dinsdag 17 december 2013

Rust in haar hoofd en tijd in haar zak


Rust in haar hoofd. Dat is wat er gekomen was. Ze had de tijd in haar zak en hij tikte rustig verder.

Een eindeloos kabbelende stroom die slingert, maar waarvan ze het einde niet kon zien. Nieuwsgierigheid naar wat er om de volgende bocht zou komen. 

Ze heeft vertrouwen dat het iets moois zal zijn. Er komt altijd wel iets moois als je open staat om te kijken, maar vooral als er tijd is om rond te kijken.

Achter haar lag een wilde waterval. Zo eentje die er mooi uitziet als je er naar kijkt, maar waarvan je weet dat je er niet in zou willen zitten. Laat staan van boven naar beneden moet geraken.
Ze had het wel gedaan.
Ze had die wilde waterval bedwongen en was er kapot van geweest terwijl ze dat deed. Ze sleurde losliggende takken krampachtig mee terwijl ze wist dat ze moest loslaten. De tijd raasde, minuten telden. Er was geen tijd om te kijken.

Ooit had ze bedacht dat ze altijd moest kiezen voor de beste weg. Dat iedereen dat moest. En dat wie dat niet deed, niet moest zeuren want je had er zelf voor gekozen om het niet te doen.

Ze had hard gezeurd. Ze was doodop geweest. 

Maar het was weer rustig en er was tijd om rond te kijken op het kabbelende stroompje dat de dagen rustig voorbij deed drijven.

Nooit meer die waterval hoor, dacht ze. Maar tegelijk wist ze dat eeuwig kabbelen geen optie was, dan zou de rivier misschien plots droog komen te staan.

Het is meegaan met de stroom. Of met de storm.

Dat, of kiezen voor de kassa van de supermarkt.

vrijdag 7 juni 2013

Fielosophie lacht een eind weg

Dingen waar ik de afgelopen dagen mee moest lachen:
  • Kruiden met namen zoals fenegriek. En dan tijdens het googlen ontdekken dat één van de toepassingen ervan "voor stevigere borsten" is.
  • Jongens op trage brommertjes die tijdens het passeren in stoere moto-taal teken doen naar echte mannen met moto's.
  • Talking Tom 2 dingen laten nazeggen. Oh man, dat was niet meer giechelen eigenlijk.
  • Het vooruitzicht naar een end of an era. Eindelijk!
  • Ijsjes op het werk
  • De lach van Masuka in Dexter, epic!


woensdag 5 juni 2013

Fielosophie snoeide een haag en mispakte zich snoeihard

Nu de zon eindelijk vanachter haar wolk is gekropen, voel ik me bijna bij elke zonnestraal mentaal opladen.
Omdat het 's avonds ook weer langer licht blijft, is het ook makkelijker om thuis tot rust te komen omdat ik het gevoel heb dat de avonden langer zijn en er dus meer tijd is om dingen te doen.

Zo ook dit weekend, toen we bij gebrek aan een uitstapje, beslisten om in de tuin te gaan werken.
Wij hebben het geluk om een grote tuin te hebben, maar daar komt natuurlijk ook wel wat onderhoud bij kijken. En ook al zijn wij nogal fan van de "rijdt-e-keer-een-stuk-van-uw-gazon-niet-af-want-dan-lijkt-het-alsof-het-achterste-van-uwen-hof-uit-een-wilde-bloemen-veld-bestaat", een wildgroeiende haag is iets minder romantisch.

De vorige eigenaar, die het huis een eerste keer verbouwt heeft en ook de tuin heeft laten aanleggen, had volgens mij nogal een vreemde visie op het tuinontwerp.
Middenin onze hof is er namelijk een ronde, niet levensvatbare vijver aangelegd met een padje naar 2 UFO-vormige hagen.
No idea whatsoever wat de bedoeling moet geweest zijn van die bizarre constructie, ik wijt het aan een buitenaardse interesse want vanuit de lucht lijkt het alsof er zich een groene graancirkel in onze tuin heeft gevormd.

Maar anyways, ik vatte dus het plan op om die UFO cirkels, die uit buxushaag bestaan, even te gaan snoeien. Met een manuele haagschaar.
Ja, dat leek me een puik plan zo op een zonnige zaterdagnamiddag. Beetje in het zonnetje staan snoeien en terwijl wat basiscalorietjes verbruiken.

Bij de tijd dat ik de binnencirkel gesnoeid had, voelde ik mijn rug niet meer, ah neen want de haag heeft een kabouterlengteniveau, kon ik mijn handen nog amper dichtknijpen en kon ik alleen nog maar staren naar de buitencirkel die nog volledig moest gesnoeid worden.
Maar goed, ik was eraan begonnen en dwong mezelf dus om verder te doen want opgeven, daar doen wij niet meer aan mee hoor!
Dus werd de buitenste cirkel afgewerkt aan een slakkentempo van telkens een meter, afgewisseld met platte rust op de grond.

Ik moet u niet vertellen dat ik de rest van de avond zielig met mijn armen vooruitgestoken op mijn benen, in de zetel heb doorgebracht, starend naar wat er toevallig op dat moment werd uitgezonden omdat ik zelfs de kracht niet vond om een knopje in te drukken op het TV kaske.

Maar hey, het resultaat mag er wel zijn en dat is uiteindelijk wat telt.
Nu nog eens nadenken wat we met het "binnenpleintje" van onze UFO haag kunnen doen.

donderdag 30 mei 2013

Fielosophie en de muur

Hallo dikke bakstenen muur, ik was jou al eventjes niet meer tegengekomen, maar blijkbaar ben ik afgelopen weken weer keihard tegen jou aangelopen.

Er zit een patroon in mijn werkleven. Ik doe graag wat ik doe, de hooiberg stapelt zich op, ik werk me te pletter, ik word een lastig mens om mee samen te leven en mijn lijf spant zich zo hard samen dat blokkages en spanningspijnen dagelijkse kost worden.
Drie keer is het mij nu al overkomen en dan te weten dat ik nog maar 6 jaar aan het werk ben.

Het is erg frustrerend om dat patroon telkens weer te zien opduiken. Het is grotendeels de schuld van mijn sector, ja gij TV en media landschap. Hoe lief gij ook voor mij kunt zijn, soms vervloek ik u.
Altijd maar meer projecten tegelijk, voor minder budget, maar dezelfde kwaliteit. Oh nee wacht, dat is niet alleen zo in mijn sector zeker.

Gestresseerd en moe kom ik 's avonds thuis, amper nog moed om aardappelen te schillen, laat staan die afwas. Een geamuseerd en zorgeloos gesprek aan de avonddis, neen, geen topgezelschap aan mij.

En dan, massa's schuldgevoel.
Schuld omdat ik mijn lief te kort doe, omdat ik zaken vergeet, omdat ik geen energie meer over heb voor andere dingen.

Dat zet een mens aan tot denken. Zoals gisteren in mijn bed toen ik besefte dat wanneer ik 's avonds in mijn slaapkamer kom, het bed nog halvelings openligt van 's ochtends en ik mij bedacht dat mijn mama er op miraculeuze wijze voor zorgde dat wanneer ik als kind ging slapen, mijn bed proper opgedekt op mij lag te wachten. Hoe deed dat mens dat allemaal? Nu ja, zij werkte maar halftijds natuurlijk.
Maar toen ze stierf dacht ze waarschijnlijk dat ze haar tijd beter aan andere dingen had gespendeerd dan aan bedden opdekken.

Ik heb heel veel respect voor mensen die leven voor hun job en die een evenwicht vinden tussen carrière en een leven. Mijn werk loopt er vol van. Maar ik vind dat evenwicht niet.
En dus is daar weer twijfel. Twijfel over hoe ik dat moet volhouden en wat de oplossing kan zijn.
Ik weet dat niet. Ik loop altijd weer terug naar mijn eerste liefde, het enige wat ik echt ken en kan, dat waar u in uw zetel, tijdens het leiden van uw leven, naar kijkt.

