dinsdag 30 december 2014

Plog: Een gewone dag tijdens moederschapsrust

08u: Ik word gewekt door het lawaai van een duimzuigend kindje. Helaas.
Ik kan niet goed verdragen dat Lars op zijn duim zuigt want ik ben bang dat hij dat zo moeilijk zal afleren. Los daarvan, wakker worden en dan naar dit kereltje kunnen kijken: I die.

09u: Het kind is gevoed, tijd om zelf te ontbijten. Een kom muesli met yoghurt, een koffie en 1 pagina weekendkrant. Ik had pech, het was juist een blad over het leven van Leo Tindemans en dat vond ik niet super interessant. Ik heb voor kerst een abonnement op de vrijdag & weekendkrant gekregen, dus ik maak er een punt van om mijn hele krant uit te lezen (met uitzondering van de sport, oeps).
En slechts 1 pagina want met een kind in huis blijkt rustig ontbijten, een tas koffie drinken én op je gemak de krant lezen, teveel gevraagd.

09u35: Flesjes steriliseren. Eindeloos veel flesjes steriliseren. Om de 4 voedingen sta je daar weer flesjes uit te kuisen. Ik moet me dringend eens wat flesjes bijkopen gewoon om mezelf wat sterilisatierust te gunnen!


09u45: Guilty pleasure: Sudoku op het toilet...

10u30: Lars droppen bij de schoonouders, zij hebben niet liever en dan kan ik even wat dingen doen zonder me een breuk te moeten heffen aan die stomme maxi-cosi.

11u: Bodystyling! Want die zwangerschapskilo's verdwijnen blijkbaar niet vanzelf. Helaas.
Slechts nieuws daar trouwens want na de kerstfeestjes was ik weer een paar gram bijgekomen. En ik draag nog steeds mijn zwangerschapsbroeken omdat ik niet meer in mijn oude broeken pas, boehoe!
Ik ben bang dat de dag dat ik terug in een broek kan met maat 38, nooit meer zal komen.
Maar toch werk ik proper mijn oefeningen af, ahja want das toch beter dan niets en oudjaar moet er nog aankomen!

12u45: Rap even langs de Lidl passeren want anders geraak ik de parking niet af zonder uitrijticket.

13u15: Direct herpakken die handel en een grote sla als middagmaal!

14u: Van de gelegenheid gebruik maken om even alleen naar de winkel te gaan want inkopen doen met een kind in een maxi-cosi is quasi onmogelijk. De kar ligt dan al vol met maxi-cosi en dan moet je nog maar beginnen winkelen! Serieus supermarkten, jullie voorzien dan wel parking voor ouders met jonge kinderen, maar over dat karrensysteem moeten jullie toch nog eens 2 keer nadenken hoor.

17u: Nog even langs het Kialapunt gepasseerd want mijn pakketje van The Insiders is toegekomen. Koffie uittesten, dat is me op het lijf geschreven. Ik begin het testen met een Lungo Elegante. Leek me wel gepast zo.

17u30: Boodschappen uitgeladen, kind eten gegeven en efkes neerploffen in de zetel mét… een koffie natuurlijk. 

18u00: Nog even een foto nemen van Pixel op de pooltafel voor één van de vorige posts rond een baby en een kat in huis. Hij lag eigenlijk mooi op het hoekje van de tafel te kijken naar Lars, maar de kat poseert liever wanneer de iphone bovenkomt.

19u: Het lief moet laat werken dus ik voorzie een potje eten voor 1. Groentjes met kip in de wok, zoetzure saus en sambal. Simpel, maar wel gezond, haja! Kwestie van de simpele kost wat op te waarderen gooi ik het in een kommetje en eet het met stokjes, instant happyness.

23u45: Lars heeft zijn laatste voeding gekregen en is klaar om de nacht in te gaan en lekker door te slapen tot 7u. Maar eerst nog een mini knuffelmomentje! Slaapzacht!

zondag 28 december 2014

Waarom Pixel Pixel werd

Speciaal voor wie zich afvroeg waarom onze kat de naam "Pixel" kreeg, dit filmpje!
Hij had een beetje last van "kapotte pixels" toen we hem vonden en dit is dan nog na 2 weken verzorgen.

En oh ja, ik trek blijkbaar gekke bekken naar katten op mijn schouder, bizarre geluiden krijgt u een gratis bij.

zaterdag 27 december 2014

Als de baby in huis is, danst de kat op tafel (maar niet in de wieg)

Als er iets was waar mijn schoonmoeder zich zorgen over maakte met de komst van de baby, was dat wel de aanwezigheid van een kat in ons huis.
Pixel is bijna 5 jaar geleden als vondeling ons huis binnen gestrompeld toen hij amper een paar weken oud was. Met flesjes melk en boterhammen hebben we hem perfect groot gekregen, maar aan dat te jong op straat komen, heeft hij toch een paar issues overgehouden. Zo is hij heel bang van vreemde mensen, veel lawaai en over het algemeen ook van kinderen.

Eerlijk gezegd wisten wij ook niet helemaal hoe dat juist zou gaan met een kat en een baby in huis.
Uiteindelijk blijft een kat toch minder voorspelbaar dan een hond en Pixel springt al eens graag ergens op of in, dus parkgewijs zou dat wel eens voor problemen kunnen zorgen.

We verdiepten ons op voorhand een beetje in de materie en leerden dat je voor de komst van de baby best al wat ballonnen of licht verfrommeld zilverpapier in de wieg of het park legt. Als je kat dan toch beslist om in het meubel te springen, dan springt hij op een ballon of stukje zilverpapier waardoor hij zo hard zal schrikken dat hij het nooit meer zal doen.
Dat is de theorie volgens de interwebs in ieder geval.

Een beetje opgefokt door de angst van de schoonouders hebben ook wij op voorhand een aantal stukken zilverpapier in het parkje gelegd. De eerste week wanneer de baby er was, legden we ze ook 's nachts weer in het park want je weet maar nooit wat zo'n beest 's nachts allemaal uitspookt.

Maar eerlijk gezegd hebben we nooit problemen gehad met Pixel en Lars.
Integendeel zelfs. Sinds Lars er is, is Pixel veel rustiger geworden. Hij durft zelfs kopjes vragen aan vreemd bezoek en doet al eens een occasionele toenadering naar een (rustig) kind.
Naar ons weten is hij nooit in het park gesprongen en hij lijkt daar ook niet meteen nog aanstalten voor te maken.
Hij kan wel zeer gefascineerd naar dat wezentje in het park liggen kijken vanop de tafel met de (meer dan) nodige kattenharen op de tafel als gevolg. Dat is dus eigenlijk het ergste dat er gebeurd is. Kattenhaar op de tafel.

Mijn familiehulpvrouwtje bevestigde trouwens dat zij in alle jaren dat zij al als familiehulp werkte, nog nooit gehoord had dat een kat effectief in een parkje met kind was gesprongen.

Niet te veel zorgen over maken dus wanneer je een kindje verwacht en je een kat in huis hebt.
Als de baby in huis is, danst de kat waarschijnlijk hoogstens op tafel. Maar dat is nog altijd beter dan in de wieg!

donderdag 25 december 2014

De eerlijke, maar hoopvolle post over verlies en nieuw leven

Zo. De eerste Kerst met Lars hebben we achter de rug.
Afgezien van het feit dat het kind net een "sprongetje" aan het maken is en daardoor iets zeurderig en hangeriger is dan anders, was dat een heel erg fijn gevoel.
En ook al kon hij zelf zijn kerstcadeau's nog niet openen, we konden toch al proeven van de totaal andere beleving van feestdagen met een kind erbij.
Dankbaar is denk ik een correcte omschrijving.
En het besef van geluk, dat ook. Misschien vooral dat ook.

Maar, het deed mij ook veel nadenken over verdriet en daar wou ik eigenlijk al even iets over kwijt.
Het geluk van mijn zwangerschap werd soms even overschaduwd door angst. En uiteraard is angst iets dat elke nieuwe mama ervaart bij het onbekende van een kind, maar mijn grootste angst zat in hoe ik dat zou overleven zonder de bijstand en raad van mijn eigen mama. Het gevoel om plots zelf mama te zijn en daar niet meer met mijn eigen mama over te kunnen praten.

Ik ben vaak bang geweest over hoe dat juist zou lopen en of dat geen emotionele rollercoaster zou worden. Ik heb het eerste jaar na haar dood in een behoorlijke knoop gelegen en mijn kind zou er zeker niet bij gebaat zijn als die vrouw zijn moeder zou worden.

Als ik nu terugkijk op de bevalling en de eerste 3 maanden, moet ik ietwat verrast toegeven dat het eigenlijk allemaal beter meeviel dan ik gevreesd had.
Natuurlijk miste ik het bewuste telefoontje naar mijn mama toen Lars geboren werd. En uiteraard besef ik elke keer dat ik mijn schoonmoeder vol liefde met Lars bezig zie, dat mijn mama dat minstens even hard zou gehad hebben. Dat ze zo trots zou geweest zijn op haar kleinzoon en fier op haar enige dochter. Dat ze overgelukkig zou geweest zijn en het kind zoveel had willen pakken dat wij haar waarschijnlijk ietwat streng tot orde hadden moeten roepen en we daar dan allemaal later om zouden lachen.
Of hoe fijn we het allebei zouden gevonden hebben dat zij bij ons thuis zou blijven slapen wanneer mijn lief een paar dagen naar het buitenland moest en ze zo eindeloos veel tijd met haar kleinkind zou kunnen doorbrengen.
Dat besef is er allemaal. De gemiste kansen en momenten zijn als kleine speldenprikken en ze zijn er wel degelijk. Ik probeer ze zo goed en zo kwaad mogelijk een plaats te geven.

