dinsdag 28 februari 2012

Fielosophie doet van Américain préparé!


Sinds gisteren mogen wij alweer dromen van een nieuwe reis! De vluchten voor onze roadtrip door de USA en Canada zijn geboekt en dus zullen wij in juni 3 weken lang rondreizen helemaal van Las Vegas tot Vancouver!
En vrolijk dat een mens daar van wordt, I am like, totally happy, just sayin’!

De vluchten en de huurwagen liggen vast, alleen de hotels zijn nog niet geboekt. 
Men placht mij al eens te zeggen: “moh, ge gaat uw hotels toch nog ni vastleggen, ge vindt daar terplekke voorzeker hotels genoeg”.
Maar mijn lief heeft wel een punt wanneer hij zegt dat we toch meer op ons gemak gaan zijn als we in een stad gewoon recht naar onze bestemming kunnen rijden en niet eerst nog een half uur moeten rondrijden op zoek naar een overnachtingsplaats.
Autisten, dat zijn wij.

Maar, voor meer over dit moois verwijs ik u gaarne door naar mijn spiksplinternieuwe reisblog WonderWeg voor een blik op onze Route!
Advies voor hotels, restaurants en must-sees zijn uiteraard ook zeer welkom!

Oh en voor we dubbel werk gaan doen, de mini-donutshop van Den John staat al met stip op nr. 1 in Places to Visit in LA!
Yeaay Donutty!!

Is wat ik dacht ook wat u dacht?


Gisteren bij Connections:
Naast ons een ietwat oudere man – categorie 59 jaar oud – die een reis alleen kwam boeken.
Naar Thailand.
Phuket en Patong.
En excursies van daar uit.

Ik kon niet anders dan denken: jaja, excursies…

Ik verschoot van mezelf, eigenlijk is het toch wel erg dat elke alleenstaande man die een reis naar Thailand boekt, onmiddellijk een stigma krijgt.
Of zouden jullie dat niet meteen denken dan? En eerlijk zijn he!

vrijdag 24 februari 2012

Oh Happy Day 2.2

Ik was dan misschien niet thuis op het ogenblik dat dit gebeurde, maar ik zie het zo voor mij!

"Mijnheer, mag Pixel buiten komen spelen alstublieft?"





















U ziet dat, Bartje heeft geen last van drempelvrees.

maandag 20 februari 2012

Leftovers op zaterdag


Als zelfstandig cameraman is het voor Soek niet vreemd om des weekends uit werken te moeten gaan.
Ik ben dat ook altijd zo gewoon geweest en dit mag dan voor veel mensen jammerlijk overkomen, wij slagen er toch in om onze tijd samen optimaal te benutten. Op zaterdag is Soek zelfs speciaal een half uurtje over huis gekomen om samen iets te kunnen eten en wat is er dan gezelliger dan een kaasschoteltje?
Grote merci trouwens aan de verkoopster van Elsen Kaasambacht in Leuven voor het helpen in de keuze van de kazen want oh mijn God, I go loco in die winkel. Al heb ik mij toch beter gedragen dan het oude vrouwtje naast mij wiens beurt het nog niet was en die mij toch steeds van voor de toonbank wegduwde toen ik midden in mijn bestelling zat. Geduld is een schone deugd.

Anyways, werken op zaterdag, dat bleek zo ook zijn voordelen te hebben want blijkbaar klopt het dus dat de crew op een kookset zo af en toe eens wat lekkers mee krijgt.
En zo komt het dat wij zondag verse Chili Con Carne zaten te eten, gemaakt door Johan Segers himselve.
Behoorlijk zotjes vond ik dat, zo’n plastieken potje met verse Chili Con Carne van een topchef in onze ijskast. En ik had dat eigenlijk nog nooit gegeten, dus als eerste kennismaking kon dat behoorlijk tellen.
Ik ben dus vanaf nu keihard fan van Chili Con Carne en kan me niet voorstellen waarom ik dat nooit eerder gegeten heb.
Nu nog op zoek naar het veggie alternatief om te kunnen integreren in onze gespreide dagen zonder vlees!

vrijdag 17 februari 2012

Oh Happy Day 2.1


Wat een heuglijke dag, zonet kwam Soek tot de ontdekking dat ons huis vroeger “Huis van Zwaan” heette!
Hoe übercool is da! Wij hebben gewoon een huis met een naam!
Voordien hadden we al eens opgepikt dat het ooit een jagershuisje was geweest, maar man toch, Huis van Zwaan begot!

