you not.
Halverwege de dag voelde ik al enige pijn. Vermoeidheid van te lang recht te staan, dacht ik toen.
Tegen de avond moest ik me constant neerzetten om vervolgens vast te stellen dat ik geen houding kon vinden die verzachting kon brengen.
Toen ik ’s avonds de kandidaten terug naar hun wagen moest voeren, besefte ik dat er iets deftig fout zat. En bij de tijd dat ik thuis uit mijn wagen kroop, stond het huilen me nader dan het lachen.
Een slapeloze nacht overtuigde me om de volgende ochtend niet te gaan werken, maar wel om me richting dokter te laten voeren.
Van de dokter belande ik bij de kinesiste die me uiteindelijk wist te vertellen dat ik een spierverkramping had ter hoogte van zo’n 4 wervels en die mijn hele rug blokkeerde.
 
Pijn jongens. Iedere seconde van de dag én nacht had ik pijn. Drie dagen ben ik thuis gebleven om mij vandaag op dag 4 alweer in het kantoor te bevinden. Eerlijk gezegd gaat het nog niet goed en mijn bureaustoel is duidelijk niet ergonomisch verantwoord.
Maar ik ben aan het werk, al was het maar om de statement die ik hiermee wil maken. Want dat ze van mij alsnog verwachtten dat ik dit weekend mee zou gaan op opnames, vind ik er belachelijk over. Flexibiliteit, zei u?
 
De kinesiste vertelde me vanmorgen nog dat die spierverkramping een duidelijk signaal van mijn lichaam was om te stoppen en te rusten.
 
En dat gegeven brengt mij alweer bij een dijk van een onzekerheid die nu al even door mijn gedachten zweeft: Heb ik wel de juiste keuze gemaakt om terug in de tv-wereld te stappen? Heb ik nog wel zin in die lange, zware dagen?
En vooral: Wat moet ik dan toch gaan doen?
 
En daarmee zijn we terug bij af.

zondag 3 oktober 2010

Rust in vree

Wanneer een oude klasgenoot een kogel door zijn hoofd krijgt, weet je dat die kinderlijke onwetendheid van vroeger nooit meer terugkomt.

vrijdag 1 oktober 2010

De dag van vandaag

Wanneer de zonnestralen niet meer zijn wat ze geweest zijn en je tijdens een boswandeling moet oppassen voor vallende okkernoten, lijkt het voor een aantal mensen al gerechtvaardigd om zich af te vragen wat ze met Nieuwjaar gaan doen.
En dat terwijl ze bij ons in de straat nog maar net de appelen en peren geplukt hebben.

dinsdag 21 september 2010

Groen tussen de tandjes

Wortelsoep.
Een makkelijker recept dan wortelsoep bestaat er waarschijnlijk niet. Men neme wortels (vers uit de moestuin bovendien), een ui en wat aardappelen en hopla.
Wortelsoep.
Maar ik dacht, laat ik voor een pittigere touch zorgen en er wat laurier bijdoen.

Mooi mooi, het rook allemaal veelbelovend. Mooi kleurenspektakel ook.

Tot ik de mixer in de wortelsoep zette en er 4 laurierbladen tussen mixte.

Niet goed he jongens, wortelsoep met gemixt laurierblad. Niet goed.

maandag 13 september 2010

Hobbelige start

Week 2 op de nieuwe job is net gestart.

De eerste week valt altijd moeilijk te beoordelen omdat je nog ingewerkt moet geraken, nog niet aanvoelt wat moet gebeuren, je de mensen nog niet kent,…

Toch heb ik ietwat gemengde gevoelens bij de afgelopen week.

Ik kom uit een bedrijf waar ik niet graag voor werkte, maar waar ik wel zeer fijne collega’s had. De middagen waren altijd een uurtje vol entertainment en nu ga ik terug naar een plek waar iedereen zijn pauze neemt wanneer hij wil en waar er rustig aan tafel wordt geknaagd met een boekje erbij. Weinig sociale interactie dus.

Dat maakt het iets moeilijker voor een newby als ik om de mensen deftig te leren kennen natuurlijk.

Ik werd eigenlijk niet voorgesteld en ook omgekeerd weet ik eigenlijk niet wie wie is en wie wat doet. Ondanks het feit dat er niet zoveel mensen werken, zijn er dus wel nog heel veel gezichten met een vraagtekentje erboven.

En dan is er nog het werk op zich. Ik heb weinig of geen “inleiding” gekregen, waarschijnlijk onder het motto: “We smijten u erin, dan zijt ge direct mee”. Maar omdat ik de ploeg als laatste heb vervoegd, ben ik helemáál nog niet mee. Ik krijg ook de opzoekjobkes die ik in mijn eerste werkjaar kreeg. Hm, dat strookt toch niet helemaal met de jobinvulling die mij tijdens de sollicitatie is gegeven.

Maar goed, ik wil niet klagen. Ik sta nog steeds achter mijn beslissing en misschien wil ik gewoon te veel te snel.

Ik word de laatste tijd geconfronteerd met mijn ambitie, maar raak er maar moeilijk een kant mee uit die juist voelt.

Week 2 is dus net met volle moed weer gestart en de eerste week valt altijd wat moeilijk, denk ik dan.

* note: deze post klinkt misschien wat negatief, maar dat is niet wat ik wil overbrengen. Soms moet een mens gewoon even ventileren…

Afscheid van de vrienden van de Planning

Twee weken geleden had ik mijn laatste werkdag bij het "ex-bedrijf" en al bij al was het nog een redelijk gevulde dag! Ik had nog meer werk dan ik verwachte, wou nog wat laatste dingen afronden voor de soon to be ex-collega’s en moest mijn bureau nog wat opruimen.

Ik kreeg een onverwacht boeketje bloemen van één van de commerciëlen en vond dat echt sympathiek.

De collega’s hadden zich ook goed laten gaan in mijn afscheidskadootje en werkelijk waar, het is het leukste afscheidskado dat ik ooit op een job heb gekregen.

Ik kreeg een grote doos met gekke foto’s erop die ze stiekem rond en bij mijn wagen waren gaan nemen. De link met mijn nieuwe wagen en ongevalletjesreeks was dus snel gemaakt!

De doos bleek een “emergency ongeval kit” te zijn. Met een oranje kegel, tissues, een hesje, enkele zinnen die me van pas zouden komen in 5 verschillende talen, een pillampje, een wc-rol,…

Daarnaast kreeg ik ook nog een leuke fotocollage waarin ze allemaal een woord vasthouden om mij een lieve boodschap over te dragen. Mét extra persoonlijke berichtjes erbij.

En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik nog een bon voor Resto La Boya in Mechelen.

Werkelijk enkele van de beste collega’s ever. Jammer dat het bedrijf dat niet was…

vrijdag 3 september 2010

It's a Mobile Jungle

Ondertussen is het geen geheim meer dat ik maandag mijn laatste werkdag heb bij de huidige werknemer en dinsdag reeds een nieuwe deur binnenstap. Halihalo, hip hip hoera enzo.

Wat echter dik tegenvalt is het gedoe rond mijn GSM abonnement.
Mijn bedrijf heeft destijds mijn telefoonnummer overgenomen om zo een Proximusabonnement met heel wat voordelen via het werk te krijgen. Een groot stuk van mijn telefoonrekening werd betaald door de werkgever en ik kon ook een mooi datapakket bijnemen waar ik eigenlijk niets extra voor moest betalen. Mooi meegenomen, dus had ik op zich geen probleem met deze regeling.

Alleen blijkt dat ik nu in een paperassenkluwen terechtkom. Zo moet het bedrijf eerst mijn nummer weer overdragen aan mij bij de provider (Proximus dus) en dan pas kan ik de overstap maken naar een nieuwe provider, wat ik echt absoluut wil.
Ik ben vooral bang dat Proximus mij - op het ogenblik dat ik mijn nummer weer in eigen beheer heb – op één of ander abonnement zal zwieren waar ik dan weer voor bepaalde tijd aan vasthang. 2 jaar geleden had ik namelijk hetzelfde voor.

Ik wil absoluut van provider veranderen en liefst zo snel mogelijk. Niet alleen vind ik Proximus veel te duur, maar deze provider – die beweert het grootste bereik te garanderen – heeft gewoon geen ontvangst in mijn woonplaats. Ik mag dan in Vlaams-Brabant, randje Limburg wonen, ik meen mij niet te herinneren dat dit Hagenland ooit als niemandsland is uitgeroepen.
Bovendien zijn hun datapakketten echt niet de voordeligste en als iPhonegebruiker zou ik dat niet meer willen (let wel: willen, niet kunnen) missen.

Eigenlijk wil ik dus zo snel mogelijk overstappen naar Base – nota bene dié provider waarvan iedereen ooit beweerde dat die nooit ontvangst heeft, blijkbaar wél dus in het hol van Pluto – die wel op de voordelige datapakket-trein is gesprongen.

