donderdag 23 juni 2016

De frizé is here to stay: Frizzy haarproblemen.




Als kind had ik een afrokapsel. Serieus, I kid you not. Helemaal naturel dan nog.

Ik was de lieveling van de lokale kapper - dat maakte mijn moeder mij toch altijd wijs - omdat mijn coupe nog een keer een uitdagingske was voor die mens.

Met de jaren en met het groeien van mijn haar is die uitgesproken krul wel verdwenen. En ondertussen is het een zootje ongeregelde krullen met een pak frizé geworden waardoor ik er meestal voor kies om mijn haar te stijlen of er de brede krultang in te gooien kwestie van wat afgelijnd haar te krijgen.

Insert de natte junidagen van afgelopen weken.
Los van het feit dat mijn moestuin overspoeld wordt door slakken en mijn kruidentuin-to-be momenteel een moeras is, zijn die humide dagen ook voor mijn haar nefast.

Hallo hatelijke frizé coupe.
Van zodra ik 1 teentje door de voordeur zet, lijkt het alsof ik net geëlektrocuteerd werd.
Kent u die Friends aflevering met Monika in Barbados?
That’s me.


Nee serieus. That is me. De gelijkenis is werkelijk treffend.

Gisteren had ik het volledig gehad, ik ging het kind afhalen in de crèche en sleurde het vervolgens mee naar de Carrefour om half de rayon met anti-frizz producten net voor sluitingstijd leeg te kopen. Ik had kunnen wachten tot zaterdag en “betere” producten gaan kopen bij de kapper of de Pro-Duo, maar dat waren nog 2 dagen met coupe frizé elektricité en dat kon ik echt niet meer aan. Er moest iets gebeuren en wel nu.

Long story short, ik heb de eerste 10 minuten van de Belgen gisteren gemist omdat ik nog volop bezig was met mijn haarproducten en ik zit deze ochtend met een dot in mijn haar omdat er (nog) geen verpletterend resultaat zichtbaar is. 

Ik leef op hoop. En 3 anti-frizz producten.

maandag 20 juni 2016

De Dieetkater

Dat onze kat op dieet is, dat wisten jullie al. Voorlopig ben ik nog steeds aan het volharden in het afwegen van zijn brokken, al moet ik toegeven dat ik het beest nog steeds 10 gram teveel geef. Het is een meer dan gemiddeld grote kater, aldus mijn zalvend hart.

Als we de balans van een maand diëten opmaken, kunnen we stellen dat het beest redelijk vindingrijk is geworden in het vinden van eten.
Zo heb ik vorige week zijn weggeborgen oude zak brokken volledig opengescheurd in de berging teruggevonden, zag ik hem vorige week achter 2 kikkers aanzitten en lag er dit weekend plots een dode muis naast mijn voeten aan de keukentafel.


Ik maak mij zorgen.
Het dieet van de kat is voorlopig dus geen groot succes gezien het feit dat hij een geheime voorraad brokken achter de hand had, ik heb al 2 keer de zin ‘Zijn kikkers giftig voor katten’ liggen googlen en toen kwam plots de vraag of het niet om een pad ging en toen was ik het spoor helemaal bijster. 
Ik ga besluiten dat het niet gevaarlijk is aangezien het beest nog redelijk normaal lijkt te functioneren.

Alleen die muis naast mijn voeten, ik ben er niet helemaal uit of dat een wraakactie dan wel een teken van liefde voor mijn struisvogelpolitiek omtrent het dieet betreft.

Ik vond het leuker toen de kat nog niet op dieet was.

En dan komt er nog eens bij dat al de kastenhotels van Vlaams-Brabant en Limburg volzet blijken te zijn tijdens onze vakantieperiode.
De schoonfamilie is dan ook op vakantie en onze Pixel is zo’n bangerik dat op logé bij vrienden met een kat ook geen optie is. Iemand een gouden tip voor kattenopvang midden in de zomervakantie?

’t is voor een meer dan gemiddeld grote kater op dieet. Maar ’t is nen toffe ze.

donderdag 16 juni 2016

Wees lief en doe goed. En doe dat vooral hoe jij dat wil en met wie je dat wil.

De laatste tijd moet ik weer vaak uitleggen waarom mijn kind niet gedoopt is.
Die vraag geeft mij keer op keer het gevoel dat ik het als moeder niet goed aanpak en ervoor kies om mijn kind zonder waarden te laten opgroeien. Alsof dopen de enige optie is om mijn kind respect, liefde en goedheid te leren. 

De beslissing om Lars niet te laten dopen is heus niet zomaar gemaakt. Ik breek mijn hoofd daar zelfs al over van toen ik nog niet eens zwanger was.
Als dochter van een moeder die jarenlang de jeugdvieringen samenstelde van mijn geboortedorp, 
als achternicht van het coolste tante nonneke ever,
als lid van een traditionele familie,
als begripvolle schoondochter.

Maar ik ben niets tegengekomen dat mij 100% kon overtuigen.

