zondag 16 december 2012

Diepvries in December - 3

Nu ik een dikke week alleen thuis ben, zijn de verwachtingen voor mijn ontdooi-project redelijk hoog gespannen. Met als enige nadeel dan dat de meeste van mijn ingevroren porties op 2 mensen zijn berekend, maar goed.

Gisteren stond op het menu: patatjes met bloemkool en kalfslapje. Omdat het me iets te boerenkost leek, heb ik er een ajuintje met wat look en championnen bij gestoofd. Man man, lekker!

woensdag 12 december 2012

Diepvries in december - 2

Er waren een paar dagen van gaan eten, Chinees afhalen of eten bij de schoonouders waardoor de diepvries niet leeg - maar ook niet vol - geraakte.
Maar gisteren werd er weer een diepvriesdoosje leeggemaakt, deze keer werd het prei met worst.
Het project zelf is dus nog niet de diepvries ingestoken want we ontdooien vlotjes door!

Benieuwd wanneer ik aan de pot Ben & Jerry's kom. Wat een noodzakelijk kwaad...

vrijdag 7 december 2012

Diepvries in December - 1

Hoppekee, bij deze kan ik confirmeren: ik heb dit gegeten gisteren:




















Uit de diepvries:
Fishsticks (duh) 
Stoomgroentjes

Niet uit de  diepvries
Puree
Tartaar.

Dag 1 van Diepvries in December is een feit.

donderdag 6 december 2012

Fielosophie ontdooit

Bon, aangezien ik goed op dreef ben met mijn Gratitude Journal dankzij deze handige app, dacht ik maar meteen wat nieuwe resoluties in deze decembermaand te gooien.
Ik ben persoonlijk niet zo'n fan van goede voornemens voor een nieuw jaar want wat ben je uiteindelijk met die "volgend jaar ga ik zeker ...". En 3 maand later is er ofwel nog steeds niets van in huis gekomen of ben je weer in de oude gewoontes hervallen.

Gewoon de koe bij de horens nemen en vandaag nog starten met die plannen!
Of zoals mijn lief ooit zei: "In plaats van te zeggen: ik ga dat doen, moet je mij volgende keer zeggen: ik heb dat gedaan."

En hopla, vandaag zeg ik: Ik ga in december proberen om mijn diepvries leeg te eten.
Niet dat ik mij een indigestie ga eten, neenee, ik ga gewoon proberen om al het eten dat al maanden in mijn diepvries ligt eerst op te eten alvorens nieuwe dingen erbij te proppen.
De enige toegeving die ik mag maken is het kopen van vis, vlees en patatjes want mijn diepvries zit eigenlijk vooral vol groenten.

Ik weet zeker dat ik creatief ga moeten zijn en de meest vreemde combinaties ga eten (witte kool met fishsticks anyone?), maar ik merk al te vaak dat ik diepvrieseten koop terwijl er eigenlijk nog voldoende dingen in liggen. Dat resulteert dan in duwen, proppen en herschikken, u kent dat wel.

Dus, ik weet zeker dat ik morgen alvast kan zeggen: Ik heb dat gegeten ipv ik ging dat eten! 

En moest ik bij wijze van toeval zot goeie nieuwe eetcombo's ontdekken, dan hou ik u ook op de hoogte. (broccoli, veenbessen en fishsticks anyone? - Ja, ik heb ook nogal veel fishsticks in de diepvries liggen)

maandag 3 december 2012

Fielosophie en haar eigen Happiness Project

Ik zat al langer te spelen met het idee om in december weer wat bewuster om te gaan met mijn leven. (Ziet u Brigitta Callens ook al glimlachend en in Lotushouding zittend knikken?)
Dus toen ik bij Nadia deze app vond om snel op je telefoon een soort van Gratitude Journal bij te houden, was ik meteen verkocht.
Ideaal eigenlijk, zo'n app die je op een zelfgekozen tijdstip eraan herinnert dat je even moet stilstaan bij al het goede dat die dag is gebeurd. Je kan er zelfs een foto bijhangen en een rating aan je dag geven.
Mijn doel is dus om tegen eind december elke dag een kleine notitie gemaakt te hebben. Dag 3 van de maand, so far so good.
Het voordeel eraan is dat het zo snel kan. Je hoeft geen internet te hebben en we hebben allemaal wel eens 5 minuten tijd terwijl je, ik zeg zo maar iets, op het toilet zit of in de rij van de supermarkt staat. Ik prul sowieso al veel met mijn telefoon op vrije momenten (logoquiz hooray!) dus waarom niet even stilstaan bij de dag.

Oorspronkelijk wilde ik graag iets doen rond het boek The Happiness Project van Gretchen Ruben, maar toen ik aan de laatste hoofdstukken bezig was begon ik mij feitelijk nogal te ergeren aan het hele project.
Een jaar lang proberen om iedere maand een doel te stellen om gelukkiger te zijn in je leven is mooi, maar als daar dingen bijhoren zoals "Lees een autobiografie van iemand die veel miserie heeft gehad, wetenschappelijke studies hebben uitgewezen dat het lezen van andermans miserie je eigen leven in perspectief plaatst", dan weet ik het toch zo allemaal niet.

Anyway, we focussen weer op het Gratitude Journal dus.
Vandaag was ik easily blij gemaakt door:
De eerste sneeuw!

En wat maakte u blij vandaag?

vrijdag 30 november 2012

Fielosophie en de opruimkramp

Dat het tijd was voor een opruiminterventie vorige zaterdag. 
Niet dat ons huis er zo rommelig bij lag - toegeven, wanneer ik een paar dagen alleen thuis ben, blijft het verdacht makkelijk chaosvrij - maar af en toe moet ik ruimte kunnen creëren.
De afgelopen maanden waren hectisch en arbeidsintensief en de komende maanden bieden niet veel hoop op wat rust.
Daardoor heeft ook de vermoeidheid bij de aanvang van deze winterprik het gevecht met de weerstand gewonnen.

En net op zo'n momenten schiet ik in een "opruimkramp". Dat is mijn manier van de controle weer opeisen en niet alleen ruimte in het huis maken, maar vooral in mijn hoofd. Ik kan dat gevoel of die voldoening niet goed uitleggen, maar ik weet zeker dat ik niet alleen ben.

Werden richting containerpark gebracht: 
  • een oude naaikast, de oude Sinner van mijn oma is eruit gehaald en tot decoratiestuk verheven
  • 9 (!) zakken oude kleren en schoenen, hoofdzakelijk van mijn lief deze keer
  • papier en karton
  • een kapotte croque machine
  • stenen koffie en thee potjes die nooit meer gebruikt werden
  • zeker 15 kapotte lampen waar we geen blijf mee wisten
Verder werd succesvol opgeruimd:
  • de boekenkasten, er werden zelfs boeken richting zolder gedragen
  • de kast in de eetkamer
  • de bureau (zéér blij mee overigens)
Hell, er werd zelfs soep gemaakt en behoorlijk wat was gedaan en opgeplooid.

Ook al worden die taken meestal achteruit geschoven door gebrek aan goesting, eens ik ermee in mijn kop zit, moet het vooruit gaan. 

En ruimte dat dat creëert jong! Niet alleen in onze boekenkast, maar vooral ook in mijn hoofd.
Clear skies ahead

dinsdag 16 oktober 2012

Fielosophie kruipt uit haar hol

Zo. Heb ik me daar even ontdaan van een laag stof die zich heeft opgebouwd wegens druk druk. Mijn werk is nog steeds te omschrijven als Ow my Gawd, maar steeds vaker in de awesome manier. Het is behoorlijk hectisch geweest, maar tegelijk ook heerlijk om je helemaal in iets te kunnen storten en te beseffen dat dit is wat je graag doet. Dat daar een constante stroom aan nachtmerries en nachtelijke to do lijstjes mee gepaard ging, was een noodzakelijk kwaad dat ik bijna overwonnen lijk te hebben.