Die keer dat mijn lief en ik voor het eerst met Larsje aan haar graf stonden, brak mijn hart heel even.
Een steen en een foto op de kast van een nooit ouder wordende oma, dat is wat mijn mama voor mijn kind zal zijn.
Voor hem is dat niet veel, maar ikzelf ben me in zijn plaats wel bewust van al die gemiste momenten.

Maar uiteindelijk duren die momenten nooit heel erg lang. Want de tijd om daarbij te blijven stilstaan wordt makkelijk doorbroken door de liefde en het positieve van dat kleine mannetje dat in het hier en nu bij ons is. En daarom is zijn aanwezigheid een cadeau.
Het is het beleven van een leven dat vooral focust op het geluk van dat kleine kindje in ons leven.
Wij zijn ons eigen gezinnetje nu. Met feestdagen die gul en liefdevol zijn voor en met hem. Hij zal nooit anders gekend hebben.

zondag 21 december 2014

Fielosophie ontkent haar werkstress nog even

Bijna 3 maanden jongens, zo oud is die baby van ons al!
Maandag gaat het kind zelfs al wennen in de crèche begot en in januari is het terug werkendag na 3 maanden rust (relatief natuurlijk in een babycontext).
Volgens het mevrouwtje van de crèche een problematische stap voor jonge mama's, maar voorlopig vind ik het allemaal nog prima.
We zullen binnen 2 weken nog eens klappen anders.

Vanaf januari gooi ik het werkgewijs trouwens even over een andere boeg. Ik blijf op hetzelfde schip, maar doe een "position switch".
De hardcore productie laat ik even voor wat het is en daarnaast ga ik ook 4/5 werken.
Overwerken zal bovendien ook niet meer tot de mogelijkheden behoren want de crèche sluit onverbiddelijk om 18u.
Ik verwacht daar nog de meeste stress over, zal ik wel op tijd in de crèche geraken voor sluitingsuur?
Alle respect en dankbaarheid voor het bestaan en werk van kinderdagverblijven en hun medewerkers, maar serieus, 18u is een verschrikkelijk moeilijk uur om je kind te gaan ophalen.

Maar goed, het zal zichzelf allemaal wel uitwijzen zeker.

Oh, en dan had ik het nog niet over mijn angst voor de nieuwe ochtendroutine en de tijdspanne daarvan. We zullen daar binnen 2 weken nog eens over klappen dan he.

zondag 30 november 2014

Fielosophie kan het amper geloven.

Vanmiddag danste ik met mijn zoon op Mia van Gorki.

Ik keek ernaar uit om Lars, als hij wat groter was, mee te nemen naar één van Gorki's tegendraadse optredens en om dan zo hard te dansen met hem dat hij de muziek van Gorki voor altijd aan gek dansen met mama zou verbinden.
Want ieder van ons heeft een sterke herinnering op of aan één van De Vos zijn nummers.

Ik zet je nummers alvast in mijn muzieklijstje voor Lars. Gek dansen zullen we, alleen nu met jou in de herinnering.

Wat een zonde.

Fielosophie ontdekt de stad (met kind)

mountain buggy urban jungle

Een kind krijgen dat betekent dat je een aantal nieuwe, al dan niet kleine, mijlpalen aan je leven toevoegt.
Los van de - Hoera, hij lacht! - zijn dat ook heel stomme dingen zoals vandaag bijvoorbeeld de eerste keer naar de stad met de koets (Hopelijk keelt hij niet heel de winkel bij elkaar! Waar moeten we een flesje geven als hij honger krijgt? Zou er een pamperwissel nodig zijn? Heeft hij niet te koud - buiten? Heeft hij niet te warm - binnen?…).

Ik trakteerde mezelf even op een koffie om die nieuwe mijlpaal door te spoelen. U zal dat nog merken, sinds ik gestopt ben met borstvoeding en de slaapachterstand nog steeds reëel is, wordt alles gevierd met een kop koffie erbij. Haaa cafeïne, de troost der prille moeders.

Anyway, terwijl ik doorheen een aantal winkels reed met die buggy en mijn kind (*), kwam ik tot de vaststelling dat beide attributen voor een socialere omgang zorgden.
Het deed mij zelfs bijna denken aan de mentaliteit in Amerika en hoe je daar voor je 'Supercalifragilisticexpialidocious' kan denken, al 7 gesprekken met wildvreemden achter de rug hebt.
Ik hou heel erg van die open vriendelijkheid. Of ze nu oppervlakkig is of niet, het valt niet te ontkennen dat - voor mij - mijn dag rijker en positiever wordt na zo'n korte gesprekjes of ontmoetingen.

Vandaag bleek dat ventje in zijn koets ervoor te zorgen dat verkopers een fijn gesprek met mij aanknoopten. Zonder opdringerigheid of harde verkoopstruuken.

Als het dat is wat wandelen in de stad met je kind teweeg brengt, then bring it on. Ik pak mij nog ne koffie en we zijn vertrokken.

(*) Kleine voetnoot: Er is niet gewinkeld voor mezelf, maar wel voor het lief en na 3 winkels zaten wij alweer in onze auto huiswaarts om dan toch maar een flesje thuis te geven. Small steps hé people, small steps.

donderdag 27 november 2014

Fielosophie vertrouwt het blijkbaar voor geen haar

.. en is daar nogal teleurgesteld door.
En geschrokken van zichzelf, dat ook.

Ik had niet gedacht dat een paar maanden thuiszitten ervoor kon zorgen dat ik licht paranoia zou worden, maar blijkt dus van wel.
3 telefoontjes en een achterdochtig kloppend hart later, moest ik licht geschrokken van mijn eigen gedachten even gaan zitten met een tas koffie.

Feit:
Zonet stond er een man voor de deur die zei dat hij van Aquafin was en de papieren voor een onteigening kwam in orde brengen.
Een onteigening van een stuk grond waar ik eigenaar van zou zijn in mijn geboortedorp.
Er is hierover reeds een brief verstuurd met alle info.

Feit:
Ik heb geen brief ontvangen en ben niet op de hoogte.
Ik ben wel mede-eigenaar van een stuk grond in de betreffende gemeente.

Omdat ik geen brief ontvangen had en ik ook geen telefoontje heb ontvangen van de andere eigenaars, vond ik het een beetje vreemd dat die man zomaar ineens aan mijn deur stond. Ik vroeg hem dus naar het adres van de betreffende grond.

Feit: 
De man gaf mij het adres van mijn ouderlijk huis. Het ouderlijk huis dat vorig jaar verkocht werd en waar ik dus geen eigenaar meer van ben.

En toen kwam de paranoia.
Ik ben alleen thuis. Deze man heeft mijn adres en staat aan mijn deur terwijl ik niet (meer) de eigenaar ben van het betreffend stuk grond. Buiten een mapje van Aquafin en een paar officieel uitziende documenten, had hij niets dat kon aantonen dat hij was wie hij zei dat hij was.
Het regent en de man staat aan mijn voordeur, maar ik laat hem niet binnen, neen hoor.
Ik ben alleen thuis, ik woon nogal afgelegen, wie is deze man en hoe komt hij aan mijn adres en verkeerde gegevens.
Misschien
is
het
een 
inbreker.

Op prospectie. Ofzoiets.

- insert kloppend hart en paranoia -

Ik wimpel de man nogmaals af met de boodschap dat ik niet meer de eigenaar van het stuk grond ben en dat hij contact moet opnemen met de gemeente of zijn baas.
De man druipt af.

Aangezien mijn vader en ik het betreffende huis met grond samen verkocht hebben, bel ik eerst naar hem om te informeren of hij misschien ook iemand aan de deur heeft gehad of misschien de brief waar de man het over had.
Hij wist ook nergens van.

- paranoia wordt gevoed - ziet ge 't, dit klopt niet! -

Ik bel naar de gemeente om daar te informeren of ze iets weten en of zij misschien nog steeds de foutieve gegevens van de eigenaars van dit stuk grond hebben.
Daar blijkt zowel de dienste ruimtelijke ordening als de verantwoordelijke van het kadaster niet meer bereikbaar te zijn. Of ik anders morgen eens kan terugbellen.

- zot, wie weet wat is er tegen morgen gebeurd! -

Ik neem contact op met Aquafin om te informeren of zij effectief iemand hebben langs gestuurd en of zij de contactgegevens van de nieuwe eigenaars misschien niet hebben.

Vrouw aan de andere kant van de lijn bevestigd dat zij net iemand hebben langs gestuurd en dat zij blijkbaar van het kadaster nog geen update van de nieuwe eigenaars en hun contactgegevens hebben gekregen.

- insert zucht van verlichting -

Bij een kop straffe koffie moet ik even bekomen van wat er zonet allemaal gebeurd is en vooral over welke mallemolen er in mijn hoofd op gang is gekomen.
Heb ik zo weinig vertrouwen gekregen in de mensen?
Ben ik plots een bang huisvrouwtje geworden?

Vorige week werden er in ons dorp een aantal inbraken gepleegd met slaapgas waarbij zelfs de trouwring van mensen hun vinger is gehaald.
Blijkbaar heeft dat toch nogal stevig ingehakt op mijn vertrouwen in de mensheid.

