zondag 28 februari 2016

Goede opvoeding: Een bloemlezing

Ha, Good Parenting en Een Goede Opvoeding. Wat een grapje zeg. "De mensen" hadden mij wel gewaarschuwd over de 28 extra ogen die ik met zo'n dreumes in huis ineens moest kweken, maar het blijkt toch echt geen eitje.
Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat het allemaal uiteindelijk wel goedkomt.
En heel veel door de vingers zien.

Een bloemlezing:
  • Die keer dat het kind de brokjes van onze kat eens wou proeven.
  • Die keer dat het kind al "namnamnam" door de living gewandeld kwam met een boterham. Om pas na 2 minuten te beseffen dat hij die uit de vuilbak moet gevist hebben.
  • Die - ik moet eerlijk zijn - keren dat ik mijn kind een half uurtje voor de TV heb gezet om een rustig ontbijtje met de krant te kunnen hebben.
  • Die keren dat ik de kruimels onder zijn stoel niet meteen weghaalde en hij er een halve dag later in een onbewaakt moment op zat te knabbelen.
  • Of ook die keer toen hij in een wei wandelde en viel. En toen nog een keer viel tijdens het vallen. En wij, zijn ouders, daar keihard mee moesten lachen en dat nog eens gefilmd hadden ook. En zijn moeder dat dat ook nog eens op gans het internet had gezet ;-)
video

Er loopt hier nogal veel mis met eten blijkbaar.
Maar jullie hebben dat toch ook allemaal voor he? Toch?

vrijdag 26 februari 2016

Het smartphone dilemma

Throwback naar 23 mei 2011 (ik ben het even voor u gaan opzoeken):
"Er heerst verwarring en paniek, enige verlorenheid in dagelijkse routine en onrust in de toekomst.Oh help, God sta me bij. De iphone is kapot."

Na bijna 5 jaar gebruik heeft mijn iPhone 4S de geest gegeven. Het is te zeggen, het scherm flikkert en geeft alles in negatief weer. Er is niets speciaal gebeurd, het was gewoon plots zo.

5 jaar en 1 toiletdompeling later (ergens in jaar 2), moet ik toch zeggen dat mijn telefoontje me meer dan goed heeft gediend. De rest van de wereld is ondertussen wel al bijna 3 iPhone generaties verder, maar tot gisteren deden hij en ik het nog meer dan naar behoren samen.

Maar goed, het toestel heeft nu duidelijk zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikt en ik moet noodgedwongen uitkijken naar een nieuwe baby.
Insert dilemma.

Blijft een mens vasthouden aan een dure iPhone of maak je de overstap naar de Samsung Galaxy?
Ik heb er ondertussen al wat research opzitten, maar de meningen over beide toestellen zijn zeer gelijklopend. Ik vind slechts weinig echt grote voordelen.

Nadenken over smartphones, het is echt het laatste waar ik veel energie in wil steken...

Update: Het is een iPhone geworden. Het gewoontebeestje was blijkbaar nog niet klaar voor een volledige ommekeer.

dinsdag 23 februari 2016

Hout design houdt mijn hart warm

Een tijd geleden liet ik al vallen dat ik geweldig into houten juwelen ben.
De liefde is er nog steeds, jawel, er is zelfs nog verdere uitbreiding van de collectie dankzij vrienden die mijn houten juwelenobsessie beginnen te begrijpen en hun bijdrage leveren met prachtige cadeau's.
Check zeker de origami collectie van ZOET HOUT en het poëtisch tintje van Snow & Rose.

Maar los van juwelen wordt mijn hart ook bijzonder warm van houten interieur accessoires.
En laat dat nu net ideaal zijn in ons boshuis! Rustieke houten meubelen (zoals mijn pa het noemt) hebben reeds hun intrek in ons huis genomen, maar ik merk dat ik steeds meer aandacht vestig op houten details.

Pas op, ik kan me geweldig uitleven met het kijken naar zwart/witte design woonkamers en in een ander leven en huis zou ik het net zo willen. Maar wij blijven hier in ons boshuis trouw aan de warmte van onze natuur.

Scandinavisch(e) (geïnspireerde) meubelen en accessoires doen mijn hart een beetje sneller slaan, maar helemaal fantastisch wordt het wanneer een creative lab met Belgische designers zich ermee gaat moeien. Atelier Pierre bracht een prachtige houten NoRdic Animals lijn uit in verschillende maten en prijzen.


