dinsdag 29 november 2011

So I thought I could dance (in Wadi Rum)

Jordanië wordt zo stilletjes aan van het kortetermijngeheugen naar het langetermijngeheugen geduwd, maar er is goed nieuws want de foto's zijn eindelijk bewerkt, snel meer daarover dus.

Er is toch al 1 ding dat ik jullie niet wou onthouden en dat is onderstaand heerlijke filmpje.
In Wadi Rum sliepen we in een "echt" bedoeïenen kamp met slechts 4 andere toeristen. Dat leverde voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de reis op. Denk waterpijp, vuurkenstook, sterren kijken, thee sloeberen met de locals en ook... participatie aan een echte bedoeïnendans. Dat is eigenlijk een dans zonder ritme, onnavolgbaar handengeklap, eentonig klankgebruik en schoudergeschurk.

U hoeft niet de volle 2 minuten uit te kijken, na 30 seconden begrijpt u het gegeven zonder fout, maar als u mij graag uit het ritme ziet vallen (ter mijner verdediging, dat ritme was er eigenlijk toch al niet), raad ik u toch aan om door te scrollen naar het einde.
Maar hey gasten, de sfeer zat goed en ik val anders nooit uit de maat hoor.

woensdag 23 november 2011

Agnes en De Boer(in)

Na mij gisteren een hele dag opgeboeid te hebben over waar ik mij in godsnaam in de buurt van het Koninklijk Circus zou kunnen parkeren, was ik redelijk opgelucht toen ik eindelijk in één van de rode zeteltjes kon neerploffen.
Op de website had ik nog snel gezien dat er – uiteraard – een voorprogramma zou zijn en omdat we goed op tijd waren vertrokken om een goeie plaats te kunnen bemachtigen, konden we daar dus nog van meegenieten. Ik was echter vergeten of het voorprogramma een man of vrouw ging zijn, maar toen wij daar een man met gitaar op het podium zagen klimmen, wisten we wel zeker dat het voorprogramma van Agnes Obel van start was gegaan.

De man met de gitaar zong zijn deuntjes, er werd geapplaudisseerd, de lichten gingen weer aan, er werd gewacht, de lichten gingen weer uit en toen kwam er plots een vrouw met gitaar het podium op.

Dit is het moment waarop ik u even een kleine voorgeschiedenis moet geven in mijn muzikale beslissing om tickets voor Agnes Obel te kopen. Zoals iedereen hier waarschijnlijk kende ik haar alleen van Riverside, ik beluisterde haar album op iTunes, dat beviel mij en vervolgens kocht ik hem. Het legaal steunen der waardig artiest enzo. Desbetreffend album werd herhaaldelijk beluisterd en nog steeds goed bevonden, dus toen het nieuws kwam dat Agnes naar Brussel zou komen, kocht ik meteen 2 kaartjes. Wie of wat Agnes Obel nu eigenlijk was; was het een groep, van waar komt ze/komen zij, hoe oud is ze/zijn ze, ik wist het niet en ik dacht er ook niet meer over na. 

Aldus verscheen er plots een vrouw met gitaar op het podium. Het is te zeggen, het was eigenlijk meer het vrouwelijk equivalent van een gepensioneerde boer die net van zijn veld kwam. Alleen de klak en de pijp ontbraken nog, maar gelukkig had zij een gitaar ter compensatie. En dan noem ik het nog een geluk dat het geen tractor was. Het vrouwmens was bevreemdend, zong over de dood, maar was wel grappig en had een goed stemgeluid. En ze had heel erg onbekende deuntjes, dat ook. Ik voelde een kleine spanning in de zaal en de lichte twijfel bij sommigen of dit misschien Agnes Obel kon zijn.
Bij het voorlaatste nummer liet Mevrouwtje De Boer vallen dat Agnes Obel er zo aankwam en dat zorgde deze keer voor een vlaag van definitieve geruststelling bij het publiek. Het applaus na dat nummer was beduidend enthousiaster dan dat van de nummers ervoor.