Wat een zonde zeg.

zondag 23 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat - part 2

Ha, ben ik me daar even goed op weg om dingen te doen tijdens mijn moederschapsrust! Ik zweer het, die overschakeling naar flesjes heeft mij echt gered.
Zo slaagde ik er zelfs in om zaterdag zowaar een brunch thuis te organiseren die niet alleen uit een gebakken ei en een reep te hard gebakken spek bestond!
Ik stond vrijdag een hele dag voor te bereiden - weliswaar samen met mijn familiehulp-vrouwtje - en zaterdagochtend werd er nog zo hard afgewerkt dat ik bij aankomst van de gasten vestimentair nog niet gefatsoeneerd was, maar dat was helemaal niet zo erg omdat mijn voldaan gevoel primeerde.

Omdat een goeie zelfgemaakte brunch altijd voor het nodige goede-huismoeder-gevoel kan zorgen en inspiratie altijd fijn is, geef ik hier zomaar en voor niets een paar heerlijke brunch receptjes weg!
Verlekkerende foto's kan ik helaas niet meegeven omdat ik tijdens het koken de focus ook nog op de baby moest houden en tijdens de brunch zelf te hard aan het genieten was van mijn eigen bakkunsten. Maar om uw fantasie er zich iets bij te laten voorstellen, geef ik telkens een paar visuele hints mee!


American pancakes 
Omdat een Amerikaans ontbijt altijd beter is dan boterhammen met kaas!
Denk: stapeltje kleine pannenkoeken op elkaar met wat agavesiroop die er vanaf loopt.

+/- 10 stuks (klein formaat)
Tip: Gebruik geen te grote mengkom, tenzij je voor een grotere hoeveelheid gaat.

  • 150 gr vloeibare bloem
  • 1 eetlepel bakpoeder
  • 1 theelepel suiker
  • snuifje zout
  • 225 ml melk
  • 1 ei
  • 1 klont gesmolten boter
Amerikanen houden er nogal van hun ingrediënten soort per soort te mengen en dat werkt ook wel voor dit recept.
Meng dus eerst de droge ingrediënten (bloem, bakpoeder, suiker en zout), idealiter zeef je ze eerst om een mooi glad beslag te krijgen. 

Maak een kuiltje in het midden en doe daar de melk, het ei en de gesmolten boter in.
Meng alles tot een mooi glad beslag.

En dan bakken maar! De key tot goeie pannenkoeken is om je pan goed warm te laten worden op een middelhoog vuur alvorens je beslag erin te kieperen. (gooi een druppeltje water op de gesmolten boter, als het sist is je temperatuur perfect!)


Blueberry muffins
Denk: aan het toogje van de Starbucks!

+/- 8 à 10 stuks afhankelijk van de grootte van je vormpjes

  • 210 gr vloeibare bloem
  • 150 gr suiker
  • snuifje zout
  • 1 goeie theelepel bakpoeder
  • 80 ml olie (gebruik olie met een neutrale smaak)
  • 1 ei
  • 80 ml melk
  • 150 gr blauwe bessen (of naar voorkeur)
Verwarm je oven op 200°.
Meng opnieuw eerst alle droge ingrediënten - gezeefd - in een kom.
Meng de natte ingrediënten in een andere kom.
Breng de natte ingrediënten dan bij de droge en roer even om - niet te hevig - tot alles onder elkaar zit.
Voeg de bessen als laatste toe, opnieuw voorzichtig omroeren.

Dan nog even 25 minuutjes in de oven en klaar, heerlijke blueberry muffins!


Zalmrolls
Denk: aan sushi, maar dan ipv een zeewierjasje, een tortillawrap.
  • tortilla wraps
  • gerookte zalm
  • philadelphia kaas natuur
  • bieslook
  • peper
  • zout
Doe de philadelphia kaas in een kommetje en snipper er bieslook in fijn. Hoeveelheid naar smaak te kiezen. Draai er nog wat peper en zout door - proeven is key!

Smeer het mengsel niet te dik uit op een tortilla wrap, een sneetje zalm erop en dan sushi-gewijs rollen maar. Het ziet er het leukst uit als je de stukjes schuin afsnijdt.


Pompoen-broccoli quiche
Denk: aan een mix van oranje en groene kleuren in een geel jasje met een krokant randje.

Ik ben eigenlijk niet zo'n quiche fan omdat ik dat snel vind gaan tegenzitten. Deze quiche heeft echter voldoende ingrediënten met een verschillende smaak en textuur waardoor ik er toch makkelijk 2 stukken van kan eten!
  • 1 ui
  • 2 geplette knoflookteentjes of lookpoeder
  • 3,5 dl room
  • 4 eieren
  • peper - zout - nootmuskaat
  • 150 gr broccoli in kleine roosjes
  • 1 preistengel in fijne ringetjes
  • 400 gr pompoen in kleine stukjes
  • cayennepeper
  • kruimeldeeg
Verwarm je oven op 180°.

Bak de ui en de knoflook in boter. Wanneer de ui mooi gekleurd is, haal je de pan van het vuur en voeg je de room en eieren eraan toe, even roeren en dan kruiden met peper, zout en nootmuskaat.
Ondertussen laat je water koken voor de broccoli, blancheer deze even en laat dan schrikken onder koud water.

Bak de prei en pompoenblokjes in boter (+/- 5 min.) en kruid af met peper, zout en cayennepeper.

Leg de kruimeldeeg in een vorm, doe er de prei/pompoenmengeling in samen met de broccoli en giet er dan het eimengsel overheen.

35 à 40 minuten bakken afhankelijk van de grootte van je bakvorm.


Voila, en dit alles aanvullen met pistolets, sandwiches, rozijnenbrood, witte pensen met appelmoes, yoghurt, vers fruitsap en een vers tasje soep in de namiddag, gezelligheid verzekerd! Bon appetit!

dinsdag 18 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat

Weet u nog dat ik vroeg wat ik zou kunnen doen die 3 maanden dat ik thuis was?
Door de mensen met kinderen werd waarschijnlijk licht roloogend gezucht "Dat kind weet nog niet dat ze niets gedaan gaat krijgen, ocharm". Ik was nog in de waan dat ik hier en daar een projectje zou kunnen doen, zeg.

8 weken later en de baby blues voorbij heb ik mijn zaakjes ongeveer op orde en trek ik mij op aan de kleine dingetjes die ik eindelijk eens gedaan krijg.
Zo heb ik:
- de boekenkast opgeruimd
- de salontafel opgeruimd (wij hebben zo'n salontafel met onderaan een "gooi maar op den hoop"-gat)
- de kringen op onze salontafel behandeld met een houtolie
- de berging verder ingericht
- de inhoud van de diepvries in de keuken en berging opgelijst
- de helft van de keukenkasten uitgemest
- ...

Verder drink ik elke dag op mijn gemak mijn koffietje, haal ik tv-series in tijdens het voeden van mijn baby en ben ik misschien zelfs wat overmoedig en organiseer ik morgenavond een etentje voor ex-collega's en zaterdag zelfs een brunch.

En ook al zijn dit niet de grootse activiteiten die ik in gedachten had, ik ben bijzonder gelukkig met het realiseren van die kleine dingen.
Sinds ik gestopt ben met borstvoeding, gaat het echt een pak beter, zowel met Lars als met mijzelf.
Dat is een beetje jammer om vast te stellen, maar anderzijds heb ik er vrede mee.
Borstvoeding werkte gewoon niet zoals het hoort voor Lars en mij, klaar. Dat is spijtig, maar ook niet het einde van de wereld. Lars is een veel gelukkiger kind, ik ben uitgeruster en rustiger tout court.
En ik krijg al eens kleine huishoudelijke dingen gedaan die zelfs tijdens de zwangerschap niet gedaan geraakten.

En aangezien we nu in week 8 zijn beland, mag ik eindelijk fysieke inspanningen doen na de keizersnede. Er zijn nog een paar zwangerschapskilo's blijven hangen en mijn buik is duidelijk zijn elasticiteit verloren. Ik overweeg om 2 keer per week te gaan Bodystylen of Infraligne te gaan doen. De combinatie van dieet en doelgerichte oefeningen voor probleemzones lijkt me wel iets.
Of zijn er nog suggesties?

Ik vind dus stilaan mijn ritme terug en ik ga dat hopelijk ook hier wat kunnen doortrekken.
En als de zon schijnt, dan ga ik al eens wandelen en trek ik zot veel foto's van mijn knappe man.

vrijdag 24 oktober 2014

Fielosophie en de roze wolk.

1 maand en 1 dag heb ik nodig gehad om eindelijk de weg te vinden naar een post alhier.
23 september beviel ik van een prachtig jongetje: Lars.
Hier is het dotje amper 15min oud!
Er is eigenlijk heel erg veel te vertellen, maar ik merk al meteen hoe moeilijk ik het vind om een grens te stellen tussen wat ik hier wil vertellen en wat ik liever voor mijn nabije omgeving hou. Welke kwetsbaarheid ik wil blootleggen en welke schijnmuur ik liever hoog hou.

Mijn voornemen om natuurlijk te bevallen, zonder epidurale, werd bij centimeter 6 zonder verpinken geklasseerd onder de categorie "belachelijk onnodig". Mijn bevalling op zich verliep niet helemaal zoals ik het gehoopt had en resulteerde in een bezoekje aan OK voor een keizersnede en mijn borstvoedingsideaal werd doorprikt omdat diezelfde keizersnede het hele zaakje in de war besloot te gooien.

Bovenstaande opeenvolging van omstandigheden heeft gemaakt dat ik de roze wolk gemist heb en dan nog vooral omdat ik in een heuse borstvoedingsmarathon terecht kwam die uiteindelijk maar niet het beoogde einddoel bereikte.
Ondanks het feit dat opgeven meer dan eens in mijn hoofd opkwam, zetten we toch door en bewandelen we nu een gulden middenweg waarbij we de borstvoeding aanvullen met flesjes. Niet helemaal zoals ik het op voorhand zag, maar naar omstandigheden nu eenmaal de beste optie.