Proximus wikkelt zich in ingewikkelde uitlegjes en papieren die moeten ingevuld worden waardoor ik nog steeds geen zicht heb op hoe ik dit nu goed moet aanpakken en wat er nu juist moet gebeuren om mij niet te laten vangen in het Proximusnet.

Wat zou het toch eens vernieuwend zijn moest Proximus (of for that mather misschien GSM-providers tout court) ook open communiceren over wat je als klant in dit geval moet doen. Een ongelukkige klant ga je toch alleen maar ongelukkiger maken door hem aan je vast te binden met een onverwacht abonnement van 2 jaar.

Laten we vooral niet vergeten dat ik niet gekozen heb voor deze situatie, maar dat mijn werkgever voor Proximus als provider heeft gekozen.
Moest u dus tips hebben om mij alsnog te redden van uren heen en weer getwist met de helpdesk van Proximus, ik hoor het graag van u.

donderdag 19 augustus 2010

Stofzuigers te koop

Ik heb het geluk gehad om relatief snel na mijn ontslag weer een job te vinden, grotendeels te danken aan het hebben van enkele goede referenties. Dat maakt het solliciteren natuurlijk iets makkelijker.
Toch heb ik ook rondgekeken naar jobs die ietwat buiten mijn voorgaande werkveld lagen.
Een nieuwe uitdaging zoeken, heet zoiets dan.

Om de zoektocht te vergemakkelijken, heb ik mij ingeschreven op de VDAB website. Je vindt daar heel wat vacatures in een behoorlijk goed overzicht.
Ik koos voor de optie CV zichtbaar maken, kwestie van een toevallige werkgever mogelijks te laten struikelen over mijn geweldig potentieel.

Helaas heeft dit een zeer irritant gevolg. Ik krijg namelijk alleen maar vacatures voor: Deur aan deur verkoper, Callagent of Klantendienstmedewerker (lees callagent).
Het is bijzonder opvallend hoeveel spontane mailtjes ik hiervoor krijg, terwijl de werkgevers waarbij ik doelgericht zelf heb gesolliciteerd vaak nalaten om zelfs maar even te laten weten dat de sollicitatie verwerkt zal worden.

Voor de deur aan deur verkoop bieden ze mij zelfs een job die niet eens in mijn regio ligt. Geen specifieke studievereisten en geen werkervaring vereist. Mooi zo. Daar sta je dan met je bachelordiploma en 4 jaar werkervaring.
En zeg nu nog eens dat een werkloze geen kansen krijgt.

woensdag 18 augustus 2010

Sicilië

Ondertussen zijn we al een weekje terug van heerlijk Sicilië en heeft het dagelijkse leven weer stilletjes het vakantiegevoel overgenomen.
Als u toch even mee wil dagdromen van een heerlijk stukje authentiek Sicilië, maffioso-verval en pure schoonheid, klik dan maar door naar de flickr set.

Pixel poes

Ik wou u al langer nog eens een update geven over hoe dat nu eigenlijk met die Pixel-poes van ons gesteld is.
Kent u dat kleine scharminkeltje nog?
Juist.

Wel, hij doet het helemaal niet slecht, die kleine zieke poes van toen! Ondertussen is Pixie een puberkat vol leven en enthousiasme.

En een schoontje. Dat ook!


We like him so much!

maandag 16 augustus 2010

Er reizen gedachten door mijn hoofd

Geheel toevallig lijkt het alsof er in deze periode van het jaar - of deze periode in mijn leven - heel veel mensen kiezen om een paar maanden te gaan reizen. Vrienden, vage kennissen of wildvreemden in de boekskes steken mij de ogen uit met hun nobel initiatief.

Een tijdje gaan reizen lijkt me al lang een strak plan, maar jobs, het leven en omstandigheden zorgen toch steeds voor enige terughoudendheid.
Toch voel ik onderhuids de drang om een paar maanden hier alles achter te laten, een nieuwe cultuur te ontdekken, mee te drijven op de stroom zonder dagplanning, om geconfronteerd te worden met jezelf en aan diepzielgraven te doen.

Planningsgewijs zal zo’n reis nooit goed uitkomen, maar ik wil er zo graag de tijd voor vinden. Uiteraard liefst niet alleen, maar om zo’n gat vrij te maken in de planning van Soek, dat wordt pas de ultieme uitdaging, vrees ik.
Dus misschien komt er nooit iets van zo’n reis. Of misschien komt zo’n reis er pas binnen een jaar of tien.
Maar bij die laatste gedachte wordt ik wat onrustig in mijn hoofd. Want een lange reis maken, dat is moeilijk met kinderen natuurlijk. Maar heeft het wel zin om met die gedachte rekening te houden want hoe zit dat nu eigenlijk juist met kinderen en ik.

Wanneer ik daarover ga nadenken, krijg ik nog meer nood aan zo’n lange reis. Mezelf bevrijden van het materiële en vaste stramienen, maar op zoek gaan naar wie je wordt en wat je wilt wanneer je geconfronteerd wordt met zélf leven in plaats van geleefd worden.

maandag 9 augustus 2010

Jij stikt, ik stik misschien met een naaimachien

Ik heb mij al dikwijls bedacht dat ik eens een hobby zou moeten vinden.
Vorige week ben ik terug begonnen met lopen en op vakantie of citytrip maak ik al wel eens wat kiekjes, maar zo’n dingen kan je bezwaarlijk een hobby noemen.
Zo intensief als het turnen, ballet of de tekenschool uit mijn kinderjaren hoeft het voor mij allemaal niet meer te worden, maar het zou leuk zijn om nog eens een “project” te vinden.

Het afgelopen half jaar ben ik steeds meer bloggers gaan volgen die hun naaimachine al eens durven boven te halen. In eerste instantie was het eerder toevallig, maar ondertussen vind ik het geweldig fascinerend wat die menschen allemaal kunnen maken.
En dat zijn dan mensen van rond mijn leeftijdscategorie begot! The madness!

Toen mama stierf heb ik uiteraard nogal wat dingen overgeërfd zoals dat dan heet, en toeval wil dat daar ook een Singer naaimachine bij zat. Ik heb hem niet willen weggooien omdat ik 1) mijn moeder teveel uren achter dat ding heb weten doorbrengen en 2) hoopte dat ik mij ooit ook eens achter dat ding zou kunnen scharen.

Aan de mama kan ik het ondertussen niet meer vragen, maar daarom doe ik een kleine – ietwat optimistische – oproep aan U, de lezer met een naaimachien.
Stel, een totale leek is leergierig en wil graag de kunst van het naaien ontdekken. Ze is ambitieus, maar nog iet of wat onbekend met het stikgegeven.
Welke tips zou u haar dan geven? Of misschien wel een voorzichtig naaipatroontje met duusnd en één stap voor stap opmerkingen erbij? Of kinderlijk makkelijke tutorial in “hoe leer ik mijn naaimachine kennen”?

Misschien zou ik toch beter eens kijken of er bij ons in de buurt geen naaicursus wordt gegeven, maar aangezien het nog maar mijn eerste wankele stapjes in de naairichting zijn, wil ik toch eerst even beroep doen op de stikkende medemens alvorens bij de vrouwengilde aan te kloppen.

Sollicitatieverlof

Eén van de voordelen van je ontslag geven, is dat je elke week recht hebt op een dag sollicitatieverlof.

Je wordt geacht om op zo’n dag voor de computer te zitten, vacatures te doorsnuffelen, mails te versturen en op gesprek te gaan.

Maar wat ik mij afvraag… Gezien ik nog maar in de beginfase zit en dus nog geen gesprekken heb versierd, kan ik mij alleen toeleggen op een dagje achter mijn computer zitten om hopelijk al een paar interessante vacatures te scoren.

Bijgevolg is een hele dag toch redelijk lang, lijkt mij? Ik veronderstel dat ik dus ook wel eens gerust naar de winkel kan rijden om mezelf en Soek van eten te voorzien?

En een waske insteken of wat strijken, dat moet toch ook kunnen he? Al veronderstel ik dat naar de kapper gaan dan weer geen optie is zeker?

Anyway, my point is dat ik dat eigenlijk wel veel vind, zo elke week een volledige dag. Wat niet betekent dat het niet geweldig aangenaam is. Op die manier hoef ik niet nog ’s avonds na mijn werk het internet af te schuimen of nog richting sollicitatiegesprek te sjeezen in volle avondspits.

Het bedrijf is alvast iets minder enthousiast en verwacht, denk ik, dat ik een paar weken mijn dagje laat vallen. Het zal moeilijk worden om mijn been stijf te houden, maar neen, ik geef deze wekelijkse dagjes niet af. Ik claim ze ter compensatie voor al die overuren die ik gemaakt heb en laten we vooral niet vergeten dat ik er recht op heb.

En alzo zal ik mij morgen thuis achter mijn computer bevinden en grasduinen in het wijde web der vacatures*. En ik heb er zin in ze gasteh!

*er zal misschien ook een occasioneel wasmachinevat gevuld worden. Ik hoop dat u mij dat niet kwalijk neemt.

maandag 26 juli 2010

Exit sleur, hello uitdaging.