Oké oké, in principe is het Huis van Swaen, maar goed, alleen een kip zou daarover struikelen.
En mede daarmee kwam er ook nog ander positief nieuws, maar daarover pas later meer, als er effectief meer nieuws is...
Mysterie moet er zijn :-)

woensdag 15 februari 2012

Gespreide dagen zonder vlees


Ik had u in een vorige post al eens toevertrouwd dat ik behoorlijk fan ben van Bart Cannaerts, dus in eerste instantie werd mijn nieuwsgierigheid alleen maar daardoor geprikkeld bij het zien van dit filmpje: Dagen Zonder Vlees. (Pieter Embrechts-fans kunnen voor mijn part “Bart” in deze zin vervangen door “Pieter”)

Maar tijdens het bekijken van dit filmpje werd mijn gemoed dus effectief bespeeld. Ik had het moeten weten… Ik ben een sucker voor ecoschuldgevoel.
En dus wou ik het meteen proberen. 40 dagen zonder vlees, van 22 februari tot 7 maart. Dat is zo’n 11m² besparing op mijn ecologische voetafdruk.

Ik maakte mij meteen de bedenking, als mijn ecologische voetafdruk met 11m² zou verkleinen, hoeveel zou die dan wel in totaal bedragen?
WWF heeft een korte enquête waarmee u makkelijk uw voetafdruk kan berekenen, dus deed ik de test.
Ondanks het feit dat ik al wel vreesde voor een grote schoenmaat, bleek de realiteit behoorlijk pijnlijk.

Mijn voetafdruk bedraagt: 11hectare.

Vlotjes zo’n 3 hectare meer dan de gemiddelde Belg.
Ik ben daar best wel van geschrokken eigenlijk. Ik heb mezelf nooit gezien als een grootverbruiker, maar het is natuurlijk niet zo dat ik met mijn “geen reclame”-sticker plots mijn afdruk kon reduceren tot de omvang van een hamsterbrein.

Ik kan vlot 3 redenen voor mijn grote platvoet bedenken:
- Mijn wagen en ik rijden dagelijks rond de 100km
- ik reis jaarlijks buiten Europa met het vliegtuig (in 2011 zelfs 5 keer)
- ons huis zit met koudebruggen die behoorlijk wat energie wegvreten

40 dagen zonder vlees dus.
Het voorstel werd thuis helaas niet met evenveel enthousiasme ontvangen.
“Hypocriet”, “En wat Daarna dan” en “Gevarieerd Eten” waren de meest voorkomende woorden, dus besloot ik een compromis te zoeken.

40 dagen zonder vlees, maar dan gespreid. 2 dagen in de week geen vis of vlees en dat gedurende 20 weken. (dat is dan ongeveer net op tijd voor de start van het bbq-seizoen ;-) )
Een mooi compromis toch? En waarschijnlijk ook beter om een gewoonte aan te kweken in plaats van uzelve een indigestie te eten na 40 dagen onthouding.

U mag mij alvast bestoken met uw beste vegetarische recepten want mijn hoofd explodeert al bij het feit dat ik geregeld geen stuk vlees naast mijn patatten mag leggen.

dinsdag 14 februari 2012

MacProblem


Eind 2008 werd ik eindelijk trotse bezitter van een MacBook. Zo’n klein witje en oké, het mag dan snel vuil worden, wij zijn altijd dikke vrienden geweest gedurende 3 jaar. Ik mag dan in de verleden tijd spreken, dat betekent niet dat de vriendschap over is, maar ik begin wel wat last te ondervinden omdat zijn geheugen aan de limiet zit.

