maandag 30 mei 2011

Fielosophie in oud roze 3

Aangezien ik vandaag nog eens met de papa had afgesproken, leek het mij wel gepast om een foto te kiezen waar we beiden opstaan.
Papa en ik, dat is een op z'n minst gezegd complex gegeven. Maar ondanks alle dingen die ons van elkaar scheiden, zijn er ook een aantal zaken die ons binden, of toch zeker vroeger.

Zoals daar waren: de paardjes. Hij heeft een hele tijd jumping gereden en eigenlijk vond ik dat allemaal wel boeiend. Als jong meisje opgroeien met een paard in de tuin, Tiny zou er voor minder een boek over schrijven.

En out of de blue kreeg ik plots ook een pony. Ik moest daar niet achter vragen, ineens stond ie daar.
Ziehier: Witteke. Op die leeftijd (7 volle jaren) blijkt een kind nog niet erg vindingrijk in het bepalen van namen.
Achteraf gezien blijkt de pony behoorlijk klein. Ah, kids perspectives.


Errrh en de roze salopette, witte sokken en sandaaltjes, don't blame me. Ik was maar een zevenjarig kind, wat wist ik nu van mode.
En daarbij, volgens mij had Tiny ook zo'n outfit, check it out en we bedekken het onder de mantel der tijdsgeest.

maandag 23 mei 2011

De iphone is KAPOT!

Oh help, God sta me bij. De iphone is kapot.
Vanmorgen verliep ons leven samen nog naar aloude gewoonte, hij hielp me zelfs nog bij het inschatten van de ochtendfile zoals hij elke ochtend trouw doet. Er was geen vuiltje aan de lucht en ik wist zelfs nog een file te ontwijken.
Wij zijn een goed team.
Waren.
Wij waren een goed team.

Want om 11u besliste de iphone om van Amen en Uit te doen.
Tijdens mijn middagpauze snelde ik naar de Easy-M, de Apple store in Mechelen alwaar ze mij niet konden/wilden verder helpen omdat ik mijn toestel niet bij hen had aangekocht. De man stuurde mij wel door naar de Mobistarwinkel om het daar eens te proberen.

Aldus snelde ik naar de Mobistarwinkel en dat over kasseien met hakken en al, want ik had immers een gewoon dagje bureauzitten voorzien.
Na 20 minuten wachten was het eindelijk mijn beurt in de Mobistarwinkel (oh ja, ik had uiteraard ook nog eens het geluk om achter een oude man te staan die een SIM-kaart voor een maat van hem wou komen bestellen en niet wou aannemen dat hij dat niet in zijn plaats mocht doen).
De Mobistar man had helaas hetzelfde verhaaltje voor me klaar: iPhone niet hier aangekocht, geen herstelling mogelijk.
Behoorlijk teleurgesteld en gefrustreerd ben ik dan maar afgedropen. Wederom met hakken over de Mechelse kasseien gesjeest.
Wat een kutservice!

Ondertussen ontdekten we dat waarschijnlijk alleen het scherm kapot is, aangezien iTunes het toestel wel blijkt te herkennen en ik zo nog toegang heb tot mijn foto’s (oef!).
Vanavond moet ik even mijn garantiebewijs gaan opsnollen, maar ik vrees dat ik net over de garantietermijn zit. 2 jaar al delen wij lief en leed en dat is blijkbaar te lang voor meneertje het iphonescherm.

Er heerst verwarring en paniek, enige verlorenheid in dagelijkse routine en onrust in de toekomst.
Een nieuwe iphone 4 kopen is allemaal goed en wel, maar dat prijskaartje baart me toch wat zorgen. En ik was nu zo content van mijn machien.

donderdag 19 mei 2011

ABc

Ik ga trachten tickets te bemachtigen van de meneer die ons een goede winter wenst.

En dat ik zaterdag naar een voetbalploeg ga kijken en toch eigenlijk vooral ga luisteren.

En dat er volgende week ook nog enig ontploffingsgevaar zal zijn in de lucht, maar dat dat in deze postmodernistische tijd behoorlijk vet gaat klinken.

Maar vooral, dat ik behoorlijk fan ben van de AB, valt dat op?

dinsdag 10 mei 2011

Fielosophie in oud roze 2

Pasen '89. Eigenlijk een beetje te laat om in de Paassfeer te blijven, maar deze foto was té goed om hem omwille van de tijd van het jaar niet te publiceren.
Met de beste wil van de wereld kan ik me niet herinneren waar deze foto getrokken is. Het enige wat ik me zou kunnen bedenken is dat het in de tuin van mijn allereerste woonplaats moet geweest zijn, een bel-etage in Duffel city.

Eerst en vooral moeten we een misverstand uit de wereld helpen: Ik ben niet triest op deze foto. De zon scheen toen gewoon in mijn gezicht en dat zorgde voor enig zongefrons.

Mijn paasklokken waren ook altijd de max, variëteit troef, ieder jaar opnieuw! En dan moet u weten dat er nog gewone chocolade eitjes in mijn rieten mandjes zitten. De 2 mandjes die eeuwig en altijd mijn paasei-raap-attributen in crime waren. Way cooler dan een plastieken zakske, zeg nu zelf.

Ik kan me niet zo heel veel meer herinneren van deze situatie, behalve dan dat ik achteraf ongelooflijk gefascineerd was door het lieveheersbeestje. Zeker 1,5 jaar mocht dat niet opgegeten worden omdat ik dat zilverpapiertje zo mooi vond. Daarna mocht ik het niet meer opeten wegens nogal belegen. Maar 't was toch schoon om naar te kijken als de snoepkast openging.

ps: had u de dikke duim voor de lens al opgemerkt bovenaan? Ik herinner mij dat dat wel eens vaker gebeurde en dat menig foto daardoor niet bijgehouden werd. Maar achteraf heeft dat toch ongelooflijk zijn charme, niet?

woensdag 4 mei 2011

Fielosophie in oud roze 1

Dit is de start van een klein projectje dat ik gaarne met u allen wil delen.
Ik presenteer u: "Fielosophie in oud roze", oftewel: een wandeling door mijn fotoboekleven.

Naar aanleiding van een foto die iemand me gevraagd had, was ik vandaag door een aantal oude foto albums aan het bladeren.
Ik kon een heel leven doorbladeren in slechts 20 minuten. Herinneringen flitsten voorbij en stiekem is dat toch nog steeds veel nostalgischer dan die honderden of duizenden digitale foto's die in submapjes op je computer zelden weer worden aangeklikt.

Ik neem jullie dus graag mee doorheen mijn leven aan de hand van enkele oude analoge foto's en zorgvuldig uitgekozen verhalen. Niet perse mooi gekadreerd, wel altijd met een duidelijke herinnering.

En laten we beginnen met een foto van mijn mama en mezelf uit 1988.
Het is een beetje een symbolisch begin natuurlijk en ondertussen voor mij de belangrijkste herinnering van allemaal. Het moment zelf kan ik me amper voor de geest halen, maar ik hou ongelooflijk veel van deze foto.
Het is één van de weinige foto's die er van mijn mama en mij zijn gemaakt want meestal was zij de fotograaf van dienst.
Man, wat heb ik daar al spijt van gehad.

3 jaar oud dus, een frisse krullenbol en mama's oogappel. Let the journey begin..



ps: let u vooral op de sandaaltjes links achteraan :-)