Vandaag, 1 maand en 1 dag na de bevalling, kan ik eindelijk zeggen dat ik vrede heb met deze situatie.
Maar de mentale en fysieke strijd die hieraan vooraf is gegaan, is bijzonder zwaar geweest.
Niets is zo slopend als het gevoel hebben dat je je kind niet genoeg kan geven, het gewicht onder het kritieke punt zien zakken, fysieke pijnen moeten verdragen én uitlokken voor slechts minieme resultaten en jezelf verliezen in een voedingsregime dat om het anderhalf uur herhaald moet worden. Dag en nacht. 24u op 24u.
Ik kan tot op vandaag nog steeds niet kolven. Wel fysiek, maar mentaal blokkeer ik bij het idee.

Ik heb lang getwijfeld om dit stukje te schrijven omdat ik me schuldig voel(de) omdat ik de roze wolk niet begrijp. Lars is ondertussen een gezond ventje, zonder al te grote moeilijkheden. Ons gezinnetje hoorde meteen samen alsof het altijd zo had moeten zijn.
Maar met schroom en schaamte moet ik toegeven dat ik het verdomd zwaar vind. Al kan ik het de laatste dagen al omschrijven als "pittig".

De reden waarom ik zo eerlijk ben, is omdat ik het echt belangrijk vind om hiervoor uit te komen. Omdat ik zeker ben dat er nog vrouwen, moeders, deze gevoelens ervaren. Maar tijdens mijn zwangerschap waren de enige verhalen die ik kreeg over het prille moederschap verhalen van roze wolken en hoe tof dat allemaal ging zijn en hoe hard ik moest genieten want dat het zo snel ging gaan.
Ik ben doodop, mijn lichaam is niet hoe ik het verwacht had terug te krijgen en mentaal ben ik al lang niet meer zo uitgedaagd geweest.
Maar - en dit is raad van een eerlijke moeder uit mijn omgeving - het is van voorbijgaande aard.
Deze mantra is de afgelopen weken meermaals in mijn hoofd gereciteerd: Het is van voorbijgaande aard.
1 maand en 1 dag. We zijn er nog niet helemaal, maar het ergste is denk ik wel achter de rug.
Adem.

donderdag 18 september 2014

Fielosophie vraagt zich af wat ze de komende 3 maanden kan doen.

Wat doet een pas bevallen moeder met kind zoal gedurende het 3 maanden durend zwangerschapsverlof?

Mijn lief vroeg gisteren of ik al plannen had of dingen die ik zeker wou doen gedurende die 3 maanden thuis en ik besefte plots dat ik helemaal geen plannen heb. Buiten een kind voeden, denk ik ik dat er misschien ook gewoon niet teveel tijd meer over is voor andere dingen of vergis ik mij?

Staan wel op de planning:
- Wonderweg eindelijk weer aanvullen met posts over onze Amerika roadtrip en hoe dat als zwangere de perfecte reis was
- Lilith haar blogboek lezen
- de berging verder inrichten (lees spullen in bakken op het rek pleuren) en op die manier plaats maken in de keuken voor babyshizzle

En daar houdt het zo'n beetje op met mijn plannen.
Ik voel het de laatste tijd heel erg kriebelen om te leren naaien, maar ik kan moeilijk richting naaiatelier met de maxicosi.
Hetzelfde verhaal met een beetje zwemmen ofzo.

Dus ervaringsmoeders, vertel mij ne keer waar ik mij misschien wel mee bezig kan houden of hoe jullie een oplossing hebben gevonden om toch wat me-time in te bouwen.

Oh en als ge dan toch bezig zijt, jullie favoriete webshops voor coole en betaal are kinderkledij mogen er ook nog bij want ik verwacht dat er misschien wel wat online shopping zal gebeuren!

For the record: no baby yet, 't is kwestie van voorbereiding ;-)

vrijdag 12 september 2014

Fielosophie bereikte vanmorgen het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt

Met nog een weekje te gaan tot de uitgerekende bevallingsdatum, kunnen we toch wel stellen dat de  zwangerschapsmoeilijkheden elkaar aan een razend tempo opvolgen.
Kwaaltjes wil ik het niet echt noemen want mijn zwangerschap is echt vlotjes verlopen, maar er zijn gewoon zaken die niet meer zo evident zijn als ze voordien waren.
Zoals daar zijn: bukken om iets op te rapen, op je rug liggen, van kant wisselen in bed, teennagels knippen, vrouwelijk op een stoel zitten, schoenen aandoen én verdragen, niet morsen op je kleren (probeer maar eens proper te eten met een dikke buiklengte als afstand tussen je bord en je mond),…

Tot nu toe kon ik daar nog redelijk goed mee om en vergezeld van het occasioneel gevloek of gezucht, passeerde dat ook allemaal vlotjes.
Maar vanochtend was de eerste keer dat ik er niet in slaagde om mijn sokken zelf aan te doen.
Zittend, hangend, links, rechts, been gekruist, het ging gewoon niet.

Ik heb vanmorgen mijn lief moeten vragen om mijn sokken aan te doen.
Het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt is officieel bereikt.

maandag 1 september 2014

Fielosophie heeft een kapper openbaring

28 jaar, bijna 29, moet ik geworden zijn om dit weekend voor het eerst kennisgemaakt te hebben met een echte kapper.
Wat een openbaring!

In mijn kindertijd was de mama van een klasgenootje kapster en werden de lokken steevast door deze moeder getemd. Doorheen de puberjaren werd er al eens wat geëxperimenteerd met ketens die prachtige kleuringen en glanzende haren beloofden (niet altijd even succesvol) en na een verhuizing naar een ander dorp bleef ik wat verloren van keten naar keten sukkelen, op zoek naar de perfecte kapper. 
Uiteindelijk vond ik die in het dorp, maar toen mijn favoriete kapster daar vertrok, waren we weer terug bij af.

Na de verhuizing naar de bos werd een goede kapper vinden al helemaal een verloren zaak want de meeste zaken in de buurt zijn gevestigd in omgebouwde garages en dragen ronkende namen als Kapsalon Monika, Christel of Cathy en hebben het leggen van een permanent tot kunst verheven maar een hippe coupe knippen behoord niet bepaald tot de jaartargets.

Het was dus snel duidelijk dat ik uit de dorpssfeer moest vertrekken en dus zocht ik heil in de dichtstbijzijnde stad: Tienen.

Een nieuwe rondzwerving langsheen ketens diende zich aan, echter zonder succes wegens leuke kapsalonverhalen door de gerantes over de luizenplaag die al meer dan een week niet weg te krijgen was of een volgende keer zelfs over de rattenplaag in de kelder van het kapsalon. Goeiendag en tot ziens, op naar een nieuwe keten dan maar.

Na 5 jaar rondzwerven langsheen teleurstellende Tiense kapsalons, had ik er afgelopen week genoeg van en ging ik op zoek naar een "deftig" kapsalon.Zo eentje waar je verplicht een afspraak moet maken en niet zomaar kan binnenvallen. Dat moest wel kwaliteit beloven.

Mijn afspraak was gemaakt voor zaterdag 9u en toen ik om 5 voor 9 gezwind (voor zover dat hoogzwanger nog lukt) binnenwandelde, mocht ik al meteen naar de wastafel en nog geen kwartier later zat ik al voor de spiegel alwaar de baas himself mijn coupe ging kappen.Maar wat een openbaring was me dat.

Mijn kapper was een kapper zoals een kapper in mijn - en uw - verbeelding hoort te zijn.Grijzende look-a-like van Jan Hoet van rond de 50 met modieuze bril, wit hemd met obligatoire strijkplooien in de mouwen, zwart kostuumgilet erover en een zijden foulardke weggestopt in het hemd.Neem even de tijd om bovenstaande zin opnieuw te lezen en u deze kapper echt te visualiseren. 

Dit is de kapper waar ik al jaren naar op zoek was. En hij kon nog knippen ook.

maandag 25 augustus 2014

Fielosophie heeft al spijt over de treurwilg. (een vervolg op het pact met de vuilniskarman)

Het is niet te geloven, maar mijn deal met de vuilniskarman heeft gewerkt!
Amper 3 dagen later werden die dekselse bomen al gesnoeid. 't is te zeggen, bijna volledig gekapt zelfs.
De vuilniskarman zal content zijn.

Al moet ik zeggen dat ik nu ook weer niet verwacht had dat ze die mooie treurwilg helemaal zouden kortwieken. Nu voel ik mij zelfs schuldig.
't Is ook nooit goed hé zeg.

donderdag 21 augustus 2014

Fielosophie telt af

Er zijn een aantal cijfers die mij regelmatig erop wijzen dat mijn zwangerschap nu echt op zijn einde aan het lopen is.

Er zijn vandaag op de kop nog maar 4 weken te gaan tot de uitgerekende datum. Dat betekent dat ik ook nog maar 3 weken moet werken om vanaf dan 3 maanden thuis te zijn.Al deze cijfers maken de realiteit van een kind steeds prangender.

Maar het was gisteren, toen vriendin C. zei dat ze in het buitenland zit op mijn uitgerekende bevallingsdatum, dat ik pas echt besefte dat de eerstvolgende keer dat ik haar dus zou terugzien, ik een kind zou hebben.Een kind dat er tegen dan dus echt zal zijn en niet meer gewoon iets is dat beweegt in mijn buik. 

