donderdag 19 augustus 2010

Stofzuigers te koop

Ik heb het geluk gehad om relatief snel na mijn ontslag weer een job te vinden, grotendeels te danken aan het hebben van enkele goede referenties. Dat maakt het solliciteren natuurlijk iets makkelijker.
Toch heb ik ook rondgekeken naar jobs die ietwat buiten mijn voorgaande werkveld lagen.
Een nieuwe uitdaging zoeken, heet zoiets dan.

Om de zoektocht te vergemakkelijken, heb ik mij ingeschreven op de VDAB website. Je vindt daar heel wat vacatures in een behoorlijk goed overzicht.
Ik koos voor de optie CV zichtbaar maken, kwestie van een toevallige werkgever mogelijks te laten struikelen over mijn geweldig potentieel.

Helaas heeft dit een zeer irritant gevolg. Ik krijg namelijk alleen maar vacatures voor: Deur aan deur verkoper, Callagent of Klantendienstmedewerker (lees callagent).
Het is bijzonder opvallend hoeveel spontane mailtjes ik hiervoor krijg, terwijl de werkgevers waarbij ik doelgericht zelf heb gesolliciteerd vaak nalaten om zelfs maar even te laten weten dat de sollicitatie verwerkt zal worden.

Voor de deur aan deur verkoop bieden ze mij zelfs een job die niet eens in mijn regio ligt. Geen specifieke studievereisten en geen werkervaring vereist. Mooi zo. Daar sta je dan met je bachelordiploma en 4 jaar werkervaring.
En zeg nu nog eens dat een werkloze geen kansen krijgt.

woensdag 18 augustus 2010

Sicilië

Ondertussen zijn we al een weekje terug van heerlijk Sicilië en heeft het dagelijkse leven weer stilletjes het vakantiegevoel overgenomen.
Als u toch even mee wil dagdromen van een heerlijk stukje authentiek Sicilië, maffioso-verval en pure schoonheid, klik dan maar door naar de flickr set.

Pixel poes

Ik wou u al langer nog eens een update geven over hoe dat nu eigenlijk met die Pixel-poes van ons gesteld is.
Kent u dat kleine scharminkeltje nog?
Juist.

Wel, hij doet het helemaal niet slecht, die kleine zieke poes van toen! Ondertussen is Pixie een puberkat vol leven en enthousiasme.

En een schoontje. Dat ook!


We like him so much!

maandag 16 augustus 2010

Er reizen gedachten door mijn hoofd

Geheel toevallig lijkt het alsof er in deze periode van het jaar - of deze periode in mijn leven - heel veel mensen kiezen om een paar maanden te gaan reizen. Vrienden, vage kennissen of wildvreemden in de boekskes steken mij de ogen uit met hun nobel initiatief.

Een tijdje gaan reizen lijkt me al lang een strak plan, maar jobs, het leven en omstandigheden zorgen toch steeds voor enige terughoudendheid.
Toch voel ik onderhuids de drang om een paar maanden hier alles achter te laten, een nieuwe cultuur te ontdekken, mee te drijven op de stroom zonder dagplanning, om geconfronteerd te worden met jezelf en aan diepzielgraven te doen.

Planningsgewijs zal zo’n reis nooit goed uitkomen, maar ik wil er zo graag de tijd voor vinden. Uiteraard liefst niet alleen, maar om zo’n gat vrij te maken in de planning van Soek, dat wordt pas de ultieme uitdaging, vrees ik.
Dus misschien komt er nooit iets van zo’n reis. Of misschien komt zo’n reis er pas binnen een jaar of tien.
Maar bij die laatste gedachte wordt ik wat onrustig in mijn hoofd. Want een lange reis maken, dat is moeilijk met kinderen natuurlijk. Maar heeft het wel zin om met die gedachte rekening te houden want hoe zit dat nu eigenlijk juist met kinderen en ik.

