maandag 26 maart 2012

Fielosophie en het gevogel: Nestvorming!

Bijna vijf maanden heeft het aangesleept. Bijna uitzichtloos doorheen de wintermaanden, sluimerend tijdens de eerste zonnedagen.
Ik geef toe, er zijn momenten van twijfel geweest. Momenten waarop ik jullie bijna ging geloven en ging twijfelen aan de waardigheid van zo'n vogelkot met doorkijkdeur.
Momenten van teleurstelling wanneer er weer geen veer te bespeuren was of wanneer bleek dat mijn vogelkot alleen maar dienst kon doen als openluchttoilet.

Maar eindelijk is het moment aangebroken en toch wel met enig leedvermaak kan ik melden: 

Er is nestvorming!


En dan is het nu nog uitkijken naar mei want dan...

Ahja, en ook nog een keer die vogel zelf zien te fotograferen. Maar goed, babysteps!

dinsdag 20 maart 2012

Fielosophie doet van wigidie wag


Gisteren deden wij met een aantal vrouwelijke collega’s van pompon “gecheer”.
Een paar mannen en freelancers van ons werk doen namelijk aan recreatief zaalvoetbal en aangezien het de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen betrof, zijn wij dus wat moed gaan inroepen.
Om 22u ’s avonds op een houten turnbankske naar amateurvoetbal kijken, u zou kunnen zeggen dat er betere dingen met een maandagavond uit te steken zijn. Maar neen hoor, dat bleek bijzonder amusant alweer.
We kunnen ook makkelijk concluderen dat vrouwen wel degelijk niets zinnig over voetbal te vertellen hebben, maar aan enthousiasme tijdens goeie acties was er alvast geen gebrek.
Maar hoofdzakelijk en vooral werd er veel gekeurd, afgekeurd en herkeurd. Als enige “WAG” (haha, nooit gedacht dat ooit van mezelf te zeggen) in het gezelschap heb ik het tot een minimum aan vleeskeuring gehouden, maar had ik al gezegd dat ook Bartel meedeed?

zaterdag 17 maart 2012

Fielosophie stoeft

"Stoeft ne keer over uw eigen", was de wijvenweek boodschap van vandaag.

Err, ik deed een fronske (ik kan dat goed, had u mijn ochtendfronske al gezien?) en dacht meteen dat ik dat niet zo zag zitten.
Maar ik moet wel want ik heb gisteren al een dagje overgeslagen omdat ik die zelfcensuur concreet wou praktiseren.

Eigen lof stinkt, maar goed, u haalt er dan maar alvast een luchtverfrissertje bij.

Ik ben een goed mens.
Twee keer per week bezoek ik mijn grootmoeder in het rusthuis, ik zoek geen uitvluchten om een keertje te kunnen overslaan, ik plan mijn agenda volledig rond deze twee momenten heen. Als ik door omstandigheden toch maar één keertje ben kunnen langsgaan, dan voel ik me schuldig. Ze verdiend die tijd, mijn oma. Het is soms zwaar en niet altijd makkelijk om vol te houden, maar ik doe het. Voor haar. Zonder zeuren.

Laatst zat ik op restaurant met de schoonfamilie toen ik plots een oudere man in elkaar zag stuiken op de parking. Ik moest niet nadenken of afwachten, mijn lichaam stuurde quasi zichzelf naar buiten richting de man die duidelijk niet oké was. Ik wist verder niet meteen wat te doen, behalve hem neer te leggen, tegen hem te praten en bij hem te blijven tot er iemand kwam met meer verstand van zaken. Maar dat was niet belangrijk. Ik was daar, in een soort van reflex. En ik was trots op mezelf want ik heb me altijd al afgevraagd of ik de passieve ramptoerist aan de zijkant zou zijn of de toesnellende hulpverlener. Ik overweeg zelfs een cursus EHBO te gaan volgen, je weet immers nooit wanneer die van pas kan komen.

Maar verder maak ik toch helaas te weinig tijd voor vrienden en ben ik niet altijd zo lief voor mijn lief als ik zou willen.
Ik ben geen supervrouw, maar wel een topwijf met het hart op de juiste plaats. En zolang mijn intenties van daaruit vertrekken, komt het allemaal wel goed.

donderdag 15 maart 2012

Fielosophie droomt ervan.


