dinsdag 26 oktober 2010

Restenarm is blijkbaar ook smaakarm

Donderdag heb ik alweer mijn driejaarlijkse colonoscopie op het programma staan.
Ik ga daar verder niet over uitweiden, er zijn werkelijk aangenamere dingen dan dat.

Maar dat onderzoek vereist enige voorbereiding. Zo moet ik twee dagen op voorhand – vandaag dus – starten met een restenarm dieet. Weinig vezels, geen rauwe groenten, geen fruit en geen melk zijn de hoofdzaken van dergelijk dieet.

Het is erg moeilijk om die twee dagen een “deftige” maaltijd in elkaar te steken volgens de vooropgestelde richtlijnen. Ik heb me ook al gek gezocht achter een aantal concrete recepten want met vis, kip en rijst ben je nogal snel uitverteld.
Bijgevolg zal ik variëren tussen rijst met kip en wortelen en rijst met vis en boontjes.
Een beetje curry saus erbij is een no go want daar heb je vaak melk voor nodig. Veel kruidensoorten mogen ook niet gebruikt worden.

U merkt het, niet echt een rock ’n roll dieet dus.

Dus ben ik nog op zoek naar mogelijkheden die toch binnen de lijntjes kleuren en vooral voor wat meer smaak kunnen zorgen.
Suggesties zijn dus welkom!

maandag 18 oktober 2010

Fielosophie to the rescue

Werken op een zondag, ik ben er niet helemaal wild van. Niet alleen moet je al je weekendactiviteiten op één zaterdag gepropt krijgen, je moet ook werken op een dag dat je de meeste mensen pas om 9u30 naar de bakker ziet sloffen.
Ik daarentegen, vocht om 05u20 met Raymond van het Groenewoud omdat er twee meisjes op het strand mijn wekker deden aflopen. En aldus was ik alweer relatief (klaar)wakker voor een nieuw dagje spannende tv maken. Ahum.

Fast forward naar een uur of 15u toen ik met een kandidaat aan de wagen stond te wachten. Saaie, vermoeiende dag voor de rest, berekoud ook. Maar toen wij aldaar aan de wagen stonden te wachten, zag ik plots een oudere vrouw in rolstoel op de baan vaststaan in een gootje. Niet de meest strategische plaats op een zondagnamiddag, zo leek mij.

Mijn barmhartig hart sprong onmiddellijk te hulp en voor ik het wist sprak ik de woorden: “Moet ik u helpen oversteken, mevrouwtje?”.
Waarop zij de volgende woorden sprak: “nehumhumhumcafeekehumhumhumne”.
Er was inderdaad een cafeetje 20m verderop dus de kandidaat en mezelf duwden het vrouwtje de straat af, richting cafeetje.
Maar er was iets louche aan het verhaal. Buiten het feit dat het leek alsof deze vrouw al wat streekbiertjes teveel op had, quasi onverstaanbaar was en duidelijk niet helemaal wist hoe het allemaal juist zat, zagen we plots dat haar rolstoel een groot naamkaartje had achteraan en een stikker van een rusthuis.
Quite bizar isn’t it?

Wat volgde was een tafereeltje van kandidaat in het cafeetje, ik bij rolstoeldame, rolstoeldame die argwaan voelt en zelf cafeetje probeert binnen te rollen (wat redelijk moeilijk is wanneer er een trede aan de ingang is) en kandidaat die weer buitenkomt met de melding dat er een rusthuis vlakbij is en dat rolstoeldame waarschijnlijk op eigen initiatief een pintje wou gaan drinken.

Onze argwaan was te groot om te geloven dat zo’n oud menske uit een bejaardentehuis, met rolstoel die ze amper zelf kan bedienen, helemaal alleen op café zou mogen gaan.
Aldus gingen kandidaat, rolstoeldame en mezelf richting bejaardentehuis waar effectief bleek dat ze “ontsnapt” was én dat bovendien nog niet eens ontdekt was.