Beetje vreemd, zo’n 2 voorprogramma’s. En verwarrend.
Agnes zelf, haar celliste en harpiste waren geweldig en zorgde weer heel eventjes voor magie in het oude circus.

Toch graag een link naar onze madam van ’t veld om u een idee te geven, blijkbaar (gelukkig) niet altijd boers gekleed. Liz Green:

zaterdag 19 november 2011

Welkom in Jordanië!

Het contrast België – Jordanië kon niet groter zijn met de huidige Belgische temperaturen! Wanneer je ’s nachts overweegt om met je wintersloefen in bed te kruipen, weet je dat de vakantie gedaan is en de confrontatie met de koude winter niet voor de deur staat, maar reeds in je flanellen bed is gekropen.

Graag nog eventjes terug naar die vakantie dus.
Was het luiheid of het feit dat we niet goed wisten wat te verwachten of hoe het te organiseren, één van deze zaken heeft er alleszins voor gezorgd dat we deze keer kozen voor een Fly & Drive formule van Thomas Cook naar Jordanië.

Ik heb weinig ervaring met georganiseerde touroperatorreizen en kom er ook eerlijk voor uit dat ik daar eigenlijk een beetje vies van ben.
Gezamenlijke diners met “de Belgen”, georganiseerde busuitstapjes aan te hoge prijzen, aerobic in het hotelzwembad, excuseer, maar ik moet daar even van gaan kotsen.

Toch bleek de Fly & Drive formule ons toch nog behoorlijk wat vrijheid te geven. Bij aankomst kregen we een autosleutel, een landkaart en een hoop hotelvouchers in onze pollen geduwd en verder trekt ge uwen hoebel. Prie-mà!

En alzo sjeesden wij het Jordaanse land door.

(klik voor groter)
Aqaba - Amman - Jerash - Mount Nebo - Dode Zee - Petra - Wadi Rum - Aqaba

Volgens de 87 verkopers die we doorheen het land zijn tegengekomen, waren we wel behoorlijk welkom:
“You want to buy souvenir?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to ride camel, miss?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to have drink? Tea, turkish coffee?” – yes – “Please, you’re welcome”.


In Petra werden we toch één keer verrast toen een juwelenverkoopster ons wat wou aansmeren: “Only one dinar, happy hour for you! Is goedkoper dan de Hema”!
Bij de happy hour waren wij al een meter of twee verder gewandeld, maar bij het horen van die laatste zin hebben we ons toch weer even al lachend moeten omdraaien!

Jordanië was eigenlijk gewoon top. Op dag 2 zat ik al op een kameel van echte bedoeïen langs de kant van de weg en de avond en nacht in een bedoeïenentent was onvergetelijk.

Nu nog even de 550 foto’s verwerken en dan kan u ook meegenieten.
You’re welcome!

donderdag 10 november 2011

Pauze

U kan hier de volgende dagen en week radiostilte verwachten. Terwijl u uw nikkel ligt af te draaien, ga ik drijven in een zoute zee en terugkomen met het meest gezuiverd velleke ooit.

Gullie houdt ulder wel efkes in stilte bezig he gasten?

(Of doe iets nuttig zoals alhier)

woensdag 9 november 2011

De muntsigaret juich ik toe, maar de J'adore sigaret moesten ze verbieden!

Zo'n 6 maanden geleden bedacht ik, in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten, dat ik maar beter een noodstash in mijn auto zou bewaren. Zo'n half pak dat ik verstop in mijn wagen en alleen gebruik wanneer het echt nodig is.
Er zou principieel geen gebruik van gemaakt mogen worden uit luiheid en ook niet wanneer ik 's ochtends wel eens de gazettenwinkel voorbij rijdt omdat ik dan nog maar halverwege mijn ochtendlijke route zit en niet van de baan durf afrijden omdat ik bang ben dat er dan misschien plots een traag, ouw peke de rest van de rit voor mij zou rijden terwijl het nu toch zo vlot gaat.