“Vertelt ons ne keer uw dromen en ambities”, vroeg de wijvenweek vandaag.
Een simpelere vraag bestaat waarschijnlijk niet. We kregen ze immers al op onze boterham toen we nog maar amper konden schrijven en we bijtend op onze tong in het vriendschapsboekje van een klasgenootje mochten schrijven:
Ik word later… - Mijn droom is…

Ik denk dat ik wel 5 keer van droom en ambitie ben veranderd in die vriendschapsboekjesfase. Je had vriendjes die iedere keer weer voor dierenarts of juffrouw gingen. Of kleuterlijdster *gniffel*
Wat ik juist later wou worden, weet ik eigenlijk niet meer, ik zou eens een oproep bij al de vriendschapsboekjeshouders moeten doen. Ik denk zelfs dat ik een paar keer "gelukkig" heb geantwoord.
Wat ik maar wil zeggen, is dat mijn dromen zich geleidelijk steeds hebben aangepast.

Toen ik pas begon met werken wou ik graag doorgroeien en carrière maken, maar ondertussen ben ik al lang blij als ik gewoon fijne programma’s mag maken, bij voorkeur met een streepje buitenland erbij, klaar.
Moest u een groot reisprogramma met een grote crew voor een maand of 2 gaan maken, u belt me maar.
Mijn lief is cameraman dus dat komt dan ook weer handig uit als die zou mee kunnen.

Ik droom ook van een andere job, misschien nog niet nu, maar wel binnen pakweg een jaar of 2. Eentje waarvoor ik dan vooral niet meer zoveel kilometers moet malen en vóór half 7 ’s avonds kan thuiskomen zodat ik nog van mijn avonden kan genieten. De tijd kunnen nemen om ’s avonds te koken lijkt me heerlijk in plaats van uit vluchtigheid beroep te moeten doen op het hele voorbereide iglogroenten assortiment.

Ik droom van ons gerenoveerd semi-ecohuisje, al is dit een gevaarlijke droom aangezien we nog niet 100% zeker weten of dat wel mag en kan. Wij wonen namelijk in zo’n waardevol gebied van ’t één en ’t ander waardoor de mogelijkheden beperkt zijn…

Ik droom van verre reizen en continenten, met wonderweg probeer ik mezelf constant aan deze droom te herinneren, maar praktisch gezien ontbreekt zoals altijd de tijd en mja, ook het geld.

En dan zijn er nog van die flitsdromen, dingen die je ooit wil doen en die maar een kwestie van lef of doorzetting zijn, maar die steeds weer tussen de mazen van het drukke net glippen:
- de stemtest doen (de vocale hé, niet de politieke)
- daar ook effectief iets mee doen, met die stem
- gaan varen
- leren naaien
- de naaimachine van mijn oma weer doen werken en daarmee stikken dat de vonken ervan afvliegen
- een cursus van ’t één of ’t ander volgen

Jaja, een mens mag toch al eens heerlijk dromen zeker.

woensdag 14 maart 2012

Fielosophie zit met een mening in de zetel


Wanneer ik de afgelopen weken een campagne zoals die van Kony 2012 zie, dan word ik zo meegezogen in het onrecht van de wereld, dat elke vezel in mijn lichaam schreeuwen: DOE iets! Registreer! Help! Koop iets! Doneer!

Puur technisch gezien bevat de campagne alles wat ze moet hebben: emotie, een kind, werving, onrecht.
En een duidelijk boodschap: Doe iets! Eender wat, maar iets.

In principe gebeurt net hetzelfde met de Avaaz campagnes. Een mensenleven redden met 1 muisklik, hoe gemakkelijk kan het worden eigenlijk.
En ik, ik doe daaraan mee. Ik wil iets betekenen vanuit mijn veilige zetel. Ik wil strijden tegen onrecht, maar wel vanuit mijn veilige omgeving. Ik wil de Kony bracelet kopen omdat het me het gevoel geeft dat ik dan toch íets doe.

Het zette me aan het denken.

Een jaar lang heb ik mensen op de vingers getikt en vuile blikken gegooid omdat ze tonijn durfden bestellen op hun broodje.
Tonijn.
Maar nog nooit heb ik iemand gevraagd wat zij van een bepaalde campagne van een mensenrechtenorganisatie vonden.
Maar vanuit mijn zetel wel blijven klikken en mezelf een vals gevoel van betrokkenheid geven.