Aangename vooruitzichten hé jongens, zo’n veilig bejaardentehuis op uwen ouden dag.
We kregen wel iets gratis te drinken aangeboden in de “bar” van het bejaardentehuis, we hebben daar vriendelijk voor bedankt, we waren natuurlijk wel nog bezig met opnames hé, remember.
En alzo werkte ik gisteren in totaal 20 uren op een zondag (is dat eigenlijk wel wettig?) én redde ik tussendoor nog een dement vrouwtje van de aanrijdingsdood.
Supervrouw Fielosophie hé jongens. En als u mij nu wil excuseren, ik moet in zombiemodus verder naar mijn computer gaan staren, want ook supervrouwen moeten op maandag weer gaan werken…

vrijdag 15 oktober 2010

Looking for the Zsa Zsa Zu

Ik denk dat ik iets onderweg verloren ben. Volgens mij is het… inspiratie.
Niet de inspiratie om een nieuwe post te schrijven, maar wel het soort inspiratie dat men ook wel eens begeestering noemt.
Een kracht die je vooruit duwt in het leven want soms lijkt het alsof ik mezelf moet vooruitslepen.
 
Werk is een grote factor hierin. Ik ben niet meer geïnspireerd in wat ik doe omdat mijn job al zijn menselijke facetten aan het verliezen is. Meer, sneller en goedkoper.
 
Dus, ik moet terug op zoek naar mijn inspiratie. Naar begeestering. Naar de Zsa Zsa Zu van het leven.
En wat meer tijd maken voor fijne dingen naast werken en in de zetel series kijken.
 
Hoe doet u dat eigenlijk?

donderdag 14 oktober 2010

Music was my first love

Vanmorgen luisterde ik zoals elke ochtend in mijn wagen naar Studio Brussel en hoorde het Dream Team van een meisje passeren.
Op zich niets wereldschokkend, de nummers waren aangenaam om horen, de tijd ging mooi voorbij.
Maar het was het verhaal erachter dat mij even aan het denken zette. Twee van haar nummers waren beïnvloed door familieleden die haar van kleins af deze muziek hadden leren kennen.
Stoere klassiekers van The Smiths en Joy Division.

Dat zette mij dus aan het denken. Want ikzelf ben helemaal niet opgevoed in een muziekminnend gezin. Mijn mama was eerder van het Donna-type en mijn vader was meer van het kroegennummerstype.
Het enige nummer waarvan ik als kind voelde dat het geniaal was, was Joe le taxi van Vanessa Paradis, ergens gevonden op een oude cassettecompilatie van mijn moeder.

Beeldt u een muziekmix in tussen Phats and Small – Got to turn around, Will Tura – Arme Joe en Drukwerks’ Schijn ‘n lichtje op mij.
Maar maak u geen zorgen, het is nog goed gekomen met mij hoor jongens.
Ik heb ergens rond mijn 17e levensjaar een groot inhaalmanoeuvre gemaakt, mede dankzij de klassiekers die al eens op de lokale chirofuiven werden gedraaid en een ontluikende StuBru-interesse.
Al vond ik persoonlijk de nineties geweldig – als opgroeiend kind van – toch heb ik zo rond mijn twintigste het gevoel gekregen dat ik een heleboel gemist had.
Het was ook toen pas dat mijn interesseveld zich nog meer uitbreidde van jazz tot New Beat.

Ik vind het eigenlijk geweldig dat het leeftijdsverschil tussen mijn vriend en mij impliceert dat hij mij zot veel “nieuwe” oude nummers heeft leren kennen.

Maar stel u toch eens voor dat ik was opgegroeid in een omgeving waar er met nummers van de Smiths en Joy Division rond mijn oren zou gesmeten zijn. Ik zou voorwaar een ander mens geweest zijn. Voorwaar zekers.

maandag 11 oktober 2010

Fielosophie en het geVaar: Deel 3

Hopla, volgende week gaat deel 3 van het plan “Fielosophie gaat bootje varen” van start.

Na deel 1: “De Theoriecursus”, alwaar we allen genoten hebben van het aangename gezelschap van de betweterige zeventiger (terug te vinden alhier en uiteraard ook hier) en deel 2: “De praktijkuren”, die we voorlopig nog uitgesteld hebben, maar perfect na deel 3 kan geplaatst worden, gaat uw aller dus van start met deel 3: “De Marifooncursus”, waar men mij zal leren om volgens maritieme beleefdheid in een soortement walkietalkie te praten.

Jongens, wat kijk ik daar toch weer naar uit! Ik hoop uit de grond van mijn varend hart dat er alweer zo’n karakteristieke medeleerlingen in mijn klasje zullen zitten. Volgens de betweterige zeventiger, die – uiteraard – deze cursus al achter de rug had, is het ook absoluut niet zo moeilijk. En wie beter te geloven dan een, juist ja, meneer betweterige zeventiger.