Zotjes.

woensdag 20 augustus 2014

Fielosophie sluit een pact met de vuilniskarman

Onder de noemer "dingen die ik toen ik uit mijn bed kwam niet had kunnen voorspellen", sloot ik vanmorgen een pact met de man van de vuilkar.

U moet weten, de mannen van de vuilkar en wij, dat is nogal een moeilijk verhaal.
Wij wonen in een doodlopende straat met maar 1 baanvak, dus die mannen moeten om te beginnen al 500m achterwaarts de straat door met hun vuilkar om dan alleen maar bij ons het afval op te halen. Onze enige buurman heeft om één of andere bizarre reden nooit afval, dus daar valt ook nooit iets op te halen.


Maar dus, toen ik vanmorgen in mijn auto stapte richting werk, hoorde ik ze al van ver aankomen (u kent dat irritante achteruit-rij geluidje van de vuilkar ongetwijfeld wel). Het duurde echter behoorlijk lang tot ik ze zag verschijnen, dus besloot ik om toch onze oprit al af te rijden en op de straat te gaan staan - ondanks het feit dat wij elkaar niet kunnen passeren. 

Stonden die vedetten toch wel geen peren te pikken van de boomgaard voor ons huis zeker!
Nu, die boomgaard is niet van ons dus mij niet gelaten als ze daar een peerke of 2 willen plukken, maar ik stond daar dus nog steeds geblokkeerd in onze straat.
Omdat er niet echt beweging kwam in de vuilkar, besloot ik om dichterbij te rijden om hen erop te wijzen dat er iemand stond te wachten tot zij hun peren geplukt hadden.
Waarop ze nogal betrapt kijkend in zeven haasten in hun kabinneke stapten en de weg naar ons huis achterwaarts verder zetten.


Ik dus weer mee achteruit met mijn wagen (ja jong, 't is nogal omslachtig bij ons in 't straat, chance dat er maar één buur is of 't kon nog file worden daar).


Mijn aanwezigheid was dus opgemerkt tijdens het perenpikken en de vuilkarman besloot dat het tijd was om van de gelegenheid gebruik te maken om toch efkes zijn beklag te komen doen over de overhangende takken in de straat.


Om u een idee te geven, de google street car is halverwege onze straat gestopt en teruggedraaid nog voor hij aan ons huis kwam omdat er een bos voor ons huis staat met zoveel overhangende takken dat die de baan herleiden tot een schijnbaar smal geasfalteerd wandelpad ipv een bestaande weg.

De mannen van de vuilkar hebben daar uiteraard nogal wat last van want tijdens het achteruitrijden wordt hun zicht ook nog eens belemmerd door tegen het raam en spiegels slaande takken.

De chauffeur begon redelijk geïrriteerd zijn beklag te doen over de takken en het niet snoeien ervan, waarop ik hem al meteen (met goed vooruitgestoken zwangere buik) moest aanmanen tot kalmte aangezien dat bos niet onze eigendom is.
't Was chance een snel gekalmeerde chauffeur die meteen begreep dat ik inderdaad met mijn zwangere buik én als niet eigenaar van het bos ook niet veel aan de zaak kon veranderen. 


Dus besloot hij dat wij samen aan hetzelfde zeel moesten trekken om de zaak van de overhangende takken opgelost te krijgen.

Hij zou bij zijn oversten het probleem aankaarten en zeggen dat het onmogelijk is om de straat nog in te rijden aangezien het te gevaarlijk is - had hij daar niet bijna een kind omver gereden omdat hij niets kon zien? Zij zouden dan contact opnemen met de gemeente en dreigen om ons afval niet meer op te halen. Ik zou ook contact opnemen met de gemeente en zijn probleem ook daar rechtstreeks nog eens aankaarten. En tevens ook mijn probleem want ze zouden immers mijn vuilbakken niet meer kunnen komen legen en had ik daar nu geen kind op het nippertje achter de vuilkar zien wegspringen dat bijna werd overreden?

Hij sloot nog af met de boodschap "Goed, dan is ons verhaal op elkaar afgestemd, dat onze verhalen overeenkomen he".
En alzo sloot ik dus vanmorgen om half 9 een pact met de man van de vuilkar.

Ik heb ondertussen mijn kant van onze deal uitgevoerd en contact opgenomen met de gemeente en de boswachter, benieuwd of hij hetzelfde heeft gedaan.

vrijdag 18 juli 2014

Meanwhile met het zwanger vrouwtje

Lijstjes, post-it's, mailtjes naar mezelf én kersverse bevriende moeders, infoblaadjes en pakketten, en het opmaken van nog meer en langere lijstjes, dat is zo'n beetje de samenvatting van wat dit zwanger vrouwtje momenteel bezig houdt naast werken.
Het ene moment lijken de lijstjes onmogelijk om ooit af te werken, het andere moment kan ik vier dingen tegelijk doorstrepen, de balans der zwangerschap is een stevige mentale evenwichtsoefening.

Het moet gezegd zijnde, wanneer je zoals ik geen broers of zussen hebt die al baby ervaring konden hebben en je niet meer in paniek naar je mama kan bellen, dan is het vooruitzicht op zo'n volledig van jou afhankelijk hummeltje soms wat akelig.

Een avond volledig in paniek voor mij uit staren en een slapeloze nacht verder, besloot ik al mijn gène opzij te zetten en vanaf toen stel ik gewoon elke vraag die ik heb aan pas bevallen vrienden of nichten met de nodige expertise.
En werkelijk waar, daardoor is de rust redelijk goed weergekeerd in mijn hoofd want al mijn vragen en bezorgdheden worden met veel enthousiasme en tips ontvangen. Ahja, want eens je beseft dat elke zwangere vrouw diezelfde vragen heeft gehad, maakt het eigenlijk allemaal niet meer uit of je dieper ingaat op borstcompressen, knippen of huidkorsten.

En ja, ik had gezworen dat ik nooit zo'n zwanger vrouwtje zou worden dat tijdens een etentje drie kwart van de tijd over geboortebesognes ligt te mekkeren, maar ik doe dat echt alleen maar bij mensen met kinderen en houdt het zeer binnen de perken bij kinderloze gesprekspartners.

Er zit een quasi volgroeid kind in mijn buik.
En eens dat kind uit die buik komt, zal al de raad van de wereld nog niet genoeg geweest zijn om daarop te kunnen anticiperen. Want je kan je nog zo goed voorbereiden op wat komt, zo'n eerste kindje blijft gewoon proefondervindelijk ploeteren.
En weet je wat, dat is oké. Want volgens mij is dat net dezelfde manier waarop mijn moeder het heeft gedaan.

woensdag 11 juni 2014

Well hello zwangerschapsstress.

We zijn ondertussen aan week 24 toe en tot nu toe ben ik eigenlijk altijd een redelijk chill zwanger vrouwtje geweest.
20 dagen op vakantie gaan terwijl ge een kind meedraagt; no problemo, een beetje rommel in huis; moet kunnen, voorbereidingen? alle tijd nog!

Maar sinds deze week is daar verandering in aan het komen. Blijkbaar is dat normaal voor de kaap van de 6 maanden. Plots ben ik van dat chill zwanger vrouwtje aan het veranderen in een lijstjes makende, panikerende, deadline vrezende zottin.

Ik zweer het u, eindeloos respect voor al die zwangere vrouwen die mij zijn voorgegaan en die erin slagen om al die voorbereidingen voor dat kind te maken en terwijl ook nog te gaan werken, uw huishouden te doen en 's avonds nog een patatje op tafel te krijgen.
Ik heb sinds deze week echt het gevoel dat ik halftijds zou moeten gaan werken om alles in orde te krijgen tegen de komst van die baby. Dat of een mental breakdown dient zich aan.

Ineens worden de vragen en beslissingen hier naar onze oren gesmeten:

  • in welke kleur schilderen we de kinderkamer?
  • is die kinderkamer al leeg gemaakt? (Neen)
  • wat voor kamertje kopen we?
  • is er al een afspraak om de lijst te gaan leggen?
  • wat leggen we op de lijst? Wat moeten we zelf al op voorhand kopen?
  • welke paperassen moet ik op voorhand nog in orde brengen?
  • wat voor geboortekaartje willen we?
  • ontwerpen we dat zelf?
  • welke drukker nemen we?
  • wat voor doopsuiker nemen we? 
  • Welke verpakking kiezen we daarvoor? (En uiteraard is mijn voorkeur alleen in Amerika te vinden, wat had ge gedacht.)
't Kind heeft chance dat het al een naam heeft of ook dat ging nog eens in een lijstje verwerkt moten worden.

Mijn lief vertrekt ook nog eens voor een paar weken naar het buitenland voor zijn job waardoor ik de tijd letterlijk voor mijn ogen zie wegsmelten en die panikerende zottin er steeds verwilderder gaat uitzien.

Voorlopig slaag ik er gelukkig in om er nog uit te zien als een chill zwanger vrouwtje en de zottin alleen inwendig te laten freaken op to do lijstjes. 
Duimt u - vooral voor mijn lief zijn welzijn - mee dat we dat nog even zo kunnen houden?

dinsdag 3 juni 2014

Post vakantie post

Ineens was ik weg, muisstil. En dat terwijl ik Lilith had beloofd om consequenter te gaan bloggen na de babystilte.
Maar het was deze keer niet van de miserie. Het was stil wegens 20 heerlijk lange dagen vakantie.
Een (voorlopig) laatste roadtrip met twee alvorens onze vakantiedagen veranderen in dagen aan zee en overvolle autoreizen naar het Zuiden van Frankrijk. Ook niet slechts, maar toch anders.