“Ik zie mijn leven op werkvlak niet vooruitgaan”, zei een collega tegen mij.
Dat is exact hoe ik mij ook voelde bij de situatie waarin ik mij bevond. TV is fantastisch om te maken. Sfeer, ambiance, vriendschappen, ontdekkingen, avontuur, maar vaak ook sleur, irritatie, lange dagen… De job die ik nu doe is een zaak apart. Eigenlijk in het niets te vergelijken met het tv maken dat ik ken.
Het is eerder reisbureautje spelen. Moeilijke, zeurende en domme toeristen incluis.

De passie was nog ver te zoeken, de drive is ergens onderweg uit de valies gevallen. Mezelf ben ik ergens aan een afslag verloren.
Dus nam ik deze week een beslissing. Hoe mooi zekerheden in het leven ook kunnen zijn, ik gaf mijn ontslag zonder enig uitzicht op iets nieuw. Maar met vol vertrouwen en met zin in de toekomst.
2010, het jaar van de durf en de verandering. Awel ja.

Er heerst nog enige onzekerheid over hoe het nu verder moet. Stap ik terug in de productie? Of de redactie? Of kies ik eindelijk voor wat ik al lang wil maar niet durf en ga ik voor copywriting? Of misschien wel journalistiek? Maar hoe zit dat dan met die weinige ervaring die ik op dat vlak heb?

Veel vragen, maar weinig of geen angst. De wereld gaat weer open en “leven” krijgt weer een kans.
En dus zoekt Fielosophie een jaar na datum opnieuw een job. Eentje met een uitdaging die anders gedefinieerd kan worden dan alleen maar problemen oplossen. Eentje waar flexibiliteit geapprecieerd wordt en waarin creativiteit en afwisseling terug te vinden is.

Maar eerst, eerst wordt er nog een weekje op vakantie gegaan. Een symbolisch einde en een nieuw begin. Rust en ontdekking tegelijkertijd, zo zou het leven altijd mogen zijn.

woensdag 7 juli 2010

Kamikaze duiven

Toen ik nog thuis woonde - voor mensen gingen scheiden of sterven - hadden wij een WWF abonnement. Wij bestelden ieder jaar iets uit het boekje, betaalden hier en daar nog een centje bij, zelfs Greenpeace kon er sommige jaren ook nog van meegenieten.
 
Onze hond bracht ooit een konijn bij zijn nekvel bij ons binnen. We staken het beestje in een kotje, gaven het elke dag eten, lieten het een paar weken later (toen het bekomen was van de schrik) los, maar konijn bleef zitten en werd jarenlang goed verzorgd.
Ik weiger tot op heden consequent konijn te eten omdat mijn grootvader konijntjes kweekte en we die van kleins af aan kenden. Dat waren wel onze vriendjes die onze ouders daar zaten op te eten he!
 
Ik zette mijn naam onder de walvispetitie, hell, ik adopteerde zelfs een zieke poes toen die plots bij ons toekwam (met enige hulp van een vriendin weliswaar).
 
Ik beschouw mezelf dus als dierenvriend, ik meen dat ik daar recht op heb gezien bovenstaand palmares.
 
Maar kan iemand mij dan alsjeblief even uitleggen waarom er zich ondertussen op 4 dagen tijd al 2 duiven zich kamikazegewijs voor de auto waarin mij bevindt, hebben gesmeten?
 
I hope it’s not karma!

dinsdag 6 juli 2010

Uitdagend werk gezocht

Vorig jaar rond deze tijd zat ik zonder werk. Noodgedwongen omdat er geen nieuwe tv programma’s meer verkocht werden bij het productiehuis waarvoor ik werkte. Zo gaat dat dikwijls in de tv-wereld. Men is content van je, maar als er niet meteen iets nieuw komt, dan mag je noodgedwongen weer vertrekken. Mét de belofte dat ze je zeker gaan terugbellen als er weer iets nieuw gemaakt wordt. Jammer dat die timing dan meestal zo slecht uitkomt omdat je ondertussen zelf een nieuwe job hebt gevonden.

Vandaag werk ik voor een facilitair bedrijf, heb ik een vast contract en heb ik gisteren gemeld dat ik van plan ben om op zoek te gaan naar ander werk.

Op een jaar tijd heb ik al de flexibiliteit die in mijn lijf zat aan het bedrijf gegeven. Ik heb uitgevoerd, ik heb meegedacht, ik heb gewerkt, mijn god wat heb ik hard gewerkt.
Hard werken is geen probleem, net zoals ik mezelf toch wel als flexibel beschouw. Maar ik verwacht hiervoor in ruil erkenning en compensatie. Een drijfveer en motivatie is zo’n belangrijke sleutel om werknemers gemotiveerd te houden.
Soms primeren de cijfertjes echter zo hard, dat people-management geminimaliseerd wordt en mensen vergroeid geraken in een ongezonde situatie.

Het is niet gemakkelijk om zo'n beslissing te nemen wanneer je je in een veilige situatie bevindt met een vast contract. 
Toch zijn er nog een heleboel andere factoren die mijn beslissing beïnvloeden. Ben ik gelukkig met wat ik doe? Heb ik passie voor mij job? Kan ik mijn inhoudelijk ei kwijt? Allemaal dingen waar ik de laatste tijd steeds vaker moeite mee had en moeilijk een antwoord op kon vinden.
 
Dus besliste ik dit weekend om open kaart naar mijn hoofd en collega’s te spelen en hen te vertellen dat ik van plan ben om op zoek te gaan naar ander werk. Ik wil niemand voor blok stellen, ik ben pro communicatie, laten we daar dan al even het goede voorbeeld in geven. Het bedrijf zal ik niet kunnen veranderen, maar laat ik toch proberen om het al wat menselijker te maken.

donderdag 24 juni 2010

3 jaar

Vorige week was het al 3 jaar geleden dat mijn mama gestorven is. Al. 3 jaar.
Ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij raast.
Ik heb me eigenlijk wel sterk gehouden, het is heel de week door mijn hoofd geflitst, maar ik heb getracht om er niet te veel aandacht aan te schenken, ook door er bewust met niemand over te praten. Want voor mij is het heel wat, maar het zou alleen maar “oei” reacties opleveren en daar ben je na 3 jaar natuurlijk ook niets mee. Ik draag het dan liever in stilte met me mee zonder het te moeten wegwuiven voor mensen die er ongemakkelijk van worden.

Ik besef wel steeds vaker hoe lastig ik het heb met mij een toekomst zonder mama voor te stellen. Nog steeds. Na 3 jaar.
Wanneer Soek een paar dagen in het buitenland was, bedacht ik mij hoe fijn ze het zou gevonden hebben als ik dan een weekendje “thuis” was komen logeren of hoe leuk het zou zijn om haar te kunnen opbellen om zomaar ineens ergens een terrasje te gaan doen.
Of ik zou ook heel graag met haar praten over onze gevonden poes en dat we echt keihard ons best doen om dat beestje groot te brengen, maar het soms niet goed begrijpen. Of dat ik mijn weg kwijt ben in de job die ik nu doe en niet meteen de juiste richting terugvindt.
Belangrijke dingen, faîtes divers, spontane dingen. Levende dingen.

Ik kan natuurlijk niet blijven stilstaan bij zo’n gedachten, het leven gaat ook verder zonder al deze dingen. Maar het zou iets draaglijker zijn, een heel klein beetje toch. Gelukkig heb ik een fantastisch lief die ongelooflijk hard zijn best doet om alles te compenseren en dat is ook niet zomaar evident.
Dus ondanks alles ben ik dankbaar én durf ik mij bovengemiddeld gelukkig noemen.
Wie had dat gedacht. 3 jaar geleden.

donderdag 17 juni 2010

Birds Fly Away - live

Ik had u er hier al eerder op gewezen hoe fantastisch Theresa Andersson niet is.
Maar haar live optreden in Le Petit Theatre is toch echt weer subliem!

Moest er iemand ooit ontdekken dat ze dicht bij huis komt spelen, count me in!

woensdag 16 juni 2010

Moviestar: Pixel de gevonden kitten

Ik had niet verwacht dat de interesse in mijn persoonlijke dierentuin groot kon zijn, maar kijk omdat u zich blijkbaar twitter- en bloggewijs toch afvraagt hoe het met de nieuwe bosbewoner gaat: een filmpje van vorige week!

Pixel from Fielosophie on Vimeo.


Ondertussen gaat het nóg beter met hem, één oogje blijft wat moeilijk doen, maar het komt allemaal goed.
Pixel (aka Pixie) is the man!

dinsdag 15 juni 2010

De avonturen bij de autokeuring

De mannen van de autokeuring, ik blijf het toch wel figuren vinden. Vriendelijk, daar niet van. Altijd entertainend, dat zeker.
 