De enige ervaring die ik heb, is de ervaring die er volgens andere sectoren geen is.

dinsdag 21 mei 2013

Fielosophie en de (ver)bouwoffertes

Dat het nogal eens kan verkeren. Zo enthousiast als ik in voorgaande post was, zo ontploft is alles ook alweer.
Mijn vader-dochterrelatie is niets tegen de plotwendingen in pakweg Familie of Thuis, I tell you.
Soit, we kijken vooruit enal, wat dan hoofdzakelijk betekent dat ik er verder niet meer aan wil denken.
Iets anders dus.

Mijn lief en ik, wij gaan verbouwen. 't Is te zeggen, we gaan een stukje aanbouwen en verder gaan we een ventilatiesysteem inbouwen en extra buitenisolatie voorzien.
Jong toch, verbouwen, dat is iets voor mensen met veel tijd want ik vind het verdomd moeilijk om na mijn drukke werkdag ook nog eens enthousiast te zijn over allerlei offertes die moeten aangevraagd en vergeleken worden. Jawel, ik ben ook aangekomen in die fase in het leven.

Fase 1 hadden we dus al achter de rug: Architect, plan en bouwtoestemming: check.
Fase 2, daar zijn we nu dus aanbeland.
  • Aannemer kiezen: we twijfelen momenteel nog aan 2 aannemers die in eerste instantie totaal verschillende offertes hadden opgemaakt. De ene was zelfs de helft goedkoper dan de andere. Omdat dat verschil ons nu toch wel heel groot leek, zijn we - Correctie: mijn lief - beginnen vergelijken en nagaan wat er op de ene allemaal kon ontbreken. Een hele hoop zo blijkt. Enkele aanpassingen later zijn ze allebei ongeveer even duur en de aannemer die initieel het goedkoopst was, heeft nu zelfs een hogere stukprijs.
Zotjes allemaal.
Bon, het plan is om deze week de aannemersknoop door te hakken, nu maar hopen dat ze in juni al kunnen starten met de ruwbouw.

Fase 3, ongeveer gelijklopend met fase 2, tijd met hopen om dat allemaal te realiseren maar bajaat.
  • Offertes allerlei aanvragen, uitvoeringsdata op elkaar afstemmen, winkelbezoeken, materiaalkeuze bepalen. Wat een zotte fase is dat, maat.
    • Wat ventilatie betreft, daar zijn we zo goed als uit. 2 bedrijven zijn effectief komen kijken om de mogelijkheden/moeilijkheden te bepalen en hebben een plan en offerte opgesteld. Ventilatiesysteem D it is, nu alleen nog beslissen voor welk merk we gaan.
    • Ramen en deuren. Ons nieuw stuk zal ook de nieuwe ingang van ons huis worden dus moet er een nieuwe voordeur gekozen worden en bijhorende ramen. Belachelijk echt hoeveel verschillende soorten profielen en mogelijkheden er bestaan. Moeilijke keuze aldaar die nog volledig gemaakt moet worden. Bijkomend ook: Gaan we de PVC ramen van onze huidige woning schilderen in een andere (niet-groene kleur) of niet? Iemand ervaring mee?
    • Isolatie & gevelbeplijstering/crepi. Beetje te vergelijken met het aanbod in ramen en deuren, met dat verschil dat we hier echt voor maximale kwaliteit moeten gaan door onze ligging in een bos. Groene mosvlekken op onze crepi, ik dacht het niet. Oh en wist u dat er zowat 50 tinten grijs bestaan in crepi? Opwindend? Niet echt.
U ziet, we weten dus wat doen de komende tijd. Mijn lief wordt al horendol omdat ik mij niet genoeg bezighoud met al die verbouwingsoffertes. Ik heb echter wel al een Pinterestbordje over hoe mijn droomberging/wasplaats eruit ziet, dat dan weer wel.

vrijdag 10 mei 2013

Fielosophie en de little ball of fur

Soft kitty, warm kitty, little ball of fur. 
Happy kitty, Sleepy kitty, Purr, purr, purr.

Fielosophie en de doorbraak

Een doorbraak dames en heren. We hebben een doorbraak.

Wie hier al een tijdje frequenteert, is op de hoogte van mijn nogal stormachtige papa-dochter band.
Misschien herinner je je ook mijn dilemma rond het halve huis dat ik geërfd heb, maar dat in onverdeeldheid is gebleven (heads up alhier).

Sinds 2009 probeer ik mijn papa te overtuigen van het feit dat we dat huis beter zouden verkopen.
2009 - 2013, 4 jaar lang dus. 4 jaar waarin dat huis onbewoond is geweest, geen verwarming, elektriciteit of water had. 
4 jaar waarin ik tegen de hardnekkige muur die mijn papa is, botste.
4 jaar van twijfelen of ik juridische stappen durfde te ondernemen tegen mijn eigen vader en van twijfel of het dat waard was om onze moeilijke relatie op het spel te zetten.
4 jaar waarin mijn familie en vrienden mij voor gek verklaarde omdat mijn geduld eindeloos bleef en ze mij probeerden raad te geven, die ik uiteindelijk altijd in de wind sloeg. Omdat ik 4 jaar lang bleef hopen/geloven dat er een dag zou komen dat mijn papa de moed zou vinden om dat huis te verkopen.

En gisteren, 4 jaar na datum, zijn we tot een doorbraak gekomen.

De ommekeer was al een paar maanden voelbaar. Onze gesprekken rond het onderwerp mondden niet altijd meer uit in ruzie en gezucht, hij bezocht boten omdat hij graag een boot zou kopen om op te wonen en mijn voorstel om de tuin/wildernis te laten opruimen door een grondwerken bedrijf ipv zelf wat aan te modderen, werd gehoord.

Het huis staat nog niet te koop, maar gisteren hebben we heel hard gewerkt. Er is gekuist en geschilderd, mondjesmaat wordt de hopeloze rommelopeenstapeling verwerkt.

En - nog voor het huis te koop staat - is er een koppel geïnteresseerd. Ze hebben het huis ondertussen al 3 keer bezocht en alles hangt af van hun bezoek met een architect vandaag.
En neen, misschien zullen die mensen het huis niet kopen, dat zou wel van erg veel goeie karma getuigen, maar we hebben een doorbraak.
De mentale klik is gemaakt bij mijn vader en de nodige stappen worden ondernomen. Mijn schouders voelen beetje bij beetje wat lichter want het uitzicht naar het wegsmijten van die jarenlange zware bagage komt steeds dichterbij.
De band met mijn vader is niet zwaar aangetast aangezien hij zelf de beslissing heeft kunnen nemen. Laten we hopen dat we na de hele verkoop met een schone lei kunnen beginnen en de steen kunnen leggen voor een normalere omgang. Dat zou fijn zijn.

donderdag 2 mei 2013

Fielosophie blijft ondanks alles in een happy place


Een stevig kopvalling met hoge koorts sinds zondag, het lief in het buitenland dus geen tijd voor zieligdoenerij tegen mezelf, massa's werk en geen onmiddellijk uitzicht op een rustige periode, het is wat begot.
Maar goed, ik drink sloten thee, neem zelfs 's ochtends en 's avonds een stevig dafalganneke (ik ben normaal een redelijk grote niet-pillen-nemer), gooi de ene snotzakdoek na de andere in de wasmachine terwijl ik tegen de kat wat murmel over ziek zijn, maar dat het wel gaat, ik ga vroeg slapen en sta redelijk vrolijk weer op na toch 2 tot 3 keer per nacht wakker te worden wegens ademnood en droge mond. En dat dus al 5 dagen aan een stuk he.
Het is wat begot.