Dus genoten wij nog efkes keihard van de vrijheid en ongedwongenheid tijdens een roadtrip Nashville - Memphis - New Orleans - Florida.

Ik pak u efkes mee in 8 beelden:











  • We bezochten het Johnny Cash museum, man toch, wat een vent die Johnny Cash. En voor wie er nog aan zou twijfelen, Nashville is een topstad!
  • We moesten heel erg lachen met de matching t-shirts van een koppel in de wachtrij van Graceland. De logistieke afspraken hieromtrent zijn niet te minimaliseren volgens mij want wanneer er des ochtends wordt beslist om de matching tees te dragen, impliceert dat dat mevrouw die dag altijd rechts van meneer moet lopen!
  • We zagen de mighty Mississippi.
  • Mijn lief at een donut mét chocolade in de Ford Mustang bij 35 graden. Ja, zotter dan dat moest het efkes niet worden die ochtend dus dat momentje hebben we maar even op foto vastgelegd.
  • Ik stond met mijn voeten in het witste zand dat ik ooit gezien had.
  • We hadden het beste zicht op Miami vanuit ons appartement in Miami Beach.
  • We pikten een baseball match mee van de Miami Marlins tegen de Phillies, maar maat, hoe lang duurt dat zeg. Zeker 4 uur hebben wij daar in dat tribunneke gezeten, maar gelukkig hadden we tegen het 3e uur eindelijk al de spelregels volledig onder de knie. Het kon erger he. Dat we het pas na 4 uur door hadden ofzo bijvoorbeeld.
  • We zagen de zon ondergaan in Key West en zagen dat het goed was geweest. Meer dan goed.

 Ahja en dat ik keibruin zie enal. Dat ook.

maandag 28 april 2014

Wax on, wax off, oh my.

Oh mijn god.
Vrouwen zijn zot.
Vrijwillig wax op de bikinilijn laten smeren om die er dan gezwind weer af te laten trekken.

Wat een idee.

Ik vervloek u, gij vrouw die ooit met dat idee is gekomen.

Toen ik in mijn auto stapte en mijn weg naar het werk verder zette, was het enige wat ik de hele rit kon denken: "Auwie auwie auwie auwie". Maal duusd.

Oh. Mijn. God.

vrijdag 25 april 2014

Klikjes voor weekendlachjes

Laten we het weekend ingaan met een paar leuke filmpjes, kwestie dat het met een lach wordt ingezet!


  • "When life gives you lemons"

Een heerlijke filmpje waarin je ziet wat er gebeurd wanneer kinderen voor de eerste keer een citroen te eten krijgen.


  • "Linda honey, listen to me"
Het kind is niet te verstaan, maar de manier waarop hij Linda probeert te overtuigen om een cupcake voor diner te krijgen is hilarisch!

  • Zwembadresort fitness
Los van het feit dat zwembadresort fitness ALTIJD een feest is, brengt de man aan de linkerkant met de kleine speedo entertainment naar een hoger niveau!

Have a nice weekend!!

donderdag 24 april 2014

Een lofzang voor energie! (maar niet voor stroom)

Energie jong, ge beseft pas hoe tof dat is als ge een tijdje zonder hebt gezeten.
De fysical kind bedoel ik dan hé, niet de al dan niet groene stroom die de lichten in uw huis doet branden. Just checkin' dat ge mee zijt alvorens ge denkt dat we met een stroompanne hebben gezeten.

Na de misselijke beginmaanden van de zwangerschap waarop ik dacht dat ik nooit nog een warme maaltijd ging kunnen klaarmaken en gedoemd was om 7 maanden doorligwonden in de zetel te krijgen, kwam er gelukkig beterschap en momenteel zijn we weer bijna op het normale energiepeil.
Moest mijn buik en borsten niet gegroeid zijn en de slaapnood niet al om 22u inzetten, ik zou niet eens beseffen dat ik zwanger was. Dat en het feit dat ik nog teveel maanden geen gin tonics meer mag drinken en zowat de helft van mijn lievelingseten niet meer mag eten wegens toxoplasmosegevaar. Oké. Ik neem dat terug van dat niet eens beseffen dat ik zwanger ben.

Momenteel zit de grote van mijn buik in die fase dat mensen die mij niet (goed) kennen, twijfelen of ik gewoon juist goed gegeten heb of denken dat er een rolleke niet zo goed verstopt geraakt onder een te spannend t-shirt. 
Ik zie het aan de betrapte blikken en het aarzelende stilzwijgen, geen erg hoor, ik begrijp dat. Niets zo gênant als iemand vragen of ze zwanger is en dan een negatief antwoord krijgen. Geeft het nog een maandje en dan zijn ook de twijfelaars mee. Eens zien hoe enthousiast ze dan zullen zijn over dat vetrolleke.
Oh en het onbegrip bij het op restaurant bestellen van een gerecht zonder garnituur. Ja ik durf eraan te twijfelen dat de sla in uw restaurant niet goed genoeg gewassen is, maar trek het u niet aan, ik straf uiteindelijk alleen mezelf daarmee want ik was verdorie een groot voorstander van garnituur op restaurant. Niets zo zielig als een te groot bord met slechts 2 garnaalkroketten en een schijfje citroen erop. Less is more, maar alleen als het op een klein bordje komt.

Maar energie dus, daar hadden we het over.
Nu ons huis geschilderd wordt, heerst er zo'n beetje een grote kuis gevoel. Alles staat aan de kant, er wordt stof gevonden op plaatsen waar nooit een dweil geweest is en nu de gordijnen van de ramen zijn gehaald, heb ik eindelijk de aluminium omkadering van onze gigantische hoeveelheid ramen eens ontvet.
Een volledige dag aan bezig geweest en elke raamomkadering 2 keer moeten ontvetten wegens zo vuil ja. Bedankt vorige eigenaar die perse 15 meter raam met witte aluminium aan de binnenframes wou plaatsen.

Er werden Ikeabouwpakketten gekocht waar dan plots een jas- en schoenenkast uit verrees en de bergingrekken wachten nog op het verdwijnen van de verfpotten om hun plekje te kunnen opeisen. Het zijn uiteindelijk open, houten rekken geworden, als ge u nog zou afvragen hoe het met mijn berging impasse is gesteld.

De gordijnen van 2 alinea's hoger worden naar de droogkuis gedaan om ook eens een opfrissing te krijgen en tussendoor werden er nog doopkado's en geboortekado's gekocht.
Oh, en een bikiniwax vastgelegd want ik wil graag wat fris bij de gyneacoloog zijn en op vakantie zorgeloos in mijn zwangerschapsbadpak kunnen rondlopen. Echt uitkijken doe ik daar wel niet naar dankzij haar verhalen.

Juist de kapper moet nog ergens ingepland geraken en dat er geen tijd was voor een nieuwe outfit voor de doop van dit weekend, negeren we ook maar even want how zeg, een zwanger mens kan niet alles tegelijk willen. Ik leg mij al neer bij het feit dat ik geen sushi en martino's en garnituur op restaurant mag.

Dus ben ik blij met energie, hoera!

En met blote voeten in ons wilde bosgras, dat ook.

woensdag 16 april 2014

Verf anders uw huis eens in een kleur die ge nooit zelf zou kiezen

© Nico Surings

Vorige week kwam onze verbouwingen-afwerkingsfase weer even in een stroomversnelling terecht aangezien de schilder plots deze week al ging starten met schilderen.
Hoera voor de schilder uiteraard want hoe sneller hij kon beginnen, hoe sneller het hele zootje klaar is, ware het niet dat er nog wat kleurkeuze stress was.

Ik denk dat we zo'n 14 kleurstaaltjes thuis hadden liggen en 2 effectieve testers voor de kleuren waar we (lees: ik) niet zeker over waren. Voor 80% zaten het lief en ik op 1 lijn, de overige 20% was nog een beetje zoeken naar het compromis. Een paarsroze keuken, serieus? Oranje gang behouden, hm? Geen wit, neen?

Dus kwam daar: de Levis kleurconsulente. Ik had ons voor de zekerheid geregistreerd voor een bezoek door een kleurconsulente omdat ik op zich de meerwaarde daar wel van zie. Daar waar onze kleuren op zich wel goed voelden, zat er nog niet echt eenheid in het volledige huis, daar zou dat madammetje dan rap voor moeten zorgen.

Murphy was ons goedgezind want we kregen vorige week plots telefoon dat er een gaatje vrij was gekomen waardoor ze voor onze "grote verfaankoop" van zaterdag nog kon langskomen voor advies.

Dus ik dacht, ik leg even uit wat onze keuzes zijn voor elke ruimte en dan gaan we op zoek naar een compromis om eenheid in die keuzes en ruimtes te brengen.
Nou, dat liep even anders.

Ik denk dat we van al onze kleurkeuzes er 2 hebben behouden - en dan nog, eerder een variant - en de concrete indeling van de kleuren is voor zo'n 50% vervangen.
Wat een eyeopener! Blijkt dat wij helemaal verkeerd bezig waren met onze "elke ruimte krijgt een kleurtje"-theorie. Nee hoor, we zouden ruimtes moeten verbinden door dezelfde kleur over verschillende ruimtes die met elkaar verbonden zijn met dezelfde muur. Logisch, waarom waren we daar zelf nog niet opgekomen! Omdat we daar een beetje bang voor waren, juist ja.

Naar kleurkeuze toe hebben we dus onze oude staaltjes de vuilbak kunnen inkieperen en zijn we voor een compleet nieuw kleurschema gegaan. Met als pièce de résistance een accentmuur in onze leefruimte die doorloopt naar de gang onder én boven, in een kleur die geen van ons beide ooit zou gekozen hebben. Hoe is dat kunnen gebeuren.