Omdat ik nog geen afscheid wil nemen van mijn MacBook (ik vind het behoorlijk spijtig dat ze gestopt zijn met dit model en dat ze nu de Air lichtjes vooruitschuiven als alternatief), moet ik dus op zoek naar een oplossing voor dat geheugen.
Vooral foto’s en muziek zijn de boosdoener, I know…
Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit probleem, dus daarom, wat doet u om dit probleem op te lossen?
En 2 harde schijven zijn de voorlopige noodoplossing, dus liefst een meer permanentere oplossing :-) .

maandag 13 februari 2012

Oh happy day 2.0


Omdat ik voel dat ik er zelf nood aan heb, haal ik de oude koe nog eens uit de sloot.
Weliswaar met een kleine naamspimping.
De heropleving heeft eigenlijk alles te maken met een boek dat ik momenteel aan het lezen ben, in horten en stoten weliswaar want des avonds wordt er in de bos naar Borgen gekeken en dat is zo hard de max maat!

Anyways, dat nieuwe boek dus, werd aangekocht in de Engelse bookshop in Amsterdam en heeft zo eigenlijk zijn internationale faam al bewezen.
The Happiness Project van Gretchen Ruben werd een number 1 New York Times besteller en ik begin wel te begrijpen waarom.
Samenvattend kan je stellen dat Gretchen een jaar lang op zoek gaat naar haar geluk in het dagelijks leven om zo te leren hoe ze gelukkiger kan zijn.
Topplan denk ik dan!

Omdat menig volksmond al eens durft te pleiten “Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert” en omdat ik afkomstig ben uit een boerendorpje alwaar de volksmonden de waarheid durven te spreken, dacht ik, laten we al eens starten met een schoon overzichtje van de kleine dingen want een mens moet ergens beginnen natuurlijk.
  • Bartje heeft een vriendinnetje. Jaja, onze pauw loopt heden ten dage met een vrouwtje te pronken. Ik zoek nog naar een naam. Ik dacht aan José, maar ik denk nog na.
  • Dankzij Groupon gaan wij opnieuw naar Vivendum! Hiha! Ik ben niet echt bekend met de sterrenrestaurants der Vlaanderen, maar Vivendum is echt de hemel op uw tong.
  • Een nieuwe vakantieplanning wordt concreet. Vakantie. Hmm.
Ik hoop dat u na het lezen hiervan ook een klein minuutje gaat nadenken over de lichtpuntjes van uw afgelopen week. Zonneschijn en manestraal, hier en nu, vroeger en toen. Leef en wees dankbaar.


Inhaalbeweging

Er zijn zo van die dagen waarop het leven gewoon wat vrolijk verder kabbelt zonder noemenswaardige gebeurtenissen.
Vorige week was allesbehalve zo’n week, ik werd opgeslorpt door het vervangen van een collega op een programma dat zot veel werk met zich meebracht én mijn eigen werk dat nog opvolging nodig had.
Maar ik wou u nog iets vertellen waar ik de tijd dus niet voor vond.

Zo was ik namelijk behoorlijk enthousiast over het feit dat we naar “Waar is Barry”, de nieuwe comedy show van Bart Cannaerts, zijn gaan kijken. Ik geef dat gaarne toe, ik ben nogal fan van die mens zijn humor en vertelstijl. Bovendien gingen we kijken in, volgens mij, één van de leukste CC’s in Vlaanderen: CC Casino in Houthalen-Helchteren, man toch, zelden in zo’n gezellig theaterkader gezeten.
En wegens het sneeuwgedoe was veel volk niet komen opdagen waardoor we onze plaatsen gewoon mochten kiezen. Top!

Wij deden ook van sneeuwwandeling in de bos. Ik kan vaak vloeken op het feit dat ik zo ver weg woon en zoveel tijd verlies omdat ik lang op de baan ben, of sakkeren op het vocht dat in onze muur zit en het huis moeilijk te ventileren is. Maar werkelijk, als ik in de winter door onze bos loop, kan ik niet anders dan denken dat ik op een droomplek woon. Ah, compromissen, we zullen ze altijd moeten sluiten…