Maar ondanks dat alles blijf ik wel in een soortement van happy place en tjool ik vrolijk verder op 2 dafalgans per dag.
Mijn hoofd heeft gekozen voor wonderland in plaats van depriland, denk ik.

Oh en als U nu ook nog zou willen kiezen voor Wonderweg, dan ben ik helemaal in een happy place want mijn andere blog, de reisblog, is genomineerd voor de Weekend Blog Awards.
Stemmen kan via deze website!

Mijn dank is groot en vrolijke elfjes komen ook uw kant op!

Mogelijk ben ik aan het ijlen geslaan, maar het gaat wel.

dinsdag 23 april 2013

Fielosophie kookte een keer met ijskastrestjes

U weet dat, of misschien ook niet, maar mijn vriend frequenteert nogal vaak in het buitenland. Dat betekent dat ik geregeld een eenmanspotje moet koken en meestal resulteert dat in een snel bezoek aan de winkel voor sluitingstijd of wordt het een samenraapsel van alles wat nog in de diepvries steekt.

Vandaag ging ik voor een snel winkelbezoek gaan, maar toen ik in de auto stapte, wou ik eigenlijk gewoon naar huis.
En dus dacht ik: "Eet keer eerst uw ijskastrestjes op in plaats van die weer te moeten wegsmijten".
Een zot plan, ik draai mijn hand daar niet voor om.

Er gebeurde in mijn hoofd een quick scan van de ijskast: champignons, 1/2 courgette en een handvol rucola.
Dat moest op één of andere manier toch wel te verenigen zijn tot een eetbare maaltijd.
Er waren ook nog zongedroogde tomaten, maar in mijn hoofd paste die toch niet in het rijtje.

Eh voila, een ijskastrestgerecht was geboren en very much approved. Ik noem het: Pasta Enzo.

Men kookt wat spirelli of linguine, whatever er in uw pastakast staat eigenlijk.
Snij wat champignons en een halve courgette fijn en gooi ze in een pan met wat boter.
Kruiden met look, peper, zout en gaar laten worden.
Daarna room toevoegen en nog een kruid naar keuze en/of goesting. Ik koos voor Sharwoods curry powder.

De pasta in een bordje gooien, het groenten/roommengsels erbovenop kieperen, wat rucola erdoor en nog wat kaas er bovenop en hopla, verse pasta enzo.

Oejoeyeah, nog een tip voor uw pasta: ik gooi sinds kort een bouillonblokje speciaal voor pasta's in mijn water en dat geeft toch net een beetje meer smaak.

En hop, begin maar na te denken over wat je met jouw ijskastrestjes ineen kan flansen.

maandag 22 april 2013

Boodschap van algemeen "Fielosophisch" nut

Aangezien mijn vriend - en misschien ook wel die van u - Google Reader er binnenkort mee ophoudt, ben ik overgeschakeld op Bloglovin. Voorlopig geen klachten aldaar dus vanaf nu kan u ook daar terecht voor alle updates!
Follow my blog with Bloglovin

dinsdag 26 maart 2013

Fielosophie en haar gênant bedverhaal

Wat volgt is een gênant verhaal. Maar ik moet het kwijt, want ik heb nood aan uw advies en bedenkingen.
Dus ik zet mij over het gênante van het verhaal en here we go:

Volgens mij zitten we met vlooien in ons bed.
I kid you not, u mag dat nog een tweede keer aandachtig lezen.

Laat me even vertellen vanwaar mijn vermoeden komt.
Sinds een 2-3tal maanden sta ik 's morgens geregeld op met beetjes op mijn benen, voeten en polsen.
Het soort waarvan ge soms niet in slaap geraakt van de jeuk of die u overdag ongemakkelijk maken omdat ge niet aan uwe kleinen teen kunt krabben met schoenen aan.

Ik heb lang gedacht dat het muggenbeten waren want het was er gewoon eentje.
En dan een paar dagen later nog eentje.
En dan weer eentje.
Maar nooit massa's tegelijk.

Maar als ik dat nu eens van op afstand bekijk dan is het 1) toch raar dat er in putteke langdurige winterkoude een hardnekkige mug in mijn slaapkamer zit en 2) maandag ben ik opgestaan met wel 6 beten tegelijk, toch wel veel voor een ordinaire overwinterende mug.

Vies he gasten, ik besef dat. Ik ben nochtans proper op mijn eigen, echt waar.
We hebben wel een kat, maar die komt nooit buiten. De keren dat hij op kattenhotel ging, kreeg hij telkens een pipetje tegen de vlooien dus hij kan ze ook niet van daar binnengebracht hebben.

Dan blijven er 2 opties. Of we hebben ze meegebracht van ergens in het buitenland of het zijn toch geen vlooien maar een ander mysterieus beest.

Gisteren heb ik dan maar eens gegoogled hoe ge vlooien uit hun kot kunt lokken en zo kwam het dat er gisterenavond een kom water met zeepsop met een brandende kaars erin, in mijn slaapkamer stond.
Blijkbaar zouden die snoodaards op het licht afkomen en door het zeepsop niet meer uit het water kunnen.

Ik kon niet echt zeggen dat ik hoopvol aan het wachten was op het zien van drijvende beestjes, maar een paar uur later zat er in ieder geval niets in de kom. Nada. Met uitzondering van de drijfkaars uiteraard.

Dus gasten, zegt mij ne keer, wat moet ik daar nu uit besluiten?
Zit ik nu wel of niet met vlooien of is het gewoon een hardnekkige mug die zich niet laat zien? Of zijn het microscopisch kleine spinnetjes die zich in mijn dekbed hebben genesteld tijdens het uitwaaien na het wassen (I kid you not, een vriendin van mij kwam met dat verhaal af, haar moeder had dat voorgehad)?

Zot wordt ik ervan. En niet alleen van de onzekerheid van de mogelijke aanwezigheid van vieze beesten in mijn bedstee, ook van de jeuk. Help!

vrijdag 22 maart 2013

Fielosophie en haar bol garen


Deze week was ik getuige van iets moois. Het was een bevestiging van wie positief in het leven staat, positiviteit aantrekt. Zoals een bol garen die aan het rollen gaat, van de ene mens naar de andere. Een verbondenheid in iets simpel en in eenzelfde doel: dromen waarmaken door te durven dromen en zo onrechtstreeks een ander te beroeren.

2 kunstenaars besloten hun "typische werkleven" op te geven en om samen alleen nog maar leuke projecten te doen. Om de zekerheid van inkomsten niet hun hoofdzaak te maken, maar wel iets moois te maken, mensen proberen te raken en daardoor weer iets te kunnen teruggeven.
En terwijl ze daar vol passie over spraken, raakten ze iedereen daar aanwezig en werden er plots allerlei andere plannen gesmeed. Opportunities zoals dat dan heet. Het was schoon om te zien en om er een deeltje van te kunnen uitmaken.

Het deed mij nadenken over mijn eigen leven. En jawel, er zijn behoorlijk moeilijke tijden geweest waarin positief aan de toekomst durven denken het allermoeilijkste was.
Maar net die momenten dwongen mij om na te denken over wat ik wou, waar ik naartoe wil, hoe ik ervoor kan zorgen dat ik toch op één of andere manier een deel van mijn leven zelf in handen kan nemen. Positief zijn.

Ik maakte keuzes. Ik verbrak een relatie, ik begon een andere. Ik verhuisde van mijn bekende omgeving naar een totaal onbekend dorp, ver weg van vrienden en familie - het vraagt meer moeite om hen te zien - maar het is niet onoverkomelijk.
Ik wisselde een paar keer van job, ik liet collega's achter, maar behield de vriendschappen.

