zaterdag 16 januari 2016

Het verhaal van het tutje en de schimmel.

Nu Lars een vlotte 15 maanden oud is, kan ik met zekerheid zeggen dat ik het moederschap van een peuter een pak aangenamer vind dan dat van een baby.
Heerlijk om het kind zelf naar de voordeur te kunnen laten stappen en niet meer met een laptoptas, handtas, kind én luiertas op/aan/rond je armen richting auto te moeten sukkelen.
Of wanneer ik hem vraag of hij een boekje wil lezen en dat hij dat dan even moet gaan halen, dan knikt hij één keer met een gigantisch gebaar en loopt richting de boekjesbak om vervolgens mét boekje zich op mijn schoot te nestelen, klaar om voorgelezen te worden.
Elke keer opnieuw glim ik van trots, hij verstaat echt alles.

Natuurlijk zijn er af en toe nog momenten dat hij naar zijn tutje verlangd en ja, wij doen aan tutjes want die strijd heb ik op dag 3 in het ziekenhuis al opgegeven.
Lars heeft altijd een speenkoordje aan zijn tut, maar dat hangt niet altijd vast. Zijn tut beland dus meermaals per dag op de grond.
Omdat hij gewoon geen zin meer heeft, omdat hij ze in een colère richting de grond keilt of omdat wij hem soms ook gewoon vragen om het tutje weg te doen.
De helft van de tijd spoel ik het tutje netjes af, maar de andere helft moet ik toegeven dat ik het al eens in mijn mond steek om "proper" te maken voor hem.

De huisdokter had mij in het verleden al eens gezegd dat ik dat beter niet deed (oh hallo crèchebacteriën), maar soms is er gewoon geen andere optie. In de auto of in de winkel, bijvoorbeeld.

Afgelopen week kreeg ik plots een beklemmend gevoel in mijn keel. "Lap, de zoveelste crèchebacterie is daar weer", dacht ik nog. Ik begon wat theetjes te drinken om de keelpijn hopelijk voor te blijven en dat lukte wonderwel, maar het beklemmend gevoel bleef. Het werd zelfs nog vergezeld door het gevoel dat er iets niet doorgeslikt geraakte achterin mijn keel.
Na 4 dagen voelde ik aan mijn zoveelste theewater dat er iets niet klopte toen mijn smaak stilaan verdween en mijn tong nogal geïrriteerd begon aan te voelen.

Ik was nog maar net gestopt met mijn maagontstekingspillen of een nieuw bezoek aan de dokter drong zich op.
Ik zag mijn wederhelft ietwat meewarig zijn hoofd schudden en denken "Gaat ze nu voor een keelontsteking naar de dokter gaan?". Ja dus, want het voelde niet oké.

Het verdikt bleek spruw te zijn. Oftewel een gistinfectie op mijn tong. Ik was redelijk gegeneerd bij de vaststelling van de dokter en flapte er een "Amai dat klinkt vies" uit.
Blijkt dat ik dat met 90% zekerheid heb opgedaan door het tutje van Lars in mijn mond te steken. Een bekend fenomeen bij jonge ouders blijkbaar...
Baby's en peuters hebben vaak last van spruw, maar hebben er niet altijd veel last van. Je merkt het dan ook niet meteen wanneer ze het hebben.
Ah.

Ik ben nog altijd gegeneerd door die vieze schimmel, maar ik dacht, ik waarschuw jullie toch maar even. Moesten jullie volgende keer geneigd zijn om het tutje van jullie koter zelf proper te willen maken, denk dan misschien even aan het verhaal van het tutje en de schimmel. Plan B it will be.

(Ter info, alles is ondertussen onder controle, u hoeft dus de volgende keer dat u mij tegen zou komen niet met een boog rond mij heen te stappen)