woensdag 21 december 2011

Used-to-be wiz kiddo

Mijn lief noemt mij "the computer-wiz-kid" en er was een tijd dat ik gans mijn Windowsmachien van den Aldi vanbinnen en vanbuiten kende.
Ik was er redelijk vroeg bij met een blogue (al was het op een andere plek), ik ging naar het internet-café van Heist o/d Berg om te gaan chatten omdat er nergens anders in de buurt een computer, laat staan eentje met internet te vinden was, allé, gewoon maar om te zeggen dat ik wel mee was.

Geen early adopter, maar toch wel the next best thing. Enig kind enal, ge moest iets doen als ge niet met uw broers of zussen kunt spelen.

Door te gaan werken, is er wel wat verandering gekomen in de zaak. Vrije tijd werd schaars en anders ingedeeld. Door te verhuizen naar de andere kant van het land en dagelijks van Pluto naar Mechelen te moeten rijden, verlies ik ook makkelijk zo'n 2,5u per dag.

Bijgevolg begon ik pas te twitteren in september 2008, doe niet aan Spotify, ontdekte Etsy nog maar een goeie maand geleden en Pinterest slechts zo'n week geleden.
Ik ben meer dan eens social media moe wanneer ik mijn 3 mail-adressen, Facebook, Twitter, Iinstagram en Google Reader heb "moeten" checken.

En toch, ik dacht, ik geef die Pinterest een kans en toen... Moest ik wachten op een invite. Miljaar, daar word ik dus echt moe van he want nu moet ik Pinterest op mijn follow up lijstje zetten en al de dingen die ik daar al had kunnen plaatsen ook onthouden.
Miljaar seg. En we zijn nog niet eens begonnen...

Vertel mij ne keer, waarom is dat voor u de moeite om de moeite te doen?

maandag 19 december 2011

Fielosophie heeft verlof zonder verlof


2011 valt bijna op zijn gat en ik mag dat dit jaar meemaken met een week verlof.
Ik kijk daar geweldig naar uit eigenlijk, zo’n volledige week verlof thuis doorbrengen, dat moet geleden zijn van… Lang eigenlijk.

Er moet slechts 1 afspraak met mezelf gemaakt worden en dat is dat ik geen hele week in mijn zetel ga liggen. Ik durf namelijk op zondag al eens van het zetellegerige type te zijn. Die trend kan dan ook makkelijk doorgetrokken worden naar een hele week, maar, dat zullen we dus trachten te vermijden.

Neen, de vakantie zal nuttig gespendeerd worden, er komt zelfs een lijstje aan te pas. Als er al 3 dingen tot een goed einde worden gebracht voor ’t eind van ’t jaar, dan zal ik een gelukkig mens zijn.

  • paperassen klasseren, ahja zodat de mapjes weer helemaal maagdelijk leeg zijn voor 2012! In realiteit kijk ik niet uit naar al die nieuwe rekeningen hoor, maar organisatie moet er zijn.
  • de papa bellen en voet bij stuk houden zodat er in 2012 een beslissing kan genomen worden zodat Soek en ik een trapje hoger kunnen in ons leven.
  • een dagje in het buitenland doorbrengen. Wij denken daarbij aan: Amsterdam of Düsseldorf (u mag zelf eens bedenken welke stad mijn voorkeur draagt en welke die van Soek, wij zijn zó meisje-jongen!)
  • Iets uitmesten. Ik denk dan vooral aan: de boekenkast of de spellekes/vazen/allerlei roemelkast. Of de zolder, maar das naar mijn gedacht iets te ambitieus.
  • De vogeltjes voorzien van vet en granen. Ahja want wij zijn voor de natuur enal. Dat wij in een bos leven en daar feitelijk eten te over is, verandert de zaak niet. Ik moet en zal vogels voederen.
(Update: Elk levend wezen weigert nog steeds te nesten in ons nestkastje met glazen piep-wand. ’t Ligt voorzeker aan de windrichting, kan niet anders!)
  • Een nieuw gerecht koken. Welk, dat zal waarschijnlijk beslist worden na het uitmesten van de boekenkast. I’ll keep you posted on that one.
  • De foto’s van Jordanië eindelijk eens posten. Ze zijn al klaar, nu alleen nog aan het collageren slaan.
Man man, dat wordt dolletjes!

zondag 18 december 2011

Moedeloosheid

De last van de wereld lijkt op de schouders van mijn oma te rusten.
Onderuitgezakt in haar zetel reik ik haar een tas thee aan die ze zelf zo moeilijk vast kan nemen. Ik probeer haar toch zelfstandig te laten drinken, maar merk dat de tas met een grote zucht ergens halverwege blijft hangen en help haar dan toch een slokje te nemen. Of ze genoeg heeft gedronken, vraag ik.
Misschien.
Ze zegt ja, maar ik zie de zucht die haar radeloos tegenspreekt terwijl ze nog wat dieper wegzakt in haar zetel.