Zaterdag ben ik er zelfs in geslaagd om het nuttige aan het aangename te koppelen want toen ik in Tienen een paspoort moest gaan ophalen, dacht ik: "Oké jongens, het is Tienen, maar ik ga toch de winkels die ik voorbijkom even checken".
Holy mowly, was me dat even goed meegevallen!
Blijkt dat Tienen sinds de laatste keer dat ik daar wezen shoppen ben (zo'n jaar geleden misschien) een klein inhaalmanoeuvre heeft gedaan!
Typisch ook hoe ik eigenlijk gewoon door de straat moest passeren en naar huis ben gegaan met handen vol zakken.
En ik kreeg zelfs volledig gratis ongevraagd stijladvies met 2 topjurkes en een hoop goeie tips tot gevolg. Conclusie: ik ben een kleedjesmens vrienden, mijn peermodel is nefast voor broeken dus bij deze waren al die kleedjes die ik afgelopen tijd gekocht heb volledig gerechtvaardigd. En dat ik veel zwart mag dragen want dat mogen wintertypes. Retromodellen à la Mad Men zijn dan weer uit den boze tot mijn grote spijt.

Heerlijk vind ik dat, zo'n onverwachte shopping spree. En dan nog in Tienen, wie doet me dat na.
Het was even nodig zo'n momentje en het voelde zelfs een beetje als een verlossing na weken gefocust te zijn op dat werk dat toch eigenlijk ook maar gewoon tv is.

maandag 3 september 2012

Fielosophie weet het niet. Maar dat is mooi.

Vanmorgen las ik tijdens het ontbijt een interview in De Standaard Weekblad van 2 weekends geleden. Jaha, ik lees een hele week en soms langer aan mijn weekendkrant en bijlages, zo gaat dat.
In ieder geval, het ging om de Zomernachtsessie van Mieke Van Hecke en Etienne Vermeersch.

De fotograaf wou bij valavond graag nog een foto nemen van het duo, waarop Mieke hem vroeg wat hij juist wou dat ze deden. De fotograaf antwoordde dat ie het nog niet juist wist.

Waarop Mieke Van Hecke de volgende quote plasseerde: "Da's mooi. Ik hou van mensen die het niet weten."

Pling, er volgde een grote smile en een soortement van klik in mijn radar.
Ik hou namelijk ook van mensen die het niet weten want ik ben zelf ook vaak zo iemand.

Al te vaak wordt dat als iets negatief beschouwd. Als iemand je vraagt wat je wil doen en je antwoordt: "ik weet het niet", dan denkt men al snel dat je interesse niet groot genoeg is.
Maar, niets is minder waar. Ik zeg graag ik weet het niet om mijn opties open te houden en niet meteen 101 andere dingen uit te sluiten. Of om suggesties van anderen te krijgen en zo te kijken of dat te rijmen valt met mijn gevoel. Of om gewoon af te kunnen gaan op wat op dat eigenste moment het beste voelt.

Natuurlijk ben ik op mijn werk geen "ik weet het niet"-er want dat zou gedoemd zijn om te mislukken.
Maar in mijn privé weet ik het soms echt niet. En dat is tegelijk dus ook mooi.

vrijdag 24 augustus 2012

Fielosophie belt de 100. Of eigenlijk de 112.

Gisteren reed ik nietsvermoedend van mijn werk naar huis en net voor de afslag zag ik plots rook uit de middenberm opstijgen.
Ze zijn op de E314 wat kleine wegenwerken aan het doen, dus ik dacht dat er misschien asfalt werd gelegd en gekoeld met water, maar neen hoor! Voor ik het wist reed ik voorbij een struik die in vuur en vlam stond, zomaar in de middenberm.
9 op de 10 kansen dat het om een weggesmeten sigaret ging. Tssk.

Wat volgt is een vreemde bewustwording van mijn misvormd denkpatroon.

Mijn eerste reactie was "Wow, dat moet ik op twitter zetten".
Alsof u daar iets aan had in uw tijdlijn, maar goed.
Meteen daarna dacht ik "Heeeey, zou ik niet de brandweer moeten bellen?".  Er werd een kleine twijfelactie uitgevoerd of ik nu de 100 of de 112 moest bellen en op goed geluk koos ik voor 112 omdat ik bang was om anders bij de ziekenwagen uit te komen. Ik vond het eigenlijk wel spannend dat ik voor het eerst in mijn leven naar de hulpdiensten zou gaan bellen, ook al was het maar voor zoiets klein.
Kwestie van voorbereid te zijn voor wanneer het er echt toe doet ofzoiets.

Ik stak mijn oortjes in - handsfree bellen naar de hulpdiensten leek me toch een must - en toetste 112.

Wachten op verbinding - dat ging echt verbazingwekkend traag. Het zou kunnen dat het aan mijn telefoon lag, maar ik denk dat er tussen het intoetsen van het nummer en de eerste ringtoon toch wel een halve minuut zat.

- "Hallo met de 100?"
Bedenking: Uh? Ik had naar de 112 gebeld, toch? Oké, ze zullen doorschakelen naar 1 lijn waarschijnlijk.
"Ja, hallo, ik had graag een melding gemaakt van een kleine brand in de middenberm op de E314."

- "En terhoogte van waar bent u ongeveer?"
"Het was tussen de afrit Tielt-Winge en Bekkevoort, mevrouw."

- "Oké, maar dan ga ik u even doorverbinden naar de 100 van Leuven want u bent nu bij die van Limburg terechtgekomen."
"Euh, oké dan."

Er start een wachtbandje.
Het bandje start opnieuw.
En nog een keer opnieuw.

Bedenking: Amai, chanceke dat het niet al te dringend was.

- "Hallo met de 100?"
"Ja hallo .... (heel de uitleg van de brand en de locatie werd opnieuw gedaan)"

- "Ja, terhoogte van kilometerpaal 60 zeker he, de brandweer is al onderweg."
"Ah... Ja... Oke dan. Ik wou het voor de zekerheid maar even laten weten. Da-ag."

Tot zover dus mijn heldhaftig initiatief. Er waren waarschijnlijk al 10 bellers voor mij die meteen bij de juiste provinciedienst waren terechtgekomen.

Maar goed, ik heb dat toch maar een keer gedaan zo de 100 bellen.
Hoe badass was dat weeral.

vrijdag 17 augustus 2012

Fielosophie doet 24u zee!

Het lief en ik, wij hebben net iets minder kwalititaaim dan het doorsnee koppel. Als je weet dat we elkaar in juli zo'n 6 dagen gezien hebben, dan denk ik dat ik dat toch gerust kan stellen.

Wij kunnen dan ook zeer blij zijn met een vrije dag of twee. Optimaal benutten, wij kunnen dat.
Dus kregen we vorige week vrijdag het zot idee om een hotelletje aan zee te boeken, zaterdag aan zee door te brengen om dan 's avonds naar de Lokerse Feesten af te zakken en zondag moest Nico alweer werken.

Ondanks het feit dat we heel lang niet meer aan de zee waren geweest, heeft ze weer aan charme gewonnen! Het was echt heerlijk.
24u kwalititaaim aan zee: een reconstructie.

Vrijdagavond een uurtje vroeger gestopt met werken en richting zee vertrokken. Onheilspellende berichten op de radio over monsterfiles, maar gelukkig kent mijn lief alle binnenwegen in Vlaanderen. 0 km file, check!
Aangekomen in De Haan vonden we een vrij parkeerplekje vlakbij het strand. Omdat we het hotel niet meteen vonden, besloten we om voor de zonsondergang al even de dijk op te gaan. Bleek dat ons hotel tussen het parkeerplekje en de dijk bleek liggen, een meevaller, ik dacht het wel.
Vervolgens quasi recht naar de mosselpotten gestapt en voor de tweede maal op een week tijd mosselen gegeten. Indulgence, quoi. (Ze moeten daar trouwens dringend eens een evenwaardig Nederlandstalig woord voor uitvinden. Ik daag u uit!)