Het begon met eentje met als excuus "Ideaal voor ons Larsje, zo'n ijsbeer" en toen kregen we er nog twee cadeau waardoor de familie uitgebreid werd en we plots onze eigen berenfamilie in de living hadden staan.
Ik ben fan jongens!

Nog houterige interieur of juwelentips? Ik hoor het graag!

dinsdag 16 februari 2016

Een pleidooi voor de korte werkloosheid. (in mijn geval)

Het is dinsdag 16 februari en ik ben vandaag anderhalve maand thuis. Dat kan natuurlijk veel betekenen, dus correcter is dat ik vandaag exact 47 dagen werkloos ben.

47 dagen van interimkantoren aflopen, vacatures uitspitten en sollicitaties.
Maar ook 47 dagen van rust, huishoudelijke routine en energie.
Ondertussen zit de rva me bijna in de nek omdat ik mezelf godbetert al 47 dagen van de arbeidsmarkt heb onttrokken. Ook de vdab doet me dagelijks suggesties over cursussen, co-searching en de perfecte job voor mijn profiel. En u wil ze niet lezen, de honderden vacatures die dagelijks mijn mailbox binnengestroomd komen.
Het valt niet te begrijpen hoe het kan dat ik na 47 dagen nog steeds niet op een bureaustoel in een duf kantoortje zit.

Wanneer mensen me vragen wat ik doe, weiger ik me pertinent te generen voor het feit dat ik gewoon "thuis zit", de overheid daarentegen lijkt niet helemaal te begrijpen dat ik op mijn dertigste - in de fleur van mijn carrière - het waag om thuis te zitten zonder aan de maatschappij bij te dragen.

En toch. Toch zou ik heel graag een pleidooi houden voor mijn beslissing van tijdelijke werkloosheid.
10 jaar heb ik meegedraaid in een ratrace die jaarlijks sneller, harder en goedkoper moest. Sneller, harder en goedkoper dan mijn ouders zich op hun dertigste ooit hadden kunnen inbeelden.
Ik heb gegeven en gegeven, slechts weinig genomen, met uitzondering van een paar prachtige werkreizen aan het begin van mijn carrière. Jawel, aan het begin, want aan het einde was daar uiteraard geen budget meer voor.

Na 10 jaar ben ik zelf uit de race gestapt. Omdat ik naar mijn gevoel de keuze had tussen een burn out en de ziekenkas of me even aan de kant parkeren en herbronnen.
Ik dop niet, maar ga wel nog steeds naar de winkel, betaal nog al mijn rekeningen en heb geen enkele intentie om een jaar thuis te zitten. Integendeel. In die anderhalve maand thuis heeft die herbronning voor een paar nieuwe inzichten geleid. Inzichten die zelfs mijn loopbaanbegeleiding vóór mijn ontslag niet naar boven hebben gebracht, net omdat ik te fel in de mallemolen zat en mij niet meer kon focussen op wat ík wou omdat werk en gezin altijd prioritair waren. Want ja, ook een kind krijgen in combinatie met een job, bleek voor mij niet altijd een makkelijke zaak.

Dus liggen er vandaag, na 47 dagen van werkloosheid een paar dingen op tafel en worden er hopelijk snel knopen doorgehakt waardoor ik in maart, lieve rva, weer helemaal kan meedraaien in de maatschappij. Fris, energiek en met verdorie veel nieuwe goesting. Maar ook met een paar nieuwe inzichten, zelfkennis en aandacht voor valkuilen. Allemaal dingen die ik niet gehad zou hebben als ik  me niet even op de pechstrook had gezet.

Ik hoop dus, met voorzichtig vertrouwen, dat u mij enigszins spaart wanneer er binnen 14 dagen over een sanctie moet gesproken worden. Ik wil het gerust nog eens komen uitleggen dan, ik weet zeker dat u het dan zal begrijpen.
Maar ik zal het toch ook andere mensen die eventjes het einde van de werktunnel niet meer zien en die het zich financieel kunnen permitteren, aanraden. Twee maanden zonder loon weegt niet op tegen mijn huidige mentale gezondheid en mijn gezinsgeluk.