Dit jaar begon mijn bezoek aan de autokeuring al slecht want door de verhuis moet mijn oproepbriefje ergens in de Post verloren gegaan zijn. Tot ik mij in juni afvroeg: “Tiens, normaal moet ik deze tijd van het jaar eens naar de keuring gaan, vreemd dat ik nog geen brief gekregen heb”. Waarna ik mij richting handschoenenkastje begaf om dat even exact na te kijken.
 
April 2010 was mijn keuringsbewijs al vervallen, mannekes. Dat is gene goeie numero hé, zouden ze in Antwerpen zeggen.
En dan zat ik daar nog met 3 barsten in mijn voorruit waarvoor ze mij vorige keer al op de vingers hadden getikt, maar een gegeneerde glimlach deed wonderen. Eerst nog een nieuwe raam laten steken dus.
 
En hopla, gisteren kon ik eindelijk richting autokeuring sjeezen, toch wel met een bang hartje door mijn “accidentje” van een paar weken terug met de kapotte schaar en velg, maar hoopvol en met een arsenaal aan glimlachjes in de achterzak.
 
Uiteraard moest ik nog even beginnen stuntelen wanneer men mij vroeg om mijn richtingaanwijzers aan te zetten en per abuis mijn ruitenwissers aangingen… “Intimidatie door wij mannen van de autokeuring”, moet die gast gedacht hebben. Maar neen, het ging echt per ongeluk, ik weet heus wel dat mijn richtingaanwijzers zich aan de linkerkant van mijn stuur bevinden. Ik wou gewoon mijn radio wat zachter zetten, denk ik…
 
Maar goed, meneer van de autokeuring nam het stuur van mij over om mijn remmen te testen en toen liep het eventjes fout en speelde zich volgend tafereel af:
Man kijkt vreemd, auto beweegt nogal fel naar rechts.
Man kijkt opnieuw vreemd en probeert het nog een keer.
Fielosophie kijkt naar man met bezorgde blik, onderdrukt haar eigen bezorgde blik en haalt al een eerste glimlachje boven.
Man merkt dit op en vraagt of mijn wagen soms een 4x4 is.
Fielosophie kijkt verbaasd en zegt aarzelend: “Heu, neen, ’t is een gewone Golf meneer”, gevolgd door een fronsend glimlachje.
Man roept collega erbij.
Collega loopt voorbij want er is nogal veel lawaai in de autokeuring.
Man roept collega nogmaals.
Fielosophie staart in het ijle en doet alsof ze niets opmerkt. Glimlach forceren wordt wat moeilijker.
Man en collega praten en gesticuleren.
Man rijdt vooruit en test de achterwielen en remmen.
Fielosophie merkt voor het eerst een schermpje op waarmee ze de test mee kan volgen.
Fielosophie snapt er niets van, maar kijkt geïnteresseerd.
Man rijdt terug de voorwielen op het testvlak en probeert opnieuw.
Fielosophie ziet het probleem – het is te zeggen – ziet het verschil tussen voor en achter.
Man haalt schouders op en rijdt vooruit op de brug.
 
What did just happen? Dus ik vraag nog eens glimlachend aan de meneer van de keuring of er iets mis was met mijn auto.
Waarop hij iets mompelde over dat dat blijkbaar normaal was voor die auto en ook nog iets over vanzelf remmen.
Waarop ik niet anders kon dan eens gegeneerd glimlachen en nog iets terugmompelde als “Allé das dan gemakkelijk”.
 
Hm, autokeuringen dat is toch altijd dolle pret he. En zo zelfzeker dat een mens daar wordt.

maandag 14 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 7: Uitdunnen

Jawel, de rucola is voorlopige winnaar in het groeiproces. Hopen plantjes, veeeeeel te veel en veel te dik gezaaid blijkbaar. Dat betekent dat ik toch wel wat moeten uitdunnen, maar hoe ik dat juist moet aanpakken? De boeken geven mij ook niet zoveel info. Volgens hen moet ik een plantje om de 10cm laten staan, maar de rucola is zo’n fijn plantje momenteel?
En vooral: Vanaf wanneer kan het? Moet je de dag ervoor de planten goed vochtig zetten? Wat doe je met de overschotjes?
Heel wat vragen die nog uitgezocht moesten worden!

Maar vanavond ben ik er dan toch ingevlogen. Hoop en al 3 kwartier ben ik bezig geweest met het tuintje onkruidvrij te maken en de rucola op goed gevoel uit te dunnen. Ik denk dat ik het nog iets te dik heb laten staan, maar ik neem het zekere voor het onzekere. Binnen een week kijken we gewoon nog eens. Gaandeweg leren heet dat dan.

De rest van de groentjes doen het wat kalmer aan. Het is bij sommige plantjes ook echt moeilijk om het onkruid te onderscheiden van de groentjes.
Ik heb dan ook beslist om de onduidelijkheden te laten voor wat ze zijn en wanneer de groentjes wat gegroeid zijn, zal ik het verschil hopelijk beter kunnen zien!

Moest u er nog aan twijfelen of ik een moestuindummie ben, dat is nu wel bewezen lijkt mij!

Moestuin voor en door dummies. Stap 6: Wachten

Na het zaaien is het eigenlijk wachten. En water geven. En weer wachten.
In tussentijd leek het mij niet slecht om een soort van kalender op te maken.
Ik zou wel eens graag willen zien wat de effectieve groeitijden zijn van al de groentjes!
Voorlopig nog in ruwe versie, gebaseerd op de gegevens uit de boekjes en het zaaizakje...

maandag 7 juni 2010

Het was niet van de poes!

“Ah, de zon schijnt, tijd voor een barbecue!”, dachten Soek en ik zaterdag. Er werd nog een vriendin uitgenodigd en de laatste inkopen werden gedaan.
Er werd tussendoor zelfs nog een auto besteld en een vakantie naar Sicilië geboekt, jaja, het was een mooie dag afgelopen zaterdag.
De genodigde vriendin kwam zelf ook met haar nieuwe wagen toe, oehs en aahs werden al in de aanslag gehouden.

Tot ik zag dat ze een piepklein katje in haar handen hield. Het liep blijkbaar over straat en zijn oogjes zaten vol etter. Het arme beestje zag er niet ouder dan 3 weken uit, wonderbaarlijk leek het nog niet ondervoed.
Ja, wat doet een mens wanneer er zo’n kleine, zieke kat gevonden wordt? We gingen meteen naar de dierenarts, want we dachten zelfs dat zijn oogjes uitgepikt waren door een vogel ofzo.

Nu ben ik nog niet helemaal bekend met het “nieuwe” dorp, maar gelukkig was ik al één keer met Tijger richting dierenarts gemoeten. Gewoonte bracht ons dus met die kleine poes bij dezelfde vrouw. Meteen ook de laatste keer dat ik daar ben geweest want ik ben echt niet tevreden van die dierenarts.
Oké, het was zaterdagavond en ze had eigenlijk geen consultatie meer, maar wat moesten we anders doen met dat beestje?
Het enige wat ze deed was ons oogzalf van 30€ aanrekenen en staaltjes kattenvoeding meegeven.

Maar hallo? Dat katje was echt ziek en kon helemaal niet eten omdat het nog veel te klein was.
Ik probeerde wat geweekte brokjes binnen te duwen, maar naarmate de dag vorderde bleek dat eten echt geen optie was, zelfs drinken ging niet.
Zondag was het beestje er nog slechter aan toe, dus polste ik even op Twitter wat andere mensen ervan dachten. Ik ben namelijk niet zo thuis in het houden van katten, dus misschien maakte ik me zorgen voor niets.

Geweldig veel dank aan de mensen die gisteren meegedacht hebben en tips gegeven hebben.
Vandaag is Soek naar een andere dierenarts geweest en blijkt dat kleine Pixel ook nog een abces op zijn pootje had. Conclusie: antibiotica voor de oogjes, een papflesje voor de voeding, ontsmetten van het pootje en vrijdag sowieso opnieuw langsgaan voor de poot. En als het eten tegen woensdag niet goed gaat, moet hij 2 dagen blijven voor verzorging.
Bedankt dierenarts nummer 2! U was wel een grote hulp. Bij deze heeft u een nieuwe klant.

Dus ik ben al wat meer op mijn gemak, deze keer zijn we veel beter geholpen en we zullen proberen om die kleine Pixel erdoor te halen.
Want ik weet niet hoe u dat ziet, maar zo’n kleine duts terug in de berm smijten en doen alsof je niets gezien hebt, dat kan ik dus niet.


Voila, ziehier Pixel. Gezien zijn ogen nog niet al te best functioneren, leek het ons wel een geschikte naam!

vrijdag 4 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 5: Zaaien

Wat het zaaien betreft heb ik mij laten leiden door de handleiding achterop de zakjes. Uiteraard sloeg de twijfel nog eens toe vooraleer ik begon te zaaien waardoor de moestuinboeken ook nog eens ter hand werden genomen. Ook mijn schemaatje per groente kwam er nog even bij kijken. Een mens zou zo eens fout moeten zaaien. Want wat wist ik daar nu van.