De nacht hebben we doorgebracht in Hotel Astel. Heerlijk geslapen en vooral het ontbijt was pure luxe, geen betere start van de dag dan met verse koffie en onmogelijke keuzes tussen vers brood, yoghurt, fruit, eitjes, koffiekoeken en muesli. Ik nam van alles een beetje, er zaten toch al veel Duitsers te ontbijten dus ik vond dat ik dat mocht.

Voor het eerst sinds... heel lang, hebben we de rest van de voormiddag op het strand doorgebracht. Gewoon liggen, lezen, luieren. Ik was vergeten hoe ik daarvan kon genieten!

Het slaatje als lunch werd gecombineerd met een heerlijke sangria, ik vond dat ik op 24u tijd alle zeecliché's uit de kast mocht halen. Ik heb nog getwijfeld over een Appletiser uit puur jeugdsentiment, maar dan toch niet gedaan wegens alleen maar meer dorst achter bij deze temperaturen.

Omdat De Haan wel schoon is, maar er verder niet veel te doen is, sjeesden we in de namiddag door naar Oostende. 2 badsteden in 24u, doe het ons maar na.
Optimaal genieten noem ik dat, u moet dat ook maar eens proberen.

Of nee, pakt vooral uwen tijd als dat voor u wel mogelijk is.

maandag 30 juli 2012

Fielosophie houdt van onverwachte weekends

Aan het begin van de week leek het erop dat mijn weekend zich grotendeels in de periferie van mijn zetel ging afspelen, maar de heerlijkheid van onverwachte uitnodigingen maakte dat mijn weekend plots een bommetje van activiteit werd.

Ik kreeg van een excollega/vriendin een uitnodiging om de festivaltoerist te gaan uithangen met een VIP ticket voor Tomorrowland. Helaas moest ik daardoor passen voor de verjaardagsdrink van een andere excollega/vriendin. Ik weet niet wat u, maar zo'n uitnodiging kon ik toch niet laten schieten!

Ik was ook zo slim om mijn iPhone te vergeten op te laden (3 jaar oud en nog 1,5 dag batterijlengte, quoi) en bijgevolg kon ik welgeteld twee foto's nemen op één van 's wereld meest impressionante festivals.
Fantastisch zicht op de Mainstage vanop het logeterras

En dancing fishies op het Pearl Comfort Zone terras:
Na de eerste schok (kunnen die wel tegen al die luide muziek?) vond ik het best wel grappig zo'n visbokalen op een festival. 

Oké, ik heb ook nog een foto van een man aan het zwembad met een string, maar dat was achteraf gezien een verloren batterijminuut.

Zaterdag sprak ik redelijk last minute met een andere excollega/vriendin af in Antwerpen en bezocht ik voor het eerst het Bocadero strand in Antwerpen:
Ja, ik was diegene die als enige botjes aanhad op een zonovergoten strand.

Blij dat ik het eens gezien heb, beetje gedegouteerd over het snobisme, maar wel genoten van warme tapas, mojito's, strand en zon.

Het deed me plots ook beseffen dat ik, door op veel plaatsen te werken, heel veel excollega's heb waar ik een goeie vriendschap aan over gehouden heb.
Ik prijs mezelf gelukkig. 

dinsdag 24 juli 2012

Fielosophie lacht wat groen

Onder het motto 'Iedereen begaat al eens een flater', wil ik gaarne die van gisteren met u delen.

Een tijdje geleden vroeg een vriendin van me op facebook of er misschien iemand een haagschaar te leen had.
Wij hebben een haag die geregeld ne keer geschoren moet worden, dus ik riep dat er alhier bij ons één te vinden was.

Het lief was in het buitenland, maar zijn papa ging de haagschaar klaarzetten in de garage nadat hij ze zelf nog nodig had (kanttekening die van zeer groot belang is in dit verhaal: ik scheer nooit zelf de haag). 
De volgende ochtend deed ik de garage open, zag iets haagschaarachtigs staan en pleurde het machien in de koffer.
Ik voelde al nattigheid toen ik zag dat het spel op naft macheerde en niet met een kabel. Ik hoorde de vriendin in kwestie echter niet meer en ging er dus vanuit dat alles in orde was.

Tot gisteren. Gemiste oproep en nadien een lief dat lachend het terras komt opgelopen.

De situatie ging als volgt:
- Vriendin beslist om de haag af te doen, maar krijg het spel niet in gang. Beslist te bellen, maar komt op mijn voicemail terecht. Dus beslist ze om te bellen naar mijn lief.
- mijn lief was niet aanwezig op de dag van de uitwissel en heeft bovendien al eventjes de haag niet meer zelf afgedaan. Op naft? Dat is raar. Hij beslist dus om naar zijn vader te bellen om efkes te informeren.
- De vader van mijn lief - die überhaupt op vakantie is - hoort het in Keulen donderen bij een haagschaar met naft. Hij had wel degelijk de elektrische haagschaar in de garage gezet.
- mijn lief belt terug naar de vriendin en vraagt haar om het machien te beschrijven. Ondertussen had zij zelf al een google actie gepleegd en bleek dat ik de boomzaag had meegegeven. 
De haagschaar stond nog steeds in de garage.

Sigh. Hoongelach alom. 

vrijdag 20 juli 2012

Fielosophie meent het

Gisteren bevond ik mij plots middenin een gesprek dat de oppervlakkigheid van ons westers leven en onze contacten bekritiseerde. En dat het leven in pakweg Centraal-Amerika veel oprechter is.

Eén van de dooddoeners die in zulke gesprekken telkens weer worden boven gehaald, is de openingszin "Hoe gaat het?" en dat meer dan de helft van je contacten je antwoord niet eens zouden afwachten wegens desinteresse.

Ik kan niet anders dan denken dat die theorie door een ongelooflijke pessimist moet bedacht zijn.

In alle eerlijkheid kan ik zeggen dat wanneer ik deze vraag stel ik ook écht wil weten hoe het gaat. Goed of slecht, luisteren zal ik.
Maar, buiten misschien enkele van je allerbeste vrienden, gebeurt het gewoon zelden dat iemand op zo'n moment zijn zorgen effectief op tafel gooit. Dat ligt niet aan de oppervlakkigheid van dat contact, maar aan de schroom die iemand heeft over zijn emotionele stabiliteit of situatie. Ik ben zelf ook zo.

Waar ik echter wel kan achter staan, is dat wij in onze westerse maatschappij zo gefocust zijn op hoe het nìet moet, dat er uiteindelijk te weinig schouderklopjes worden gegeven wanneer het goed gaat.
Al zit er een dunne lijn tussen het overmatig enthousiasme van bv. een Amerikaan die alles "great" en "fantastic" vindt en het becomplimenteren van "a job well done".

Dus, als ik u vraag "hoe het met u gaat", of wanneer ik vind dat u iets "keigoe" hebt gedaan, ga er dan gerust vanuit dat dat gemeend is.

donderdag 19 juli 2012

Fielosophie is gelukkig in haar bos

Aangezien de wederhelft het leven naast de Tour de France voor u aan het vastleggen is, ben ik dus alleen in De Bos.
Ik krijg dikwijls de vraag of ik dat niet erg vind. Wel, ik kan oprecht zeggen dat dat helemaal niet erg is.
Uiteraard is het fijner met twee, maar net omdat ik er nu alleen ben, ben ik me dubbel zo bewust van het leven waarmee ik omringd ben.

Ik beschrijf het even voor u.