En nu, in deze periode van mijn leven kan ik eerlijk toegeven dat ik ben waar ik wil zijn.
In een relatie die natuurlijk aanvoelt, in een dorp en huis waarvan ik ben beginnen houden, in een functie en een bedrijf die mij uitdagen en met een agenda die altijd wel plaats vindt voor vrienden en familie als ik er wat moeite voor doe. Er zijn oppertunities en reizen, er zijn keuzes die ik zelf kan nemen.
Er zijn ook baaldagen en tegenslagen en mijn bol garen zit soms in de knoop. Maar ik durf te dromen van dingen die ik nog niet eens kan benoemen, ik doe moeite om mijn bol garen over het obstakel heen te gooien, er middendoor te wroeten als het niet anders kan.

Ik durf, ik hoop, ik droom.

woensdag 13 maart 2013

Fielosophie heeft een baaldag

Woensdag 13 maart 2013 gaat alvast de analen in als grootste baaldag van 2013.
Het begon nochtans veelbelovend toen ik gisteren mijn oprit verliet en halverwege onze straat tot stilstand kwam tegen een halve meter sneeuw. I kid you not.
Blijkbaar had ik mijn wagen voor tank aanzien toen ik toch probeerde om mij een weg door die stapel sneeuw te banen. Een hoop geschup en wat achteruit/vooruit pogingen later stond ik gewoon weer op mijn oprit geparkeerd. Ingesneeuwd, echt waar.
Heel soms is een doodlopende straat met maar 1 nabije buur niet zo fijn.

Maar goed, ik stond dus weer op mijn oprit en besloot om van thuis te werken. Ik had tijd om een planning af te werken en kon tegelijk een machine was laten draaien terwijl Pixel mij vanop de tafel lag te beloeren, ik was content in mijn home office en nam nog een kopje koffie.

Vanmorgen dan even te voet de straat opgelopen om in te schatten of ik er deze keer wel door zou kunnen en dat zag er alvast hoopvol uit.
Dus ik startte mijn auto en begon het ijs van de voorruit te krabben, maar daar liep het mis.
Niet alleen was het ijs zo hardnekkig dat het er niet af wou gaan, maar het ijs bleek zelfs aan de binnenkant van mijn voorruit te hangen. Niets dat een kwartiertje autoverwarming niet kon oplossen, als die het zou gedaan hebben.
Want mijn verwarming deed niets. Geen warme lucht, maar ook geen koude lucht. Gewoon, stilte.
Vervolgens kwamen aan het ontdooiproces volgende tools aan bod: zakdoek, zeemvel, handdoek met warm water en haardroger.
Die laatste bleek het best te werken, maar het ijs dat ontdooide vroor onmiddellijk weer vast. Uiteraard, want het was -7,5° in ons bos.

Een hoop gegrommel later besloot ik dan maar om naar de garage te rijden want rijden zonder verwarming is 1, maar rijden met een niet te ontdooien voorruit en beperkt zicht, is niet mijn ideaalbeeld van veiligheid.
Ik kreeg de laatste vervangwagen mee (een geluk, dat wel) en toen ik die net parkeerde aan mijn werk, kreeg ik telefoon van de garage dat ze mijn wagen al hadden uitgelezen en dat er toch wel echt iets kapot was, maar dat ze gingen proberen het vandaag te maken.

En toen werd ik overmoedig, want toen ik net na het uitstappen naar mijn lief wou bellen om hem een heads up te geven, schoof ik keihard uit op de tot gladde ijsmassa herleide sneeuw.
Oh en als kers op de taart had ik een zak vast met daarin mijn potje soep voor 's middags, mijn wesc koptelefoon, een appel en een harde schijf. De pot soep overleefde de val niet en daar zat ik dan, midden op een parking, in een plas soep, mijn koptelefoon van juliennegroenten te ontdoen.

Oh en had ik al gezegd dat we vanmorgen ontdekten dat ook de verwarming in ons huis niet meer werkt omdat de gas na 1,5 maand bleek op te zijn?

Er zijn ergere dingen natuurlijk, maar toch. Vandaag ga ik balen.

maandag 11 maart 2013

Fielosophie en het groentepakket

Het weekend is voorbij, dus dat betekent dat ik u eindelijk wat meer kan vertellen over die vooruitzichten die ondertussen al gepasseerd zijn.
Het groentepakket is dus toegekomen en boy oh boy kan ik u daar 't één en 't ander over vertellen.

Het begon met mezelf die woensdagochtend aan het verdeelpunt stond, klaar om mijn groentepakket op te halen. De winkel heeft bijzonder onhaalbare openingsuren voor een werkmens (12u30 - 16u) dus ik waagde mijn kans om 08u30, kwestie van tegendraads te zijn enal.
Toen ik eindelijk iemand op het domein gevonden had (ahja, de winkel was niet open dus daar was niemand te vinden natuurlijk) bleek dat de groenten nog niet eens waren toegekomen. "Ah juffrouwke, die komen pas in de loop van de dag toe en de pakketjes moeten dan nog samengesteld worden. Maar ik zal er eentje voor u opzij zetten zenne".
Oké dan, bedankt. Tot daar mijn enthousiasme voor het groentepakket op woensdag.

Donderdag dan maar. Vol goeie moed reed ik 's ochtends opnieuw naar het verdeelpunt, chance dat het maar 2 straten voorbij mijn huis ligt.
Die ochtend echter iets minder succes. Er was niemand te zien, dus maar weer afgedropen.
Vrijdagochtend dan: succes! Diezelfde man als woensdag aangesproken en mijn groentepakket in ontvangst genomen! Alle, 't is te zeggen, het is eigenlijk meer een groentebak.


En jawel, u ziet daar - zoals gevreesd - wel degelijk een paar knollen liggen.
Ik ben er niet helemaal uit, maar volgens mij is dit de inhoud:
- 4 preien
- 4 courgettes
- 1 sla
- 4 bataaten bataten
- 1 knolselder of een koolraap
- 1 bakje Alfalfa

Tot zover dus mijn groentekennis, want over die bataat ben ik niet helemaal zeker. Het zou ook een rode aardappel kunnen zijn, maar volgens mij zien ze daar te oranje voor.
Ik gooide er gisteren alvast één in mijn juliennesoep samen met een prei. Het smaakte niet funky dus dat was een meevaller.

De sla, courgettes en prei krijg ik wel weggewerkt. Maar die grote knol, bataten en alfalfa, daar moet ik toch eens wat receptenzoekwerk voor verrichten.
Alfalfa jong. Blijkbaar is dat de spruitgroente van de Luzerne. Inderdaad ja.
Libelle Leker zegt nog het volgende: Alfalfa kan op dezelfde manier worden gebruikt bij de voedselbereiding als taugé, een andere bekende spruitgroente. Handig dadde.
Ik gok dat die Alfalfa uiteindelijk in de compostbak gaat terecht komen. En moeilijk om uit te spreken jom. 

Over die knolselder ben ik ook niet helemaal zeker hoor. Toeval wil dat ik de week ervoor juist een knolselder gekocht had voor in de soep. Lucky me. Maar die knol zag er ten eerste anders uit (meer reliëf) en die soep was eigenlijk niet te vreten. Misschien is het een koolraap, maar mijn god, wat maakt een mens daarmee?

Ah, maar kijk wat een snelle zoekactie hier oplevert: Koolraap met spekjes en taugé. Klinkt heerlijk smaakvol. Mijn wederhelft gaat content zijn.

Niet helemaal overtuigd dus van dat groentepakket, u merkt het.
Recepten suggesties of groetencorrecties zijn zeer welkom, laat u gaan.

maandag 4 maart 2013

Complimenten in de zoekwoorden

Moh, ziet dat nu ne keer in mijn zoekwoorden.
Complimentjesdag was wel vrijdag he.