Bon, ik ben nog steeds niet helemaal zeker of ik niet te “dik” gezaaid heb want hoe dun is dun zaaien nu eigenlijk?
Aan mijn rucola te zien toch nog niet dun genoeg…

In ieder geval voor het zaaien heb ik eerst – afgaand op mijn berekeningen – met een tak gootjes in de grond getrokken.
Gezond verstand adviseerde mij om dat niet met de losse hand te doen, het boek vertelde mij een meter te gebruiken, maar ik heb zo eventjes één en ander in elkaar geknutseld en 2 takken met een touw verbonden. Deze constructie heb ik van de ene naar de andere kant van mijn moestuin gelegd, zo kon ik perfect rechte zaailijnen maken.

Er moest dan ook nog rekening gehouden worden met de afstand tussen de verschillende gootjes, maar zoals reeds gezegd, mijn vooropgesteld uitgemeten schemaatje zorgde ervoor dat ik dat allemaal rustig kon aflezen.


Als er één ding is dat ik iedereen kan adviseren alvorens aan een moestuintje te beginnen is het wel een grondplan met afmetingen aanmaken.
Je zal het nog een stuk of tien keer moeten wijzigen, maar eens tevreden bent met het resultaat, kan je de voorgaande stappen met een groter gemak doorlopen.

donderdag 3 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 4: De Grond bewerken

Een moestuin, het lijkt eenvoudig: Men neme een lap grond, men spit, men zaait.
Niet dus.

Vier moestuinboeken later wist ik perfect hoe ik moest spitten, ik kan u zelfs uitleggen hoe u één-diep of twee-diep moet spitten, maar geen van die boeken kon mij vertellen hoe ik moest beginnen vanaf de grasmat af. Improvisatie dan maar.

Eén ding was wel duidelijk: het zou corvee worden. En dus werd de mannelijke spierkracht ingezet om de bovenste graslaag te verwijderen en de grond op spadediepte om te woelen. Klonk professioneel. Zag er ook voor echt uit.
Laten we ervan uitgaan dat we deze stap goed aangepakt hebben.

Maar de grond zag er niet uit. Dikke blokken aarde, neen, dat kwam niet overeen met de foto’s in de boeken. Wat ik wel leerde uit een boek was dat onze bosgrond best gemengd werd met speciale grond voor moestuinen. Dus namen we het zekere voor het onzekere en draaiden we een zak teelaarde doorheen onze bosgrond. Gevolgd door nog meer spitten door yours truly. Een moestuin, het zag er zo romantisch uit. Maar al wat ik kon denken was: Godmiljaar, mijn rug!

Volharding.

Volharding bracht uiteindelijk toch een proper geharkte grond, klaar om te zaaien!


1. Men neme een lap grond
2. Men meet het stuk grond af
3. Men spit
4. Men harkt

maandag 31 mei 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 3: Een Plan

Achtergrond is één ding, maar dan nog is het belangrijk om even stil te staan bij hoe je het nu allemaal gaat aanpakken.
Heb ik al het materiaal? Spade, hark: Check. Tot fashionable handschoenen met bloemetjes toe. Rieten hoed volgt nog wanneer ik rozen begin te kweken en in mijn midlife beland.

Omdat ik een volkomen leek ben in het kweken van groenten, wou ik het in ieder geval klein en bescheiden houden. Het heeft geen enkele zin om meters groenten te gaan verbouwen en al het werk vervolgens niet te kunnen bijhouden. Want “het werk” dat een moestuin met zich meebrengt, kan ik zelfs op dit moment nog niet helemaal inschatten. Het zekere voor het onzekere dus!

Ik koos voor een stukje van 1,5m op 2,5m.
De volgende fase had toch ook nog wat denkwerk nodig. Hoe zou ik de rijen aanleggen? Horizontaal? Vertikaal? Met een wegje ertussen? Met een rij stenen ertussen om gemakkelijk aan de groenten te kunnen? Is dat wel makkelijk naar onderhoud toe?

Dit kleine schemaatje - waar er wel 7 aan vooraf zijn gegaan - zal de basis van mijn moestuin worden.

Met dit schema kon ik ook meteen – op basis van de zaaiafstanden die ik per groente reeds in een ander schema had geplaatst – uittellen hoeveel plantjes ik uiteindelijk zou overhouden. Dat was ook handig om te beslissen of ik 1 of 2 rijen van eenzelfde groente zou zaaien.
Zo heeft een mens nooit genoeg ajuintjes dacht ik en ik tekende nog een extra rijtje erbij. Of ik wat te enthousiast ben geweest, zal ik nog wel ontdekken!

Onzekerheid of twijfel: Kiezen is verliezen

9 maanden zijn er ondertussen gepasseerd op de “nieuwe” werkstek. 9 maanden waarin mijn proefperiode volledig stilzwijgend verlengd werd (ik ga er toch vanuit dat een mens geen 9 maanden in zijn proefperiode kan blijven zitten) en 9 maanden die blijkbaar lang genoeg zijn om voor het eerst, sinds ik als werkmensch beschouwd mag worden, mijn vakantiegeld uitbetaald te krijgen.

Oké, ik heb wel eens 2 jaar voor hetzelfde bedrijf gewerkt, maar het vernuft systeem van televisie maken zorgt ervoor dat je contract opeens ten einde loopt om de volgende dag al een nieuw contract te mogen tekenen. Voordelig voor de werkgever, iets minder voor mezelf, maar ach. Wanneer een mens zijn job graag doet, laat die zich als jong veulen al eens in het zak zetten.

9 maanden waarin mijn job nog steeds als nieuw aanvoelt. Als in, ik weet nog steeds niet voldoende en ik voel me nog steeds niet op mijn gemak.
Nieuw als in nog steeds geen goed contact hebben met alle werknemers.
Wat ik wel door heb, is dat er heel wat psychologische onderlaagjes worden gehanteerd.
Een laagje dat varieert van manipuleren via sarcastische mopjes tot dingen gedaan krijgen van mensen door er een evidentie van te maken.
Ik trek dat niet. Elke vezel in mijn lichaam doorziet zulke praktijken en walgt.

9 maanden van constante twijfel. Van blijven of verdwijnen? Van afwegen of veel leren belangrijk genoeg is.
Twijfel over of het wel normaal is dat een mens 11 uur op een dag werkt zonder daar enige compensatie voor te ontvangen.
Twijfel over of het wel een goede beslissing was om voor een bureaujob te kiezen, want mijn God wat mis ik “the field”!

Maar het blijven 9 maanden waarbij ik zekerheid had/heb. Waarbij ik eindelijk na 4 jaar een vast contract heb. Waarbij ik vakantiegeld krijg en maaltijdcheques en zelfs een fiets afgelopen Nieuwjaar.

Ik wil zo graag weer doen wat ik graag deed, maar dat impliceert opnieuw onzekerheid.
Ik wil ook zo graag gaan schrijven. Maar opnieuw, onzekerheid.

Onzekerheid of twijfel. Een mens wordt daar niet gelukkig van.

zaterdag 29 mei 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 2: De groenten

Deze stap heb ik achteraf bekeken niet doordacht genoeg aangepakt.
Omwille van het koude weer en drukke agenda’s, kwamen we pas tot het spitten en zaaien toe ergens half mei.
Ik had al wel even nagedacht over welke groenten ik wou planten, maar voor een aantal was het al te laat om nog te beginnen zaaien.
En toen Soek en ik in de winkel naar al die zaaizakjes stonden te staren, veranderden mijn plannen toch nog een keer. Last minute wijzigingen zijn volgens mij geen goede vriend van de moestuin.

Uiteindelijk stapten we buiten met: ajuintjes, wortelen, prei, rucola en witloof.
De eerste drie omdat ik al wist dat ze redelijk makkelijk te telen zijn, de laatste twee lichtjes geleid door Soek zijn persoonlijk groentegoesting.

Ondertussen ben ik al een beetje bang voor de uitkomst want blijkt dat witloof een hele klus is. Iets met ze uitdoen voor ze boven de grond komen en vervolgens in een bak aarde in de kelder zetten. Hm, wij hebben helemaal geen kelder, dus dat kan nog wel eens tricky worden.

Wat de rucola betreft ben ik ook iets te enthousiast geweest. Volgens de boeken moest je rucola planten met een tussenafstand van 15 cm.
Mijn berekeningen volgens het schema (meer hierover in een volgende post) toonden aan dat er dan maar 6 rucolaplantjes op een rij zouden kunnen staan. Omdat ik dat nogal weinig vond, zou ik nog een tweede rij zaaien.
Ondertussen leerde ik van een collega dat die plantafstand voor rucola niet zo belangrijk is waardoor ik uiteindelijk heel wat meer sla zal hebben dan gepland!
Fail van de boeken en ik zal in de zomer heel wat sla kunnen uitdelen!

Conclusie van het verhaal: Als ik volgend jaar mij opnieuw aan een moestuin waag, zal ik mij wat beter concentreren op welke groente de minste moeite vraagt. Courgette bijvoorbeeld, groeit naar het schijnt gelijk kolen en elke dag een nieuwe courgette!

vrijdag 28 mei 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 1: Achtergrond, oftewel: Informeer u.