Eerder deze week moest ik mijn akkoord geven op een nieuwe wijziging van de Apple voorwaarden en toen besefte ik pas hoe hypocriet ik wel ben.

Het ene ogenblik wil ik met een klik een leven redden, terwijl ik het volgende ogenblik - zelfs nog zonder de voorwaarden te lezen - akkoord ga met de hele Apple zooi.
Een bedrijf waar u en ik zo mee verweven zijn door al onze iphones en macbooks dat het moeilijk zou zijn om het los te laten.
Een bedrijf dat nota bene bekend staat voor kinderarbeid! En geen kat die daar globaal gezien tegen strijd.
Wij klikken vrolijk op de akkoordknop bij elke wijziging van de terms en niemand die beseft waar hij mee akkoord gaat. Laat staan het zich afvraagt. Ik wil gewoon die app downloaden, als ik daarvoor snel op iets anders moet klikken dan doe ik dat gewoon.

Er zijn maar weinig mensen die wil strijden tegen The Big Apple want dat zou onze comfortzone – onze zetel – in gevaar kunnen brengen.

Ik weet dat ik hier nogal kort door de bocht ga, ik wil ook zeker Kony niet vergelijken met Apple, maar ik wil graag een punt duidelijk maken.

Tenzij u zelf zo ongelooflijk sterk en altruïstisch bent geweest om in Afrika of eender waar hulpbehoevenden te gaan helpen, wil ik u er gewoon even bij laten stilstaan. Ik geloof in de boodschap die de Kony campagne brengt: Als we echt willen, kunnen we de wereld veranderen. We zijn een generatie van geëngageerde mensen met een mening. We moeten er alleen echt naar durven handelen en niet vanuit onze luie zetels blijven muisklikken om ons pseudo-engagement te voeden.

dinsdag 13 maart 2012

Fielosophie komt ervoor uit




Los van mijn sjakossenverslaving zijn er natuurlijk nog een pak andere dingen waar ik durf aan toegeven terwijl ik dat soms beter niet zou doen.

Ik maak even een klein lijstje zonder al te veel verdere uitleg, een mens mag dan al eens eerlijk zijn op het internet, dat betekent nog niet dat het een open boek moet zijn he. Maar als u graag in mijn zelfhulpgroep wil komen, geeft gerust een seintje hoor.
  • Teveel sigaretten roken met een glas wijn op den dorpel van mijn beste vriendinneke haar huis.
  • Chips. Massa’s. Chips.
  • Joppiesaus (met een kleintje en een ragouzi).
  • Luiheid. Een hele dag in de zetel onder een dekentje met alleen maar serietjes? Check!
  • Eten. Ik moet op tijd en stond eten, een dag zonder warme maaltijd, daar heeft de autist in mij het behoorlijk moeilijk mee. En als ik honger heb, moet ik nú eten want anders val ik in een soort apathische toestand waardoor er met mij niets meer aan te vangen is tot ik weer gegeten heb.
  • Vrouwenseries en platte reality TV. Genre respectievelijk Grey’s Anatomies en Oh Oh Cherso. Man toch, kapot was ik ervan dat ze dat laatste dan toch niet gingen uitzenden!
  • Goedgelovigheid. En dat is dan misschien een vreemde eend in het lijstje, maar ik blijf te vaak geloven dat mensen uiteindelijk voor de rechtvaardige oplossing kiezen. En dan al zeker als ik ergens zelf in het verhaal verweven zit. Noem het gerust naïviteit, maar zonder dat zou de wereld te zwartgallig zijn voor mij.
  • En dat brengt me naadloos bij het laatste puntje: Emotionele disbalans. Er is teveel onrecht doorheen mijn leven gedonderd waardoor ik soms een emotioneel wrak kan zijn. Het is gemakkelijk om alles daarop te steken natuurlijk, maar ondanks dat doe ik wel keihard mijn best. Elke dag komt er meer balans, hiha.

Maar we eindigen met een vrolijke noot natuurlijk, ahja jong, die balans moet in evenwicht blijven!
Dankzij mijn fantastisch lief ben ik helemaal mee in de fotografie gedoken, amateuristisch weliswaar, maar toch. Waar ik echt megahard stiekem van kan genieten is wanneer ik een echt goeie foto heb gemaakt terwijl ik waarschijnlijk niet eens zeker weet hoe die technisch juist tot stand is gekomen en hij moet toegeven dat het echt een goeie foto is. Terwijl hij dus wel professioneel met beeld enal bezig is. Dan moet ik mij echt heel hard inhouden om niet: “Ha, ziede wel, ik kan dat ook!” te roepen :-). Ik doe dat dan niet hé gasten, maar inwendig zit er toch wel een kleine Nelson van Ha Ha te doen!

