woensdag 27 april 2011

Ontkenning in tweevoud

Ik ben iemand die op de vraag “Hoe ist?”, antwoord met “goed, goed” of ook wel vaker “çava, çava”. (tweevoud heeft geen enkel nut, maar dat is nu eenmaal de manier waarop) Mensen lijken daar al eens zot van te komen, al vind ik zo’n antwoord wel gepast op zo’n standaardvraag.

Eén vriendin lachte me vroeger altijd uit als er weer eens een “çava” werd gelanceerd. “Hoe kan het nu altijd çava zijn met u?”.
Niks van.

Mijn hoofd kent over het algemeen maar 3 standen: Eindeloos gepieker, absolute flatline of aangenaam zennisme. Ik noem het “enig-kind-syndroom”, teveel zaken hebben zich te lang alleen in je eigen hoofd afgespeeld.
Ik hoef daar niet perse zo uitgereid over uit te weiden telkens als men mij vraagt hoe het gaat. Ik doe dat op mijn eigen tijd, zoals bijvoorbeeld nu of soms ook tegen een vriendin, verstopt achter een glas wijn.

Maar het is niet çava. Er is een grootmoeder in het ziekenhuis en een hulpeloosheid die grenst aan de peutertijd. Toilethandelingen die ik nooit dacht te moeten uitvoeren en uitzicht naar depressiviteit in een rusthuis. Dat pakt mij gigantisch.

Er is eenzaamheid, teleurstelling en verdriet, openen en bloot in my face.
Er is confrontatie aan een aftakeling die ik niet naast mij neer kan leggen uit herkenbaarheid van een aantal jaren geleden en waarvan ik bijgevolg niet in slaag om deze van mij af te schudden.

Het is niet çava, maar voor de rest gaat het wel. Goed, goed.

donderdag 14 april 2011

De man van het licht - pré Luminus tijdperk

Toen ik klein was en behoorlijk wat tijd doorbracht in mijn eigen hoofd – zo gaat dat meestal als je enig kind bent – had ik van die fantastische voorstellingen van hoe de wereld bleef draaien.
Zo dacht ik dat, steeds wanneer de straatverlichting aansprong, er een klein mannetje met een brilletje en licht kalend hoofd opstond van zijn stoffige bureau en, wanneer het tijd was voor de straatverlichting, op een heel oude lichtschakelaar ging drukken, vervolgens terug naar zijn bureautje slofte en verder ging werken met zijn hoofd tussen stapels papieren (omdat er toen nog geen sprake was van computers, maar echt he, ik heb dat meegemaakt).

Later begon ik me dan af te vragen wie bepaalde wanneer het licht aan en weer uit mocht. En waarom dat niet altijd gebeurde op een mooi rond uur, zoals dat in mijn hoofd wel zou moeten gebeuren. Het lag waarschijnlijk aan het feit dat het kleine mannetje soms zo druk in de papieren zat dat hij vergeten was om op zijn klok te kijken. Dat verklaarde inderdaad wel waarom het licht soms aansprong om 19u56 en soms om 20u07 ipv om 20u. Hij was ook maar een mens natuurlijk.

En zo waren er echt nog honderd-en–één dingen, waar ik nu niet meteen meer opkom.
Ik moest eraan terugdenken omdat vanmorgen slechts de helft van de straatverlichting op de autostrade brandde, de andere helft was al uit.
Misschien heeft het mannetje een knopje bij gekregen en is hij het andere knopje vergeten?
Of hij is op pensioen gegaan en heeft slecht doorgebrieft. Dat kan ook.

De moderne tijd er Afrikaanse landen

Momenteel moet ik voor mijn werk serieus wat productionele research doen naar behoorlijk wat avontuurlijke landen.
En dan komt een mens al eens wat zottigheden tegen.
Zoals daar is: Bij vragen kan u de ambassade van Niger niet bereiken via email of telefoon. U kan dat proberen, maar u zal niet verder geholpen worden. U moet dit namelijk per post of per fax doen. Allé, dat alles, maar dan in het Frans hé.

Vragen aan de ambassade per post of per fax.
Per fax hé gasten.
Eigenlijk dus een beetje hetzelfde zoals email, maar dan slechter voor de bomen enal.
Werkelijk, reizen uitpluizen naar Afrikaanse landen, een mens maakt wat mee.