Fielosophie en de vooruitzichten van de week.

En toen was niet alleen de zon met een vooruitzicht naar de lente daar, nee hoor, plots zijn er deze week allerlei vooruitzichten!
Eerst en vooral is er het groentepakket waar u allen even hard naar uitkijkt. Woensdag weten we het, de spanning is te snijden.

En toen was daar ook: een nieuwe bril.
Twee weken geleden kocht ik bij Fossil een nieuw brilmontuur, jawel, sinds kort verkopen ze daar ook brillen! 
Ik weet niet of ik het relaas van mijn klein hoofd hier al ooit gedaan heb? Soit, het komt erop neer dat mijn hoofd zo klein is dat ik altijd brillen moet zoeken bij de kindermonturen en dat dat dus geen modieus vak is voor een eind-twintiger. U mag daar nu mee lachen ja.

Maar daar bij Fossil hadden ze schijnbaar kleine modellekes want ééntje ervan past perfect op mijn klein hoofd. Feest! 
En dat niet alleen, ik kocht de bril in een outlet waardoor dat hele zaakje mij maar 40€ kostte. Dubbelfeest met een dansje erbij!

Na een week met die bril in mijn handtas rondgelopen te hebben, ging ik zaterdag naar de optieker in Tienen. Jawel Tienen, want dat is nu eenmaal de dichtstbijzijnde stad met optieker waar ik "rap" efkes langs kan rijden. De optieker daar bleek echter niet zo vrolijk te worden van het feit dat ik mijn brilmontuur niet bij hem had gekocht, maar wel aan hem durfde vragen om glazen op sterkte te maken. Het imago van Tienen - dat het de laatste tijd enigszins goed deed - daalde daar toch weer met 1 puntje.

Om zeker te zijn liet ik nog een oogtest doen, die helaas aantoonde dat mijn ogen weer achteruit waren gegaan én dat mijn contrast blijkbaar ook niet om over naar huis te schrijven is. Zwart, wit of grijs, 't is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
De man raadde me vriendelijk edoch berispend aan om mijn bril vanaf nu altijd te dragen. Juist ja, qua sympathiekheid verloor hij daar wederom een puntje. 

Maar - en nu komt vooruitzicht nummer 3 (goed he, zo in de brillensfeer) - hij raadde me ook nog een nieuw soort lenzen aan.
Ondanks mijn horror ervaringen van 2 jaar geleden met springende aders en een zandbakgevoel in mijn onverdraagzame ogen, wil ik het toch nog eens een kans geven. 
Zaterdag mag ik dus niet alleen mijn gloednieuwe bril gaan halen, ik mag ook eens testen of die nieuwe lenzen iets voor mij zijn.

Ik kijk er keihard naar uit, maar goed, we zullen zien. Ha!

donderdag 28 februari 2013

Fielosophie bestelt een groentepakket.

Na lang twijfelen, deed ik het gisteren dan toch. Ik bestelde een klein bio groentepakket bij Hartenboer.
Aangezien wij heerlijk op "den buiten" wonen, voel ik mij te pas en te onpas verplicht om mij voor bepaalde zaken te engageren waar ik als semi-stadsmens nooit over nadacht.
Het ging zo met mijn Natuurpunt kwestie en nu ook met dat groentepakket.

Maar in feite krijg ik daar gigantische veel stress van.
Luistert.
Ge bestelt een groentepakket, maar ge weet niet wat daarin zal zitten.
Ge moet wachten om het op te halen tot volgende woensdag. (Chance dat het ophaalpunt zo'n 4 straten verder ligt of ik had er al nooit aan begonnen!)
Dat betekent dat ge dus niet goed weet welke vlezekes - of voorlopig in mijn geval vegetarische vervangvlezekes - ge moet kopen in het weekend want ja, gaat dat wel passen bij die mysterie groenten die ge gaat krijgen? Ge zult daar maar zitten met uwe spinazieburger en een verse kilo... spinazie.

Dat brengt me dus bij stressfactor nummer 2. Wat gaat er IN dat pakket zitten?
Wie weet krijg ik rapen en schorseneren en bieten en godweet welke knol waarvan ik niet eens weet of ge dat moet schillen of gewoon wassen en snijden, laat staan hoe lang de gaartijd is.

Mijn lief mag dan wel zeggen dat ik een keukenprinses ben, al komt dat volgens mij voornamelijk omdat hij zich beperkt tot patatten koken en diepvriesgroenten opwarmen, geef mij een raap en de kans is groot dat die achteraan in de ijskast wordt gelegd alwaar hij 3 weken en tot verlepping toe wordt vergeten.

Het zijn dus spannende tijden alhier, wachtend op dat groentepakket.
Ik zweer het u, als er meer dan 2 knollen in dat pakket zitten, ga ik gillend door mijn keuken hollen.

Wordt vervolgd...

woensdag 13 februari 2013

Fielosophie doet het zonder vlees, maar in dubio.

Vandaag start alweer een nieuwe editie van Dagen Zonder Vlees  en ik doe ook dit jaar weer vol goeie moed mee. Vorig jaar ontdekte ik dat de truuk voor mij is, om te kiezen voor "vals" vlees.

Gelukkig ben ik een fan van soja producten. Ik vind sojamelk lekkerder dan gewone melk (zeker bij havermout, veeeel beter!) en vleesvervangers op basis van soja vind ik een waardig alternatief. Ik kies dus in deze periode vooral voor deze vleesvervangers.

Ik ben geen overtuigd vegetariër en zal dat ook nooit worden. Vlees laten is moeilijk voor mij, maar ik wil wel bewuster eten en op termijn misschien naar een 50/50 situatie evolueren. Ik eet geen tonijn en kies vlees van lokale boeren, kangoeroefilet - hoe lekker ik dat ook vind -  koop ik bewust niet meer. Ik doe wat ik kan binnen mijn comfortzone. Is dat opportunistisch? Misschien. Maar ik zou ook gewoon elke dag vlees kunnen blijven eten, 't is maar hoe je het bekijkt.

In ieder geval, dat was eigenlijk niet het punt dat ik hier wilde maken. Het punt is dat ik ervan overtuigd was dat soja beter is voor het milieu.

Niet helemaal dus.

Onlangs ontdekte ik dat sojaplantages ook best belastend zijn voor het milieu. Want wist u trouwens dat er grote stukken van het regenwoud in Brazilië gekapt zijn om als sojaplantage te dienen?
En wist u dat daardoor die grond opwarmt en uitdroogt waardoor het omliggende bos het steeds moeilijker heeft? En uiteraard heeft dat op zijn beurt dan weer een bijzonder grote invloed op de opwarming van de aarde.
Soit, ik ga u de wetenschappelijke uitleg besparen, die kan u trouwens volgend jaar volledig onderbouwd ontdekken in het televisieprogramma waar wij momenteel aan werken, maar ik wil maar zeggen dat soja producten dus niet zomaar beter zijn.

En daardoor ben ik het wat kwijt in mijn comfortzone.
Verantwoord eten is zo moeilijk, meneer.

dinsdag 12 februari 2013

Fielosophie verkneukelt zich

Dat blijft goed he, die zoekwoorden.
Werkelijk geen flauw idee hoe een mens daarmee tot hier geraakt.

Maar, hoe zit dat nu inderdaad eigenlijk met die eekhoorns?

maandag 11 februari 2013

Fielosophie deed 24u Rotterdam

Hopla, maandagochtend. De werkweek duurt nog te lang, het weekend is nog te ver weg, dus het enige wat we kunnen doen, is leven op de herinnering van het afgelopen weekend.
Hoe was dat bij u trouwens?