Rond een uur of half 6 word ik zacht gewekt door de roep van een mannetje- en vrouwtjespauw. Ik kijk op de wekker en weet dat ik nog wat mag slapen en dommel dus gerust weer in.
Om kwart voor 8 sta ik op en de poes verwelkomt me meteen bij het openen van de slaapkamerdeur met gespin en beengeschuur. Af en toe strompel ik over dat pluizig verlengde van mijn been, maar het kan ook aan de prut in mijn ogen liggen.
Ik trek de gordijnen open en zie een zwart en bruin konijn aan het gras knabbelen (ahja, want man van huis = onafgereden hoog gras).
In de badkamer gaat het raam open en de vogels zijn al druk aan het kwetteren, waarschijnlijk hebben ze het over mijn outfit van de dag. Denk ik he.
Er wordt ontbeten, maar dan zit ik aan de tafel en kan ik niet goed door het raam zien, dus meestal lees ik dan gewoon de gazet. Van het weekend. Ik kom daar een hele week mee toe, recyclage heet dat dan.

Wanneer ik in mijn auto stap moet ik het andere bruine konijn van de oprit verjagen, kwestie van een platgereden beest op mijn oprit te voorkomen want dat laat nogal wat plekken. Allé, dat was toch zo met die vieze kikker een maand geleden.

Bij het oprijden van onze doodlopende straat - in de andere richting natuurlijk - kijkt een hert op het midden van de straat mij wat vertwijfelend aan om dan weer flux tussen de maïs te springen. 

Vandaar gaat het richting verstedelijking dus dat kent u allemaal wel.

Omdat een mens niet moet overdrijven met altijd alleen in De Bos te zitten, wordt er na het werk een avondactiviteit gepland waar meestal drank en eten aan te pas komt en die ook nooit eindigt op het moment dat ik van plan was om weer richting De Bos te gaan.
In de donkerte van de nacht rij ik de verstedelijking weer uit om een straat voor de onze een grote uil te zien opvliegen die mij vervolgens vanaf de lantaarnpaal achterna kijkt. Dat is: lichaam vooruit, kopje 180° gedraaid, u kent het wel.

Ik kom weer thuis bij een ietwat gefrustreerde kater die teveel tijd alleen in De Bos heeft doorgebracht en die ter compensatie nog een half uurtje op de slaapkamer mag blijven.
Terwijl hij beslist om nog wat brokjes te gaan knabbelen, gaat de deur van de slaapkamer weer dicht.

Erg zo alleen in De Bos? Allesbehalve.

maandag 16 juli 2012

Fielosophie moest wat snotteren

Het veranderen van werk heeft deze keer toch iets meer emotie teweeg gebracht dan anders.

Het voelt vreemd om een belangrijke stap in mijn leven te zetten - met de nodige onzekerheden - en niet even naar mama te kunnen bellen.
Mijn tante was enorm lief en trots, ook al ben ik er zeker van dat ze niet helemaal begrijpt waarom ik geen 9 to 5 wil.
Mijn hart brak heel even toen mijn tante me zei dat mama zo trots op me zou geweest zijn en dat ze haar, toen ze al erg ziek was, had gezegd dat ze het zo erg vond dat ze niet zou kunnen zien hoe ik mijn leven zou ontplooien.

Toen ik zaterdag een vruchteloze poging tot soldenshopping deed, kwam ik plots oude vrienden van mama tegen. Mensen die wel 2u van Hasselt wonen die net op die dag in dezelfde winkel als ik stonden. Zo'n 7 jaar hadden we elkaar niet meer gezien.

We deden heel hard ons best om het wederzijds verdriet dat bij deze ontmoeting opkwam niet te tonen. Tot één van hen het niet langer volhield. En zo stond ik plots middenin de Rituals in Hasselt te snotteren met 2 mensen die ik eigenlijk niet meer ken, maar die voor altijd in mijn hart zullen zitten om wat ze voor mama betekend hebben.

Ik wou dat ik haar kon bellen. Ik wou het echt.

woensdag 11 juli 2012

Fielosophie doet van kaartje trek

Met het risico om als huppeltrut bestempeld te worden, heb ik lang getwijfeld om deze nieuwe actie in mijn leven te delen. Maar aangezien jullie allemaal ondertussen al wel weten dat ik gewoon een stoer wijf ben, doe ik het toch!

Sinds deze week ben ik opnieuw gestart met het lezen van een elfenkaart voor ik ga slapen.
Niet zozeer omdat ik geloof in elfenorakels, maar wel omdat de boodschap op die kaartjes een positieve gedachte geeft voor het slapengaan.

Hold your horses, ik ben wel degelijk een gelukkig mens en niet getormenteerd door donkere gedachten.
Maar er is iets geruststellend in het afsluiten van de dag met een boodschap vol vertrouwen, hoop en moed voor de toekomst. En een pak naïviteit, dat ook.

Dus trek ik 's avonds weer een elfenkaart. Om heel andere redenen dan zo'n vijf jaar geleden, maar wel met eenzelfde effect: Een nieuwsgierige en naïeve blik naar de toekomst en een glimlachend gezicht op het hoofdkussen.

Dat leek mij toch een beter idee dan gaan slapen met "whoeha ik heb een zot tv-programma te regelen oh ma gowd!"

dinsdag 10 juli 2012

Fielosophie probeert weer te ademen. En te bloggen.


Ik ben hier gelijk nogal afwezig geweest en dat was niet helemaal de bedoeling. Mijn hoofd zat thans vol met goeie verhalen.
Hoofdreden van afwezigheid is het feit dat ik van job ben veranderd.
Inderdaad. Eerder zoiets als:
"OH MA GOWD, ik ben van job veranderd en moet nu zot boeiende maar moeilijke dingen doen en ik moet dat helemaal alleen doen OH MA GOWD, hoe spannend is dees gasten oh my oh my, laat het goed komen laat het goed komen!"

Zoiets dus. Uitgesproken met dubbele versnelling, net niet over de woorden struikelend, al rondlopen van links naar rechts.
Oh ja, that's me voor het moment.

U begrijpt dat bloggen niet echt iets was waar ik aan toe kwam in deze staat.
Anyway, ik heb mij voorgenomen dat bovenstaande state of mind niet perse veel bijdraagt aan het welslagen, dus probeer ik weer te ademen tussen 2 zinnen en een keertje rechtdoor te lopen in plaats van van links naar rechts.

Het komt weer goed hoor gasten. Ik zeg altijd: alles komt altijd goed.

dinsdag 26 juni 2012

Fielosophie en de vreemde kikker in de kwaak

We zitten met een kikker in de vijver - that is, de vijver die eigenlijk geen vijver is gezien de afwezigheid van vis in het betreffende buitenwaterreservoir.

Visueel hebben we de kikker nog niet kunnen lokaliseren, maar auditief hebben we hem reeds mogen aanschouwen.

Zolang het bij dat ene beest blijft en hij zijn kwaakvolume tot een normaal niveau beperkt, zullen we zijn aanwezigheid tolereren. Het is dat hij alleen 's avonds en 's nachts begint te kwaken.
In het begin - toen het gedempte kwaakgeluid ons nog vreemd was -  verdacht ik de kat ervan te luid en aan een vreemd tempo te snuffelen. Maar neen, blijkt dat wij gewoon een vreemd kwakende amfibie in onze pseudovijver hebben zitten.
Het is voorzeker omdat onze krokodil sinds onze terugkeer van vakantie verzopen is en nog niet gereanimeerd is, dat die kikker onze pseudovijver tot zijn territorium durfde te aanzien.

Wacht maar tot die krokodil terug goed ligt. Eens zien of hij dan nog zo vreemd zal durven kwaken!

dinsdag 19 juni 2012

Fielosophie loves coleslaw

Men zegt al wel eens dat aan alle mooie liedjes een eind komt en aldus zit ik weer thuis in mijn zetel druk de jetlag te ontkennen.
De afgelopen roadtrip moet toch één van de betere vakanties geweest zijn die ik al ondernomen heb. Amerika is gewoon zo easy going dat een mens niet anders kan dan ervan houden.