Dus u wilt graag een moestuin? Jawel, ik wil een moestuin, dacht ik zo bij mezelf. Je eigen groenten kweken, dat zal eens niet eco zijn zeker in deze tijd van te dure Delhaize bioproducten.

Maar hoe begin je daar nu aan? Mijn opa, voor mij hét toonbeeld van de huiselijke groentekweker, kan mij zijn groentewijsheid helaas niet meer doorgeven.
Ik was dus volledig op mezelf aangewezen. Even werd er overwogen om de buurman om raad te vragen want zijn tuintje ligt er fantastisch bij.
Maar onze band beperkt zich tot het zwaaien vanuit de auto, dus die optie vloog uiteindelijk toch de vuilbak in.
Er zat dus niets anders op dan autodidactie en proefondervinden. Een uitdaging, dat alleszins.

Op een half jaar tijd kocht ik 4 boeken die mij alle moestuinwijsheid moesten brengen die er maar op de wereld te vinden was. Uiteindelijk is die achtergrond wel belangrijk. Je leert wat voor soort grond je hebt en of je die moet mengen met andere grond, je krijgt tips over hoe je je grondplan best kan aanpakken en vooral, je leert veel over de groenten. Wanneer je moet zaaien, hoe ze groeien, wanneer je mag oogsten, hoe te onderhouden, welke ziektes ze kunnen krijgen,…

Zelfs zaaiafstanden worden vermeld en dat vond ik werkelijk fantastisch want dat zou ik uit mezelf nooit geweten hebben. Je zult het maar voorhebben, zo’n wortel die door je slablad groeit.


Dus voor je op “de wilden boef” aan een moestuin begint, is het toch belangrijk om een zekere achtergrond op te bouwen.
Zelf heb ik de belangrijkste dingen even opgeschreven en heb ik voor elke groente die ik wou planten een overzichtje gemaakt van de belangrijkste dingen: wanneer zaaien, uitdunnen, oogsten, wat is de zaaiafstand enzoverder.

Een moestuin is dus niet alleen een grond verbouwen. Het is ook een achtergrond kweken!

donderdag 27 mei 2010

Project Moestuin voor en door dummies

Dit weekend vond er een heuse mijlpaal plaats in het leven in De Bos. Na veel palaveren werd er namelijk - eindelijk - een moestuin aangelegd.

U zal misschien denken: "Een moestuin, bij God wat is daar nu zo spectaculair aan". Maar werkelijk, ondanks zijn kleine afmeting, is het een groots project ten huize Fielosophie.

Eigenlijk ken ik een moestuin alleen maar van ziens. Van het genre waarbij u al fietsend in "den hof" van een ander gluurt en dan bij uzelve denkt, ah kijk die mensen hebben een moestuintje zie. Schoon dadde.

Oké, in feite is dat wat overdreven want als kleine koter hadden wij een moestuin thuis, maar dat beperkte zich toch eerder tot het kijken naar de noeste arbeid van de mama en de opa én het brengen van glazen water want naar ik mij meen te herinneren was het altijd warm als er in de moestuin werd gewerkt. En laten we natuurlijk het plukken van de occasionele aardbei niet vergeten. Want woohow een pijpajuin uitsteken, dat was voor gevorderden.

Maar omdat onze grote tuin in De Bos zich perfect leent tot moestuininitiatieven, begonnen mijn amateur groene vingers te jeuken.
Er was echter één probleem. Soek noch Fielosophie wisten hoe een moestuin aangelegd, gezaaid en onderhouden moest worden.

Onder het motto: wie niet zaait, zal ook niet oogsten, kocht ik mezelve een stuk of 4 boeken die mij moestuinwijsheid en een stappenplan moesten brengen.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat boekenwijsheid mij in dit geval niet helemaal kon helpen. En dus besliste ik om project moestuin proefondervindelijk te starten.

Ik voelde en voel mij nog steeds behoorlijk onwetend, maar ik kan mij inbeelden dat er nog heel wat mensen met dat gevoel rondlopen en daardoor Project Moestuin niet durven aanvangen.

Alzo werd de "Moestuin voor en door dummies"-rubriek geboren, waarin ik u mee zal nemen doorheen de vorderingen en proefondervindelijke do's & don'ts.
In geuren en kleuren uiteraard!

dinsdag 25 mei 2010

Fielosophie wenst gevogelte

Mijn feedreader blijft al een maand of twee boven de 100 ongelezen feeds staan. Wat ik ook doe en hoeveel ik ook probeer bij te benen, de teller geraakt maximum aan de 90.
Bijgevolg lees ik al uw berichten in uitgesteld relais en zo ook die van Latanie.

Ik volg haar stiekem al een tijdje omdat ik haar zelfgemaakte juwelen werkelijk de max vind. Had ik meer tijd en boetseervingers dan zou ik mij daar ook aan willen wagen. Maar aangezien dat zich bij mij eerder beperkt tot creatief typen en occasionele groene vingers, kan ik alleen maar vol bewondering naar haar creaties kijken.

Blijkt dat Latanie gewoon een heuse give-way organiseert met übercoole gele vogeloorbellen. Geïnspireerd door Janina en haar tsunami aan give-away-winsituaties, kan ik niet anders dan het ook eens zelf proberen. Want wie niet waagt niet wint oftewel: meedoen voor de vogel is gaan vliegen!
Bovendien zijn gele oorbellen voor mij het perfecte excuus om deze zomer gele ballerina’s of wie weet zelfs gele pumps te gaan kopen!
Living on the edge enzo he. Ne keer wild doen enal!

Ik heb (bijna) een (nieuw) voitureke

Zaterdag was een hoogdag in het leven van uw immer enthousiaste Fielosophie.
Zo ben ik erin geslaagd om twee (!) van mijn op het achterplan geschoven plannen uit te voeren.

Ik had het u hier reeds gezegd, ik ben al een tijdje wagenachtig. Maar deze zaterdag kwam er eindelijk schot in de zaak.
Des voormiddags werd er richting Volkswagen garage gereden om een offerte te vragen voor een nieuwe voiture. De grijze gierigaard moest plaats maken voor de naar comfort en veiligheid snakkende chauffeur in mij. En eigenlijk kwam dat ook wel goed uit voor mijn budget, want een nieuwe wagen betekent ook minder verbruik.

Aldus vertrok ik richting VW garage om te informeren naar de nieuwe Polo en zal ik naar alle waarschijnlijkheid binnen een paar maanden dan toch met een nieuwe Golf rondrijden.
Ik stond ervan versteld hoeveel korting een mens eigenlijk op de catalogusprijs van een wagen krijgt. Oké, ik opteerde voor de bluemotion versie want een mens wil al wel eens iets goed doen voor het milieu, of op z’n minst toch zijn geweten kunnen sussen.
En daar smijt de overheid dus al een mooi percentje bovenop. Daarnaast zorgt de dieselpartikelfilter ook nog eens voor een mooi kortinkje (én een gegarandeerde top 3 prijs in scrabble). Tel daar nog even de korting van de garage bij en hopla, men hebbe a whole lotta car voor een çava budgetje.
Uiteindelijk bleek het verschil tussen de Polo en de Golf zo klein te zijn, dat mijn voorkeur dan toch naar de Golf uit gaat.

Eh voila zo vlot gaat dat dan. Er moet nog testgereden worden en de officiële “oké dan” moet ook nog gegeven worden, maar hihaa in mijn hoofd is er reeds afscheid genomen van mijn benzineverslaafde huidige wagen. Bijgevolg zoekt die dan ook een nieuwe eigenaar, geïnteresseerden voor een Golf IV highline full option van ’98 mogen mij altijd contacteren met hun beste bod!

Oh ja, voor ik het vergeet, plan twee was de lang uitgestelde aanleg van een moestuin. Maar daarover deze week meer met een heuse “Moestuinen van en voor dummies” rubriek.

dinsdag 18 mei 2010

Fielosophie in de bos

Ik durf soms nogal smalend beweren dat ik in het hol van Pluto ben gaan wonen. En inderdaad, als je opgegroeid bent in een grote en levendige gemeente, dan is een klein gehuchtje een hele verandering. Er is zelfs geen bakker in ons dorp, u begrijpt mijn punt.

Maar eigenlijk heeft dit kleine plekje in "de bos" mijn hart veroverd. Want je kan hier in de zomer overal een peer of een appeltje plukken, je kan 's avonds in je eigen tuin zitten met alleen het geluid van vogeltjes om je heen en vooral, de mensen zijn hier (h)eerlijk vriendelijk. Werkelijk, zelfs wanneer ik ga winkelen in de supermarkt van de overkoepelende gemeente word ik persoonlijk begroet door de manager himself. En dat in Delhaize 't Zuid? Ik dacht het niet.

Maar het allerleukst aan ons dorpje zijn de curiositeiten die u hier kan ontdekken. Zo gaan de mensen zelfs te paard op café. Voorwaar, ik maak u geen blazen wijs.
In een cafeetje hier verderop kan je geregeld paarden helemaal westerngewijs buiten aan het café zien staan. Geef nu toe, als u zo'n cafeetje passeert dan kan u toch ook niet anders dan glimlachen?