Verwerkt

Met het risico als zelfvoldaan over te komen – maar dat serieus niet te bedoelen – bedacht ik mij gisteren dat ik werkgewijs toch behoorlijk wat dingen doe voor anderen.
Ik bracht een nieuwe werkkracht het nieuwe Oude bedrijf binnen.
Ik bracht een nieuwe regisseur in beeld (haha – sectorwoordspeling).
Ik bracht mezelf in beeld om een filmpje te redden (realiteit en helaas geen sectorwoordspeling)
Ik hielp een vriend-klankman aan meer werk.
Ik hielp ook zijn lief-make-up-madam aan een week werk.

En dat al voor niet he gasten. Met liefde enal enzo.
En het gevoel dat het op u werk vooruit gaat en dat ge dan toch iets klein te betekenen hebt, krijgt ge er gratis en voor niets bij.
Den hemel is verdient, ik weet het zeker.

zaterdag 9 april 2011

Stream of conciousness

Het is 1u 's nachts en het enige wat ik kan denken in mijn wagen onderweg naar huis is:
Misschien moet ik paardrijlessen gaan nemen? Hey mijn nieuwe schoenen knellen. Of misschien een make-up cursus, hoe doen die vlekkeloos gemaquilleerde dames dat toch altijd? Poepchauffage is de max. Hoe zou het eigenlijk nog zijn met de breezersletjes? Hm, is er eigenlijk nog brood in huis? Wauw, bloesems zijn zelfs 's nachts te zien, hoe lang zouden die nog blijven?...

Het is 11u 's middags, ik zit in mijn pyjama in de zetel en het enige dat ik kan denken is:
Waarom valt mijn oma toch plots weer? Hoe komt het dat ze nooit iets gebroken heeft en nu plots wel? Hoe moeten we haar overtuigen om een tijdje in het ziekenhuis te blijven? En wat daarna? Hoe moeten we de rest van de familie uitleggen dat ze beter thuis is en dat een rusthuis de zaak alleen maar erger maakt. Hoe vind ik meer tijd om mijn oma te bezoeken?
Hoelang houdt mijn oma dit nog vol?...

zondag 3 april 2011

Moestuin voor dummies 2.0


Zaterdag was het ideaal weer om de laatste hand aan mijn moestuin 2.0 te leggen.
Alle groenten die nog aanwezig waren van vorig jaar zijn weghaald, onkruid is volledig gewied en mest werd toegevoegd.

De buit: 9 wortelen die onzichtbaar de winter hebben doorgebracht, 2 onvolgroeide preiplanten en pieren van wel 10 cm. Dat laatste zou een goed teken zijn voor de vruchtbaarheid van je tuintje, dus op hoop van zegen dan maar!

Vorig jaar startte ik aan project Moestuin voor dummies als een echte leek. Ondertussen zijn er een aantal dingen die ik geleerd heb na een jaartje tuinieren:
- Als beginner kan je best starten met plantjes die je koopt bij bv. Aveve. Zaaien is als beginner best een hele onderneming.
- Witloof was te hoog gegrepen, begin hier echt niet aan als je de basis nog niet onder de knie hebt.
- Prei lukte niet, nog steeds geen idee waar het probleem zich bevond.
- Overschat jezelf niet, 2 rijen van dezelfde groente is behoorlijk veel als je maar met z'n tweetjes bent.
- Motiveer jezelf meer tot onkruid wieden. Seriously, 1 keer om de twee weken is niet voldoende.
- Groentjes uit eigen tuin zijn de max.

En dus start ik dit jaar met een nieuw plan.
Op de zaaiagenda staan: radijsjes, rucola (wegens succesverhaal), sla, courgette, spruitjes, wortel en stengelui.
Ik wil heel graag nog een pompoen planten, maar ga eerst proberen een zaadje groot te krijgen in een aparte bak. De vorige plant heeft het namelijk niet overleefd of is opgegeten door een vogel.

Daarnaast zou ik nog graag aardappelen planten, maar aangezien mijn tuintje maar aan de kleine kant is, vrees ik voor de haalbaarheid.

En hoppa, we zijn bijna klaar voor Moestuin 2.0!