Ik wil toch ook graag nog een extra woordje van liefde uitdrukken voor hun heerlijke side dish: de Coleslaw.
Man man man, wat hou ik van hun coleslaw! Mijn side dish numero uno bij welk gerecht dan ook! Al ging het lief gaarne voor de wat vettere uitspatting: onion rings. Ook niet slecht natuurlijk.
Een potje coleslaw rechts naast de obligatoire ketchupfles!

U ziet hier trouwens een typisch Route 66 baancafé waar we een lunchke nuttigden. Ik ging voor croque monsieurkes (aka Ham and Cheese toast) - met coleslaw uiteraard.
De bediening dacht dat ik aan mijn voorgerecht begon, want 2 boterhammen als lunch, dat vonden ze toch maar vreemd.
Seriously, gezonde dingen zijn moeilijk te vinden in de Amerikaanse keuken.
En overal, echt overal geven ze frieten bij. Sandwich tonijn? Met frieten. Ceasar salad? Met frieten.
Ik denk dat we de hele wereldkeuken hebben aangedaan om elke avond te kunnen variëren in onze maaltijden en om frieten te vermijden!
Het moet gezegd zijn, we hebben echt een paar keer heel lekker gegeten in Amerika. Ik ga daar zeker nog een volledige post aan wijden op WonderWeg met een aantal toprestaurants in de grote steden!

En nu ga ik weer geweldig genieten van gewoon vers brood van de bakker en wat verse aardbeienconfituur van de schoonmama!

woensdag 13 juni 2012

Seattle Rocks!

Ik ben nog steeds alive and kicking, dankuwel. Het is alleen niet altijd even handig om efficient werkend internet te vinden of - jawel - de energie om na deze volle dagen nog te bloggen.
Ik haal het allemaal nog wel in, beloofd.

Maar, toch even melden dat wij ons momenteel in Seattle bevinden en dat deze stad nog behoorlijk hard rockt ook.
Ziehier het bewijs daarvan:
Buiten het feit dat u waarschijnlijk al had opgemerkt dat ik mijn gitaar redelijk onnatuurlijk hoog vasthoudt, heb ik me daar toch een behoorlijk rockgehalte aangemeten, dacht ik zo.

Seattle heeft één van de meest coole museums ever: het EMP oftwel Experience Music Project, alwaar wij een Nirvana én AC/DC tentoonstelling hebben meegepikt.
En dat allemaal terwijl wij eigenlijk maar een halve dag in Seattle zijn he!
Wij rocken zo hard in het efficiënt stedenbezoeken.

donderdag 7 juni 2012

Minidonuts van Den John


Naast het feit dat ik op alle wegen van Los Angeles op zoek ben gegaan naar de nummerplaat ASTRIDB (zonder succes overigens), moest ik toch even langsgaan bij de plek waar Den John zijn overheerlijke minidonuts aanprees.

Just for the record, wij doen dus eigenlijk een beetje van tips volgen zoals Vlaanderen Vakantieland maar dan van Astrid in Wonderland - voor u zou denken dat ik een losgeslagen stalker ben.

Ik was behoorlijk enthousiast toen ik voor slechts 4$ 12 minidonuts mocht bestellen en het werd al helemaal out of control toen bleek dat wij er minstens 18 hadden gekregen omdat de zaak bijna ging sluiten.
De eigenaars van de shop moeten mij behoorlijk bizar gevonden hebben toen ik  voor de ingang lollig ging staan poseren met een donut in de hand. 
De zwerver aan de overkant van de straat snapte het al helemaal niet.

Conclusie: Bijzonder blij dat ik de donut experience mocht meemaken en ze waren werkelijk amazing.

Minpuntje: het blijken verdoken balletjes beton te zijn.
7 uur later en nog steeds geen andere hap door de keel gekregen. Achteraf gezien had ik er toch liever maar 12 gekregen. (pas op, ik heb netjes gedeeld met de wederhelft hoor)
Maar goed, weeral een evenement bij op onze roadtrip!

U bent zelf niet bang van een balletje beton zo nu en dan? Bezoek dan zeker Zelda's Corner bij uw volgende LA bezoek!

dinsdag 5 juni 2012

American breakfast - a full experience!


Die Amerikaanse ontbijten jong, dat is nogal neig de moeite hier.
De meeste van onze hotels bieden geen gratis ontbijt aan, dus zijn wij genoodzaakt om op zoek te gaan naar diners die breakfasts aanbieden. Chance dat ze daar wel goed op voorzien zijn, je kan op veel plekken zelfs 24u lang ontbijt bestellen.
Klinkt zotjes? Wacht tot u bij de ontbijtspecial een ribeye steak ziet staan.

Ik ben thuis nogal van het gezonde ontbijt type. Magere yoghurt met fruit of muesli, havermout, sojamelkshakes,...
Mijn maag weet dus niet goed wat haar overkomt.

Zijn al door de slokdarm gepasseerd:
- Dag 1: omelet met spek en gefrituurde aardappelschijfjes

- Dag 2: blueberry pancakes (waarvan slechts 3 van de 5 opgekregen)

- Dag 3: ontbijt overgeslagen - heerlijke kokos/chocoladekoekjes in de plaats gegeten
- Dag 4: complementary continental breakfast van het hotel. Lees: 1 toast en een kom havermout uit een zakje met teveel suiker & kaneel plus een sinaasappel.
- Dag 5: Gewonnen brood met spek - deze vreemde combinatie ontstond omdat ik dacht dat french toast gewoon een sneetje toastbrood zou zijn. Helaas.
Ik nam wel nog een fruit bowl achteraf omdat ik al die vettigheid mentaal moest kunnen counteren.

U ziet, wat ontbijten betreft, krijgt mijn maag het zwaar te verduren.
Ter mijner verdediging, we vinden hier echt niets gezonder en ik snak echt naar magere yogurt, muesli of fruit!

Een voordeel van dat ochtendlijk vettig geweld, is dat wij hier maaltijden overslaan aan de lopende band. We teren makkelijk tot 's avonds op alleen zo'n ontbijtje en vandaag beperkten we ons zelfs tot het ontbijt (van dag 5) en minidonuts van Den John om 16u. Geen lunch, noch avondmaal, het is hier nu 10u 's avonds en er kan niet gegeten worden omdat de magen protesteren.

Klinkt behoorlijk ongezond allemaal, I know. Maar wij leven the American way met onze Europese magen. Onze roadtrip is full experience of het is het niet.

Een positief punt is dat wij behoorlijk zotjes en ineens beslisten om morgen toch nog een show van Cirque du Soleil mee te pikken, deze keer in the Kodak Theater in Los Angeles, onder het mom "we hebben toch al wat centjes uitgespaard aan niet genuttigde maaltijden". Whatever makes us happy, dear.
The American full experience, ik zei het al. U kan dat gerust letterlijk en figuurlijk nemen, moest u nog niet mee zijn.

Oh en als u dacht dat ik het zou laten bij het vermelden van "minidonuts van Den John", think again! Een volledige blogpost volgt nog lieve donutties!

zondag 3 juni 2012

Viva Elvis!

Euhm, ik wil niets zeggen, maar ik ben dus wel met den Elvis op de foto geweest hé...

Alleen zijn hoofd was een beetje groot uitgevallen.
Ik heb ook zeker 3 minuten geprobeerd om het bekende Elvislipke na te doen.
Het is niet gelukt.

Fielosophie en de airport security


Zaventem: Fielosophie wandelt door de security, ontdaan van horloge, ring en riem. Alarm.
Schoenen worden uitgedaan.
Alarm.
Fouillage is aan de orde, maar uiteraard wordt er niets speciaal gevonden. "Waarschijnlijk gewoon uw beha juffrouw", aldus de vrouwelijke security agent.
Frons van de man achter mij volgt.

Atlanta: Fielosophie wandelt door de security - full body scan deze keer - ontdaan van horloge, ring, riem én schoenen.
Geen alarm, maar wel aan de kant geroepen door vrouwelijke security agent:
"There appears to be something near your breasts". 
Ahum. Een beha misschien?
Tot het ogenblik waarop de vrouw effectief naar me kijkt en mijn TV kettinkje ziet: "Oh my, no it's just your lovely necklace! Wow that's really great! So pretty! No worries, carry on madam!".