Wanneer ik daarover ga nadenken, krijg ik nog meer nood aan zo’n lange reis. Mezelf bevrijden van het materiële en vaste stramienen, maar op zoek gaan naar wie je wordt en wat je wilt wanneer je geconfronteerd wordt met zélf leven in plaats van geleefd worden.

maandag 9 augustus 2010

Jij stikt, ik stik misschien met een naaimachien

Ik heb mij al dikwijls bedacht dat ik eens een hobby zou moeten vinden.
Vorige week ben ik terug begonnen met lopen en op vakantie of citytrip maak ik al wel eens wat kiekjes, maar zo’n dingen kan je bezwaarlijk een hobby noemen.
Zo intensief als het turnen, ballet of de tekenschool uit mijn kinderjaren hoeft het voor mij allemaal niet meer te worden, maar het zou leuk zijn om nog eens een “project” te vinden.

Het afgelopen half jaar ben ik steeds meer bloggers gaan volgen die hun naaimachine al eens durven boven te halen. In eerste instantie was het eerder toevallig, maar ondertussen vind ik het geweldig fascinerend wat die menschen allemaal kunnen maken.
En dat zijn dan mensen van rond mijn leeftijdscategorie begot! The madness!

Toen mama stierf heb ik uiteraard nogal wat dingen overgeërfd zoals dat dan heet, en toeval wil dat daar ook een Singer naaimachine bij zat. Ik heb hem niet willen weggooien omdat ik 1) mijn moeder teveel uren achter dat ding heb weten doorbrengen en 2) hoopte dat ik mij ooit ook eens achter dat ding zou kunnen scharen.

Aan de mama kan ik het ondertussen niet meer vragen, maar daarom doe ik een kleine – ietwat optimistische – oproep aan U, de lezer met een naaimachien.
Stel, een totale leek is leergierig en wil graag de kunst van het naaien ontdekken. Ze is ambitieus, maar nog iet of wat onbekend met het stikgegeven.
Welke tips zou u haar dan geven? Of misschien wel een voorzichtig naaipatroontje met duusnd en één stap voor stap opmerkingen erbij? Of kinderlijk makkelijke tutorial in “hoe leer ik mijn naaimachine kennen”?

Misschien zou ik toch beter eens kijken of er bij ons in de buurt geen naaicursus wordt gegeven, maar aangezien het nog maar mijn eerste wankele stapjes in de naairichting zijn, wil ik toch eerst even beroep doen op de stikkende medemens alvorens bij de vrouwengilde aan te kloppen.

Sollicitatieverlof

Eén van de voordelen van je ontslag geven, is dat je elke week recht hebt op een dag sollicitatieverlof.

Je wordt geacht om op zo’n dag voor de computer te zitten, vacatures te doorsnuffelen, mails te versturen en op gesprek te gaan.

Maar wat ik mij afvraag… Gezien ik nog maar in de beginfase zit en dus nog geen gesprekken heb versierd, kan ik mij alleen toeleggen op een dagje achter mijn computer zitten om hopelijk al een paar interessante vacatures te scoren.

Bijgevolg is een hele dag toch redelijk lang, lijkt mij? Ik veronderstel dat ik dus ook wel eens gerust naar de winkel kan rijden om mezelf en Soek van eten te voorzien?

En een waske insteken of wat strijken, dat moet toch ook kunnen he? Al veronderstel ik dat naar de kapper gaan dan weer geen optie is zeker?

Anyway, my point is dat ik dat eigenlijk wel veel vind, zo elke week een volledige dag. Wat niet betekent dat het niet geweldig aangenaam is. Op die manier hoef ik niet nog ’s avonds na mijn werk het internet af te schuimen of nog richting sollicitatiegesprek te sjeezen in volle avondspits.

Het bedrijf is alvast iets minder enthousiast en verwacht, denk ik, dat ik een paar weken mijn dagje laat vallen. Het zal moeilijk worden om mijn been stijf te houden, maar neen, ik geef deze wekelijkse dagjes niet af. Ik claim ze ter compensatie voor al die overuren die ik gemaakt heb en laten we vooral niet vergeten dat ik er recht op heb.

En alzo zal ik mij morgen thuis achter mijn computer bevinden en grasduinen in het wijde web der vacatures*. En ik heb er zin in ze gasteh!

*er zal misschien ook een occasioneel wasmachinevat gevuld worden. Ik hoop dat u mij dat niet kwalijk neemt.