De last van het leven rust op haar schouders en ik word kwaad. Kwaad op al de dingen die haar zo moedeloos maken. Kwaad op haar omdat ze de moed laat zakken. En kwaad op mezelf omdat ik haar moedeloosheid wel begrijp, maar ze niet kan en wil plaatsen.

De dag duurt zo lang als de last van je leven op je schouders drukt.

Ik zucht wanneer ik thuis ben en onderdruk een zoute traan bij de bedenking dat de hoop uit haar ogen is verdwenen. Mijn hart krimpt in elkaar bij de pijnlijke herkenbaarheid daarvan.

De last van haar leven valt op mijn schouders en ik zucht.

maandag 12 december 2011

Kook eens een jeugdsentiment

Gisteren deed ik van “Kook eens een jeugdsentiment”.
Zoals ongetwijfeld bij velen onder jullie zijn er bepaalde gerechten die alleen mijn oma goed kan maken. Neen, zelfs niet mama kon de smaak van deze maaltijden evenaren.
Het was iets ‘der oma’s’ en dat was goed zo, dat maakte het net dat tikkeltje specialer! Het zijn ook de gerechten die oma ‘op het gevoel’ maakte en die wel uitgelegd kunnen worden, maar de hoeveelheden ‘moet ge wat zien’.

Maar zaterdag had ik er genoeg van en vroeg ik de omi om toch zo goed en zo kwaad mogelijk uit te leggen hoe ik nu toch die goeie frikadellen met kriekskes kon maken.
En het resultaat mocht er zijn. Het was niet the real thing, maar het kwam aardig in de buurt. Ik troost me dan maar met de gedachte dat mijn eigen kinderen en kleinkinderen the real thing nooit zullen kennen en mijn recept dan maar de standaard moet worden!

 Aldus, frikadellen met kriekskes, men neme voor de frikadellen:

  • 500 gr gemend gehakt 
  • een half oud brood (bij voorkeur wit of lichtgrijs) 
  • 2 eieren 
  • kruiden: peper, zout & nootmuskaat 
U mixt het oud brood tot kleine kruimel en mengt het onder het gehakt samen met de 2 eieren. De kruiden moet u zelf maar wat proeven (gnagna), maar gebruik zeker niet teveel want dan krijgt u een vleessmaak ipv frikadelsmaak.
Vervolgens kneden kneden kneden, mijn oma liet het mengsel een half uurtje staan alvorens te rollen, maar dat hoeft niet perse. Mijn geduld was niet zo groot en onmiddellijk rollen ging perfect.
Kleine tip van de omi: maak je handen nat voor het rollen!
Tenslotte kook je de frikadellen 5 minuten in kokend water.
De kriekenspijs, zoals wij dat noemen, maakt u als volgt:

  • krieken (hoeveelheid zelf te bepalen afhankelijk of je veel saus of veel krieken wil) 
  • water 
  • +/- 100gr suiker 
  • maïzena en/of the secret ingredient! 
Ontpit de krieken, of ook niet, ik heb zo geen machientje dus dat was voor mij geen optie.
Doe de krieken in een steelpannetje en bedek ze met water (u kan ook krieken op sap nemen, dan hoeft u alleen water toe te voegen als het sap de krieken niet zou bedekken) en laat koken. Ik ben voor 15min. gegaan, maar dat kwam omdat mijn krieken nog bevroren waren.
Vervolgens de suiker toevoegen en proeven. Ik heb er uiteindelijk meer suiker ingedaan omdat ik het liever zoet heb, maar u doet er u goesting mee.
Om de saus te binden voegt u maïzena toe, maar om het pas echt goed te doen smaken voegt u the secret ingrediënt toe en dat is… vanillepuddingpoeder! Seriously, u moet het proberen om te weten waar de magie vandaan komt.

Voila! Jeugdsentiment op een bordje!

En wat is uw “Kook eens een jeugdsentiment” gerechtje?