Toch misschien nog even onderstrepen dat deze cursussen geheel vrijwillig zijn en zelfs niet verplicht. Moest u dus plots bedenken dat u ook eens graag bootje zou willen varen, dan bent u hier in België helemaal niet verplicht om uw vaarbewijs te gaan halen.
Maar Fielosophie neemt graag het zekere voor het onzekere, wil haar praktijk graag nog eens opfrissen, doet ook graag eens een cursus zo nu en dan en vooral: als u op een dag hommeles heeft met een kwade binnenschipper omdat u voorbijstak langs de - voor u onwetende - verkeerde kant, dan zal ik eens luidop gnagna-en en met mijn diplomapapiertje zwaaien.

Oh en wat die praktijk van deel 2 dus betreft, moesten er zich onder mijn lezers schippers bevinden die mij graag 8u willen laten varen met hun boot op hun eigen verantwoordelijkheid, aarzel zeker niet en richt u tot de comments.
*Valt het u ook op dat, hoe hard ik ook geprobeerd heb het te herschrijven, deze zin een zweem van sarcasme blijft behouden?

vrijdag 8 oktober 2010

Terug bij af.

Ik heb al een aantal jaren last van mijn rug. Lage rugpijn en ik, dat is zoals eb en vloed, het komt en gaat, maar het blijft helaas wel steeds opkomen.
Tot er maandag plots een verkramping de grootte van een tsunami in mijn rug schoot. Geen lage rugpijn deze keer, maar echte hevige pijn over heel mijn rug.
 
Ik had die dag een uitzonderlijk lange draaidag van 19 uur. I kid you not.
Halverwege de dag voelde ik al enige pijn. Vermoeidheid van te lang recht te staan, dacht ik toen.
Tegen de avond moest ik me constant neerzetten om vervolgens vast te stellen dat ik geen houding kon vinden die verzachting kon brengen.
Toen ik ’s avonds de kandidaten terug naar hun wagen moest voeren, besefte ik dat er iets deftig fout zat. En bij de tijd dat ik thuis uit mijn wagen kroop, stond het huilen me nader dan het lachen.
Een slapeloze nacht overtuigde me om de volgende ochtend niet te gaan werken, maar wel om me richting dokter te laten voeren.
Van de dokter belande ik bij de kinesiste die me uiteindelijk wist te vertellen dat ik een spierverkramping had ter hoogte van zo’n 4 wervels en die mijn hele rug blokkeerde.
 
Pijn jongens. Iedere seconde van de dag én nacht had ik pijn. Drie dagen ben ik thuis gebleven om mij vandaag op dag 4 alweer in het kantoor te bevinden. Eerlijk gezegd gaat het nog niet goed en mijn bureaustoel is duidelijk niet ergonomisch verantwoord.
Maar ik ben aan het werk, al was het maar om de statement die ik hiermee wil maken. Want dat ze van mij alsnog verwachtten dat ik dit weekend mee zou gaan op opnames, vind ik er belachelijk over. Flexibiliteit, zei u?
 
De kinesiste vertelde me vanmorgen nog dat die spierverkramping een duidelijk signaal van mijn lichaam was om te stoppen en te rusten.
 
En dat gegeven brengt mij alweer bij een dijk van een onzekerheid die nu al even door mijn gedachten zweeft: Heb ik wel de juiste keuze gemaakt om terug in de tv-wereld te stappen? Heb ik nog wel zin in die lange, zware dagen?
En vooral: Wat moet ik dan toch gaan doen?
 
En daarmee zijn we terug bij af.

zondag 3 oktober 2010

Rust in vree

Wanneer een oude klasgenoot een kogel door zijn hoofd krijgt, weet je dat die kinderlijke onwetendheid van vroeger nooit meer terugkomt.

vrijdag 1 oktober 2010

De dag van vandaag

Wanneer de zonnestralen niet meer zijn wat ze geweest zijn en je tijdens een boswandeling moet oppassen voor vallende okkernoten, lijkt het voor een aantal mensen al gerechtvaardigd om zich af te vragen wat ze met Nieuwjaar gaan doen.
En dat terwijl ze bij ons in de straat nog maar net de appelen en peren geplukt hebben.