Note to self: In het vervolg misschien toch een ketting vermijden, kwestie van geen onnodige aandacht naar mijn borsten te voeren aan security checks...

dinsdag 22 mei 2012

Fielosophie en het vanille extract

Toen ik een tijdje geleden cupcakes en koekjes ging bakken, merkte ik dat mijn vanille essence op was. Omdat ik overtuigd ben van de meerwaarde van dit goedje in gebak allerlei, ging ik dan ook snel richting Sparreke om een flesje te gaan halen. Het is toen - omdat ik alleen dat nodig had - dat het mij opviel hoe duur zo'n miniflesje eigenlijk is.

Onder het mom, wat je zelf doet, doe je beter, leek het mij een leuk idee om gewoon zelf vanille extract te trekken. Zo moeilijk kon dat toch niet zijn?
Een kleine google actie leerde mij dat het effectief niet moeilijk was en ziehier, een korte handleiding in hoe je zelf vanille extract kan maken:

1. Benodigdheden:
        - vodka
        - een lege fles (afhankelijk van de hoeveelheid die je wil maken natuurlijk, dit is een fles van 750ml en dat is meer dan genoeg!)
        - een maatbeker
        - 6 vanillestokjes, best niet te droog

2. Snij de vanillestokjes in 2, maar zorg ervoor dat 1 kantje nog aan elkaar hangt

3. Vul je lege fles met 500ml vodka. Je kan hier gerust goedkope vodka voor gebruiken, zelfs met Martini of met witte rum lukt het ook. Je hebt gewoon een hoog alcoholgehalte nodig.

4. Doe de vanillestokjes in de fles. Je kan best op voorhand even nameten of je stokjes zeker volledig onder de vloeistof zitten want zo'n half stokje boven water is ook wat sneu natuurlijk.

5. Na 1 dag kreeg ik al volgend resultaat! De vodka zal gaandeweg van kleur veranderen en de vanille volledig opnemen. De alcohol zelf zal verdampen en wat overblijft is een heerlijk vanille extract!
Ik heb de fles voor de zekerheid gelabeld met de datum erop want het goedje moet toch zo'n 2 maanden trekken om goed te zijn. En hoe langer de fles staat, hoe sterker de smaak zal worden!
Het voordeel is ook dat dit niet slecht wordt en je dus jaren verder kan met je zelfgemaakt vanille extract.

Trouwens, er is wel degelijk een verschil tussen de vanille essence die je in de winkel koopt en vanille extract dat je zelf maakt.
Vanille essence is een soort van kunstmatige vanilline. Vanille extract daarentegen is een natuurlijk product waarbij de natuurlijke smaakstoffen van de vanille in alcohol oplossen zonder chemische toevoeging. 


Een kleine tip nog wel: als je gewoon bent van essence in druppeltjes te gebruiken, moet je wel even aanpassen want het extract wordt met theelepels gebruikt (vandaar ook de grotere hoeveelheid in de fles).


Easy as pie! Allen aan het extracteren zou ik zo zeggen!

vrijdag 18 mei 2012

The Insiders: Purina One

Een tijdje geleden schreef ik Pixel in voor The Insiders actie rond Purina One.
De Pixel is nogal gemakkelijk wat kattenvoeding betreft en eet zowat alles wat we hem voorschotelen.
De verscheidenheid aan kattenvoeding is zo groot dat ik meestal twijfelend voor het winkelrek sta om dan uit gewoonte maar voor de Whiskas te gaan.

Maar Purina One dus. Ik had het inderdaad al in de winkel gezien, maar hun nieuwste campagne belooft heel wat moois: In 3 weken tijd een zichtbaar gezonde kat.
Niet dat mijn kat er nu ongezond uit ziet, maar kom, zijn natuurlijke weerstand is ook belangrijk natuurlijk.

Het begon echter niet al te best met mijn Kiala punt dat het niet nodig vond om me te verwittigen van de aankomst van mijn pakket. Bijgevolg, 3 weken na dat de meeste mensen hun pakket ontvingen, gaan wij eraan beginnen. Daarbij komt dan nog eens dat wij binnen een week ongeveer voor 3 weken gaan rondreizen en onze kat terwijl naar een kattenpension gaat waar ze eten terplekke krijgt. Ik zal de test dus een maand moeten uitstellen vrees ik want het heeft weinig zin om Pixel nu een week de nieuwe brokken te geven als je 3 weken later moet evalueren.

Nu ja, het pakketje dicht laten tot we weer terug zijn van vakantie dat gaat ook niet, al zeker niet aangezien de Pixel nogal zot is van kartonnen dozen.
Na het openen bleek er een behoorlijke hoeveelheid brokjes in de doos te zitten.
In de doos zaten ook een aantal testpakketjes die eigenlijk dienen om uit te delen, ik heb hem er daar dan maar al eentje van gegeven. Kwestie van die duts toch een beetje content te stellen. Het leek hem in ieder geval te smaken!

donderdag 10 mei 2012

Zotjes enal!


2012, dat is alvast een zot jaar voor mij.
Niet alleen is het het (half)jaar waarin ik eindelijk durfde om te starten met een Nederlandstalige reisblog (check it out!), maar het is een jaar van durf en verandering geworden.

Eind mei vertrekken we richting USA & Canada voor een 3 weken durende roadtrip. 3 weken lang zullen we rondrijden in onze automatische SUV en het land der Amerikaanders en Canadezen verkennen. High expectations of wat had u gedacht?

Vanaf juli heb ik een nieuwe job. Ook in “den TV” weliswaar.
Ik gaf mijn vast contract bij mijn huidige werkgever op, niet omdat ik het echt wou, maar omdat er zomaar een nieuwe mooie aanbieding kwam.
Ergens anno 2007 heb ik beslist dat ik zou proberen om het beste uit mijn leven te halen. Om sprongen in het diepe te wagen en om niet bang te zijn voor het onbekende. Dus ik sprong!
Heel veel kan ik er nog niet over vertellen, alleen dat het ongemeen boeiend wordt. En dat het iets met reizen is, dat ook.

Een zot jaar. En het is nog niet eens halverwege.

woensdag 9 mei 2012

Vakantieklaar. Not.


Zoals u misschien hier al gemerkt had, vertrek ik eind deze maand op roadtrip richting American Dream.
Het spreekt voor zich dat ik daar behoorlijk enthousiast over ben, maar vorige week besefte ik plots dat ik eigenlijk nog niet “vakantieklaar” ben, zoals wij vrouwen dat al eens plachten te zeggen.
En eigenlijk betekent dat evenveel als: ik sta wat te dik. Voor mijn part mogen er 5 kilo’s minder van mezelve zijn, maar realistischer zou zijn om voor een kleine -3 te gaan.
-3, ja, dat leek me een behoorlijk haalbare kaart op 3 weken tijd.
Dus, sinds een week hou ik mij mooi aan een ontbijtje (havermout volgens het Weight Watchers boek recept), middagmaal (verse soep of slaatje met 2 bruine boterhammen) en avondmaal (veel groentjes, +/- 1 aardappel en vlees/vis of veggie). 
Tussendoor beperk ik mij tot verse aardbeien, blauwe bessen en ¼ granaatappelpitjes al dan niet vergezeld van wat magere yoghurt. De enige zonde die ik mezelf elke dag toelaat is 1 paaseitje na het avondeten.
Toch niet verkeerd, lijkt me zo?

Maar neen. Ik ben in een hartsgrondige haatrelatie met mijn weegschaal verzeild omdat hij al een hele week op boenk hetzelfde getal blijft staan.
Ik weet niet hoe u daar tegenover staat, maar ik ben ondertussen al in een behoorlijk vergevorderd stadium van agressie, teleurstelling en radeloosheid beland.
Als ik Astrid Bryan dan nog eens tegen honderd in ’t uur cake en ijsjes van den John zijn hoofd zie eten, dan ben ik helemaal klaar om naar een mental institution te vertrekken.