Fielosophie heeft een sjakossen verslaving


Ik heb een sjakossen verslaving. There, I said it.
Bovenop mijn kleerkast staat zo’n grote zwarte Ikea koffer die je normaal onder je bed moet schuiven en die zit boordevol sjakossen. Oude, kleine, grote, kapotte, onhandige, mooie, goedkope, name it en ze zit erin.
Laatst nog was ik in Hasselt en liep ik voorbij een sjakossenwinkel alwaar ze een aantal exemplaren buiten hadden hangen met daarop een groot bord: Alles moet weg: 5€!
U mag dat dus niet doen he, sjakossen van 5€ onder mijn neus duwen want dan gaat er volgende radar in zijn werk:
“Hm, maar 5€, das gelijk geen geld he. Maja, misschien is die kwaliteit niet zo goed dan. Ne keer voelen. Hmm. Nee, dat kan wel beter. Och ja, langs den andere kant, das maar 5€ he. Daar kunt ge toch feitelijk niet voor sukkelen. Nee, das waar. Kopen die handel!”.
Zeg nu zelf, voor 5€ kon ik deze toch niet laten hangen!
Ik weet dat ik dat niet mag doen he, want uiteindelijk beland die sjakos dan toch weer in de zwarte doos bovenop de kast. De enige handtassen die daar niet terechtkomen zijn diegene die duur waren en waarvan ik het gevoel heb dat ik ze goed moet gebruiken omdat ik ze ook goed betaald heb. Het zijn dan ook die handtassen die het eerst mankementjes krijgen door het veelvuldig gebruik. En dat heeft dan weer als resultaat dat ik geneigd ben om te denken dat ik toch wel een nieuwe sjakos verdien. Want mijnen ouwe is versleten en mijn lief mag het nie weten. Ofzoiets dan.

Stilaan is de sjakossen verslaving zich ook aan het uitbreiden naar cameratassen. Ahja, want dat is nog eens functioneel ook! Ziehier, mijn allernieuwste droomexemplaar:
Ik ben echt he-le-maal madly in love met deze fantastische Chevron tas van Ketty Handbags… Die zou zó goed bij… zowat elke outfit passen! En ge kunt hem nog winnen ook. Hopla! 

maandag 12 maart 2012

Fielosophie is soms een lui wijf met vettig haar

Dat wij vrouwen niet perfect zijn, dat hoeft niemand meer duidelijk gemaakt te worden. En al zeker niet aan al die wijvenweek bloglezers want vandaag wordt u overspoeld met confessions, make-up loze foto’s en al die dingen die u eigenlijk liever niet zwart op wit wil zien staan. 
Ik heb nu al compassie met de mannelijke lezers, je m’excuse, ik meen dat.

En toch ga ik heerlijk voort op het elan, ahja want zo zijn we wel. Once you pop, the fun don’t stop!
Dus alhier, een geweldige tip voor die ochtenden waarvan ge weet dat uw haar eigenlijk gewassen moet worden, maar dat ge daar nog de tijd, noch de goesting voor hebt.
Ik zou kunnen beweren dat ik nooit van die ochtenden heb en altijd mooi op tijd mijn haar was, maar ik zou liegen.

Dus, dé perfecte oplossing en nog ne keer fashonable ook: Draagt ne keer een grote diadeem met veren!


Het enige dat u moet doen is de froefroe (of de pony, afhankelijk van uw plaatselijk dialect) wassen en drogen, voor de rest maakt u een hoge knot en trekt er wat haar uit om enige nonchalance te creëren, als laatste de diadeem erin en hopla, geen kat die nog naar uw vettig haar kijkt! Integendeel, ik heb tot nu toe al behoorlijk wat complimenten met deze noodoplossing geoogst!

En ja, u mag eens goed naar de foto’s kijken, u zal zien dat mijn haar wel degelijk aan de vette kant is! Maar zeg nu zelf, met zo’n bos veren op u kop, wie kijkt daar dan nog naar?

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten...