Of wat dacht je van onze natuurlijke volière? Ook wel beter gekend als: het tuinhuis. Na die koude winter kwamen we onlangs nog een keer in ons tuinhuis en wat bleek? Eén vogel zat rustig op de rand van een verfpot. Ik verdacht Soek er nog van om een opgezet exemplaar daar gepositioneerd te hebben, maar neen hoor. Ondertussen ontdekten we al een stuk of vier van die vogelbeesten. Zelfs onze garage herbergt sinds kort een vogelgezinnetje. Gevogelte doet het hier nogal goed blijkbaar.

En moest u nog niet overtuigd zijn van de oprechte schoonheid van ons bos, dan moet u fotogewijs uw conclusies maar trekken.

dinsdag 11 mei 2010

Had ik maar eens 5 minuten peignoirtijd

Had ik u al verteld dat ik een acuut tijdstekort heb?
Dat ik gelijk nog achter mijn schoenen aanhink en tegen de muur aan bots omdat ik al aan het stappen ben terwijl mijn vinger nog in mijn schoen vastzit?
Of dat ik een geweldig idee kan hebben om dat dan halverwege de bedenking alweer te vergeten omdat ik mij plots bedenk dat mijn to do lijstje niet meer leesbaar is omdat er 4 post-it's opplakken? Euh...
En dat allemaal door te veel werk, te weinig collega's en - eerlijk - af en toe te veel gezucht en geklaag van mijn kant.

Moest ik ooit nog eens vijf minuten tijd hebben, dan zouden volgende zaken to do-lijst gewijs netjes afgehandeld kunnen worden:
  • Naar de tandarts gaan. Voorafgegaan door eerst en vooral het vinden van een tandarts. Want in de bos is het medisch dossier nog ongekend.
  • Meteen ook eens naar de huisdokter gaan om het medisch dossier over te laten brengen. Ah ja, en natuurlijk moet ook deze heer of dame eerst nog gelokaliseerd worden.
  • Een moestuin aanleggen. Ik heb alle geloofwaardigheid hieromtrent verloren wegens aanhoudende beloftes en beweringen, I know.
  • Avondjes café, restaurant, tentoonstellingen ed met die mensen die ik steeds op de lange baan moet schuiven met het seuten-excuus: "Ik weet nog niet wanneer ik gedaan ga hebben met werken, binnenkort, beloofd. Nee echt ze!"
  • Strijken. Werkelijk. Als een mens pas om 21u van tafel komt, dan heeft die mens geen zin meer in strijk. En ja, dat kan dan misschien een luie mens zijn, maar als u het zoveel beter doet, mag u gerust hier eens de superhuisvrouw komen uithangen en mijn was komen strijken. Ik zal er dan nog een waske bovenop doen. Want dingen in een wasvat gooien, dat kan ik dan weer wel, in peignoir enal.
  • Bakken. Taarten, koeken, cake, alles wat te combineren valt met kokos, amandel, kaneel, vanille of fruit. Luie recepten zijn de favoriet. Bakken valt namelijk ook te combineren met het dragen van een peignoir.
  • Een hele dag geen verplichtingen hebben zodat je tot de middag kan rondlopen in een peignoir. Want je kan zot veel dingen doen in peignoir.
  • Een blogpost schrijven zonder dat die bestaat uit lijstjes. Lijstjes zijn voor wannabees en we streven toch naar enige vorm van creativiteit en aan elkaar geschreven zinnen zonder opsommingstekens.
Volgende keer beter, beloofd.

donderdag 6 mei 2010

Paris, une belle histoire

Een kleine impressie van Parijs, omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden en omdat ik na lang overwegen tot de vaststelling ben gekomen dat Parijs niet in een paar woorden is samen te vatten.
Behalve dan misschien dat het altijd wel voor une belle histoire zorgt...

Paris from Fielosophie on Vimeo.

dinsdag 4 mei 2010

Aan de online marketeer

Aan al de onlinebedrijven die van mijn emailadres gebruik maken om hun al dan niet aangevraagde promoties kenbaar te maken:
Ik heb u misschien de toestemming gegeven om uw promoties te ontvangen omdat ik uw producten kan appreciëren.
U maakt mooie promoties, ik lees uw mails en doe zo nu en dan een kleine bestelling. Wederzijds respect of eigenbelang, beide zijn van toepassing.
We hebben doorgaans een goede relatie omdat we weten wat we van elkaar kunnen verwachten.

Maar waar ik niet om gevraagd heb, zijn uw eindeloze mails en herhalingen van uw moederdagpromoties.
U beseft niet half wat voor een pijnlijke zaken ik elke dag uit mijn mailbox moet halen. Zuchten bij het lezen van de titel, proberen niet verder te lezen en met spijt op de deleteknop duwen.

Beste online marketeer, ik zou het bijzonder kunnen appreciëren, moest u mij kunnen unsubsriben uit uw moederdagpromotielijst.
Volgens mij is die non-doelgroep groter dan u zelf denkt.

woensdag 28 april 2010

Ik word genegeerd door Nutella, echtig!

Vanmorgen op een kruispunt in Aarschot:

Fielosophie stond wegens rood licht aan te schuiven op het linkervak met zo’n 5 auto’s voor en 6 naast zich.
Plots springen twee gasten rond de auto’s om gratis Nutella stuff door de raampjes te duwen.
Eén van hen springt voor mijn auto om dan plots toch zijn gratis Nutella stuff aan de chauffeur naast mij te geven in plaats van aan mij.
En toen sprong het rood licht op groen en maakten de gasten dat ze snel weer op het voetpad stonden.

Hallo? Ik had dus wel al mijn raamke open gedaan enal he!

maandag 26 april 2010

Crashtest dummie

Zaterdagochtend was ik al vroeg wakker want ik had een drukke dag voor de boeg. Een zonnebril op sterkte gaan kopen, naar de kapper, ziekenhuisbezoek aan de omi en naar de Carrefour om de ingrediënten voor een heerlijk zomers slaatje te kopen. Als er nog tijd was zou ik misschien ook nog even langs Wijnegem Shopping rijden, zo efkes binnenspringen, u kent dat wel.

Fase 1, een tweede poging voor een zonnebril op sterkte, verliep vlotjes. Al had ik maar te kiezen uit één model (gelukkig wel in 3 kleuren…) gezien mijn kleine hoofd en korte pupilafstand voor menig brilprobleem zorgt.
Stage 2 was een bezoek aan mijn grootmoeder die nu al 4 weken in het ziekenhuis ligt. Omdat ik belachelijk veel gewerkt had de week ervoor, was ik er bijna niet geraakt en ik had me dan ook voorgenomen om een paar uurtjes bij haar te blijven. Ik zou dan nog genoeg tijd hebben om de rest van mijn lijstje af te werken, vroeg opstaan heeft zo zijn voordelen voor de dagindeling ziet u.

Helaas liep het daar ergens onderweg mis. Een ongeduldige chauffeur achter een tegenligger besliste plots om in een bocht voorbij te gaan steken. Gezien het concept bocht er al wel eens durft voor te zorgen dat de zichtbaarheid beperkt blijft, had hij mij dan ook niet gezien.
Wanneer je een tegenligger op jouw rijvak ziet naderen op zo’n 20 meter dan moet je snel beslissen. Ik voelde er nogal weinig voor om frontaal te gaan knallen en trok mijn stuur dan ook naar rechts. Alleen lagen er van die grote witte betonkoppen tussen het fietspad en de rijbaan, die factor was ik helaas vergeten in te calculeren. En aldus ging ik over drie, vier van die betonnen beesten, de andere chauffeur pleegde vluchtmisdrijf en ik stond met een geklapte band en compleet kapotte velg op het fietspad.

Uiteindelijk is de papa moeten komen om de band te verwisselen. Ik ben mij zelden zo bewust geweest van mijn vrouwelijke hulpeloosheid. Anyway, ik heb goed opgelet en in ’t vervolg zal u mij bij een platte band hem zelf zien vervangen.
Een bezoekje aan een bevriend garagist van de papa leerde ons ook dat niet alleen mijn band en velg compleet naar de zak was, maar ook nog eens de “schaar” van mijn ophanging. Later vertelde Soek mij dat mijn linkerachterlichten het ook laten afweten.

Een hoop kosten tot gevolg en dat vlak nadat ik mijn hele belastingsteruggave al gespendeerd had aan een dure zonnebril.

Kosten die ik niet op een ander kan verhalen, mijn dagplanning compleet in de war en gewoon slechte timing.
Dan staat een mens al eens vroeg op, dan heb je zo’n dag. In ’t vervolg blijf ik liggen tot 11u, doe ik alleen nog internetaankopen en bezorg ik de omi een laptop met webcam en skype!

donderdag 22 april 2010

Citaatjesmaker

In onze vaste rubriek Citaatjesmaker, scoort Mijn Restaurant wekelijks hoge punten.
Het lijkt zelfs alsof ze iedere week opnieuw ons willen verblijden met heerlijke taalspielerei.