Oké oké, ik heb geen personal trainer en ik heb amper tijd om te gaan sporten (ja ik durf dat zeggen ja. Als ge om 19u20 van uw werk thuis komt en dan nog aan uw eten moet beginnen, dan hebt ge daarna geenen tijd nimeer om uw te spannende loopbroek aan te trekken ze gasten. Laat staan ervoor want dan lig ik tijdens het sporten ineens tegen de grond met een appelflauwte).
Maar ik heb wel een step die mij gisteren 200 calorieën heeft helpen verbranden. Maar weet ge wel hoe saai dat is en hoe lang dat duurt voor ge aan die 200 zit?

Serieus, helpt mij ne keer met wat tips om op 3 weken tijd tussen de 3 en de 5 kilo te verliezen. ’t Is maar dat ik het adres van die ijsbar van Astrid heb opgezocht en ik daar graag een ijsje wil gaan eten zonder mij al te schuldig te voelen he.

maandag 7 mei 2012

Ik zoek een zoekwoord


Uit pure nostalgie - en ook wel een beetje omdat ik graag lach met gekke googleacties – ging ik net nog eens kijken naar de zoekwoorden waarmee mensen hier terecht komen.

Een kleine bloemlezing:
  • Cursus naaien tienen: Er zijn dus hipsters in Tienen, het komt nog goed met die stad!
  • Nest 12 vogels: Tedoeme, dat nest deed het dan toch nog beter dan het mijne!
  • Pony in je haar met grote neus: Ik hoop dat het hier niet om een Shetlander gaat.
  • Wonen in Duffel waarom: ah, doen zou ik zeggen! Would go back anytime!
  • Bobbejaanland blijkt ook zeer populair, net als moestuin en alle toebehoren tot “man die moestuin spit” toe.
  • Er vraagt ook iemand zich af hoe je de kledingstijl bolletjes met streepjes combineert, ik zou zeggen, vooral veel succes met het antwoord hier te vinden, maar go for it!
  • Er wordt ook gezocht naar een mooie vrouw voor hotline, maar als ik mij vergis is een hotline toch aan de telefoon niwaar? Allé ja, relevantie van uw zoekwoorden enal...

Boeiend en al he.

vrijdag 4 mei 2012

Dat er iets scheelt met Pixel poes.


Versta mij niet verkeerd, dat beest zal altijd de coolste kat ter wereld zijn – oh ja, wij zijn dat soort mensen geworden – maar de laatste week is er toch echt iets mis.

Pixel heeft altijd al met een gespleten persoonlijkheid gezeten. Een restant van zijn halfdood weesbestaan tijdens zijn eerste weken, denk ik.
Enerzijds is er de stoere ik-doe-toch-mijn-goesting poes, maar anderzijds is er ook Pixel De Bange Poes. Hij kan namelijk niet om met vreemde of nieuwe mensen. Verwoede verstoppogingen vergezeld van paniekerig gepatineer worden ondernomen wanneer er bezoek komt in de bos.
We zijn dat ondertussen gewoon en lachen hem daar meestal na afloop mee uit – ah ja, want zo zijn we ook wel.

Maar sinds een week is Pixel wat krank in kopf geworden en loopt hij behoorlijk agressief door het huis. Gisteren was het zelfs zo erg dat hij met fikse aanloop tegen de zetel sprong en daarbij met zijn klauwen mijn hoofd behoorlijk bezeerde.

En ja, ik weet wat ge nu allen gaat zeggen: dat ik mijn kat moet buiten zetten zodat hij genoeg afleiding heeft en zich niet verveeld enal, maar dat is toch een serieuze drempel ze gasten. 
Want wij zijn bijna een etmaal van huis en dan moet dat beest zo lang buiten zitten ofwa? En wat als hij dan niet terug is als wij thuis zijn? En wat als ik na het werk ga eten bij vrienden en dus pas laat thuis ben?
En hou er rekening mee dat wij geen kattenluik kunnen zetten, dus dat is ook geen argument.

Ik was oorspronkelijk dus wel een hondenmens hé gasten.
En dan heb ik het vooral nog niet over de 220€ die wij aan een kattenpension moeten betalen tijdens onze vakantie...

woensdag 2 mei 2012

Fielosophie en het gevogel: Gejong!


Gisteren was het 1 mei en dat was meteen de officiële start voor vogels allerlanden om aan hun ei te beginnen. Zo wordt toch gezegd in de volksmond.
De vogel in onze nestkast is zoals jullie weten al vroeger van start gegaan en het resultaat zijn nu 2 kleine minivogeltjes die wanneer je het deurtje opent, vrolijk met hun bekje omhoog komen in de hoop dat ik hen een sappige worm kom toesteken.

In de plaats daarvan heb ik hen ettelijke minuten lastig gevallen met het proberen capteren van deze twee rakkers, maar helaas. Een overvloed aan nest en diep weggestoken beestjes, maakte het onmogelijk om een duidelijke foto te maken.
Dit waarschijnlijk ter grote onrust van de ouders van deze twee mini’s want je ziet ze constant af en aan vliegen om hen te voederen, maar tijdens mijn fotomoment moeten ze menig angstaanval gekregen hebben van dat vreemde vrouwmens dat te dicht bij hun nestelingen stond.

Mission accomplished dus. Ik ben voorwaar blij dat ik heb kunnen bijdragen aan dit genestel!
En u ziet, u kan al uw vooroordelen over het kijkglaasje opbergen en met een gerust hart zelf zo eentje aankopen, want zeg nu zelf gasten, hoe spannend was dit volgverhaal wel niet!

zaterdag 21 april 2012

Oh Happy Day 2.4

Ja hoor, vandaag wordt er nog een keer aan Oh Happy Day gedaan! Gewoon omdat het ongelooflijk is hoe er plots geweldige en spannende dingen op uw pad kunnen komen en ge daar dan ook dankbaar voor moet zijn!

  • Er was een vogel in de nestkast! Ik heb dat de volgende ochtend voorzeker tegen 5 collega's moeten vertellen en met foto's tonen enal. Blij zijn met het kleine, ik kan dat!
  • Er werd zomaar een zot spannend project in mijn schoot geworpen. Zomaar! Nog net niet gepresenteerd met een toefje slagroom er bovenop. Als ik ervoor ga, zal het mijn leven even op zijn kop zetten, maar het is amper te geloven.
  • Die andere blog van mij: WonderWeg, blijkt geselecteerd te zijn voor de Blog Awards! Er werd nog net geen dansje ingezet toen ik dat vernam. En of u die awards nu suf vindt of niet, het betekent wel dat iemand WonderWeg goed genoeg vond om te nomineren en dat maakt mij blij
En dat allemaal zonder dat ik in elk van deze situaties op zoek was naar iets. Hopla, het leven zal u maar overkomen!

Fielosophie en het gevogel: Gebroed!

Nog geen maand geleden waren we getuige van de nestvorming van onze mysterieuze vogel.
Ik verwachtte nog niet onmiddellijk eieren in het nest - ah nee, want dat is iets voor mei, ah ja - dus ik achtte het niet nodig om wekelijks naar het nest te gaan kijken.

Big mistake!

Want toen ik dan eindelijk nog eens naar het nestkastje slofte, bleek er wel degelijk een vogel in het nest te zitten! En aangezien de bewoner het vertikte om weg te vliegen wanneer hij - maar meer waarschijnlijk 'zij' - mij zag, kan ik niet anders dan besluiten:

Hier wordt gebroed!


Het is zeer bedroevend gesteld met mijn vogelsoortenkennis, maar als ik een gok mocht wagen, dan ga ik voor een zwaluw. Dat staartje en die witte buik, ik zou er geld op durven zetten!
Moest iemand van u gespecialiseerd zijn in het herkennen van vogels in nesten, u gilt maar in de comment.
Kwestie dat wij in de toekomst onze bezoeker met correcte naam en toenaam kunnen verwelkomen in zijn nestkast.