Ik had een bijzonder fijn weekend eigenlijk. Ik deed namelijk een gekregen bon cadeau aan een vriendin en ging zelf mee op weekend. Opportunist dacht u? Een beetje, maar ik deed het niet voor mezelf, wel voor de vriendschap.
Accorhotels had blijkbaar nog wat kortingsbonnen op overschot en daar maakten wij dus graag gebruik van om een weekendje Rotterdam te boeken.
We kozen voor het Novotel Rotterdam Schiedam. Aan de buitenkant een basic hotel, maar vanbinnen hip en trendy gerenoveerd. Schone kamers, goeie badkamer, lekker ontbijtbuffet en zowaar de vriendelijkste receptiemedewerkers ooit ervaren.

In het centrum (lees: de winkelstraat) van Rotterdam geraken was wel een kleine onderneming. Te voet op zoek naar het station, na 600m alleen een tram zien, fietser aanspreken en te horen krijgen dat we totaal uit de richting zaten, dan maar diezelfde tram genomen richting station, aan het station 10 minuten naar de ticketautomaat zoeken, de (juiste!) trein nemen richting Rotterdam station en uiteindelijk de Lijnbaan en Koopgoot gevonden na het verorberen van een dagsoep bij de Ierse Pub O'Sheas alwaar we ons plannetje vergaten en daardoor de rest van het weekend aangewezen waren op de locals en dat was eigenlijk wel leuk.

Via via was ik ook te weten gekomen dat China Light Rotterdam nog te bezoeken was, dus dat was een ideaal uitstapje na het shoppen en voor het eten. Ware het niet dat ik op het plannetje gerekend had om de weg te vinden.
Goed, gelukkig was Euromast in mijn hoofd blijven steken en aldus werden er wat locals aangesproken die ons meteen op de juiste tram wisten te zetten.

Het Chinese lichtfestival was wel de moeite en had de wind en de sneeuw niet zo langs onze gezichten gesneden, hadden we er voorzeker nog wat meer tijd doorgebracht.
Er was een lichtgevende draak en een gang met verlicht fruit en ook een lichtgevende eend, zotter dan dat moest het niet worden!

Oh en we ontdekten dat al die kunstwerken uit spaarlampen bestonden, jaja, zo zijn we wel, it's all in the details.

Maar goed, toen onze voeten herleid waren tot ijsklompen en mijn handen alle moeite van de wereld hadden om een sigaret aan te steken (neen, ge krijgt daar dus geen warme handen van), was het goed geweest en gingen we op zoek naar eten.
Zonder stadsplan, zonder research en zo gierig als we waren ook zonder iphonemap (dataroaming is duur hoor gasten).
Plan B dus alweer: Vraag het een local.
En alzo kwam het dat wij nogmaals aan de tramhalte stonden te keuvelen met wildvreemden, dit keer een groepje 65+'ers die ons de Witte de Withstraat aanraadden om te gaan eten.

Het werd restaurant Werelds. Met een wereldse keuken, snapt u. Een beetje bizarre bediening, maar verder wel lekker. Ik koos de Ierse steak, kwestie van in het thema van de lunch te blijven.
Daarna werden er nog wat locals aangesproken voor wat lokale euhm tips. 

En hup, nadien moesten wij heel die onderneming van het openbaar vervoer weer doorlopen. Tram tot aan het station, trein tot Schiedam, te voet tot aan het hotel. 2 meisjes 's avonds in Rotterdam, ik werd wat bang gemaakt door mijn reisgezellin, maar alles is goed en veilig verlopen, geen reden tot paniek.

Leuke tijd daar in Rotterdam afgelopen weekend. En als afsluiter krijgt u toch nog die lichtgevende eend mee.

dinsdag 5 februari 2013

Fielosophie mocht eens iets voor de Knack Weekend schrijven


Toen ik vorig jaar startte met mijn zijprojectje WonderWeg wist ik niet zo goed waar dat juist naartoe zou gaan. Reizen + passie equals een reisblog, dat was zeker.

Ik werd huplakee al geselecteerd voor de Knack Weekend Blog Awards, wat overigens niet zo moeilijk was want wij die ons reisbloggers durven te noemen, zijn niet met zovelen.

Maar het leverde mij alvast een paar mooie kansen op en bij deze kan ik u met trots mijn eerste semi-officiële online publicatie presenteren: "De favoriete reisbestemming van Sophie van Wonderweg".

Jaja, het is maar in de online editie en technisch gezien is het geen artikel maar een bloggersbijdrage, maar hey, published op de Weekend Knack online, toch wel een beetje trots ja!

donderdag 31 januari 2013

woensdag 30 januari 2013

Fielosophie en haar snijmachien

Ik moest u nog vertellen over mijn onverwachte Tupperware liefde. 't Is nu toch al een dikke maand aan, dus hoog tijd om uw leven ook wat gemakkelijker te maken.

Eind vorig jaar werd ik door mijn nicht uitgenodigd voor een Tupperware avond en ondanks het feit dat de vooroordelen zich al jaren in mijn hoofd genesteld hadden - ouwbollig much? Cliché housewife much? - moest ik toegeven dat ik daar eigenlijk wel zin in had. Ik had immers nog nooit toegegeven aan zo'n homesale avond. Maar de hoofdreden voor mijn interesse: ik ben behoorlijk tevreden van mijn Tupperware smart steamer en die pottekes van ons mama gaan ook al jaren mee, dus waarom niet?

Anyway, de avond zelf bleek behoorlijk amusant, we leerden negerinnentetten (pardon my French) maken met die smart steamer, voorafgegaan door een hilarische scène waarbij tijdens de demonstratie van ene "eiwitopkloptool" bleek dat het eiwit toch niet stevig genoeg opgeklopt was door die tool en de hele zooi, tijdens het omdraaien van de pot, tegen de grond knalde. Lachen jong, echt.
Maarrr, tijdens die avond ontdekte ik dus de Tupperware tool van mijn leven, de TurboChef.
Ondanks het feit dat ik het bewonderenswaardig vind hoe Jeroen Meus met een geweldige souplesse zijn ajuinen snijdt, in mijn keukenwereld verloopt dat zelden zo.
Versta mij niet verkeerd, ik kan heus wel een ajuintje snijden, maar dat is bijzonder onelegant.
Het tempo ligt toch zo'n 4 tellen trager dan dat van Meus, mijn ogen pikken lijk zot waardoor ik dan met uitgestoken tong boven mijn ajuin sta te knipperen en af en toe snij ik al eens met een scherp mes in mijn nagel waardoor die nog dagen blijft haken en ik al eens een onvoorziene draad uit mijn kleren placht te trekken. En ik kan nog steeds niet naaien, jammer.

Maar toen was er dus de TurboChef, machien van mijn hart.
Snij uw groenten in groffe stukken, kieper in het potje, deksel erop, 5 keer aan het koordeke trekken en hopla, fijngesnipperde ajuin, paprika, champignons, wortel,... 
En ge kunt daar dus zelfs pesto enal in maken he. Serieus, als ik u één zotte Tupperware investering zou mogen aanraden, this is it.
En ja, ge kunt nu wel denken "wat een lui wijveke, ajuinen snijden is toch niet zo erg", awel neen dat is waar wat ge denkt.
Maar wacht tot dat machien in uw keuken staat jong. We zullen dan nog is klappen.

Voor de goeie orde: Dit is dus geen gesponsorde post hé, ik heb daar zelf centjes voor neergelegd en ik krijg voor deze post niets in return. 't Moet zijn dat ik echt content ben.

vrijdag 25 januari 2013

Fielosophie zoekt portemonnee

Al weken en maanden ben ik op zoek naar een leuke portemonnee. Mijn oude is versleten, dus tijd voor een nieuwe!
Maar, ondanks het feit dat ik mezelf moet beschermen tegen het blijven aankopen van sjakossen, gebeurt net het tegenovergestelde met het vinden van een goede portemonnee.
In tegenstelling tot een handtas, die ik regelmatig wissel al naargelang het seizoen of geplande activiteit, is een portefeuille iets dat bij mij normaal gezien jaren meegaat en dus vooral functioneel moet zijn al die tijd.