En toch, ondanks het feit dat je helemaal niet verplicht bent om het advies van de kleurconsulente te volgen, zijn wij in het diepe gesprongen en zaterdag met ons stalenadviesmapje richting verfwinkel getrokken.
Het is een beetje spannend afwachten hoe dat er nu echt zal uitzien want voorlopig zijn we alleen nog maar aan de primer en de witte muren toegekomen.

Conclusie: out off the comfort zone into de kleurkeuze uit een boekske-zone.
Maar dat komt helemaal goed jong, ik voel het.

"Schip ahoi!", moet de Pixel gedacht hebben in zo'n zee van blauw.
Oh ja, wij hebben trouwens onze muren én plafond van de slaapkamer blauw geverfd, 
dat had u wel degelijk correct gezien. Zotjes allemaal he.

woensdag 9 april 2014

Het oogwrijverstype

Dagelijks make-up dragen, dat is niet echt aan mij besteed.
Niet omdat ik het niet graag zie of omdat ik er 's ochtends geen tijd voor wil maken, nee, het is vooral wanneer ik ga slapen dat ik mij niet meer kan motiveren om te ontschminken en gewoon zo snel mogelijk in mijn bed wil liggen. 

Los daarvan is er nog een ander groot probleem in een mogelijke dagelijkse make-up routine. Ik ben namelijk nogal van het oogwrijverstype.
Beeldt u daar dan wat mascara en oogschaduw bij en na een half dagje wordt dat dan vanzelf het pandatype.

Er is wel een uitleg voor, mijn ogen zijn hypergevoelig en maken iets te weinig zuurstof aan. Hoofdreden ook waarom ik geen enkele lens kan verdragen, hoe dun ze ook is.
Soit, ik wijk af.

De realiteit is dat ik wel graag wat meer make-up zou dragen, zeker omdat ik ook geen zuivere huid heb. Ik heb vaak last van lichte acne (nog steeds…), blauwe randen onder de ogen van het bril dragen en ik moet toch ook toegeven dat ik er gewoon frisser uitzie wanneer ik make-up draag.

Daarom, mijn hopeloze vragen naar de beauty kenners toe:
  • Wat is de snelste en efficiëntste manier om jezelf te ontschminken, met respect voor de gevoelige huid?
  • Hoe voorkom ik panda oogjes tegen de noen?
Allez, allez, roulez!

maandag 7 april 2014

Over kleur verkennen

We zijn eindelijk aangekomen in een heerlijke periode.
Er is geen misselijkheid meer, de verbouwingen zijn achter de rug en de zon schijnt. Wat kan een mens nog meer wensen eigenlijk? (Een gezond kind, een gezond kind, een gezond kind!)

Nu die verbouwingen achter de rug zijn, rest er ons nog één ding (naast de berging inrichten that is) en dat zijn de schilderwerken.
Of vooral eigenlijk: de kleurkeuze.
Naast de volledige aanbouw, zijn wij ook zo zot om nog eens de helft van onze bestaande woning opnieuw te schilderen wegens kan wel een opfrissing gebruiken.

Dus breken wij ons hoofd over kleuren en gradaties, over het zoeken naar een eenheid in alle kleuren en tegelijk zorgen dat het geen saaie bedoening wordt.
Over wilde orchideeën, zo'n 8 tinten grijs, storm en een compromis over oranje.

En waar kan dat beter dan op een zonnig terras, toch?

Oh en ik leerde ook dat men in mijn "nieuwe buurt" (ik woon er toch al zo'n 5 jaar) spreekt van een PomTon want toen ik vroeg naar een Eskimo kreeg ik van de ober een "wat ben jij een gek vrouwtje"-blik.

vrijdag 4 april 2014

Mijn frustratie over sport voor zwangere vrouwen

Bij de start van het nieuwe jaar besloot ik om aan het sporten te gaan.
Kwestie van na 2 jaar inactiviteit toch eindelijk eens wat aan de conditie te doen.
Ik kocht een beurtenkaart voor Pilates lessen die niet zo ver van mijn werk werden gegeven.
Helemaal top.
Na les 1 wist ik al dat Pilates niet voor woesies was want ondanks dat je niet in het zweet staat, worden je buik- en bilspieren flink getraind. Maar ik vond het tof, dat wel.
Tijdens les 2, een week later, moest ik vaak opgeven tijdens de buikspieroefeningen omdat het leek dat ik een spier verrokken had tijdens de eerste les die me nog parten speelde.
Diezelfde week kwam het nieuws van de zwangerschap.

Ik vroeg meteen aan de huisarts of ik Pilates mocht blijven doen, ik was immers maar net begonnen en nog maar in het eerste trimester.
Zij raadde mij af om nog verder te doen. 
Sporten die ik al deed, mocht ik blijven doen (Goed. Euhm, welke sporten?), maar nieuwe dingen, zeker zo intensief voor de buikspieren als Pilates, toch maar beter niet.
Omdat ik mij niet meteen gewonnen wou geven, vroeg ik ook raad aan de Pilates lesgeefster zelf.
Zij bevestigde echter wat de dokter al zei. Ze had zelf 2 kinderen gehad en Pilates was de moeilijkste les van allemaal geweest. Stoppen dus.

Maar wat me zo frustreert is dat er niet meteen een passend alternatief is.
Wandelen, lopen, zwemmen en fietsen mag je wel nog zonder probleem doen.
Oké, maar wandelen is me te sloom, lopen kan ik wegens rug- en knieklachten niet zomaar even doen, zwemmen met een steeds meer uitzettende buik weet ik niet goed + heel die rompslomp van natte, lange haren, aankleden in zo'n klein kotje,… En fietsen, wel ja, dat lijkt dan de enige optie. Hoera voor het Hageland.

Ik begon dus even te googelen en vond een paar artikels die prenatale yoga aanraadden of een fitness instructrice in NY die in hoelahoepen dé nieuwe zwangerschapssport zag.

Ik ben dus op zoek naar een sport die iets uitdagender is dan fietsen of wandelen, maar jawel, voor zwangere vrouwen.

Al uw tips zijn meer dan welkom.

Keep in mind dat ik in een hol van Pluto woon, zelfs fancy shmancy zwangerschapsyoga is niet meteen in de omgeving te bespeuren helaas

woensdag 2 april 2014

De blogposts die ik (nog) niet mocht schrijven

Het ding met bloggen is dat je vaak situaties in blogposts begint te bedenken nog voor je ze geschreven hebt. De momenten dat je dat niet doet, zijn meestal ook de maanden waarin je geen zin of tijd hebt om te schrijven.

Ik had nochtans tijd en ik had zin, maar ik mocht niet.
Nog niet.

Dus schreef ik vrolijk verder over mijn nachtrust  en over mijn berging of die keer dat ik mijzelf buitensloot en toen schreef ik even niets meer omdat er geen energie meer was en ook helemaal niets meer om over te schrijven omdat ik alleen maar ging werken en slapen.

Maar nu kan het weer. Eindelijk.
Een overzicht van de 10 meest beloftevolle blogposts die er toch niet kwamen:

  • Die keer dat ik op het toilet zat te staren naar dat bijzonder snel vormend paars streepje. 5 minuten wachten stond er op de predictor, maar ik na 30 seconden wist dat het tijd was om even heel diep te ademen.
  • Die keer dat ik in de wachtkamer van de dokter zat om de beslissende bloedtest te laten nemen. Afspraak om 9u15 en pas binnen bij de dokter om 10u. Dat waren 45 mooi besteedde minuten waarin ik mij plots middenin een gesprek over het weer bevond met 2 gepensioneerden. Na afronding van het weergesprek begon één van de 2 ook nog luidop de hoofdpunten van de krant voor te lezen, kwestie van ons allen een heads up te geven. Oh en ook nog een dame die de bloemlezing vooraf ging met: "Ah, gaat ge Het Slechte Nieuws lezen, Jaak? Ze zouden dat tegenwoordig toch beter zo noemen feitelijk he". Jaak had wel gelijk toen hij zei dat het de volgende dag grotendeels droog ging blijven.
  • Of ik had kunnen vertellen over die eerste keer dat ik mijn weg niet vond in het ziekenhuis op zoek naar de consultatie en wachtruimte van een gyneacoloog die ik niet kende en ik erop werd gewezen dat ik mij zelfs in het verkeerde gebouw bevond. Chance dat ik 3 kwartier te vroeg op mijn afspraak was.
  • 3 kwartier die overigens werden uitgebreid met een wachttijd van 1,5 uur erbij in de wachtzaal. Chance dat Nelson Mandela en zijn conversaties erbij waren. Een totale wachttijd van bijna 3 uur dus die dan uiteindelijk toch bij de gynaecoloog begon met de zin: "Oei, ik denk dat je huisarts je iets te vroeg heeft langs gestuurd, we gaan binnen 2 weken nog eens moeten afspreken".
  • Of misschien die 2 keer op 2 weken  dat ik een hart hoorde en zag kloppen dat niet het mijne was.(danku huisdokter)
  • Of vooral die tientallen posts die ik - gelukkig - niet heb geschreven over hoe ellendig ziek ik mij voelde. En hoe ik dat alleen maar tegen mijn lief kon ventileren. 
  • En ik wou u ook wel vertellen hoe straf het is dat ik tegenwoordig om half 10 naar mijn bed durf te gaan. Ik, die naar bed gaan voor 11u flauw vond, sta bijna te trappelen om te kunnen gaan slapen. En neen, er is nooit meer genoeg slaap.
  • En ik had ook wel willen vertellen over dat ik plots de kattenbak niet meer mag uitkuisen en dat ik dat wonderbaarlijk genoeg eigenlijk erg vind. Niet alleen het feit dat ik mijn lief daar nu mee moet opzadelen, maar vooral het feit dat er dingen zijn die niet meer mogen. Dat en sla. Mijn god wat mis ik sla op restaurant.
  • Oh en die keer dat ik u had verteld dat wij gingen skiën en daar dan uiteindelijk toch niets meer over vertelde omdat we die reis moesten annuleren wegens teveel valgevaar. Dat was ook nog een boeiende post geweest. Frustratie meets geruststelling, zoiets eigenlijk.
  • Of ik wou ook heel graag schrijven over al die etentjes die in week 12-13 aan een sneltempo elkaar opvolgden en waarop wij keer op keer mensen blij konden maken, zelfs tot tranen toe. Man, dat waren schone momenten.