… Maar in realiteit stap ik 's ochtends alzo uit mijn bedstee:
Een afgewassen grijze trui, een roze pyjamabroek en grijze wollen sloefkes. 
In het diepst van mijn gedachten (en ook die van mijn lief) zou ik zo’n zacht zijden slaapjurkje dragen en oogverblindend zijn in al die sexyness – zelfs om 06u30 ’s ochtends.
Maar helaas. Ik háát zo’n zijden slaapjurkjes. Ze zijn altijd te kort, ze flatteren mij niet en ik krijg daar koude billen in.
’s Nachts kruipt heel dat zijden spel omhoog tot terhoogte mijn zij, een mens zou voor minder koude billen krijgen.

En omdat we dan toch al de meest onflatteuze geheimen prijs aan het geven zijn, laat ik ook maar meteen een volgende taboe de wereld uithelpen! Ik heb namelijk geen smashingly ochtendhoofd.
Neen hoor, ik ben ’s ochtends “verfriemeld”, zoals Nico het meestal nog schattig probeert te verwoorden. Bovendien zie ik de eerste 10 minuten behoorlijk wazig waardoor ik met een frons van hier tot in Timboektoe rondloop.

Ik heb het vanmorgen even getimed en het kost mij zo’n 28 minuten om daar het volgende van te maken:

En eerlijk gezegd, als ik het voor en na resultaat nu zo zie, is er niet eens zoveel verschil.
Zijn aan de dagelijkse make-over te pas gekomen: tonic, dagcrème, touche éclat, oogschaduw, mascara, stijltang.

De vrouwen die op 5 minuten in en uit de badkamer zijn, ik geloof ze niet.

Trouwens – foto 1 en 2 zijn in één shot genomen, foto 3 heeft drie foto’s gekost om dan toch te kiezen voor de eerste.
Conclusie: een mens is snel tevreden met een onflatteuze foto me dunkt.

zondag 11 maart 2012

Wijvenweek!

Houdt u allen behoorlijk klaar, want morgen is het zover! Een week lang zal er hier alleen maar wijvenpraterij plaatsvinden! U kan alsnog deze blog tijdelijk bannen of uit uw feedreader kieperen, maar als u er echt niet genoeg van kan krijgen, dan raad ik u ten stelligst aan om een kijkje te gaan nemen op wijvenblogs.be!

Volgende week wordt een week vol roze eerlijkheid!

donderdag 8 maart 2012

Fielosophie en de ear opener


Vanmorgen hoorde ik Around the World van Daft Punk op StuBru en man man, ik besefte plots hoe hard dit nummer mijn leven op muziekvlak heeft veranderd.
Ik ben het even gaan opzoeken en het nummer is uitgebracht in 1997, wanneer ik ongeveer 12 jaar oud moet geweest zijn.
Volgens mij heb ik het nummer pas echt iets later ontdekt, zo rond mijn 13-14 jaar schat ik, op MTV (ahja want wij keken allemaal elke dag naar MTV, minstens evenveel als kinders nu naar pakweg Ketnet of VTM Kzoom kijken, in a way zorgde het beperkte netaanbod er dus voor dat wij veel cooler waren).
De eerste keer dat ik het nummer zag, dacht ik ah, tof nummerke (ik denk niet dat cool toen al common turbospraak was), de tweede keer vond ik het fascinerend en vanaf de derde keer kon ik niet anders dan elke keer voor de TV met de handjes plat in de lucht meewiebelen met de mummy’s.



Around the World moet voor mij echt de eerste keer geweest zijn dat ik besefte dat:
  1. er meer in een liedje zat dan ik dacht (exit Samson en Kinderen voor Kinderen)
  2. een videoclip een nummer echt beter kan maken
  3. er zoveel verschillende muziekgenres bestonden die ik nog moest ontdekken én daar honger naar kreeg
Het is dus echt een muzikale “ear opener” voor mij geweest. En gulder? Welk nummer rockte your World?

Trouwens, die clip is dus gemaakt door de regisseur van Eternal Sunshine of the Spotless Mind en er wordt 144 keer Around the World gezegd in het nummer. Dat wist u allemaal nog niet he?

zondag 4 maart 2012

Fielosophie en het gevogel: Het Bewijs

Eind januari leek de aanwezigheid van vogelkaka er al op te wijzen dat ons vogelkot bewoond werd door een fijne bosbewoner. Het is echter nog niet gelukt om het beest effectief te betrappen... 