De aandachtige kijker onder u moet vast en zeker gemerkt hebben dat het thema van deze week duidelijk "restaurantmetaforen" was.

Zo hoorden we in Genk: "Zodat we straks niet in de jus zitten" en ook in Nieuwpoort ging men daar vlotjes mee akkoord want daar had men effectief al een "ik zit zwaar in de jus"-momentje.

Maar ook "Niet bij de potten blijven staan" en "peper op zijn poep smeren" zijn pareltjes van citaten.

Eh voila, tot daar deze mooie uitspraken. Ik zou immers niet willen dat u hier wortel zou schieten.

vrijdag 16 april 2010

Find Fielosophie - Feest Van De Folk

Ik wil u allen graag uitnodigen om zaterdag van het heerlijke weer en de sfeer in Leuven te komen genieten. Er zal namelijk een heerlijke folkgolf over Leuven stromen dit weekend.

Muziekmozaïek vzw organiseert zaterdag 17 april de kick off van de 9e editie van “Feest van de Folk”. Twee weken lang zal Vlaanderen en Brussel overspoelt worden door tientallen folkactiviteiten.
En ik, ik zal zaterdag even helpen met alles in goede banen te leiden. Of door de goede banen beter gezegd, want er zullen heel wat muzikale acts doorheen te straten van Leuven weerklinken.

Dus,als u zaterdag nog geen plannen zou hebben en u wil een shopke combineren met wat heerlijk in het zonnetje zitten en genieten van een leuke sfeer, dan is Feest van de Folk in Leuven the place to be.
En wie weet spot u ondergetekende wel. Naar alle waarschijnlijkheid met fluo hesje, dus ik hou mijn positie liever angstvallig geheim!

maandag 12 april 2010

Het belang van duidelijke communicatie

Communicatie dat is belangrijk. Goede en duidelijk communicatie moet eveneens naar waarde worden geschat, dat mocht ik vorige week ervaren.
Ik moest een paspoort gaan ophalen bij de Turkse ambassade in Wilrijk. Schone wijk, rustige buurt, statig gebouw. Een veel aangenamer gevoel dan aan de Russische ambassade in Brussel alwaar een grommende Rus af en toe de deur opensmijt en de 15 wachtenden met z’n allen op de deur vliegen om binnen te mogen. Geen systeem aldaar. Juist een A4’tje op de deur met een Russische tekst. Hard roepen en hoog springen is daar de beste optie. Dat die Russische deuropener immuun is voor lief of zielig kijken werd me duidelijk toen ik daar een keer anderhalf uur buiten heb staan wachten.
 
Maar goed, de Turkse ambassade dus. De ijzeren poort van het hek rond de tuin stond open en dus wandelde ik met onze stagiaire richting witte voordeur. We waren allebei op zoek naar de bel, maar een screening van enkele seconde leverde niets op. Tot we het A4’tje op de voordeur zagen alwaar stond te lezen: “Opgepast, houdt afstand. U kan geraakt worden”.
 
De stagiaire en ik keken onmiddellijk naar elkaar en dachten blijkbaar hetzelfde want op een seconde tijd stonden we alweer aan de ijzeren poort buiten het domeintje. Huh? Dat kan toch niet? U kan geraakt worden? Zitten hier dan snipers of mannen met geweren die door het raam op onschuldige meisjes schieten als ze te dicht bij de witte voordeur komen? Hm, waarom zou de Turkse ambassade dat nodig hebben?
 
We voelden ons niet op ons gemak, maar spotten toen de bel die aan het ijzeren hek stond. Na het bellen gebeurde er in eerste instantie niets.
Tot anderhalve minuut later de grote witte deur automatisch en geheel onverwacht open zwaaide, naar buiten toe. Naar buiten toe, wat dus gevaarlijk is als je te dichtbij zou staan en de deur je zou kunnen raken. De deur zou je kunnen raken, alrighty. Niks snipers of mannen met geweren achter het raam, maar een naar buiten openzwaaiende deur.
 
Redelijk idioot geïnterpreteerd van ons, I know. Maar toch. Naar mijn bescheiden mening mochten ze die boodschap toch net iets duidelijk communiceren en ergens het woordje “deur” integreren. ’t Is maar een suggestie hé jongens van de Turkse ambassade, kwestie dat andere naïeve vrouwelijke bezoeksters niet de schrik van hun leven pakken.

zaterdag 10 april 2010

Bea Vandermaat and the Machine

Ik kan er echt niets aan doen, maar iedere keer dat ik die nieuwe van Florence and the Machine hoor, moet ik aan Bea Vandermaat denken.


Om één of andere reden vind ik dat die beide stemmen heel erg op elkaar lijken. En dat terwijl ik helemaal niet thuis ben in het oeuvre van Bea. Het heerlijke "I lie and I cheat" niet meegerekend dan.

Misschien is het gewoon een vreemde knetter in mijn hoofd, dus misschien moet u het zelf eens ervaren. Klikken maar en vergelijk! Hoort u dat nu ook or is it just me?


Dog Days Are Over - Florence and the Machine by Fielosophie



I Lie And I Cheat - Won Ton Ton by Fielosophie


dinsdag 6 april 2010

Ontdek de nieuwe bosbewoner

U heeft langer dan een weekend moeten wachten, maar wijst allen met uw vinger richting iMovie daarvoor.

Er is dus een nieuwe bewoner in de bos, maar een oude bekende voor de trouwe lezer.

Kijkt allen en lacht.

Mystery guest from Fielosophie on Vimeo.

Citaatjesmaker

Hoera, Mijn Restaurant deed het weer!
We werden door het koppel uit Mechelen getrakteerd op de klassieker: "Dat gaat alle petjes ten onder".
Moeha, daar word ik nu werkelijk waar gelukkig van zie.

Ik begrijp de logica hoor, normaliter bevinden dingen zich onder het petje. Boven het petje heb ik alleen nog maar van die idiote helicoptervleugeltjes gezien.
Petje af, petje te boven, petje naar smijten, met de pet niet bij, huilen met de pet op, er zijn dan ook zoveel mogelijkheden he meneer.

zaterdag 3 april 2010

Wat is jouw keuze?

Gisteren kwam ik in de meest onverwachte, onterechte, onwezenlijke en oneerlijke situatie ooit terecht. Ik weiger in detail te gaan omdat er al te veel tranen, woorden en hartzeer aan verspeeld is.
Maar wat ik gisteren geleerd heb uit die situatie is dat ik nu - nog meer dan ooit - sterk geloof in het feit dat iemand zijn verleden niet kan veranderen. Maar ik geloof wel dat je met elke vezel in je lichaam je toekomst kan veranderen.

Een mens heeft altijd een keuze. Altijd.

Mijn jeugd was niet altijd rozengeur en maneschijn. Waarschijnlijk was de jeugd van vele anderen dat ook niet.
Maar ik heb gezworen, vanaf het ogenblik dat ik ten volle besefte in wat voor situatie ik zat, dat ik koste wat kost iets van mijn leven wou maken.
Dat ik zou vechten om iemand te worden met dromen, met ideeën, met waarden en inzicht. Prestige was nooit een drijfveer. Zelfontplooiing en leven met gevoel des te meer.

Ik heb geweigerd om te vervallen in een constant zelfbeklag en een slachtoffer-rol. Want die keuze had en heb ik. Op elk moment, bij elke keuze, in iedere ontmoeting.
Ik kies om sterker te worden door te groeien en te ervaren. Ik weiger om mij sterker te voelen door anderen laf in hun zwakheid te raken.

Het is mij nu pijnlijk duidelijk dat er mensen zijn die de andere keuze gemaakt hebben. Die zelf gekozen hebben om ongelukkig te blijven. Die de groene overkant denken te bereiken door met modder te gaan gooien.

Ik breng hier een hard statement en een duidelijke persoonlijke visie. Het is zeker niet de bedoeling om hiermee iemand te kwetsen. Maar wees je alsjeblief ten allen tijde bewust van JOU keuze.
Leven overkomt je inderdaad en je hebt honderdduizend dingen niet in de hand. Maar wees je bewust van de dingen die je wel in de hand hebt. De keuzes die je hebt, de manier waarop je met mensen omgaat, welke positie je inneemt in niet alleen jouw leven, maar ook en vooral dat van een ander.
Want op sommige momenten stopt je wereld onverwacht met draaien en dan kan je alleen maar hopen dat er mensen zijn die je opvangen vooraleer je valt.

vrijdag 2 april 2010

Mystery guest

Er is sinds deze week een nieuwe bosbewoner. De trouwe lezer zal ontdekken dat het eigenlijk een oude bekende is, maar nieuw in de bos.
Hij is terug van even op logies geweest en was wat van slag in het begin, maar heeft het ondertussen alweer helemaal naar zijn zin.
Wie of wat? Stay tuned for the weekend!