Een lijstje vol niet gepasseerde blogposts dus om u te laten weten dat 1+1 dit jaar nog 3 zal worden. 
Hoe zot is dat!

donderdag 20 maart 2014

Blue skies

Ik ren van hier naar daar, werk etentjes af in recordtempo, hou meetings, maak budgetten en planningen en hou een occasionele lunch in de zon.
Tegelijk blijft de afwas te vaak staan, hopen de kleren zich op op de vuile wasmand en wacht de gewassen lading kleren al een week op plooitijd.
Ik ben zo blij dat de winter die geen winter was voorbij is en de lente die nog geen lente is naar zomer ruikt wanneer ik 's avonds thuiskomt.
Het is een speciaal jaar, dit jaar. Zoveel is zeker.

maandag 17 februari 2014

Die keer dat ik mijzelf buitensloot

Men leze zondagmiddag, een uur of één. 
De zon scheen en ik had 's ochtends vers appelsiensap geperst, de lege appelsienschellen lagen nog op mijn aanrecht. Niet dat ik een lui wijf ben, maar ik had het druk gehad met was insteken, opvouwen en stofzuigen waardoor die appelsienen even aan de kant waren geschoven.
Hoog tijd dus om mij richting groene bak te begeven en dat zootje erin te kieperen. U weet wel, de groene bak die u meestal buiten laat staan omdat dat al eens durft te stinken.

Toen ik de appelsienen in de bak kieperde voelde ik pas wat 'n lekker weertje het eigenlijk was. Ik waagde me dan ook aan 5 seconden genieten met de ogen dicht en de neus richting zonnetje daar naast die gelukkig niet al te hard stinkende groene bak.
En toen voelde ik een windje achter mij opsteken en nog geen seconde daarna hoorde ik "klik".
"klik" als in: de deur die op een kier stond die dichtwaaide.
"klik" als in: de deur ZONDER BUITENKLINK die dichtwaaide en ikzelf die GEEN SLEUTEL mee naar buiten had genomen.

Even op een rijtje welke emoties die klik op dat moment teweeg bracht: 
"Mmm wat een lekker zonnetje"
"Oei een windje"
*klik*
"Hu? Was dat... de deur?"
"WTF OMG de deur de deur de deur, f*******k ik heb geen sleutel, wat nu wat nu wat nu?"
"Oh nee, ik heb ook mijn gsm binnen laten liggen, aaaaaah!"

Pixel de kat staarde mij wat vragend met schuin kopje aan van binnenuit terwijl ik hem hopeloos stond te gebaren om misschien tot aan de klink langs binnen te springen en de deur zo terug te openen.
Mijn kat kan dat niet. Nooit gekunnen en hij zou dat voorzeker vandaag ook niet ineens doen. Slecht plan, we had to move on.

Er zat maar één ding op, ik moest op zoek naar de McGuyver in mij en deed eerst een rustig verkennend wandelingetje langs het huis.
Geen ramen open, geen deuren los, check.
Nope, een elektrische poort krijgt ge niet van buiten omhoog wanneer ge er een ijzer onder steekt. Logisch eigenlijk, inbraak gewijs enal.
Helaas, geen sleutel verstopt onder een steen - het had nochtans gekund aangezien één van de aannemers nog een sleutel van ons huis heeft.
Oké, in de film peuteren ze altijd met 2 stokjes in een sleutelgat en dan gaat dat ineens open, let's go for that!
Chance dat het nog een halve bouwwerf in onze tuin is want na een nieuw wandelingetje rond het huis, had ik 2 kleine nageltjes gevonden waarmee ik dan maar in het sleutelgat begon te prutsen. Totaal clueless, ik had geen enkel idee wat ik nu eigenlijk aan het doen was en of ik wel juist bezig was.
Na 20 minuten moest ik besluiten dat de McGuyver in mij geen hoogvlieger was.

Er zat dus nog maar 1 ding op en dat was richting buren vooraan in de straat wandelen, hopen dat zij thuis waren en daar bellen naar de schoonouders die een extra sleutel hebben. Ik kende hun nummer niet vanbuiten, maar 1207 zou mij wel kunnen verder helpen. Beste plan van de middag.

De zon scheen nog steeds, maar ik moet toch zeggen dat ik er iets minder van kon genieten toen ik onze straat begon uit te wandelen.
Mia, de gepensioneerde buurvrouw, stond uiteraard in haar keuken druk te koken en was behoorlijk enthousiast over het feit dat ik zomaar eens op bezoek kwam.

Niet zomaar, legde ik uit, mezelf buitengesloten, geen telefoon en of ik efkes mocht bellen zodat de schoonouders met de sleutel konden komen.
Nog voor ik een telefoon in mijn handen kreeg, kreeg ik een stoel toegewezen, een pak koeken voor mijn neus en koffie of thee aangeboden.
Na mijn telefoontje werd er immers door Mia besloten dat ik toch efkes moest wachten tot de sleutel er was en dat ik dan maar beter nog efkes kon blijven zitten in plaats van buiten te gaan staan. En pakt nog een koekske anders.


Ik kreeg ook nog de telefoonnummers van Mia en haar man mee ("want ge weet nooit dat ge u been breekt ginder in uw huis en dan zijn wij rap daar hé!") en nodigde hun meteen maar bij ons thuis uit om eens een glas te komen drinken. Want zeg nu zelf, op zo'n moment zijt ge behoorlijk content dat ge buren hebt die van een potentieel problematisch "sluit uzelf anders eens buiten"-moment een onverwacht aangenaam "kom gerust eens op de thee"-moment maken.

woensdag 12 februari 2014

We zitten met een berging impasse.

Nu de ruwbouw van onze aanbouw volledig klaar is, de vloer en binnendeuren geplaatst zijn, wordt het tijd voor de aankleding.

Ik heb altijd een redelijk goed idee gehad van hoe mijn berging eruit moest zien.
Beeldt u in, een rechthoek:
Zijde A: Aan de rechtste korte kant: (van rechts naar links) een wasmachine, droogkast en pompbak in een basic keukenelement over die lengte.
Zijde B: Aan de lange kant: kasten voor bergruimte en voorraad.
Zijde C: Aan de linkse korte kant: een ijskast/diepvries.

Maar, er is stilaan twijfel geslopen in zijde B, zijnde de plaats waar kasten zouden komen en waar onze voorraad, extra servies, gourmetstel enzoverder een plekje in moet vinden.

Wacht, ik teken het u efkes:
Zijde B
Zijde CZijde A
Met dat verschil dat het tuingerief achter de deur eerder een strijkplank zal worden, maar dat icoontje paste daar helaas niet tussen.

Ik dacht namelijk eerst: Ik zet op die lange kant gesloten kasten met deur of schuifdeur zodat je de rommel niet ziet. Maar het probleem is dat daar waar Zijde A en B samenkomen, je een onbereikbare hoek creëert aan zijde A en er waarschijnlijk een stuk kast voor de pompbak komt te staan. Behoorlijk onhandig me dunkt.

De wateraansluiting is aan zijde A, dus dat blijft sowieso de "natte" kant.
Maar de vraag is nu, hoe kan ik die zijde B zo praktisch mogelijk inrichten?
Misschien toch maar gaan voor de typische houten Ikea rekken? Die zijn iets minder diep dan een volwaardige kast. Maar daar zie je dan wel alle "rommel" in staan.

Vertel mij eens hoe dat bij u thuis zit of wat volgens u de pro's en con's zijn? Ik heb nood aan externe meningen want ik zit duidelijk in een impasse wat de praktische inrichting van de berging betreft.

maandag 27 januari 2014

Klikjes voor dipjes

Ik ben een beetje aan de slappe kant de laatste dagen, dus dan wordt er al eens op internet rondgeklikt om afleiding te vinden.

4 Klikjes die mijn dipjes toch iets beter maakten:

  • Deze geniale burenruzie. Als iemand mijn zoeklicht zou komen uitvijzen, hoop ik dat hij op zijn minst even veel humor heeft.
  • The evolution of Beyoncé. Alsof Beyoncé op zichzelf al niet geniaal genoeg is, hebben de Pentatonix even een a capella sing off van haar bekendste hits gemaakt.
  • Ik wist niet dat West-Vlamingen het zo nauw namen met taal, maar deze jonge kerel alvast wel! Geniaalste stuk: "met de "e" van PEN, de middelste letter van PEN, da moe je dan steken in Bert".
  • Hannah Harto legt in de My Drunk Kitchen van deze week niet alleen uit hoe je koekjes bakt in licht beschonken toestand, maar doet ook nog eens een poging om het concept bitcoins uit te leggen. Misschien niet de beste aflevering ooit, maar sowieso mijn favoriete youtube channel!
Klik away babies!