Nee nee, zo'n noodstash voor situaties waarbij je compleet onverwacht zonder sigaretten valt en dan van "pling" kan doen en weer rustig ademhalen bij het herinneren van de noodstash.
Dat leek een goed idee.
Ware het niet dat ik mij van opberglocatie vergist had.

Aangezien mijn koppijnpillenstash zich al in het handschoenkastje bevond, dacht ik dat het vak in de deur van de chauffeur geen slecht alternatief zou zijn voor de sigaretten noodstash. Dat vak bewijst dagelijks zijn nut want het is ook opbergvak voor:
een borstel, vermageringspillen waar er maar 2 uit opgegeten zijn (don't ask, zwak moment, gelukkig van korte duur), een juwelenbon van 8 jaar geleden (Ik hoop toch dat ik hem nog kan inwisselen, als ik daar ooit eens geraak, that is), een flesje J'Adore parfum, een reservepaar sokken (ge zult maar met een piepenhol zitten eh!) en een magische stikker die glasschade zou beperken. Niet altijd in die volgorde, alles durft daar nogal door elkaar te schuiven en bovenop elkaar te belanden in volgorde van belangrijkheid en gebruik op dat moment.

Bon, de noodstash heeft zo'n 6 maanden onaangeroerd in de wagen gelegen, de wetenschap van een noodoplossing bleek voldoende om plots voldoende sigaretten in voorraad te hebben.
Tot nu.

Hét was zo ver. Er waren geen sigaretten meer. En toen was er in een sneltempo plots de "pling" en het uitkijken naar de noodstash en een klopje op de rechterschouder ter complimentatie van mijn inventieve en anticiperende gedachtengang.
Vol verlangen en blijdschap stak ik de sigaret op, maar wat er toen gebeurde was echt nooit te voorzien.

Ik weet niet of u een roker bent en of u misschien ooit ook al eens in een moment van verstrooiing uw sigaret achterstevoren hebt aangestoken? Indien ja, dan weet u nu exact over wat voor smaakervaring ik het nu heb.
Mijn parfum had de sigaret volledig doordrenkt van een bloemige, alcoholische parfumsmaak. Degoutant! Er werd wat geproest en ge-bleh-bleh-bleht, maar oh mijn god, wat een verspilling van die halve noodstash!

Bijgevolg zit ik hier in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten mezelf te bedenken dat ik de opberglocatie van de noodstash had moeten delen met de koppijnpillen...

dinsdag 8 november 2011

De Passion Hotline: Het Staartje

Lap, ’t is weer van dattum! Mijn woorden zijn nog niet koud, de intentie is nog maar amper uitgesproken of dit was weer van dat.
Ter boeking van een make-up artiest (van semi-bekende aard) had ik een voicemailbericht achtergelaten op de mens zijn voicemail.
Belt die mens mij een paar uur later toch niet op met volgende woorden zeker: “Amai seg, wat een perfecte radiostem hebt gij! Ge doet da toch professioneel ofzo?”.
Man man, ik krijg daar stress van. Den druk gasten, den druk…

De nieuwsteksten zijn alvast in mijn bezit!
Volgende stap: een demo’tje inspreken.

donderdag 3 november 2011

Stript gij eigenlijk nog?

Het moet voorzeker al zo’n 10 jaar geleden zijn dat ik strips lezen onder één van mijn hobby’s durfde te catalogiseren.
Ergens in de aanloop van pubertijd naar volwassenheid (op papier hé gasten, op papier), heb ik beslist dat comics en strips ongepast waren geworden. Of mij niet meer konden boeien want na woordspeling nummer 9 in de nieuwste Kiekeboe, had een mens het al wel eens gehad. (Denkt u dan vooral aan Claude Zac, Lex Tok en Theo Reet)

Buiten de occasionele Jommeke die Soek en ik stiekem 1 keer per jaar kopen uit pure nostalgie en een bijhorend spelletje “durfde gij ermee naar de kassa?”, wordt er eigenlijk niet meer gestript bij ons in de bos.