En daar knelt het schoentje.
Een functionele én mooie portefeuille is niet zo evident.
Ik keek al op Etsy, Zalando, Asos, Fossil, Esprit, maar ik kan hem maar niet vinden.

Vertel mij ne keer, waar denk jij dat ik nog zou kunnen zoeken?

Theespreuk van de dag

Grote waarheid op mijn theezakske vandaag:


Mijn persoonlijke levens- en werkwaarde zomaar ineens op het theezakske van vanmorgen zeg, maakt dat mee.

En op aanvraag: De nagellak is van L'Oreal, Color Riche Le Vernis in Black Swan!

donderdag 17 januari 2013

Fielosophie gaat verbouwen


En mijn lief ook he, ik doe dat gelukkig niet alleen. Technisch gezien is het ook zijn huis, maar dat zou de titel te omslachtig gemaakt hebben.

"Straf dadde, en gij hebt daar helemaal nog niets van gezegd?", jaja, ik had u dat nog niet gemeld.
Maar kijkt, sinds begin januari ligt ons bouwdossier te blinken op de bureau's van al die duusd instanties die daar graag iets over willen zeggen.

Onze plannen zijn tweeledig. Allerbelangrijkst is het "inpakken" van de bestaande woning om zo een betere isolatie te verkrijgen en het vervangen van de ramen om een betere verluchting toe te laten. Daarnaast zullen we ook nog een stuk aan de woning bijbouwen waardoor onze garage, nu losstaand, verbonden wordt met de bestaande woning waardoor ik eindelijk een berging krijg. Hiha, ik heb nooit zo graag een berging gewild als sinds ik in ons huis woon. Volgens mij had de vorige eigenaar geen vrouw want qua praktische indeling mankeert daar duidelijk het inzicht van een vrouw. Maar plaats voor een pooltafel, bah jaat, dat wel.

We hebben zelfs al ons bekendmakingspapier gekregen. Wat een zot formaat heeft dat trouwens!
4 insteekhoezen aan de hoeken en 2 verknipte voor de middenstukken waren er nodig om dat spel te plastificeren.

Ja jong, zelfs Pixel was er lichtjes van aangedaan dat dat papier twee keer zo groot was als hem.

Tot nu toe waren alle doorlopen stappen een makkie. Beslissing om te verbouwen, een architect zoeken, plannen tekenen, check.
Maar nu begint het moeilijker werk. Aannemer zoeken, offertes opvragen, beslissingen nemen in materialen én een onbewoonbaar huis voor verschillende weken. 

Anyway, we moeten daar niet over neuten, 't is voor de goeie zaak (die berging weet u nog) dus we pakken het wel hoe het komt.
Of zich aanbiedt, want vertel mij ne keer hoe gullie dat gedaan hebt?
En we zoeken nog een Limburgse aannemer, ramenzetter,... dus kom hier met die telefoonnummers!

maandag 14 januari 2013

Het bizarre koelboxverhaal - de (darm)ontknoping

Het bizarre koelboxverhaal dat kent u waarschijnlijk nog wel?
De uitslag, die is nu ook bekend. Blijkt dat er wel degelijk iets aan de hand (of het darmpje) is, maar gelukkig heeft het niets met mijn voorgeschiedenis te maken volgens de dokter. Wel heeft er één of andere vreemde bacterie zich vrolijk in mijn darmstelsel genesteld en die kerel moeten we er natuurlijk vriendelijk doch kordaat zien uit te schoppen.
Medicatie dus. Maar al bij al nog een meevaller.

Merci voor het geduim!

donderdag 10 januari 2013

Fielosophie en haar parkeerfrustratie, met dank aan Stad Leuven.

Ik heb nooit echt ten volle beseft wat een luxe het is om te kunnen werken op een plek waar parking wordt aangeboden. 
Sinds deze week echter besef ik dat meer dan ooit met een hele hoop frustraties tot gevolg!
Mijn werk ligt aan het Engels Plein (Vaartkom) in Leuven. Ooit was daar geweldig veel gratis parking onder het viaduct en dat was geweldig. Parkeren, werk binnenstappen, klaar.

Sinds een aantal maanden zijn daar de werken aan de brug van het viaduct gestart en dat zorgde voor heel wat last, maar goed, ik begin op tijd, dus ik vond altijd wel een plekje.
Helaas is men deze week gestart met de werken aan het Engels Plein zelf. Stad Leuven heeft immers het overmoedig idee om van deze buurt een winkelwandelbuurt te maken.
Bijgevolg: alle gratis parking die hier was, verdwijnt om er een groene zone van te maken en er komt een betalende parkeertoren in de plaats. Opportunity you say?

Sta mij toe om daar toch enkele bedenkingen bij te hebben.
Eerst en vooral hebben ze het plan aangevat om aan de werken te beginnen nog voor de parkeertoren klaar is, hij is nog niet eens in de helft. Dat betekent dus dat het zogenaamde alternatief niet eens beschikbaar is.
Het mogelijk ander alternatief van Stad Leuven is een betaalparking naast de Vaartkom, deze wordt ook duidelijk bewegwijzerd. Maar, dit is dus een betaalparking. Zo eentje waar je geen hele dag mag staan of je krijgt een boete. Ik, als werknemer van een bedrijf aan de vaart, kan daar dus niet een hele dag parkeren. Of het kost mij handenvol geld door om de 2uur de parkeermeter bij te vullen en dan nog met de kans dat ik een boete krijg omdat ik de regels van de parking overtreed door telkens mijn parkeerplaats te verlengen, langer dan de toegestane duur.
Dit alternatief is dus absurd en misschien haalbaar voor mensen die komen winkelen aan de vaart, maar zeker niet voor de werknemers van de bedrijven er rond.

Een andere "dagparkeermogelijkheid" die door Stad Leuven wordt geopperd is de parking van het station. Dagtarief: 20€. Maand abonnement: 125€ voor niet-treinreiziger. 125€ maal 12 maanden = 1.500 € op jaarbasis en dan moet je nog 10 minuten stappen natuurlijk. Een maand loon aan parking alleen? Hallo kroket.

Een laatste optie: een parking huren in de gebouwen rond de vaartkom. Dat leek me inderdaad mijn beste optie, een parkeerplaats zou dan tussen de 80€ en de 120€ kosten. Nog steeds veel, maar wel al dichter bij het bedrijf en toch een mogelijk verschil van 500€ met de stationparking.
Maar wat blijkt? Alle parkeerplaatsen zijn reeds verhuurd! Lucky me.

Ik kan dus gerust stellen dat ik op dit moment geen enkel idee heb hoe ik op mijn werk moet geraken en waar ik in godsnaam mijn auto kan achterlaten.
Oh en voor u met het openbaar vervoer komt zwaaien: er is geen station binnen een straal van 20 km rond mijn woonplaats, nog is er een buslijn die ik kan nemen zonder 3 keer te moeten overstappen.
Carpoolen is ook geen optie want er komt maar 1 iemand uit mijn richting en dan nog met heel andere uren.

Maar de allergrootste klucht van dit alles mag dan wel zijn dat Stad Leuven het gebied rond de Vaartkom aantrekkelijker wil maken en daar dus volop investeert in bedrijven- en woningcomplexen. Bedrijven en woningen waar de werknemers en bewoners, net als de mogelijke kopers NIET kunnen parkeren. Veel succes met die winkelwandelstraat waar niemand nog wil werken wegens onmogelijk parkeren voor een hele dag.
Het ziet er namelijk niet naar uit dat die parkeertoren snel klaar zal zijn en ik hou mijn hart vast voor de huurprijzen van een parking aldaar.

