vrijdag 24 augustus 2012

Fielosophie belt de 100. Of eigenlijk de 112.

Gisteren reed ik nietsvermoedend van mijn werk naar huis en net voor de afslag zag ik plots rook uit de middenberm opstijgen.
Ze zijn op de E314 wat kleine wegenwerken aan het doen, dus ik dacht dat er misschien asfalt werd gelegd en gekoeld met water, maar neen hoor! Voor ik het wist reed ik voorbij een struik die in vuur en vlam stond, zomaar in de middenberm.
9 op de 10 kansen dat het om een weggesmeten sigaret ging. Tssk.

Wat volgt is een vreemde bewustwording van mijn misvormd denkpatroon.

Mijn eerste reactie was "Wow, dat moet ik op twitter zetten".
Alsof u daar iets aan had in uw tijdlijn, maar goed.
Meteen daarna dacht ik "Heeeey, zou ik niet de brandweer moeten bellen?".  Er werd een kleine twijfelactie uitgevoerd of ik nu de 100 of de 112 moest bellen en op goed geluk koos ik voor 112 omdat ik bang was om anders bij de ziekenwagen uit te komen. Ik vond het eigenlijk wel spannend dat ik voor het eerst in mijn leven naar de hulpdiensten zou gaan bellen, ook al was het maar voor zoiets klein.
Kwestie van voorbereid te zijn voor wanneer het er echt toe doet ofzoiets.

Ik stak mijn oortjes in - handsfree bellen naar de hulpdiensten leek me toch een must - en toetste 112.

Wachten op verbinding - dat ging echt verbazingwekkend traag. Het zou kunnen dat het aan mijn telefoon lag, maar ik denk dat er tussen het intoetsen van het nummer en de eerste ringtoon toch wel een halve minuut zat.

- "Hallo met de 100?"
Bedenking: Uh? Ik had naar de 112 gebeld, toch? Oké, ze zullen doorschakelen naar 1 lijn waarschijnlijk.
"Ja, hallo, ik had graag een melding gemaakt van een kleine brand in de middenberm op de E314."

- "En terhoogte van waar bent u ongeveer?"
"Het was tussen de afrit Tielt-Winge en Bekkevoort, mevrouw."

- "Oké, maar dan ga ik u even doorverbinden naar de 100 van Leuven want u bent nu bij die van Limburg terechtgekomen."
"Euh, oké dan."

Er start een wachtbandje.
Het bandje start opnieuw.
En nog een keer opnieuw.

Bedenking: Amai, chanceke dat het niet al te dringend was.

- "Hallo met de 100?"
"Ja hallo .... (heel de uitleg van de brand en de locatie werd opnieuw gedaan)"

- "Ja, terhoogte van kilometerpaal 60 zeker he, de brandweer is al onderweg."
"Ah... Ja... Oke dan. Ik wou het voor de zekerheid maar even laten weten. Da-ag."

Tot zover dus mijn heldhaftig initiatief. Er waren waarschijnlijk al 10 bellers voor mij die meteen bij de juiste provinciedienst waren terechtgekomen.

Maar goed, ik heb dat toch maar een keer gedaan zo de 100 bellen.
Hoe badass was dat weeral.

vrijdag 17 augustus 2012

Fielosophie doet 24u zee!

Het lief en ik, wij hebben net iets minder kwalititaaim dan het doorsnee koppel. Als je weet dat we elkaar in juli zo'n 6 dagen gezien hebben, dan denk ik dat ik dat toch gerust kan stellen.

Wij kunnen dan ook zeer blij zijn met een vrije dag of twee. Optimaal benutten, wij kunnen dat.
Dus kregen we vorige week vrijdag het zot idee om een hotelletje aan zee te boeken, zaterdag aan zee door te brengen om dan 's avonds naar de Lokerse Feesten af te zakken en zondag moest Nico alweer werken.

Ondanks het feit dat we heel lang niet meer aan de zee waren geweest, heeft ze weer aan charme gewonnen! Het was echt heerlijk.
24u kwalititaaim aan zee: een reconstructie.

Vrijdagavond een uurtje vroeger gestopt met werken en richting zee vertrokken. Onheilspellende berichten op de radio over monsterfiles, maar gelukkig kent mijn lief alle binnenwegen in Vlaanderen. 0 km file, check!
Aangekomen in De Haan vonden we een vrij parkeerplekje vlakbij het strand. Omdat we het hotel niet meteen vonden, besloten we om voor de zonsondergang al even de dijk op te gaan. Bleek dat ons hotel tussen het parkeerplekje en de dijk bleek liggen, een meevaller, ik dacht het wel.
Vervolgens quasi recht naar de mosselpotten gestapt en voor de tweede maal op een week tijd mosselen gegeten. Indulgence, quoi. (Ze moeten daar trouwens dringend eens een evenwaardig Nederlandstalig woord voor uitvinden. Ik daag u uit!)

De nacht hebben we doorgebracht in Hotel Astel. Heerlijk geslapen en vooral het ontbijt was pure luxe, geen betere start van de dag dan met verse koffie en onmogelijke keuzes tussen vers brood, yoghurt, fruit, eitjes, koffiekoeken en muesli. Ik nam van alles een beetje, er zaten toch al veel Duitsers te ontbijten dus ik vond dat ik dat mocht.

Voor het eerst sinds... heel lang, hebben we de rest van de voormiddag op het strand doorgebracht. Gewoon liggen, lezen, luieren. Ik was vergeten hoe ik daarvan kon genieten!

Het slaatje als lunch werd gecombineerd met een heerlijke sangria, ik vond dat ik op 24u tijd alle zeecliché's uit de kast mocht halen. Ik heb nog getwijfeld over een Appletiser uit puur jeugdsentiment, maar dan toch niet gedaan wegens alleen maar meer dorst achter bij deze temperaturen.

Omdat De Haan wel schoon is, maar er verder niet veel te doen is, sjeesden we in de namiddag door naar Oostende. 2 badsteden in 24u, doe het ons maar na.
Optimaal genieten noem ik dat, u moet dat ook maar eens proberen.

Of nee, pakt vooral uwen tijd als dat voor u wel mogelijk is.