Ik ben zelf gedoopt en gevormd, maar tot op vandaag kan ik de meerwaarde voor mij als individu daar niet van zien.
Met uitzondering van huwelijken, begrafenissen en communies van familie & vrienden, ga ik niet naar de kerk, bid ik nooit en ga ik ook bewust geen hostie halen. Ook al eet ik dat stiekem graag.
Ik neurie wel af en toe eens een leuk deuntje mee (Tot 7 maal 70 maal!) en begrijp daar uiteraard de meerwaarde of symboliek achter.
Maar de vraag die ik mij dan telkens stel, is of ik die symboliek nodig heb gehad om het belang van al die waardes te beseffen en of die symboliek mij dan als mens gevormd zou hebben.

Het antwoord is steeds negatief.

Ik zie vandaag het pijnlijke fragment van De Afspraak overal opduiken waarin de vraag “Wat zou u doen als uw zoon homo zou zijn” niet beantwoord kan worden door 2 religieuze “leiders”.

Het antwoord is nochtans simpel. Het is je kind, dat verdient grenzeloze liefde van zijn ouders. Altijd. Het verdient een open blik om vervolgens zelf dingen in vraag te stellen op gegronde wijze.

Het is allemaal samengevat in een nogal cheesy quote die ik lang geleden al eens Pinterestgewijs zag voorbijkomen, maar die voor mij de essentie bevat.


Geen idee welke auteur ik hiervoor de credits moet geven, maar het was een verdomd slimme mens.
Dat is een waarde die ik mijn kind wil en zal meegeven.

Daar hoeft geen religie voor geïmplementeerd te worden, maar gewoon zorgzaamheid, liefde en respect. Van mij voor mijn kind, maar evengoed ook voor de rest van de mensheid én de natuur. Ik weet zeker dat mijn kind op die manier op een dag zal beseffen dat het ook zo in het leven wil staan. En dat zijn beste vriend, of misschien wel hijzelf, perfect gelukkig mag zijn met een andere man. Dat dat zelfs geen bedenking nodig heeft, maar een evidentie mag zijn.

En ik geloof echt dat daar geen doopsel aan vooraf zal moeten gaan.

zaterdag 11 juni 2016

Die keer dat mijn ogen de menopauze ingingen

“Eens de dertig gepasseerd, gaat het alleen maar bergaf voor de vrouw”, durft men wel eens te zeggen.
Meestal volgt er dan een kwalijke “Tssssk” van mijn kant, maar af en toe moet ik mij toch gewonnen geven in die discussie.

Sinds een klein jaar geleden heeft er zich een joekel van een spatader rond mijn linkerbeen gekronkeld, staan de wallen onder mijn ogen gebeiteld en vorige week nog werd mij een botox-kuur gesuggereerd om mijn kraaienpootjes te verlichten. Zomaar. Openlijk. Te midden van een gesprek. Ik wou een zware reactiefrons opzetten, maar durfde niet uit angst dat ik de botoxsuggestie kracht ging bijzetten.

En dan heb ik het nog niet eens over de staat van mijn ogen tout court gehad.


Sinds de dag dat ik in het vierde leerjaar op de speelplaats een keer van “toe oog” wisselde omdat de zon te fel scheen, besef ik dat mijn zicht niet 100% is. Pas op, ik loop niet met visbokaalglazen rond, maar om nu te zeggen dat u naast mij zou willen zitten wanneer ik op de autostrade zonder bril zou rijden, neen, dat lijkt me toch geen aanrader tenzij u een echte thrillseeker bent.

Lenzen zijn nooit aan mij besteed geweest wegens astigmatisme en nogal droge ogen dus ik bril al 3/4 van mijn leven. Wel selectief, want op een feestje zal ik u nooit herkennen tenzij u op een meter afstand staat. De tol der ijdelheid is een kleine maar betaalbare prijs.

Maar sinds een maand of 2 heb ik nogal last van een hardnekkige “oogontsteking”. Na allerlei druppeltjes en zalf van de huisarts, zelfs tot een negatieve allergietest toe want de hooikoorts teistert menig vriend en kennis, besloot ik dat het toch tijd werd om een oogarts met kennis terzake te raadplegen.

Zij kwam met de pijnlijke vaststelling dat op mijn dertigste mijn ogen te weinig vocht blijken aan te maken.
Met andere woorden, er wordt bijzonder weinig moeite gedaan door mijn traankanalen om mijn ogen vochtig te houden waardoor er allerlei minuscule schuur- en droogtewondjes op mijn ogen zijn ontstaan en er een permanente roodheid in mijn oogwit is. Vergelijk de constante oogpijn een beetje met het gevoel van een te oude en te droge lens op je ogen, voor diegenen onder jullie die wel lenzen dragen.
Een aandoening die blijkbaar vaak voorkomt vanaf de menopauze. *insert grote reactiefrons*
Het zou ook op een probleem met de schildklier kunnen wijzen, maar laten we daar nog even niet van uit gaan.

Daarnaast blijkt mijn oogspier ook niet meer je dat te zijn en vermoed de oogarts dat ik ’s nachts met halfopen ogen lig te slapen waardoor de uitdroging helemaal compleet is. Mijn lief is een lucky bastard, quoi.

Dus, conclusie van dit verhaal: Op mijn dertigste blijken mijn ogen zich vermoedelijk in de menopauze staat te bevinden. Ter goede orde, het beperkt zich gelukkig alleen daar.

Hoe moet dat verder binnen 20 jaar zeg. Waar vind ik die nummer van de botoxkliniek?