U begrijpt dus dat ik kwaad ben op Stad Leuven omwille van dit hele circus. Sinds ik in Leuven werk, breng ik ook meer tijd door in de Leuvense horeca en winkel ik vaker in deze stad. Allemaal alleen maar door hier te werken, een positief effect voor deze stad, me dunkt. Maar sinds dit parkeerprobleem weet ik niet goed of ik hier nog wel wil blijven werken. Want elke dag nors je dag doorlopen omdat je om de 2 uur je parkeerschijf moet verleggen of handenvol geld kwijt bent aan parkeermeters of zelfs boetes (25€ op dag 1, jawel!) dat is niet goed voor mijn algemeen welzijn.

dinsdag 8 januari 2013

Fielosophie en het bizarre koelboxverhaal

Gisterenavond had ik een behoorlijk boeiend doktersbezoek achter de rug. Omwille van een paar kleine klachten, maar met een familiaal risico in het achterhoofd, liet ik mijn bloed trekken voor standaardonderzoek. Omdat dergelijk onderzoek in mijn geval niet 100% betrouwbaar is, moest ik ook een staal van mijn stoelgang bezorgen. U mag nu afhaken als u dat wil, wat nu volgt is een beetje vies, maar ik probeer om het niet platvloers te maken. Ahum. 

Ik kreeg dus een potje. Serieus he maat, dat potje was maar zo groot als diegene die je krijgt voor een urinestaal! Als het zelfs niet kleiner was!
Ik was het efkes kwijt. I. Seriously. Lost. It.

Hoe moet een mens in godsnaam ooit "dat" "daarin" krijgen. Denk: diameter 3 cm.
Ik kreeg het behoorlijk benauwd, kreeg een flashback naar die keer in het medisch centrum toen ik als 10-jarige geen flauw idee had hoe ik in zo'n potje moest plassen met een gigantische knoeiboel en rooie kop als gevolg.

Ik dus naar huis met dat potje diep verscholen in mijn handtas. Ik was er zo van in de stress geraakt dat ik die avond gewoon niet meer naar het toilet kon gaan.
Goed, vanmorgen moest het dan gebeuren want de staal moest vandaag in het ziekenhuis geraken.
Bon, ik ga deze stap bewust overslaan wegens te gênant en plastisch voor woorden. Beeld het u alstublieft ook niet in, serieus, dank daarvoor.

Goed, ik dus met dat potje terug naar de dokter, deze keer niet diep in de handtas verstopt, u begrijpt waarom.
Maar nu volgt een nog vreemdere situatie.
De dokteres had me namelijk gezegd dat ik het potje gewoon in de koelbox vooraan buiten de praktijk mocht zetten.
Excuseer? Koelbox?

Ik verwachtte dus een onopvallend ingewerkte medische koelbak die wat ging stomen als je het luikje zou open doen, maar neen hoor.
Het was een gewone koelbox. Type Aldi toeristenfrigobox.
Zomaar boenk aan de voordeur van de praktijk. Waar dus alle patiënten iedere keer voorbijlopen en waar je zomaar iets kan insteken of uitnemen zonder dat iemand het weet.
Nu, ik verwacht niet dat iemand mijn potje zou gaan verwisselen, maar toch, ieuw! Drie keer rondkijken later, om mij ervan te vergewissen dat er zeker niemand keek, heb ik mijn potje toch maar in de box gedropt.
Het zou kunnen dat het oud mannetje op de hoek van de straat het gezien heeft, maar ik hoop dat hij wat slechtziend was of zijn duiven aan het zoeken was.

Alle vooruit. En dan nu hopen dat er binnen twee dagen geen onregelmatigheden te melden zijn. Hoopt u mee?

zondag 6 januari 2013

Fielosophie en het donkere moeras.


Over het algemeen probeer ik veel moeite te doen om gelukkig te zijn.
Proberen ja, want ik ben één van die mensen waarbij dat schijnbaar niet vanzelf lijkt te lopen. Als ik even niet oplet, zak ik zo weg in een donker moeras.
Maar ik ben daar niet geire, dus ik probeer altijd mijn best te doen om het geluk te zoeken.

Maar fucking hell, misschien is het een test, of misschien is dat gewoon hoe het stiekem voor iedereen gaat, maar het leven maakt het mij verdorie niet gemakkelijk.
Ik gaf mijn moeder af en niet veel daarna ook mijn grootvader.
Op dit moment maken we ons ernstige zorgen over mijn grootmoeder, de vrouw die ik zag veranderen van een zorgzame oma naar een zorgbehoevende bejaarde.
Ik ben enig kind, heb geen grootouders meer langs de andere kant van de familie en ik zit met een vader die niet bepaald met mijn welzijn bezig lijkt te zijn.

Ik wou dat ik me kon wentelen in een apathisch hoekje. Waar er niets hoeft gedacht te worden en waar de tijd stilstaat. Maar helaas is het donker moeras daar maar net om de hoek. Ik probeer dus om de dag door te komen. Dag voor dag. Met moeite om te praten en moeite om mijn geliefden niet van mij af te duwen.
Eenzaam, ook al zijn er mensen rond mij heen.

Ondanks dat, doe ik toch mijn best. Stap voor stap tast ik de grond voor mijn voeten af. Ik kan alleen maar hopen dat het moeras niet dichterbij komt.

donderdag 3 januari 2013

Fielosophie en de niet-voornemens.

Hopla, een nieuw jaar enal, ik hoop dat u genoten hebt van de afgelopen feestdagen.
Wij hebben het jaar alvast mooi afgesloten met een kort tripje naar Picardië en wat vrije dagen thuis. En believe me, dat laatste, dat is pas echt iets waar ik van kan genieten. Met ons druk leven en een lief dat het afgelopen jaar toch wel voor de helft ervan in het buitenland heeft gezeten, kan gewoon thuis zijn al een keer deugd doen.
Er was ook een beetje eenzaamheid en het gevoel nergens naartoe te kunnen. Geen kerst met mijn ouders, geen nieuwjaar met mijn oma of familie, dat was een beetje raar alweer. Gelukkig heb ik een fantastische schoonfamilie die dat toch behoorlijk kan opvangen.

Ik kreeg ook superleuke kadootjes: Een etentje & overnachting In De Wulf (hiha!), het Breiboek (oldskool!), Desperate Housewives 8 (het laatste seizoen, nooooo!), een elektrisch deken (koukleum, that's me!), heerlijk allemaal!

En verder ga ik gewoon verder op hetzelfde elan, zonder veel voornemens maar wel met positivisme! 
De inhoud van de diepvries werd geïnventariseerd dus dat projectje gaat gewoon vlot zijn gangetje. Om te voorkomen dat hier alleen maar idiote diepvriesrecepten passeren, ben ik wel gestopt met iedere diepvriescombo te posten. Ik denk dat u mij daar alleen maar dankbaar voor kan zijn.

Reizen staat ook nog steeds hoog in het lijstje en dankzij Brussels Airlines heb ik een gratis vlucht gewonnen met hun Music For Life actie en komt er in maart al een tripje naar Stockholm op de agenda.
Picardië zal ook in 2013 nog veel bezocht worden dankzij mijn samenwerking met de toeristische dienst daar, dus ik mag niet klagen. Project reizen komt ook in 2013 weer goed voor mekaar.

Er zijn mensen die durven stellen dat 2013 een slecht jaar wordt wegens elke vrijdag vrijdag de dertiende, maar dat zijn waarschijnlijk diezelfde mensen die dachten dat de wereld op 21 december ging vergaan. Nee hoor, volgens mij wordt het een goed jaar, kom, pakt u een koekske en we beginnen eraan!