woensdag 23 maart 2011

Een glimlach onderweg

Ik rijd door dorpen die ik ken van vroeger en kijk door mijn autoraam als een indringer naar buiten.
Ik zie mensen die mij niet zien of heel soms herken ik mensen die mij waarschijnlijk al vergeten zijn door de snelheid van ons leven of wegen die uit elkaar gingen.
Ik zie mensen van voor ik ver van huis verhuisde en rijd langs straten en gebouwen die mij dagelijks een nieuwe herinnering geven.
Ik rijd door dorpen die ik ken van vroeger om van mijn nieuw leven naar mijn nieuw oud leven te rijden.
Ik kijk door het autoraam als een indringer naar buiten en moet glimlachen onderweg naar mijn werk.

woensdag 16 maart 2011

Zonder zorgen, ik dacht het niet

Ik heb al een behoorlijke tijd last van acne. In mijn pubertijd viel dat allemaal nog wel mee, maar de laatste jaren ben ik aan een revival bezig.
Verdict van de huisarts: "U zit terug in uw pubertijd juffrouw". Exit huisarts, insert beautyfarms, face masks en dure crèmes.
Maar gezien ik op woensdagavond om 23u30 over acne schrijf, mag u er gerust vanuit gaan dat het probleem nog steeds niet opgelost is en dat de wanhoop nabij is.

Laat ik u eerst en vooral duidelijk maken dat het hem niet om de puberale puisten all over the face gaat. Neen, het gaat hier om één, mogelijks twee exemplaren die elkaar blijven afwisselen, maar al eens een scherpteverlegging op mijn gezicht durven te doen.

De laatste dagcrème van The Body Shop was op en dus was het tijd voor een nieuw potje. Na de apotheek en de winkelstraat, werd het misschien eens tijd om een schoonheidsinstituut binnen te stappen voor hét ultieme product.
Aldus stapte ik gezwind het instituut van een naburig dorp binnen met volgende woorden: uitslag, zalf, help.
Waarop zij zei: "hier zijn vijfduusd staaltjes, probeer die eerst eens".

Het bleek een merk te zijn waar ik nog nooit van gehoord had: San Soucis.
En ik moet eerlijk zeggen dat ik helemaal niet tevreden ben van de producten. 2 staaltjes zijn reeds getest en de uitslag wordt alleen maar groter, volgt elkaar sneller op en verdwijnt veel moeilijker.

En er is natuurlijk niets zo erg als 's morgens te moeten opstaan, in de spiegel te kijken en beseffen dat er helemaal niets aan die gigantische bult op je voorhoofd te doen valt.

Ik ben dus ten einde raad en wil toch graag eens weten of jullie geen wondermiddeltjes hebben.
Mijn huid dankt u.

zondag 13 maart 2011

De Rock Werchter Tales

Op 20 februari beslisten Soek en ik om vrijdagtickets voor Rock Werchter te bestellen aangezien ook The National het rijtje kwam vervoegen.
Het was alleen mogelijk om op de "waiting list' te komen staan want de tickets waren zogezegd al uitverkocht.

Op 9 maart kreeg ik het bericht dat "door annulering van niet tijdig betaalde reserveringen er nu weer enkele plaatsen vrij kwamen".
Snel reserveren was de boodschap. En "dat reserveren alleen maar kon via onderstaand Tele Ticket Service telefoonnummer".

Heh?

Ik had het in eerste instantie al bijzonder moeilijk met het "waiting list" gegeven.
Op deze manier wordt Rock Werchter steeds meer een verheven gegeven, mensen gaan tickets kopen nog voor men goed en wel weet wat er op de affiche komt te staan. Men koopt de naam van het festival en hoopt - en godzijdank is dat nog steeds het geval - dat het wel goed komt met die line-up.
Maar toegankelijk is het allerminst. Laagdrempelig ook al zeker niet.

Maar wat mij vooral stoorde was dat ik mijn reservatie op de waiting list alleen maar kon verzilveren door telefonisch contact op te nemen met Tele Ticket Service.
Ik vind dat niet oké.
Ik vind dat zelfs ruiken naar één of ander mooi onderling dealtje waar Rock Werchter ook nog een percentje in meepikt.

Waarom kon ik niet gewoon via een simpele nieuwe link mijn ticket herbevestigen? Waarom wordt ik verplicht om - naast dure tickets - ook nog eens een extra kost te spenderen aan een teleticketlijn?

Het is natuurlijk hypocriet want ik heb mijn Rock Werchter tickets mooi telefonisch herbevestigd en overgeschreven.
Maar of dat volgend jaar opnieuw voor mij hoeft, daar ga ik toch nog eens goed over nadenken.

donderdag 3 maart 2011

Toen

Heel af en toe durf ik wel eens heimwee hebben naar de onbezonnen tijden.
Naar de jaren waar jongens met hun fietsen of brommers zonder aankondiging plots op de oprit stonden en mijn moeder ietwat bezorgd vond dat haar dochter te snel groot werd.
Naar het aftasten van de grenzen van het fatsoen en kledingexperimenten die ik al lang uit mijn kast heb verwijderd en ik kan van het collectief geheugen alleen maar hetzelfde hopen.

Heimwee naar deuren die wagenwijd openstonden of op z’n minst achter de hand op een kier werden gehouden. Of aan het lijntje, dat soms ook wel.
Naar grenzen die verlegd werden achter het muurtje van de school. Naar pacts die volledige geheimhouding vereisten.

De luchtigheid der tienerbestaan.

Niet dat het leven nu slechter is, in veel opzichten is vrijheid nu een veel groter concept dan toen vrijheid maar reikte tot 00u30 wanneer de papa van een vriendin ons kwam ophalen aan de fuifzaal.

Ondertussen heeft standvastigheid, verantwoordelijkheid, zekerheid, vertrouwen en liefde zich in mijn volwassen leven genesteld en de gedachte aan onzekerheid op al die vlakken zou mij heel erg wankel maken.

Maar heel af en toe droom ik nog eens van de luchtigheid der tienerjaren. Van het groeien en tegen muren lopen. Van ontdekken en afdekken. Van oneindige dromen en onvergetelijke herinneringen.

Niet dat het leven nu slechter is, het is gewoon rijper en voller.