donderdag 28 april 2016

De stoere stille man

Toegegeven, mijn kind is zeker niet het meest sociale.
Delen met iemand anders dan zijn mama en papa is nog niet zo evident, samen spelen met andere kindjes is voorlopig niet aan de orde en in grote groep raakt hij snel overprikkeld waardoor hij vaak op zijn eentje speelt.
Oh en zijn judgement frown wordt zeker minstens 2 keer per dag bovengehaald. Oordelend fronsen in stilte, that’s my boy.

Maar het is mijn eerste kind, dus ik leef op goeie hoop. 
Dat anderhalf jaar nog redelijk jong is om al echt te kunnen delen en samen spelen en dat de kleuterschool misschien wel veel aan de zaak gaat veranderen.
Ik hoop dat echt, of zie ik dat echt te rooskleurig in? Zo gaat dat met eerste kinderen, je weet totaal niet hoe dat zal lopen en wat “normaal” is.
Hij kan het wel al goed uitleggen en zegt vrolijk da-aag tegen iedereen, dus zo problematisch zal het allemaal wel niet zijn.

Met zijn durf is alleszins niets mis. Ons waaghalsje klimt met zijn anderhalf jaar en een beetje hulp van mama gezwind de glijbaan op. Na 5 keer poepgewijs van de glijbaan, was het welletjes geweest.
Hij zat bovenaan de glijbaan en draaide zich om.
Ik dacht eerst nog dat hij via de trap terug naar beneden wou komen, maar nee hoor. Hij liet zich op zijn buik naar beneden glijden. En dat dan nog eens 10 keer na elkaar.

video


Hij is misschien niet de sociaalste, maar sowieso de stoerste, als er nog kindjes in de speeltuin waren geweest, ze hadden nogal gefronst, quoi.

zondag 10 april 2016

4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid.

Drie maanden werkloosheid geeft een mens al eens ruimte tot contemplatie.
Omdat de standaard van onze huidige maatschappij niet langer een job is die men 40 jaar aan een stuk bij dezelfde werkgever uitoefent, vond ik het tijd voor een opsomming van mijn ervaringen rond mijn werkloosheid. Er rust een taboe op werkloosheid dat nergens voor nodig is. Zolang je niet de intentie hebt om jaren te gaan profiteren en andere alternatieven zoals loopbaanonderbreking geen optie (meer) zijn, is het een prima manier om even alles op een rijtje te zetten.

Hier zijn 4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid:

1. Doe het alleen als je het financieel aankan.
Wie ontslagen wordt, kan nog aanspraak maken op een werkloosheidsuitkering. Maar als je je ontslag geeft zoals ik gedaan heb, dan kan je dat vrolijk vergeten.
Wees je van dag 1 bewust van het feit dat je een paar maanden geen inkomen zal hebben.
Ik besef dat dit niet iedereen gegeven is.
In mijn geval heb ik bewust een aantal voorgaande maanden wat spaarcentjes aan de kant gehouden (al is dat niet evident geweest in de kerstperiode, dat geef ik toe). Daarnaast heb ik ook mijn vakantiegeld dat werd uitbetaald door mijn ex-werkgever aangesproken omdat het NU voor mij belangrijker was.
Ik was ook niet alleen, mijn partner stond heel de weg begripvol naast mij, maar ik had op voorhand duidelijk gemaakt dat ik op geen moment van hem afhankelijk wou worden. Het kon misschien wel, maar ik wou het gewoon zelf niet.

2. Wees je bewust van het feit dat je misschien niet financieel van je partner afhankelijk bent, maar dat er toch een grote last op zijn of haar schouders komt te liggen.
Iedere relatie is anders natuurlijk, zoals gezegd wou ik zelf op geen enkel moment financieel afhankelijk worden van mijn partner, maar wat ik niet helemaal juist had ingeschat is dat er toch een zekere mentale last bij je partner komt te liggen.
Als alleenverdiener kon hij het zich niet permitteren om net tijdens mijn werkloosheid minder te werken en had hij het best moeilijk wanneer er weinig jobs kwamen (hij is zelfstandig), net omdat hij ons gezin stabiliteit wilde garanderen.

3. Geniet.
Deze staat op nummer 3 omdat ik het belangrijk vond om eerst de realiteit te schetsen, maar eigenlijk zou deze op nummer 1 moeten. Het is niet evident om deze in perspectief te plaatsen en toe te laten. Enerzijds maak je je zorgen over je toekomst, of je wel een nieuwe job gaat vinden, of je niet te lang werkloos gaat blijven enzoverder. Maar als je dat vervelende stemmetje een plaats kan geven en gerust kan stellen, dan blijft er letterlijk heel veel tijd om te genieten.
En de belangrijkste oorzaak voor dat genieten is wel degelijk: Tijd. Er is plots massa's tijd. In mijn geval iets wat ik geweldig gemist had.
Tijd om rustig te ontbijten.
Tijd om de krant te lezen.
Tijd om op pakweg een dinsdagvoormiddag door de supermarkt te slenteren.
Tijd om wandelingen met het kind te maken.
Tijd voor elkaar.
Tijd voor opruimacties, fotoselecties, strijkwerk, enzoverder.
Tijd is goud.

4. Denk goed na of je je als werkzoekende inschrijft of niet.
Wanneer je je ontslag geeft, heb je 2 keuzes. Ofwel schrijf je je in als werkzoekende bij VDAB en heel de reutemeteut, dan komt ook de RVA op gang en word je eigenlijk constant bestookt met jobaanbiedingen en vragen over waarom je na 2 maanden in godsnaam met jouw profiel nog geen werk kan gevonden hebben. Het voordeel van deze beslissing is dat je - weliswaar na een sanctie van de RVA onder de vorm van een uitkeringsverbod van x aantal maanden - wel weer terug aanspraak maakt op een uitkering.
Maar een andere optie is om je gewoon niet in te schrijven als werkzoekende. Dit is vermoedelijk alleen interessant als je vanaf dag 1 weet dat je zelfstandig wil worden of al een uitzicht hebt naar een job vanaf een bepaalde datum én dat je gedurende de tussenperiode geen uitkering wil aanvragen.
Dat klinkt als een vreemde beslissing, maar achteraf gezien had ik liever voor deze optie gekozen.
Ik had vanaf dag 1 voor mezelf beslist dat ik niet perse een uitkering hoefde. Niet omdat ik het niet nodig had, maar omdat ik wel wat centjes opzij had gehouden ter compensatie en omdat ik hoopte na 2 maanden wel weer aan het werk te zijn. Die tijd kon ik overbruggen en ik had het liever zonder al die vervelende vragen gedaan.
Deze laatste optie valt toch ook te nuanceren want tijdens mijn gesprek bij de RVA is gebleken dat ze an sich niet zo'n probleem hadden met mijn periode van werkloosheid, dan wel met het feit dat ik mijn ontslag heb gegeven en de reden daarachter.
Er is geen beste optie vermoed ik. Denk er gewoon heel goed op voorhand over na en bevraag je goed.

Na 3 maanden werkloosheid, kan ik echt oprecht zeggen dat het het beste is wat mij had kunnen overkomen.
De overheid hoort dit soort van statements waarschijnlijk niet graag, maar die 3 maanden hebben mij energie, inzichten - ook op werkvlak - en rust gegeven. Ik ben nu helemaal klaar om vol goesting en energie terug op de arbeidsmarkt te stappen. Want oh ja, er is eindelijk een job! Volgende week meer daarover wanneer alles definitief geregeld is!