Maar, er is nu ook echt bewijs van bewoning: Een veer! That's right, een veer!
Kijk maar eens heel goed in de rechter voorgrond. Ha, betrapping is nu niet veraf meer, ik voel het.

Verder was het ook erg fijn om vast te stellen dat onze vogelpopulatie ook van licht autistische aard is. Zo starten zij met eten aan de bovenste voederballetjes en gaan ze gestaag naar beneden. Mooi zo. Consequentie moet er zijn.
Met onze druivelaar gaat het daarentegen niet bijster goed. Maar ik blijf geloven in een lente/zomer revival.

Wilt u het vorige gevogel herbekijken? Dat kan hier en ook hier.

vrijdag 2 maart 2012

Fielosophie zit in een existentiële crisis


Samenleven met mensen kan zo vermoeiend zijn. Of misschien ligt het aan mij, dat kan ook.
Want wat het net zo vermoeiend maakt is dat ik bij elk gedrag dat ik niet begrijp, wil proberen om mij te verplaatsen in wat die persoon drijft om zich zo te gedragen. Maar ik vind geen consequentie.
Mensen die eerst je voeten kussen en nadien een mes in iemands rug steken, mensen die A zeggen, maar tegen iemand anders voor standpunt Z kiezen, mensen die verdriet van een ander als een sociaal projectje zien of die immer vrolijke lachebekken die de schijn hoog houden en gevrijwaard lijken van elke vorm van miserie.

Ik doe van Jambers en vraag me af wie ze zijn, wat ze doen en wat hen drijft.

Maar aan het einde van de rit raak ik zelf gekwetst, ben ik gewoon moe, onzeker en niet wijzer.
Mensen zijn onvoorspelbaar en stellen hun sociaal reactiefreferentiekader constant bij.

En ik, ik sta verdwaasd te kijken en probeer mezelf bij elkaar te houden.
Ik die al eens licht hautain placht te zeggen dat ik mensenkennis bezit, moet toegeven dat ik er kop noch staart van krijg.

Mensenkennis is een vette kameleon die van kleur wisselt al naar gelang de sociale groep waarin hij zich bevindt.
En ik, ik vind dat moeilijk.

donderdag 1 maart 2012

Oh Happy Day 2.3


Er staat alweer een kleine heuglijke gebeurtenis gepland want vanavond gaan mijn lief en ik naar “Sorry, ik ben Jeroen Leenders” kijken.
Wij zijn comedy kijkers, u heeft dat ongetwijfeld al gemerkt.
Soek gaat geregeld al eens een Comedy Casino’tje draaien en daar leert hij dan al die grappige menschen kennen en dan moeten wij natuurlijk al eens naar een show gaan kijken, zo gaat dat dan.

Ik ben uiteraard enthousiast over het feit dat ik menig endorfine ga aanmaken vanavond, maar ik ben vooral ook in mijn nopjes over de locatie.
We gaan namelijk niet minder dan naar CC Zwaneberg in Heist-op-den-Berg.
U hoort dat goed, Heist op den Berg. Yours truly gaat niet alleen naar een zonnebank in Tienen, maar ook naar comedy in Hèst.
Alvorens mijn marginaliteitsverwachting de hoogte in schiet, moet ik er wel bij vermelden dat mijn enthousiasme in mijn jeugdherinneringen ligt.
Ik ben namelijk opgegroeid in een boerendorpje niet zo ver van Heist-op-den-Berg en voor ons was dat in mijn kinder/jeugdjaren dé plek om snel even naar de winkels te gaan of om – zoals hier reeds gezegd – naar het internetcafé te gaan toen dat nog hip was. Ik ging er ook al eens op gewoon café (toen was ’t pleintje behoorlijk hip ze gasten) én we gingen al eens naar een kindertheatervoorstelling kijken in het CC Zwaneberg.

Het wordt dus een prettig weerzien met mijn eerste uitgaansgemeente!

Nadien werd deze vervangen door Lier en Mechelen en was Hèst een plek van verderf en hakkers waar niet te diep op moest in gegaan worden, maar nu we volwassen zijn, kunnen we weer eerlijk zijn, toch? Trouwens, hoe cool is hun zondagse rommelmarkt! Als ge ne keer niet weet wat doen, is dat echt de moeite. En niet alleen rommel he, zelfs verse groenten en konijnen (de groenten he, niet de konijnen).