Man man, kijkt u ook al zo hard uit naar die eieren en kleine hongerige vogelbekjes??

dinsdag 10 april 2012

Fielosophie bekomt ervan


Wegens het embargo “What happens in de Ardennen, stays in de Ardennen”, kan ik moeilijk uitweiden, maar ik kan u in ieder geval wel meegeven dat er heden ten dage toch wat moet bekomen worden.

Qua vermoeidheid valt het allemaal nog verbazend goed mee, maar op vlak van helderheid en fitheid, moet ik mijn lichaam toch een extra energieboost geven met zuiveringsthee en sloten water. De sigaretten zijn ook tot een minimum teruggelopen omdat mijn longen hun veto gesteld hebben. De lever profiteert gelukkig van het feit dat ik eigenlijk geen drinker ben en heeft bijgevolg de uitspatting behoorlijk goed verwerkt.

Ik sliep afgelopen weekend in een stapelbed – bovenaan, jawel – alwaar de herinnering aan jeugdkampen niet veraf was.
Er was een trampoline, levensgevaarlijk wanneer ge dat met meer dan 4 personen bestijgt, seriously. Maar ahum, wij hebben dat niet gedaan hoor, neenee, want dat mocht niet voor de waarborg enal.
Er was een jacuzzi en een sauna alwaar wij voorzeker het record ‘uren jacuzzi zitten’ braken. Gelukkig was er ook cava.

Jaja, ik moest daar even van bekomen. Ik ben geen “uitspatter”. Ik ben over het algemeen de nuchterheid zelve, gebonden door praktische bedenkingen en zelden in losbandigheid terug te vinden.
En toch heb ik voor mezelf een drempeltje overwonnen het afgelopen weekend. Ik heb het zelf gevoeld en de crowd aanwezig blijkbaar ook.

Een mens zou voor minder dus eventjes moeten bekomen.
(Fade out)*

*Over deze insider joke kan ik absoluut niet uitweiden, het zou mijn imago te hard schaden (ja nog harder dan mijn ochtendkop), enkele kernwoorden zijn echter wel op hun plaats: Marjolein, letterlijke tekst, misverstand, yours truly.

donderdag 5 april 2012

Pixelmania

Dit weekend zoek ik de rust op in “Dardennen”.
Of toch voor zover u rust kan verwachten van een weekend met 8 ex-collega’s die een hele fles Amaretto, Passao, Cachaça en meerdere vaatjes rode & witte wijn toch nog wat te weinig vonden en bijgevolg ook nog bruine rum, vodka en witte rum niet te missen vonden.
Had ik u al gezegd dat ik quasi niet drink? Rust dus, uhu.

Zo-even 3 dagen van huis terwijl het lief zich wegens werkverplichtingen in het buitenland bevindt, het leek mij een strak plan.
Tot de vaste oppas van PixelPoes ook op vakantie bleek te zijn en dat beest dus zonder oppas viel.
Ik mag dan nog geen kinders hebben, maar die kat, dat is minstens een even goede leerschool in vakantieplanning. We hadden nog beter een hond genomen want die had ik tenminste nog mee kunnen nemen naar de Ardennen.
Maar goed, er werd een constructie op poten gezet waarbij de ouders van mijn lief de reddende engels van dienst zijn.
Een oppas vinden voor een kat, dat is toch allemaal niet zo evident hoor gasten.
En zeg nu zelf, deze duts zou ge nu toch zo in huis pakken!
En dan te bedenken dat ik een rustig weekend voorzien had met de DVD box van Desperate Housewives seizoen 7.
Oh boy oh boy.

maandag 26 maart 2012

Fielosophie en het gevogel: Nestvorming!

Bijna vijf maanden heeft het aangesleept. Bijna uitzichtloos doorheen de wintermaanden, sluimerend tijdens de eerste zonnedagen.
Ik geef toe, er zijn momenten van twijfel geweest. Momenten waarop ik jullie bijna ging geloven en ging twijfelen aan de waardigheid van zo'n vogelkot met doorkijkdeur.
Momenten van teleurstelling wanneer er weer geen veer te bespeuren was of wanneer bleek dat mijn vogelkot alleen maar dienst kon doen als openluchttoilet.

Maar eindelijk is het moment aangebroken en toch wel met enig leedvermaak kan ik melden: 

Er is nestvorming!


En dan is het nu nog uitkijken naar mei want dan...

Ahja, en ook nog een keer die vogel zelf zien te fotograferen. Maar goed, babysteps!

dinsdag 20 maart 2012

Fielosophie doet van wigidie wag


Gisteren deden wij met een aantal vrouwelijke collega’s van pompon “gecheer”.
Een paar mannen en freelancers van ons werk doen namelijk aan recreatief zaalvoetbal en aangezien het de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen betrof, zijn wij dus wat moed gaan inroepen.
Om 22u ’s avonds op een houten turnbankske naar amateurvoetbal kijken, u zou kunnen zeggen dat er betere dingen met een maandagavond uit te steken zijn. Maar neen hoor, dat bleek bijzonder amusant alweer.
We kunnen ook makkelijk concluderen dat vrouwen wel degelijk niets zinnig over voetbal te vertellen hebben, maar aan enthousiasme tijdens goeie acties was er alvast geen gebrek.
Maar hoofdzakelijk en vooral werd er veel gekeurd, afgekeurd en herkeurd. Als enige “WAG” (haha, nooit gedacht dat ooit van mezelf te zeggen) in het gezelschap heb ik het tot een minimum aan vleeskeuring gehouden, maar had ik al gezegd dat ook Bartel meedeed?

zaterdag 17 maart 2012

Fielosophie stoeft

"Stoeft ne keer over uw eigen", was de wijvenweek boodschap van vandaag.

Err, ik deed een fronske (ik kan dat goed, had u mijn ochtendfronske al gezien?) en dacht meteen dat ik dat niet zo zag zitten.
Maar ik moet wel want ik heb gisteren al een dagje overgeslagen omdat ik die zelfcensuur concreet wou praktiseren.

Eigen lof stinkt, maar goed, u haalt er dan maar alvast een luchtverfrissertje bij.

Ik ben een goed mens.
Twee keer per week bezoek ik mijn grootmoeder in het rusthuis, ik zoek geen uitvluchten om een keertje te kunnen overslaan, ik plan mijn agenda volledig rond deze twee momenten heen. Als ik door omstandigheden toch maar één keertje ben kunnen langsgaan, dan voel ik me schuldig. Ze verdiend die tijd, mijn oma. Het is soms zwaar en niet altijd makkelijk om vol te houden, maar ik doe het. Voor haar. Zonder zeuren.

Laatst zat ik op restaurant met de schoonfamilie toen ik plots een oudere man in elkaar zag stuiken op de parking. Ik moest niet nadenken of afwachten, mijn lichaam stuurde quasi zichzelf naar buiten richting de man die duidelijk niet oké was. Ik wist verder niet meteen wat te doen, behalve hem neer te leggen, tegen hem te praten en bij hem te blijven tot er iemand kwam met meer verstand van zaken. Maar dat was niet belangrijk. Ik was daar, in een soort van reflex. En ik was trots op mezelf want ik heb me altijd al afgevraagd of ik de passieve ramptoerist aan de zijkant zou zijn of de toesnellende hulpverlener. Ik overweeg zelfs een cursus EHBO te gaan volgen, je weet immers nooit wanneer die van pas kan komen.

Maar verder maak ik toch helaas te weinig tijd voor vrienden en ben ik niet altijd zo lief voor mijn lief als ik zou willen.
Ik ben geen supervrouw, maar wel een topwijf met het hart op de juiste plaats. En zolang mijn intenties van daaruit vertrekken, komt het allemaal wel goed.