Ik was dan ook verrast dat ik afgelopen zondag zo onder de indruk was van de animaties die tijdens Gotye’s concert in de AB werden afgespeeld.
Vooral de animatie van Bronte, tevens ook het laatste nummer van zijn AB-set, vond ik echt fantastisch. Zelden zo opgegaan in een samenspel van muziek en beeld. En de symboliek ervan is zo schoon, mijnheer. Na een kleine zoekactie (lang leve het wereldwijdeweb!) bleek dat de clip gemaakt is door Ari Gibson (ook een Australiër, vaneigens).

Kijk gerust eens voor uzelf:

Gotye - Bronte - official film clip from Gotye on Vimeo.


En als u dan toch bezig bent, kan u evengoed ook eens kijken naar de movieclip van State of the Art (door Greg Sharp en Ivan Dixon), gewoon omdat het een catchy nummertje is dat perfect ondersteund wordt door de clip:

Gotye - State Of The Art - official film clip from Gotye on Vimeo.

woensdag 2 november 2011

De Passion Hotline (of niet)

De afgelopen weken hebben al zeker 3 mensen mij gewezen op mijn stem. Gelukkig was dat niet omdat ik zaag, maar eigenlijk net het tegenovergestelde. Blijkbaar zou ik een mooie uitspraak hebben. Men vraagt mij wel vaker van waar ik juist afkomstig ben omdat mijn taal dat blijkbaar niet verraad.

Uiteraard ben ik geflatteerd als mensen me dat vertellen, maar ik heb dan ook steeds een “ziedewel” gevoel.
Ik ben namelijk opgegroeid in een boerendorpje zo ergens tussen Lier, Heist-op-den-Berg en Mechelen. Het accent is daar niet bepaald verfijnd en neigt zelfs eerder naar het “hèsts”. Een stuk van de familie heeft echt een heel erg zwaar accent en reeds als 5-6 jarige besefte ik dat ik helemaal niet zo wou praten. Het schakelmoment kwam toen er luidop geteld moest worden. Ik probeer het even fonetisch te illustreren: iejen, twieje, drei, vieierr, vaaf, zès, zévè, acht, négè, tien, ellef, twaolef, dètien, vietien, veftien, enfin u snapt het wel.

Ik zou dus nooit of te nimmer zulks dialect eigen maken, zoveel was duidelijk. Vanaf toen begon ik te letten op mijn dialectgebruik en eigenlijk is dat allemaal redelijk vlot verlopen.
In de hogeschool kreeg ik het vak stemtechnieken van Iris De Roover, maar daar bleek toch niets opmerkelijk aan de hand, ik slaagde, maar niet perse met de hoogste score of met de randopmerking “doet er iets mee”. Jammer.

Jaren later kreeg ik de grappigste beoordeling ooit over mijn stem te horen, namelijk dat ik een bijzonder zwoele stem zou hebben op voicemail. In die mate zelfs dat de man in kwestie (een collega) mijn bericht aan zijn vrouw had laten horen. Ter mijner verdediging, ik vroeg hem gewoon of we gingen carpoolen en om welk uur we dan zouden afspreken en op welk punt. Zonder enige bijbedoeling want ik kende de man in kwestie (nog) niet.

Maar goed, vandaag had ik dus weer prijs. En of ik daar niet iets mee wou doen. Of misschien de stemtest van de VRT eens niet zou doen.
Awel hé gasten, ik zou dat bijzonder graag doen. Maar ik heb de balls niet. En wat moet ik daar dan mee doen? Gewoon in de schuif leggen?
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik anders wel graag radiospotjes of tekenfilms zou inlezen. Ach ja. Misschien dat u mij ooit “vanzjeleivens” eens hoort. Of niet. U hoort het wel. Maar alvast zeker niet op één of andere passion hotline.